Wybierz zwierzę, które pasuje do Ciebie.
Znajdź przyjaciela.
Nie kupuj. Adoptuj.
Dzień dobry Państwu,
Natalia Gawlik. Jak co piątek o godzinie 12
startujemy z emisją kolejnego programu "Z Promyka do domu".
Dzisiaj Państwa i moim gościem wolontariuszka Joanna Gołaszewska.
Cześć Asiu. Dzięki, że jesteś.
Cześć, witam Państwa.
Dzisiaj będziemy rozmawiać o podopiecznych Joanny, mianowicie Melonie i Rokim.
No więc co, Asiu?
Zaprezentujemy Melona, a potem przejdziemy do rozmowy.
Przed Państwem Melon.
Melon to psiak, który przyjechał do Promyka w lipcu 2012 roku.
Przyjechał z miejsca owianego bardzo złą
sławą, z miejsca, o którym już mówiliśmy w tym programie
przy okazji Samiego. Przyjechał z Radys. Mówiło się mordownia w Radysach, czyli
takie miejsce, gdzie paralizatory, brak opieki weterynaryjnej, dantejskie sceny.
Myślę, że nie ma co tego wspominać.
No i proszę Państwa, Melon ma dzisiaj około 8-9 lat.
To potężny egzemplarz, bo waży około 40 kg.
Asia była w tej grupie osób, które
przywiozły psiaki z Rady do Gdańska, do Promyka.
Asiu, jak przyjechałaś do Radys i zobaczyłaś Melona, to jaki widok zastałaś?
Ja mówiąc szczerze jak zobaczyłam tego psa
to byłam trochę przestraszona, bo on miał, jako jeden z niewielu, kartkę na
boksie, że to jest pies agresywny i że tam można wejść tylko z liderem grupy.
Ale usłyszałam od wolontariuszy, którzy już tam byli, że to nie do końca tak jest,
bo on sobie już wybrał wolontariuszy z tej grupy ogólnopolskiej, która tam
przyjechała i zaczął ich zaczepiać i chciał z nimi współpracować.
Więc ta kartka tak nie do końca pasowała do tego, jaki on jest.
A to się też ukazało potem u nas, że on nie jest wcale agresywny, ale to był wielki pies,
jak szczekął, no to budził jednak respekt.
Ten respekt potrafi budzić do dzisiaj.
Ale ja pamiętam, kiedy mowa była o tym, że ten
szczekający, ten właśnie stwarzający pozory agresywnego psiak, który opuścił
swoją bezpieczną przestrzeń, opuścił kliteczkę,
bo trzeba powiedzieć, że przez większość
albo przez całe swoje życie mieszkał w maleńkim boksie,
to nagle ten pies struchlał. On tam mieszkał,
jeżeli nie pomylono i jeżeli nie było to oszukaństwo tak zwane, bo tam były
przewieszone zawieszki z numerami z psa na psa.
Jeżeli nie była pomylona ta zawieszka, to Melon był w tym schronisku strasznym przez
6 lat i mieszkał w maleńkim tak zwanym kurniku, bo to były takie budy nad
powierzchnią ziemi powieszone i to były małe boksy.
Bardzo małe.
Sześć lat w Radysach, ponad trzy lata u was w Promyku.
Jak on dzisiaj funkcjonuje
Asia, bo trzeba powiedzieć, że wykonaliście,
wykonujecie nadal ogrom pracy, żeby tego psa nauczyć życia, siebie.
On jest bardzo mądry, ale on niestety
wybiera sobie ludzi, przy czym jest bardzo ciekawski i ta jego ciekawość może być
bardzo dużą zaletą w rękach mądrego człowieka.
Melon bardzo lubi węszyć.
Bardzo potrzebuje tego węszenia.
Ja uważam, że on powinien trenować jakieś sporty związane w ogóle z węszeniem.
Dlaczego? Jak myśmy się jeszcze zbyt dobrze z Malonem
nie znali, wzięłam go do pokoju wolontariackiego.
Tam na dole stały nasze torby wolontariackie.
I Melon tak z lubością obwąchał wszystkie
torby, wrócił do mojej i ją obsikał na zasadzie: oho!,
ten zapach znam, ciebie znam, to jest twoje.
I tak sobie wtedy pomyślałam, że to jest
fajne, bo on kojarzył mnie dobrze, Skojarzył, że to jest mój zapach.
I tak, to jest fajne i to powinno być wykorzystywane w pracy z nim.
I my staramy się wykorzystywać takie zabawy z nim węchowe i on to lubi.
Melon jest w takiej specyficznej, powiedziałabym, przestrzeni,
dzisiaj w schronisku, dlatego, że on ma taki swój prywatny teren.
Na prawo od budynku administracji jest jego buda, jego jego kojec.
On tam nie jest za karę, prawda?
Tylko też z jakichś powodów został tam umieszczony.
Trochę jakby z dala od tego zgiełku schroniskowego.
Tam są dwa powody.
Raz, żeby on miał tam spokój, bo jego inne
psy potrafiły bardzo nakręcać, a dwa, on ma problemy zdrowotne, on cierpi na atopię
środowiskową, ma problemy przez to z uszami i jest w trakcie leczenia.
Atopia środowiskowa, czyli uczula się. Tak jest.
Tak jak u ludzi atopowe zapalenie skóry.
To jest coś porównywalnego.
To też pielęgnacja takiego psa.
Też taki pies wymaga odpowiedniej pielęgnacji, czyli częstsze kąpiele
na pewno. Wymaga też specjalistycznej karmy.
Czyli hypoalergiczna,
domyślam się.
Asiu, jak wyglądają spacery z Melonem?
Melon chodzi bardzo powoli i trzeba mieć bardzo dużo cierpliwości do spacerów z
nim, ponieważ Melon, tak jak już wspomniałam jest węszycielem.
Melon potrafi się zawiesić na jednym krzaku, stać tam przez 15 minut, wąchać od
góry do korzeni i on się nie ruszy, dopóki sobie nie wywącha tego, co tam chce.
Więc trzeba bardzo dużo cierpliwości.
Na Melonie nie można niczego wymusić, bo on jest w pewnym sensie niezależny i takie
wymuszanie powoduje, że on stwierdza nie uda ci się, to jednak ja postawię na
swoim i będę tutaj stał tak długo, jak będę chciał.
Więc trzeba mieć świadomość tego, że
wymuszanie na nim czegokolwiek nie jest dobrym kierunkiem.
Jemu można proponować inne rzeczy i on
czasem chętnie korzysta z tych propozycji, a czasem jednak uznaje, że
jego wersja tego, co będzie robił, jest lepsza w tym momencie.
Stanowczy indywidualista, a że waży swoje, te ok. 40 kilogramów...
Ale on chodzi bardzo wolno.
Wiesz, to jest tak, że spacer z nim
w sumie jest przyjemnością, jeśli jest się człowiekiem cierpliwym.
Czyli, proszę Państwa, już wiemy na pewno,
że do domu, gdzie opiekun będzie cierpliwy.
Pielęgnacja w porządku czy nie? Jak dla mnie tak.
Ja nie mam problemu. Jestem w stanie go wyczesać.
On zna kaganiec, nie lubi chodzić w kagańcu, ale stać w kagańcu,
nie ma żadnego problemu.
Lubi czesanie, on się sam nadstawia.
To nie jest jakimś kłopotem.
A powiedz jak jego rozrywkowe zainteresowania?
Właśnie słabo, bo Melon nie jest fanem zabawek.
Melon jest fanem kontaktu z człowiekiem i to jest dla niego najważniejsze.
To nie jest jakiś fan np.
szarpaków, ale piłkę czasem...
Czasem za piłką pogoni, ale to nie jest coś, co jest mu potrzebne do życia.
Jemu do życia potrzebny jest człowiek po prostu.
A te zabawki to tam, gdzieś z boku.
Nie jest to istotne.
A relacje z innymi psami, z samcami, sukami?
Macie to sprawdzone?
Mamy sprawdzone o tyle, że Melon nie zwraca uwagi na inne psy, ale nie wiemy
czy nie zwraca uwagi, bo nie chce tego kontaktu, czy po prostu nie zwraca uwagi,
bo uważa, że jest duży i nie potrzebuje tego kontaktu w ogóle.
Nie będę się bratała z wami.
Dokładnie, ale jak mijamy się z innymi psami,
on nigdy nie zareagował na takie mijanki agresywnie.
On po prostu najczęściej odwracał głowę.
Zajmował się węszeniem
w tym czasie.
Myślisz, że do domu z dziećmi by się nadał?
Myślę, że nie do końca.
Na pewno nie z małymi dziećmi, właśnie ze
względu na to, że on jest duży i on jest trochę taki niezdarny jak słoń w
składzie porcelany i żeby kogoś tam nie stratował.
To raczej nie małe dzieci, ale takie już nastolatki,
myślę, że tak.
Melon, powiedziałabym, jest ostatnio na
topie, bo i pani prezydent Dulkiewicz go ostatnio promowała
na swoim facebookowym profilu, była u was w odwiedziny, wzięła go na spacer.
Był psem miesiąca, prwada? Jest jeszcze,
do końca stycznia jest psem miesiąca.
No to proszę Państwa,
wszyscy ci, którzy na co dzień się nim opiekują i są zaangażowani w troskę nad
Melonem, starają się, żeby wypromować tego psa.
W związku z tym idziemy za ciosem
i Melon jest dzisiaj też bohaterem tego odcinka.
No ale duży pies, pies po przejściach to
nie jest łatwy temat, żeby mu znaleźć rodzinę, prawda?
Wszystkim się wydaje, że jego problemem jest to, że on jest po prostu duży.
Bo pod kątem charakteru to jest fajny pies.
On jest komunikatywny, on bardzo lubi i
nauczył się prosić o to, żeby drapać go pod bródką.
On podchodzi, podnosi głowę.
Wtedy wiadomo, że trzeba go podrapać.
To jest też metoda na spacerze.
Jeżeli Melon się zawiesi, to warto do
niego podejść, podrapać pod tą bródką, powiedzieć "chodź, idziemy".
I on wtedy rusza.
Także myślę, że jego głównym problemem jest ta wielkość.
A ma apetyt, jest łakomy?
Jest łakomczuchem. To też
dobrze, bo wtedy można więcej wypracować.
I właśnie ten jego węch!
On wyczuje najmniejszy smaczek w kieszeni.
Także tutaj to się wszystko łączy.
Ale nie można go podkarmiać i to też
jest ważny temat.
On powinien schudnąć, on jest po prostu za duży.
Tak więc trzeba bardzo uważać na to, co on je i ile tego je.
On jest po prostu za duży.
I myślę, że to też warto powiedzieć,
potrafi być czuły.
Ja widziałam jak sobie z Kasią Zaleską buziaczki sprzedawali.
Ale powiem Ci, że jak ja tego doznałam po
raz pierwszy, to ja tak zamarłam, bo usiadłam u niego w boksie.
Akurat była paskudna pogoda, a Melon nie jest fanem paskudnej pogody.
Usiadłam u niego w boksie.
On tam przez chwilę bawił się piłką, którą
mu rzucałam i podszedł do mnie i zaczął mi lizać po uchu.
Ja tak sobie pomyślałam Jezus Maria, on mi to ucho obeżre za chwilę.
Ale on był tak zaangażowany w to i tak pokazywał, że on to robi z czułością,
to wtedy sobie tak pomyślałam, aha, ok, lubimy się już.
To możesz.
On był wtedy bardzo zadowolony, że ja go nie odpędziłam.
Sama nie zrobiłam jakiejś dramy z tego, ale widział też, że jestem zestresowana i
bardzo starał się tak pokazać, że to jest z czułością, a nie ze złymi zamiarami.
Że będzie dobrze. Tak, dokładnie.
A co jeszcze o nim powinniśmy powiedzieć?
Co powinno wybrzmieć?
Czy coś byś chciała dodać?
Że to jest dobry pies, który zasługuje na pierwszy dobry dom w życiu.
Tak, proszę Państwa.
On nie miał dobrego startu, nie miał dobrego życia.
I chyba wszystkie psiaki zasługują,
ale są takie, które które zasługują szczególnie.
I na pewno Melon do tej grupy się zalicza.
Dlatego trzymamy mocno kciuki za Melona.
Przyjedźcie, odwiedźcie go, poznajcie, weźcie na spacer i kochajcie.
I zobaczcie go naszymi oczami.
Tak jest, proszę Państwa.
Tyle o Melonie.
A teraz czas na drugiego bohatera dzisiejszego odcinka.
A jest nim Roki.
Jak się Państwu podobał
Roki? Przyznam, że mnie bardzo ujął.
To nie tylko przystojny, ale taki, powiedziałabym postawny, dostojny psiak.
Ja w nim widzę, powiedziałabym, mini doga.
Rozmawiałyśmy przed nagraniem,
Asia mówi, ja widzę boksera.
Trochę tak, ze względu na te fafle,
ale też ze względu na cechy charakteru, które mają boksery.
Proszę Państwa, Roki ma jakieś 4,5 roku.
W dokumentach znalazłam informację, że został urodzony w 2019 roku.
Przebywa w Promyku od lipca 2023 roku i to pies z taką
nieprzyjemną, smutną historią,
bo trafił do schroniska właśnie w 2023 roku dwa razy.
Po drugim razie właścicielka, opiekunka,
która ewidentnie sobie nie radziła z psem, zrzekła się praw do niego.
Asia, powiedz co się działo w życiu Rokiego,
zanim znaleziony na Jasieniu trafił już na stałe do Promyka?
Roki jest stałym bywalcem grupy
internetowej "Zaginione/ znalezione zwierzęta Trójmiasto".
Był, na szczęście. Tak, był.
Bardzo często się błąkał.
Nie bał się samochodów, więc przebiegał przed samochodami, co
potencjalnie było groźne i dla niego, i dla kierujących.
Bardzo często z ulicy zgarniali go obcy ludzie zainteresowani tym, że on tam po
prostu jest, ale też złapanie go nie było łatwe, ponieważ Roki
ze względu na to, co przeżył, boi się ludzi i trzeba zdobyć jego zaufanie.
On bardzo często spał gdzieś w trawie przy torach tramwajowych.
Wsiadał i wysiadał z tramwaju, gdzie powarkiwał na ludzi, bo szukał pomocy,
ale ponieważ się bał, to nie umiał też jej uzyskać.
Jakiś czas temu gdzieś w internecie mignęło mi zdjęcie.
Nie pamiętam przy jakich okolicznościach,
ale mignęło mi zdjęcie psa, który stoi na dwóch łapach właśnie
przy tramwaju i przednie łapy ma złożone w ten sposób, w takim geście proszącym.
I pamiętam, że poruszyło mnie to zdjęcie i pomyślałam sobie och, jak słodko!
Natomiast kiedy byłam na nagraniu w schronisku i
przeglądałam dokumentację Rokiego, zobaczyłam to zdjęcie i zamarłam, bo to
było zdjęcie wysłane przez... M.in. jedno z kilku zdjęć, wysłane przez anonimową
osobę, która zwróciła się do schroniska z prośbą o pomoc.
W mailu była mowa o tym, że pies notorycznie biega samopas,
co jest zagrożeniem przede wszystkim dla jego życia, ale też dla ludzi.
Może spowodować wypadek samochodowy, uszkodzić inne zwierzę.
Także sytuacja naprawdę była dramatyczna.
Właścicielka ewidentnie sobie nie radziła.
I to jest przykre, bo to jest mądry pies,
tylko trzeba mieć do niego podejście i trzeba znaleźć klucz dotarcia do niego.
No właśnie. Jest u was pół roku.
Jaki pies do was przyszedł?
A jakiego psa macie dzisiaj?
Roki był zalękniony.
Kiedy ja go poznałam i weszłam pierwszy
raz do niego do boksu, to Roki uciekał po całym boksie,
a był w dużym boksie i zsikał się pod siebie.
A z drugiej strony widziałam, że on jest zainteresowany tym, kim ja jestem.
Tylko tak bardzo się boi, że nie może się zdobyć na to, żeby do mnie podejść.
To chwilę trwało. On w końcu podszedł.
Zaproponowałam z koleżanką jemu spacer, bo koleżanka była ze mną.
Zawsze wchodzimy
we dwie do psów, których nie znamy i Roki chętnie z tej propozycji
skorzystał, niestety składając te łapki błagalnie.
Dla mnie to jest bardzo przykry widok,
dlatego, że ktoś poświęcił czas, żeby psa tego nauczyć.
On się tego sam nie nauczył.
Psy takich rzeczy po prostu nie robią.
Ktoś go tego nauczył, a nie nauczył go podstaw i tego, jak żyć z człowiekiem fajnie.
W jakim domu on powinien się dzisiaj znaleźć?
W domu cierpliwym, spokojnym, takim, gdzie opiekunowie rozumieją, co pies przekazuje.
Raczej w domu bez małych dzieci, tak samo jak melon.
Rozmawiałyśmy wcześniej o tym, że nie jest to pies dla każdego.
Czy możesz rozwinąć ten wątek?
Co to znaczy?
To nie jest pies dla każdego, ponieważ on wybiera sobie opiekunów.
Jest coraz lepiej z tym wybieraniem opiekunów.
Teraz mamy na wdrożeniach nowych wolontariuszy potencjalnych i Roki
z jedną z tych osób bardzo szybko nawiązał więź.
Pokazał, że ta osoba mu się podoba i on chętnie z nią pójdzie.
I to jest fajne.
Ale z drugiej strony Roki też jest takim psem, który się bardzo przywiązuje do
człowieka i trzeba mieć świadomość, że on będzie tego człowieka potrzebował.
Tutaj w notatkach mam też, że pilnuje właściciela.
To znaczy, że jest zasobowy?
Nie nazwałabym tego zasobowością.
Raczej poszłabym w kierunku tego, że ponieważ był wielokrotnie porzucany na
pastwę losu, to on się związuje z człowiekiem i chce
przy nim być, ale też potrafi pójść z inną osobą.
Tak więc to nie jest jakiś tam dla niego problem, że on jest tylko przywiązany do
jednej osoby, przy czym on bardzo pilnuje stada.
Jeśli idziemy większą grupą, to Roki się
odwraca i ja się śmieję, że liczy, czy wszyscy są.
Teraz mieliśmy taką sytuację.
Wyszliśmy z jego koleżanką z boksu,
a Gosia, która też z nim pracuje, wzięła psa z innego boksu i Roki poczuł się taki
niepewny w tej sytuacji, bo widział, że idzie ze mną.
Mnie zna, ale widział też Gosię, która idzie z innym psem i on po drodze zrobił
standardowy numer proszenia, czyli znowu złożył te łapki
i stwierdziłyśmy, że zamienimy się na chwilę, żeby Gosia wzięła Rokiego, a ja
wezmę Bobiego, żeby Roki zobaczył, że Gosia go wcale nie porzuca,
tylko na chwilę jest z innym psem i on się od razu uspokoił.
I to było też takie fajne zobaczyć, że on nam pokazał, czego potrzebuje.
Dostał to, czego potrzebuje i od razu cała jego postawa się zmieniła.
Jakie to ważne umieć czytać zwierzę, prawda?
To jest kluczowe.
Roki też,
jakby to powiedzieć, potrzebuje konkretnego przewodnika,
który będzie stanowczy, bo Roki słabości wyczuwa.
Myślę, że tak. Ale to jest też ważne, żeby to była osoba
ciepła, bo on potrzebuje bardzo dużo wsparcia.
On potrzebuje takiej
nauki od podstaw, on potrzebuje informacji, że nie zostanie porzucony,
ale myślę, że może wykorzystywać ludzkie słabości.
Tak więc dlatego to musi być ktoś konkretny.
I to pies, który...
Któremu trzeba pomóc w zbudowaniu poczucia wartości, czyli pewności
siebie. Pochwały i jeszcze raz pochwały.
Powiem ci, że on bardzo lubi pochwały.
On je zna.
Jest zadowolony, kiedy je słyszy.
Roki też na hasło "dobry pies" potrafi robić
zoomies, czyli wpada w tę taką psią głupawkę i tam szaleje po wybiegu.
On się bardzo otworzył, bo z tego psa takiego wystraszonego, pies który robi
zoomies, to jest pies, który czuje się dobrze.
I to jest też taka nasza wskazówka, że ten
kierunek w którym z nimi idziemy, jest dobry.
Mówiłaś, że wychodzicie na spacer z innymi psami.
I o to jeszcze chciałam zapytać jaki on jest w interakcjach z innymi psami?
Różnie.
On, mam wrażenie, że jest trochę zazdrosny o inne psy, ale to może być kwestia
zazdrości o tego człowieka, którego zna i który idzie z innym psem.
Mieszka z sunią.
Nie do końca, mam wrażenie, że się lubią.
Ona lubi go bardzo, on lubi ją trochę mniej, ale się dogadują.
Czyli wybiera nie tylko ludzi, ale też kumpli.
Czy kumpelki.
Tak.
Proszę Państwa, dzisiaj rozmawiałyśmy o Melonie i Rokim.
Oba psiaki pilnie potrzebują trafić do
swojego domu, bo jeden i drugi chłopak nie miał łatwego życia.
Prawda Asiu? Nie miał przede wszystkim łatwego startu,
a to trochę determinuje to, jakimi teraz są.
Wszystko w Państwa rękach.
Asia Gołaszewska - wolontariuszka z Promyka,
która na co dzień opiekuje się tymi psami, pracuje na to, żeby Państwo w przyszłości,
mam nadzieję niedalekiej, mieli już łatwiej.
Zachęcamy do poznania Melona i Rokiego.
Dzięki serdeczne.
Do zobaczenia za tydzień.
Wybierz zwierzę, które pasuje do Ciebie.
Znajdź przyjaciela.
Nie kupuj. Adoptuj.