Wybierz zwierzę, które pasuje do Ciebie.
Znajdź przyjaciela.
Nie kupuj.
Adoptuj.
Dzień dobry Państwu, Natalia Gawlik.
Bardzo się cieszę, że
znaleźli Państwo czas, żeby ponownie nam towarzyszyć.
My dzisiaj z moim i Państwa gościem Martą Pogorzelską, psią behawiorystką,
kontynuujemy niejako wątek z zeszłego
tygodnia, gdzie rozmawiałyśmy o Aresie Seniorze.
Dzisiaj bohaterami dzisiejszego odcinka
będzie Ares Junior i As, psy w typie owczarków niemieckich długowłosych.
Piękne, dorodne egzemplarze, bardzo przystojne chłopaki.
Niedługo Państwo sami zobaczą.
Zacznijmy od tego.
Przed Państwem Ares Junior.
Ares Junior to z dużym prawdopodobieństwem syn Aresa seniora, około 6-letni psiak o
wadze 38 kilogramów, wyższy niż Ares Senior.
Wizualnie bardzo podobny, przystojny, elegancki chłopak, natomiast
mentalnie, behawioralne, różniący się od Aresa Seniora.
Marta opiniowała tego psiaka kilka razy.
No i co wynikało z Twoich obserwacji?
Już po niespełna miesiącu od przyjazdu do schroniska miałam okazję
obserwować i opisywać wszystkie te psy, które do nas trafiły.
No i już po tej pierwszej mojej obserwacji widziałam wyraźnie, że ten pies jest
najbardziej stabilny psychicznie z tych wszystkich psów.
Dlatego bardzo się dziwię, że on jeszcze nie znalazł domu.
Ten pies od początku w stosunku do pracownika był ciekawy.
Nie przejawiał żadnych zachowań agresywnych.
Nie pokazywał żadnej obawy.
Pozwalał się dotykać po wszystkich częściach ciała.
Wyraźnie szukał kontaktu, próbował się
przymilać, więc zrobił na nas bardzo dobre wrażenie.
Nie był w zbyt dobrym stanie fizycznym
niestety, ale naprawdę zrobił na mnie wrażenie.
Jego pogoda ducha, spokój
i chęć zapoznawania się z człowiekiem, zaufanie do człowieka.
Mimo, że pewnie fajnie tam w tym poprzednim domu nie miał.
Wyraźnie jednak zauważyłam, że on nie był
pod wpływem tego Aresa Seniora, bo nie przejął żadnych zachowań.
A często jest tak, że psy,
bardzo często jest tak, że psy, które
psy młodsze, przebywające ze starszym, który ma bardzo dużą taką
możliwość decydowania w tej grupie, że te młodsze przejmują te zachowania.
Ten Ares Junior nie przejął żadnych z tych
zachowań, czyli był naprawdę dobry psychicznie, fajny pies.
On jest bardzo wpatrzony w człowieka.
Tak jak mówiłaś,
widoczne jest to, że jest najłagodniejszy z tego grona.
Jest żywotny, czasami bywa zazdrosny o inne psiaki, nie broni zasobów
i tak samo jak prawdopodobnie jego brat As, którego za chwilę Państwo poznają,
trafił do schroniska...
Mają do dzisiaj widoczną szramę na nosie.
I to jest to, o czym rozmawiałyśmy tydzień
temu w poprzednim odcinku, że te psy przebywając na niewielkiej przestrzeni też
chyba często musiały wchodzić ze sobą w konflikt.
Do tego są takie sygnały mówiące o tym, że wobec psów była stosowana w domu przemoc.
Tak, było to widać w kontakcie z
praktycznie wszystkimi tymi psami, że ktoś wychowywał je silną ręką.
Dlatego, że jeżeli mamy do czynienia z grupą psów, wiadomo, że one
pobudzają się i kontrola nad nimi jest o wiele trudniejsza niż nad jednym psem.
Tutaj, jako że ten pan na pewno sobie nie radził,
więc też z relacji świadków, z wcześniejszych wydarzeń, on tresował je,
oczywiście mówię w cudzysłowie, kijem
i być może marchewki wcale tam nie było. Był kij.
Natomiast zobaczcie Państwo, jak dużą rolę odgrywają w tym wszystkim geny.
Tutaj okazało się w przypadku Aresa Juniora, że geny są dobre,
Dlatego, że on mimo że zaznał najprawdopodobniej od człowieka
takich agresywnych zachowań w stosunku do siebie i do reszty psów,
on nadal jednak ufał człowiekowi,
łaknął tego kontaktu, nie obawiał się człowieka, chciał zaufać
i pewnie obserwując nawet wcześniej takie zachowania ze strony człowieka, no...
To zaufanie i tę chęć kontaktu,
zaprzyjaźnienia się miał, w przeciwieństwie do tych innych psów z tej grupy.
Więc tutaj zobaczcie, jaką wartość mają dobre geny.
To co ważne, Ares Junior bardzo dobrze znosi pielęgnację.
Długie, potężne futro.
Wymagająca sprawa, prawda?
To jest ważny temat.
Dlatego ja uważam, że psy, które mają tendencję do kołtunienia sierści,
do brudzenia się, to takie psy musimy pielęgnować bardzo często już od
szczeniaka, dlatego, żeby one były przyzwyczajone do pielęgnacji, żeby
później w późniejszym wieku nie było problemów.
Tutaj widzimy
na przykładzie Aresa Juniora, że wszystko co od człowieka to jest super i on lubi tę
pielęgnację, lubi dotyk, bardzo mu się to podoba i też jest to dla
nas czy dla przyszłych właścicieli oczywiście znaczne ułatwienie, bo on z
tego też czerpie przyjemność, więc fajnie, to jest na plus.
Zresztą cały ten pies jest na plus i tak
jak mówiłam, dziwię się, że jeszcze nie znalazł swojego domu.
Fajny owczarek.
Mam nadzieję, że niebawem za sprawą kogoś z Państwa ta
sytuacja się zmieni i Ares Junior trafi do domu.
To co jeszcze ważne, boi się weterynarza, ale
jak czytamy w opisie wolontariusza, cyrków w gabinecie nie robi.
Jest na karmie gastro.
Wszystkie te psy, które trafiły z pseudohodowli do Promyka
mają delikatne żołądki i to trzeba mieć na uwadze.
Zdarzają się sytuacje, że nie do końca dobrze
Ares Junior reaguje, kiedy
mija psy na spacerze, ale to z tego co słyszałam, jest sytuacja opanowana.
On coraz lepiej reaguje, także jest naprawdę
fajnym psiakiem, który jest gotowy jak najbardziej do tego, żeby iść do domu.
Mili Państwo, na koniec jeszcze jedna
rzecz, bo ja go przedstawiłam jako sześciolatka.
Natomiast przed programem z Martą
dyskutowaliśmy troszeczkę i Marta mówi, że w jej ocenie pies jest młodszy.
Moim zdaniem ten pies jest młodszy.
On od samego początku, kiedy go widziałam, zachowywał się jak taki 2 - 3 latek.
Oczywiście tutaj nasza ocena nie jest miarodajna, bo my nie do końca
wiemy w jakim wieku te psy do nas trafiły.
Moim zdaniem zachowanie świadczyło o tym, że jest to młodszy pies.
Zresztą tutaj nawet w opisie moim, który może mogłabym przytoczyć
częściowo, żeby pokazać jak pies zachowywał się, jak fajnie ten pies
zachowywał się już po trzech zaledwie tygodniach pobytu w naszym schronisku.
Tak jak tutaj Państwo będziecie mieli, to
jest wtedy opis na świeżo, więc już było widać, że lubi ludzi.
Kiedy pracownik wszedł do boksu, pies
wyraźnie ucieszył się i cały czas pozostawał w bliskiej odległości.
Podejmował jedzenie z ręki, pozwalał się
dotykać w różnych strefach ciała, także łapy, ogon, głowę.
Zachęcał do kontaktu fizycznego.
Utrzymywał kontakt wzrokowy nawet do 4 sekund.
Cały czas pozostawał spokojny.
Obserwował sytuację, pracownika, bez widocznej obawy.
Zachowań agresywnych nie zaobserwowałam.
Także to są takie obserwacje,
które dają nadzieję na bardzo fajny kontakt i życie później z tym psem.
Także ja bardzo zachęcam.
Fajny pies, fajny.
Tyle o Aresie Juniorze,
mili Państwo. Czas na
zaprezentowanie sylwetki, z dużym prawdopodobieństwem brata Aresa, czyli Asa.
To był As proszę Państwa, prawdopodobnie około
siedmioletni psiak, waży 37 kilogramów.
Na planie zdjęciowym nie szukał ze mną
kontaktu, był zajęty obwąchiwaniem, sprawdzaniem terenu.
Później bawił się piłką.
Co ciekawe, tej piłki na koniec zdjęć nie chciał oddać.
Wiola musiała go gonić.
On miał z tego duży fan.
Natomiast jest to pies, który po pierwsze
nie przejawia zachowań agresywnych, po drugie zdaje się być najbardziej wycofany
z tej grupy, która trafiła do Promyka z pseudohodowli.
Tak, ten pies od początku pokazywał, że
jest dość delikatny psychicznie i dość nieufny.
Nie zdobył się na zachowania agresywne.
Myślę, że on był pod dużym wpływem tego Aresa starszego, tego seniora rodu
i też bardzo obawiał się swojego właściciela.
Czyli możemy powiedzieć śmiało, że był
o wiele słabszy psychicznie niż omawiany przez nas poprzednio
Ares młody junior.
Tutaj też jakaś mieszanka genów musiała to spowodować, ponieważ psy były traktowane
myślę jednakowo wszystkie, a jednak jest bardzo duża różnica w ich zachowaniu.
Mam tutaj też fragment opisu, który
mogłabym za chwilę zaprezentować, ale jeszcze może Natalia coś powiesz?
Czego się dowiedziałaś, żeby narysować jego obraz w dniu dzisiejszym?
Tak, proszę Państwa.
Pies, który tak samo jak jego brat nie chodził na smyczy w ogóle, jak
widzieliśmy na filmie o którym mowa była w zeszłym tygodniu.
Te psy były puszczone samopas, one chodziły jak chciały, gdzie chciały.
Więc nauka chodzenia na smyczy od podstaw pięknie wypracowana.
Dzisiaj ten pies cudownie chodzi na smyczy.
Trafił do schroniska ze stanem zapalnym żołądka.
Tak jak w przypadku jego brata ten żołądek
jest wrażliwy, pies dostaje leki na lepsze wchłanianie pokarmu i to trzeba mieć z
tyłu głowy, że ten reżim dietowy w w przypadku,
myślę, że wszystkich psów z tego rodu, powinien być zachowany.
Nie broni zasobów.
Jak już powiedziałam, lubi piłeczkę.
Jest bardzo karny, interesuje się innymi psami.
Jednak
nie szuka zwady, nie wchodzi w konflikty,
daje się dotykać, szuka kontaktu z człowiekiem.
Natomiast to, o czym chciałabym, żebyś Ty
Marta teraz opowiedziała, bo kiedy czytałam opinię Marty z marca 2022
czyli chwilę po tym, jak psy trafiły do schroniska.
Marta opisała, jak ten pies zareagował na
wydanie komendy. Opowiedz o tym, Marta, proszę.
Tak. To jaką reakcję zaobserwowaliśmy z pracownicą
zaskoczyła nas bardzo, ponieważ ten
pierwszy kontakt z nim był naprawdę pozytywny.
Widać było dużo większą rezerwę w stosunku do nas niż w przypadku Aresa
Juniora, ale jednak pozostawał spokojny i z zaciekawieniem nas obserwował.
Ja tutaj może przeczytam ten opis, żebyście Państwo
zobaczyli, jak on się też bardzo w tej chwili zmienił
ten pies. Tutaj bardzo dużo dała
praca, to też jest świadectwo dla nas
i właścicieli psów i trenerów, że bardzo dużo jest z psem do wypracowania.
Także jeśli Państwo macie z czymkolwiek
problem, miejcie świadomość, że naprawdę bardzo dużo da się wypracować, nawet mimo
słabszych genów, bo to podłoże jest ewidentnie genetyczne.
Ja teraz przeczytam Wam jak widziałyśmy go na samym początku.
Interakcja przez kraty.
Człowiek na zewnątrz boksu bardzo spokojny, brak szczekania, nie pobudza się.
Bacznie obserwuje pracownika.
Zachęcony podchodzi do kraty i podejmuje jedzenie z ręki.
Kiedy pracownik wszedł do boksu, pies
utrzymywał dystans od pracownika około jednego metra.
Momentami mniej podejmował jedzenie z
ręki, nie chciał, żeby go dotykać, lekko się odsuwając, ale nie odchodził.
Bardzo spokojny.
Lekka obawa i asekuracyjne obserwowanie.
Kontrolowanie wzrokiem pracownika.
Poproszony przeze mnie pracownik wydał komendę siad.
I w tym momencie pies natychmiast uciekł za budy.
Obawa wzrosła bardzo wyraźnie i nie udało się już go przekonać do ponownej
interakcji z człowiekiem czy podejmowania jedzenia z ręki.
Bardzo wyraźnie próbował zwiększyć dystans od człowieka.
Przebywał albo za budami, albo w
najbardziej odległym rogu boksu od momentu wydania komendy.
Pies nie podszedł do człowieka na odległość mniejszą niż 7 metrów.
Jedzenie rzucone 7 metrów od człowieka podejmuje. Bliżej nie podchodzi.
Obawa - tak.
Zachowań agresywnych nie zaobserwowałam.
Czyli tutaj wydanie tej komendy spowodowało, że pies się przestraszył.
Wiedział, że utrzymanie dystansu
uchroni go. Uchroni go być może od jakiejś tam
niekorzystnej dla siebie reakcji człowieka.
Czyli wiedział, że ten pan widocznie go
nie dogoni i jeżeli on zachowa dystans, to nic mu nie grozi.
Tutaj akurat było bardzo wyraźne, że on się boi
tego człowieka, że on pewnie doznał bardzo nieprzyjemnych doświadczeń.
Teraz z tego śladu nie pozostało, ale samo to, że nie szuka kontaktu z nowo
poznanymi osobami, świadczy o tym, że człowieka zakodował
sobie jako kogoś, komu nie do końca można ufać.
Fajnie, że ma taką strategię radzenia
sobie, że nie wchodzi w interakcję, zamiast zachowywać się agresywnie.
I to na duży plus.
Myślę, że jeśli zaufa, jest bardzo duża szansa, żeby czerpał
wsparcie i przyjemność z tego kontaktu z człowiekiem.
Wiesz, bardzo przykro mi się to czytało, bo sobie
myślałam, że te psy miały naprawdę
złe życie i myślę, że
warto wspomnieć o tym, że mężczyzna, który
który je hodował, próbował je odzyskać i ich reakcja, kiedy widziały
swojego byłego opiekuna, będąc już w schronisku,
nie była dobra, więc myślę, że to historia prawie z happy endem.
Happy end będzie wtedy, kiedy te psiaki
trafią do domów, na które całe życie czekały.
Tak.
To, że one są teraz w schronisku, zdecydowanie poprawiło ich byt.
I jasne, wszyscy uważamy, że schronisko to
nie jest miejsce dla psów, bo one powinny mieć dom, ale powinny mieć inny dom
niż ten, którego zaznały wcześniej, czyli tutaj.
Schronisko w tym przypadku jest poprawą
warunków ich bytowania, ale zawsze pamiętajmy, że jest to
przystanek i chcielibyśmy, żeby one poczuły się tak, jak na to zasługują.
Każdy potrzebuje innego właściciela,
ale każdy zasługuje na troskę, na zaufanie, na zaspokojenie ich potrzeb.
Bo tam, w tym poprzednim domu
mam wrażenie, że te potrzeby nie były zaspokajane.
Bardzo ładna puenta.
Marta Pogorzelska. Dziękuję serdecznie za tę rozmowę i za to spotkanie.
Ares Junior i As - piękne owczarki,
piękne psy w typie owczarka niemieckiego.
Te psiaki były bohaterami dzisiejszego odcinka.
Zachęcamy do bliższego poznania.
"zpromykadodomu@gdansk.pl"
to nasz adres mailowy.
Piszcie do nas w każdej sprawie.
Do zobaczenia za tydzień.
Dzięki serdeczne.
Wybierz zwierzę, które pasuje do Ciebie.
Znajdź przyjaciela.
Nie kupuj. Adoptuj.