Dzień dobry, witam państwa serdecznie w kolejnym programie
Wszystkie strony miasta.
To jest odsłona kulturalna tego programu.
Ja nazywam się Anna Miecka i zapraszam Was dzisiaj znowu do teatru,
tym razem do Teatru Wybrzeże, na piękną Zośkę.
Do Teatru Wybrzeże i VOD Telewizji Polskiej.
Ponieważ również w telewizji możecie już teraz zobaczyć piękną Zośkę, a jest to
spektakl, który jest spektaklem obowiązkowym, trzeba go zobaczyć.
Będziemy o nim rozmawiać z bohaterami tego spektaklu, aktorami Teatru Wybrzeże,
którzy kreują główne role Karoliną Kowalską.
Dzień dobry, witam państwa. Dzień dobry, witam.
Bardzo się cieszę, że znaleźliście czas.
Nie było to łatwe, ale w końcu w końcu się spotykamy.
To najpierw szybko.
Jeżeli ktoś jeszcze nie widział.
Nie wierzę, że ktoś w ogóle jeszcze nie widział.
Ale jeśli to jest historia prawdziwa.
Spektakl oparty na faktach, historii dziewczyny, która żyła sto lat temu.
Pani Karolino.
Tak.
Zośka urodziła się w 1899 1899 roku, czyli równe sto lat przede mną.
To też jest jakaś taka magiczna data, która jest zapisana gdzieś w moim sercu,
która była chłopską wojowniczką, dziewczyną, która gdzieś była jedną
nogą we wsi, a drugą w mieście.
Chciała być murarką, nie chciała mieć dzieci.
Można by o niej powiedzieć jako o chłopskiej wojowniczce, feministce,
dziewczynie, która gdzieś jest cały czas nie u siebie, bo na wsi była obca, z tymi
swoimi marzeniami i w mieście, w Krakowie, do którego chodziła codziennie, żeby
pozować malarzom do portretów, dzieliło ich
Między wsią Dłubnią a między Krakowem to było 10 kilometrów, które pokonywała
codziennie, czasem kilka razy dziennie pieszo, na bosaka.
Więc w tym Krakowie lat 20.
Na widok takiej dziewczyny też chyba był niecodziennym widokiem.
Ale myślę, że to świadczy o niesamowitej pewności siebie, bo przecież widziała te
panny, które chodzą po Krakowie i te bose nogi chyba jej nie przeszkadzały za
bardzo, bo mogła to pewnie jakoś rozwiązać, a jednak nie.
Myślę, że jej przeszkadzały. Prowokacja?
Nie, nie, nie. Myślę, że to nie była prowokacja.
Myślę, że to był brak pieniędzy i Zośka przez całe życie dążyła do
tego, żeby przeprowadzić się do Krakowa.
Ona chciała być tam.
Jej marzenia, jej jej mąż, jej miłość, sytuacja związana z dzieckiem
skazały ją trochę na tę wieś.
Ale w mieście Zośka czuła się wolna i myślę,
że chciała by być jedną z tych kobiet, która w latach 20.
Chodzi w spodniach, a nie w chłopskiej spódnicy.
Można by się zastanowić, dlaczego 100 lat po tych wypadkach tragicznych.
Jak zaraz powiemy o tym w ogóle opowiadacie o takiej dziewczynie?
Ona Gdyby.
Gdybyśmy się zastanowili, o czym to jest spektakl.
Niektórzy dziennikarze mówią, że o przemocy domowej, Niektórzy
mówią, że o miłości.
Pan, który gra w spektaklu męża przemocowego, niestety, sorry
powiedział, że to jest spektakl o miłości.
Dla mnie to jest spektakl o miłości.
Jednej rzeczy, której Paluchowi nie można na pewno odebrać, to tego, że
kochał Zośkę całym swoim życiem.
I co straszne, przekształciło się to w tak chorą miłość, która pozbawiła ją życia.
No i to jest straszne, ale wynikało to z ogromnej miłości.
I często się tak dzieje, że miłości, która niesie ze sobą zazdrość, też.
Taka zła miłość. Ale jednak miłość.
Ja zawsze mówię, że może zła, ale jednak miłość, prawda?
To też wynika ze mnie, że ja mówię o tym, o miłości, bo chyba nie byłbym w
stanie inaczej zagrać takiego potwora.
No właśnie, przecież my pana znamy z zupełnie innych ról
fantastycznych, wrażliwych młodzieńców.
Cezary Baryka Prawda?
No to kurczę, Piotr Biedroń jest aktorem Teatru Wybrzeże od kilkunastu
lat, pani Karolina od dwóch.
Chyba dopiero od trzech Tak.
Trzymamy kciuki, kciuki, kolejną umowę, Ale jakoś nie mam
wątpliwości, że ona będzie.
Nie wiadomo.
Ale też z ról komediowych Wesołe kumoszki z Winsoru i Zakochany Szekspir.
No z tych ról to ludzie naprawdę kochają Pana bardzo.
No i teraz nagle się okazało, że jest kolejna twarz Piotra Biedronia,
przemocowca, brutala.
Co się stało, że pan przyjął taką rolę?
Nie zdziwił się pan, że to taka propozycja?
Ja nie wiedziałem od razu, że otrzymam tę rolę.
Kiedy zostałem zaproszony, kiedy wszyscy zostaliśmy zaproszeni do tej produkcji,
do produkcji spektaklu Piękna Zośka.
Początkowy etap prób i spotkań z realizatorami, na czele z Marcinem
Wierzchowskim, reżyserem spektaklu, polegał na zaznajomieniu się z materiałami
na temat pięknej Zośki, materiałami, które zostały pozyskane w sądzie w Krakowie,
materiałami, które były w prasie.
Wtedy, w tym czasie my to wszystko mieliśmy naocznie widzieliśmy.
Czy oglądaliście. Te.
Wycinki? Tak, zdjęcia.
I.
To wszystko.
Wszystko dosłownie ze zdjęciami całej sprawy.
Autopsji.
Tak z autopsji i tak dalej.
Więc to było przerażające i przez długi czas nie wiedzieliśmy,
kto będzie grał jaką rolę.
Te role zostały w pewien sposób przydzielone.
Już po pewnym czasie, kiedy też się poznaliśmy z realizatorami, kiedy
my zaczęliśmy się wypowiadać na różne tematy, odnosić się do tego,
co co czytamy, co widzimy.
I wtedy ta rola została mi przydzielona.
Ja powiem szczerze, że to był taki moment też, że miałem jakąś
taką chwilową przerwę w teatrze, w sensie od prób, że miałem taki
wolniejszy czas wolny, czas zawodowy w teatrze,
kiedy te role okazało się, że mam dostać.
Ja powiem szczerze, że ja z fascynacją jakoś podszedłem do tego palucha.
On mi się niestety podobał, dlatego że. To nie.
Jest jako wyzwanie aktorskie.
Oczywiście rozumiem, że jako wyzwanie, ale czy to nie jest jakiś cień hejtera Komasy.
Tam była drugoplanowa mała rola, ale ja zobaczyłam Piotra Biedronia, który
mnie przeraził.
Tak troszkę może, ale jednak.
My rozmawialiśmy o hejterze.
Pamiętam, jak w czasie pandemii.
W czasie pandemii online, jeszcze wtedy.
Być może, ale jednak to są różne środki, które się tam są tam
zastosowane i hejter w sensie ten mój Kamil chyba miał na imię Kamil.
Kamil. Kamil z hejtera.
On był jakiś taki zjadliwy.
On był jakiś taki mega bystry, inteligentny, inteligentny
bym tak powiedział.
Natomiast Maciej Paluch Co mi się bardzo podoba.
Znaczy nie, chyba podoba mi się to.
On myśli tak ja jestem w ogóle z południa, więc między Krakowem a
Zakopanem mniej więcej.
Więc tam ludzie myślą dosyć prosto białe jest białe, czarne jest czarne i Maciej
Paluch trochę tak myśli, więc nie powiem, że się nie inspirowałem.
I to jest właśnie ta różnica pomiędzy Kamilem a Paluchem.
Ten człowiek, który to co myśli, to mówi, to co czuje to mówi.
Ale ty jesteś.
Jak ja oglądałam ten spektakl, to myślałam No ta Zośka mnie
po prostu strasznie przeorała.
Ale popatrzyłam na tego Palucha i myślę, że pan obronił tę postać.
Znaczy ja wiem, że to nie jest najlepsze określenie bronić swojej postaci, ale
tam jest mnóstwo wątków, To nie jest taki zerojedynkowy.
My właściwie wiemy, skąd się to bierze, skąd się bierze to szaleństwo Palucha?
Tak właśnie myślałem.
Czy to pytanie padnie jadąc tutaj dzisiaj.
Padło. I tak dalej padło.
Oczywiście zastanawiam się, co odpowiedzieć.
Już tak w drodze.
I właśnie to, co pani powiedziała, że ja starałem się go nie bronić tylko.
I nie broń Boże nie usprawiedliwiać, ale starałem się bardzo, żeby on został
zrozumiany, żeby, żeby ten jego proces, bo ten potwór się tworzy,
żeby ten proces był bardzo dobrze zrozumiany przez widza.
Ten proces, znaczy ten potwór, stworzył się dużo wcześniej, ponieważ dowiadujemy
się w spektaklu, że Paluch wrócił z wojny, że Paluch brał udział w pierwszej wojnie
światowej, potem jeszcze jakaś kolejna tam wojna była.
Pierwsza wojna światowa to w ogóle dla historii Europy przerażający czas i tak
naprawdę, który wywrócił te wszystkie układy międzyludzkie, klasowe, ze
wszystkimi swoimi konsekwencjami.
Zośka jest niezwykła w tej wsi, dlatego że ona chce mieszkać w Krakowie,
Oni się w sobie zakochują, wszystko wygląda wspaniale.
Jest wesele takie trochę jak z Wyspiańskiego oglądamy w spektaklu,
ale on jej coś obiecuje na tym weselu.
Ona mówi tak, ja będę twoja. Ale.
Ale pod warunkiem, że przeprowadzimy się razem do Krakowa, bo to jest moje
największe marzenie, żeby wyjść z tej ciemnej chaty, żeby nie mieszkać z matką.
Żeby zbudować swoje nowe, nowe życie.
Tak jak mówię, Zośka miała wiele ambicji.
Ona wyprzedzała pokoleniowo myślenie.
Myślę, że nie tylko ludzi na wsi.
Wtedy, tylko w ogóle swoje pokolenie.
Ona miała na siebie jakiś plan, miała na siebie pomysł
i jej się podobało to towarzystwo krakowskie Zakiewicz, pozowanie
u Stachiewicza, u Kossaka.
Myślę, że ją inspirowało.
Bardzo wrażliwą dziewczyną, wrażliwą dziewczyną.
Która nie widziała siebie w takiej klasycznej roli kobiety, jaką?
Jaką?
Jaką postrzegaliśmy jako kobiety w latach, w latach 20.
Nie widziała siebie w takiej klasycznej roli na wsi jako kobietę,
matkę, pracownicy na roli.
Tak jak pani o tym mówi.
To ja się wytłumaczę z tej chusty, która tutaj leży, dlatego że ta chusta należy do
mojej mamy i to nie jest oryginalna chusta, bo to są wzory.
Krakowskie. Krakowskie.
Nie znaczy to akurat nie ma wspólnego z moją mamą, bo ona była z Mazowsza, ale,
ale była też chłopką i pamiętam, jak opowiadała mi o tym,
jak bardzo nie chciała tam być, jak bardzo prosiła ojca, żeby pozwolił jej
przyjechać do Gdyni, przyjechać do Trójmiasta, bo chciała się uczyć, bo
chciała tu mieszkać, bo miała swoje ambicje.
Jej się udało.
A mówię o tym, bo cały ten spektakl jest jednym z elementów tej
dyskusji, która się przetacza.
Rozmawialiśmy trochę przed, przed naszą tutaj główną rozmową, Tak, od prześnionej
rewolucji Ledera, po chamstwo, po właśnie chłopki.
Powieść, która znaczy reportaż, który zdobył serca ludzi i
mnóstwo nagród, i mnóstwo czytelników.
I w ubiegłym roku byłam w tym roku nie w ubiegłym.
Na Targach Książki.
To spotkanie było oblegane tak, że cały czas chcemy o tym rozmawiać.
O tym, skąd są nasze korzenie, skąd są nasze matki, skąd są nasze babki.
No i poszukujemy tej tożsamości.
Jak już wiemy, nie jest ona tylko z dworku szlacheckiego, jak myśleliśmy w PRL u,
ale też bardziej z roli.
Ale wracając do spektaklu.
No zaczęło się pięknie.
Zakochali się w sobie. Jest wesele.
Nie obiecuję. Jak zwykle mężczyźni.
Wszystko.
Oj, nie zgadzam się na takie traktowanie mężczyzn, jak obiecuje to się zazwyczaj.
Piotrek się zawiązuje.
Piotrek odwiezie mnie do teatru.
Jest wyjątkowy.
No a potem okazało się, że życie ich przygniata.
Dostają morgi.
On już nie chce jechać do tego miasta, a ona nie rezygnuje i zamienia się
wielka miłość, wielki dramat.
Sposób w jaki jest przedstawiona ta przemoc w spektaklu jest też
niesamowita i też została nagrodzona.
To znaczy choreografia tego spektaklu została nagrodzona.
To było dla was bardzo trudne, myślę.
Dla nas, widzów, oglądanie tego, a dla was kreowanie tych trudnych scen.
Myślę, że powinniśmy powiedzieć jeszcze o tym, że ten spektakl tak naprawdę
powstawał z improwizacji i każde słowo, które pada w spektaklu, zostało
powiedziane przez któregoś aktora w postaci Mam na myśli, że my dostawaliśmy
na każdą próbę pewne listy do postaci, które,
które czytaliśmy przed improwizacją.
I to, co się wydarzyło na scenie pomiędzy nami było potem przez duet dramaturgiczny
Maćka Gdańskiego Justyny spisywany.
I potem oni z tego pletli dalej scenariusz.
Więc my tę scenę improwizowaliśmy wcześniej,
mam na myśli te wszystkie sceny przemocy, które były.
Ale mieliśmy taką zasadę, że jeśli coś się wydarza złego, to nie robimy
tego, tylko to mówimy.
To sprawiało, że ja, jako że mam zaufanie do Piotrka, bo jest moim
starszym kolegą w teatrze i i który ma niezwykłą obecność na scenie i
świetnie się z nim improwizuje i jest kochanym, wrażliwym człowiekiem,
dawało nam taką przestrzeń, że można powiedzieć teraz
Zośka uderza Maćka w twarz.
Albo teraz Zośka jest gwałcona, albo teraz dzieje się to i tamto.
I to sprawiało, że żadne nasze granice nie zostały przekroczone w tym spektaklu.
A potem choreografia, która powstała do tego spektaklu, była symboliczna.
To jest ważne, żeby powiedzieć mojej babci, jak była na spektaklu.
Symboliczna nie jest wprost. Jest wprost.
Były przerażone, że coś mi się dzieje z włosami i że na pewno mnie to wszystko
boli, bo są moimi babciami i są kochane.
I się martwił, że Karolinie się krzywda.
Nie dzieje mi się żadna krzywda na żadnym spektaklu.
To wszystko jest symboliczne i nas nie boli.
Ma tylko powiedzieć, że to jest naprawdę wszystko bezpiecznie zrobione.
Mieliśmy choreografkę Anetę Jankowską, która
wszystko zrobiła tak, że nie ma prawa się nikomu stać krzywda.
Aczkolwiek powiem szczerze, mamy taką właśnie scenę, gdzie łapie Karolinę.
To jest moje prywatne odczucie za włosy i mam taki.
Na zdjęciach też tak mam tam szarpać ją za włosy?
Właśnie. I nie znoszę tego momentu prywatnie.
Jako aktor nienawidzę tego momentu.
Zawsze się stresuję, że No jednak to ten sam gest przywołuje jakieś
okropne wyobrażenia i strasznie nie lubię tego momentu w spektaklu.
Wszystkie inne są rzeczywiście dosyć umowne i tak dalej, ale ten jeden,
no, jest przerażający gdzieś dla mnie.
A ja już nie mogę nie zapytać.
Chociaż przepraszam za naiwność tego pytania, ale skoro to są improwizacje, to
skąd tak młoda osoba, która jak czytamy w wywiadach miała szczęśliwe dzieciństwo i
nie ma takich doświadczeń, jest w stanie w sobie wzbudzić?
Czy dużo Pani czytała, przygotowywała się, oglądała reportaże?
Nie wiem, czy tak. To prawda.
Miałam szczęśliwe dzieciństwo i bardzo się stresowałam, wchodząc w ten zawód,
o którym marzyłam od małego dziecka.
Że zgodnie z tą Hagen aktorstwo to jest kolekcjonowanie,
kolekcjonowanie doświadczeń.
A ja tych doświadczeń ciemnych nie mam i na szczęście, odpukać, mam
nadzieję, że żebym nie miała.
Jak to było?
Przede wszystkim to nie był mój pierwszy spektakl w Teatrze Wybrzeże,
tylko trzeci w jednym sezonie.
Ale mimo wszystko jakieś doświadczenie miałam.
Z Marcinem Wierzchowskim jako moim pedagogiem poznałam się w szkole
teatralnej w Łódzkiej Szkole Filmowej w Łodzi, gdzie miałam z nim zajęcia, więc
znałam jego metodę pracy, która była mi bardzo bliska.
Jego podejście do aktorstwa i jego podejście do myślenia o tym zawodzie, do
improwizacji, do dedykacji, do różnych sposobów i metod pracy Marcina
Wierzchowskiego, których nie umiem teraz streścić w tak
krótkim czasie, były mi bliskie i one na pewno pomagały mi jako narzędzia
w budowaniu tej tego spektaklu.
Te narzędzia, które w pracy twórczej wykorzystuje Marcin Wierzchowski.
Poza tym zespół Teatru Wybrzeże, który jest niezwykłym miejscem bardzo rodzinnym.
I ta atmosfera w pracy była nawet trudno mówić.
W pracy atmosfera w teatrze, atmosfera w trakcie prób była wyjątkowa.
Myślę, że bardzo zgraliśmy się w tym procesie.
Może się czuć jak małe dzieci, jeśli się siedzi i improwizuje się przez sześć
godzin wojny albo i pisze się listy do swoich partnerów, albo albo jest się na
weselu swojej, swojej siostry Anieli.
Każdy etap życia postaci improwizowaliśmy.
Ja zaczęłam improwizację.
Zosia była na etapie 4 roku życia, odkąd pierwszą improwizację zrobiliśmy, więc
myślę, że to jest praca całego zespołu.
No właśnie, jak Wy myślicie o tej swojej pracy?
Praca, sposób na życie.
Tak, to się trochę odniosę do tego, bo ja się trochę z Tobą nie zgadzam, że to jest
kolekcjonowanie doświadczeń, bo to to jest jakby to sugeruje, że
doświadczenia moje życiowe. A mnie się wydaje.
Że to nie jest metoda Stanisławskiego.
Tak, ale ja jej nie uznaję.
Dla mnie.
Po to chodzę do szkoły 4 5 lat teatralnej, aby nauczyć się tego i narzędzi, i
środków, które pozwalają na pobudzenie mojej wyobraźni i odnalezienie się jako
postać w takiej, a nie innej sytuacji.
Ja miałem na tyle wspaniałych profesorów w szkole u
Jana Peszka, Mikołaja Grabowskiego, Jerzego Trele,
wybitni aktorzy, wielcy aktorzy, wielcy reżyserzy, którzy mówili nam.
Przepraszam, że tak, może nie powinny paść takie słowa, ale mówili
no, jeżeli masz zagrać płacz, to nie musisz sobie wyobrażać matki,
która wpadła pod tramwaj.
Ja po prostu się z tym zgadzam totalnie.
I aktorstwo po to jest aktorstwem.
I po to jest ta szkoła pięcioletnia, żebym ja mógł to zrobić totalnie przekonywująco
dla siebie, dla państwa, dla partnera, a jednocześnie w sposób bezpieczny i nie,
nie wpadający w nie, nie wpływający tak na moją psychikę.
Ja się z Tobą zgadzam. Ja powiedziałam Ci, powiedziałam, że się.
Złapałam za. Słówko.
Powiedziałam, że ja się tym stresowałam przed szkołą teatralną, zdając do niej,
czytając teksty u tych agend i czytając właśnie ten fragment o tym, że aktorstwo
to jest kolekcjonowanie doświadczeń.
I zastanawiałam się, jak ja z takim ubogim jak ja sobie poradzę, skoro mnie życie nie
dotyka, jak ja w to będę te przestrzenie wchodziły.
Ale oczywiście po to mamy cały warsztat aktorski.
Wyobraźnia I wyobraźnią.
No jeszcze tylko bym dodała może taką małą.
Mały talent na przykład jeszcze trzeba mieć.
Dlatego do szkół teatralnych przyjmuje się 20 osób na 2000
czy 1500 kandydatów, bo każdy.
Dyspozycje są istotne. I.
Sam uczę aktorstwa i widzę, że niektórzy tę predyspozycję mają, niektórzy nie.
Tak jak do każdego innego zawodu.
Tak naprawdę ktoś może być lekarzem, ktoś może być pilotem, ktoś inny.
No niestety nie.
Można się dostać do szkoły teatralnej nie mając takich predyspozycji.
Chyba. Uważam, że nie.
No właśnie.
Więc pracuje pan na takim materiale, który ma te predyspozycje jako nauczyciel.
Ale pracuje również z amatorami, którzy tych predyspozycji totalnie nie mają.
I to jest jeszcze fajniejsza zabawa.
No właśnie, a co mają w takim razie?
Oni mają pasję, Niesamowitą pasję.
Mam taką grupę emerytów w Redzie, w fabryce kultury w Redzie.
Pracuje z nimi?
Nie wiem, chyba już od siedmiu lat nie pamiętają tekstu seplenią nie chodzą już.
Są wspaniali, bo mają pasję.
I to jest coś niesamowitego.
To ja się przeprowadzam do Redy i niedługo zostanę emerytką, więc na pewno.
Jak się tak improwizuję z kolegą z zespołu, to mówiła pani też o
bezpieczeństwie, czyli o poczuciu bezpieczeństwa.
Musicie mieć jakieś wspólne rzeczy ze sobą.
Wiem, że oboje kochacie psy. Nie.
Ja kocham psy. Mam psa, nawet.
Nie mam jeszcze.
Ale to dlatego, że jeszcze tak się błąka po świecie i nie mam domu.
Ale zaraz.
Jeszcze chwila i usiądę tutaj na stałe. Tak, Kocham.
Kocham, Kocham psy.
Tak, ale mieszka pani w Gdańsku, więc. Mieszkam w Gdańsku.
Nie pod mostem.
Tak, ale jeszcze nie mam takiego miejsca, żeby takiego psa móc mieć.
Ale to jest wielkie marzenie.
Słuchajcie, ten spektakl zdobył.
Ja tu sobie policzyłam 15 nagród.
Nie wiem, czy wszystkie są ujęte na stronie Waszego teatru,
ale na razie widzę 15.
Oczywiście najwięcej nagród i jest dla głównych
postaci, czyli dla Piotra Biedronia i Karoliny Kowalskiej, ale też dla reżysera,
dla reżysera świateł, dla choreografki Anety Jankowskiej.
Za to, jak potrafiła zilustrować te wszystkie trudne rzeczy, które oglądamy.
Te nagrody są ważne dla Was.
Jak to jest, bo kolekcjonujecie już tak sporo ich swoimi historiami.
Ja nie będę ukrywał, że nagrody są jakimś istotnym elementem, bo są jakimś
potwierdzeniem tego, że to idzie w dobrą stronę wszystko i że
no tak, myślę, że w każdym zawodzie jak się dostaje nagrody, to jest to
uhonorowanie twojej pracy, twojego wysiłku i potwierdzenie właśnie
tego, że rozwijasz się. Tak, myślę, że tak.
No aktorzy amerykańscy. Tak, bo to bez sensu.
Fajnie byłoby dostać Oscara i tego Wam życzę.
Nie wiem, czy Oskar jeszcze jest tym najwyższym trofeum, bo to różnie się mówi.
A w Polsce jest taka nagroda, którą chcielibyście dostać najbardziej?
Powiem szczerze, ja nie myślałem o tym. Chyba też nie.
Nie zastanawiałam się nad tym.
Po prostu robi się swoje.
Tak, ale też by się nie zapominać o tym, żeby zawsze stawać na szczycie samego
siebie w każdym następnym aktorskim projekcie.
Tak jak Piotrek powiedział, to jest jakieś potwierdzenie i to naszej pracy.
Ale żeby nie zatrzymywać się, tylko cały czas mieć apetyt na więcej, na kolejne
role, na kolejne dusze, które będzie można przyjąć do siebie.
No to nad jakimi rolami teraz pracujecie?
W tej chwili ja pracuje nad rolą Nerona w spektaklu Bratanicy w reżyserii
Grzegorza Wiśniewskiego.
I to będzie bardziej Cezary Baryka czy bardziej Paluch.
To są trudne pytania. Jeszcze mam 5 tygodni, więc jeszcze.
Pan nie wie.
Ale Neron Można się domyślać raczej, że nie będzie Cezarym Baryką.
Nie, raczej nie.
A ja teraz obecnie nie jestem w Teatrze Wybrzeże, w próbach.
Za mną premiera 20 grudnia wspólnego pokoju Konrada Hetela w reżyserii Jacka
Stępnia, gdzie gram Hannę Herman, dziewczynę, która w 45 roku przyjeżdża do
Gdańska i ma nadzieję, że sobie ułoży życie.
Czyli zapraszamy na spektakl.
Na piękną Zośkę też chcielibyśmy zaprosić, ale na razie może nie do teatru,
tylko do Teatru Telewizji.
No i oglądajcie, bo warto.
Może to nie jest przyjemne doświadczenie, ale bardzo ważne i bardzo potrzebne.
Dziękujemy bardzo.
Dziękujemy bardzo i do zobaczenia w teatrze.