Kochane, za chwilę zaczynamy, ale odczuwam niepokojącą pustkę w pierwszych rzędach.
Lepiej ją zapełnić, także byłoby super fajnie, jakbyście
tak troszeczkę dodali nam dobrej energii tutaj z przodu.
O, wspaniale, już
czuję śmiałków, widzę śmiałków.
No wspaniale.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Dzień dobry Państwu. Myślę, że możemy zacząć.
Nazywam się Dorota Kucharczyk, ja reprezentuję Hevelianum
i chciałabym Państwa bardzo serdecznie przywitać
na dzisiejszej konferencji. Jest to coroczna konferencja.
Tegoroczna odbywa się pod hasłem "Szkoła dialogu".
I na początek zapraszam dyrektora Hevelianum,
Pawła Golaka, do przywitania wszystkich.
Dzień dobry Państwu. Bardzo się cieszę, że spotykamy się dzisiaj w Hevelianum.
Temat jest naprawdę zacny, bo szkoła dialogu.
Ja dlatego założyłem koszulkę "Dni mózgu",
bo otwartość na dialog zaczyna się w naszych głowach,
a jesteśmy różnorodni, więc zapraszam do tej otwartości
i uważności na siebie, ale wydaje mi się
właśnie, że dużo dzieje się w naszych głowach.
Cieszę się niezmiernie również z tego, że Państwo wagarują w Hevelianum.
Naprawdę to jest dobre miejsce na wagary.
Dziękuję za to, że często nas odwiedzacie,
że przychodzicie tu ze swoimi uczniami, dziećmi,
bo dzisiaj to jest chyba szkoła dialogu w tym trójkącie
rodzic, nauczyciel, dziecko, ja jako rodzic
też za to bardzo dziękuję i do czego bardzo zachęcam.
Dzisiaj pierwszy dzień kalendarzowej wiosny, bo astronomicznej
był wczoraj, więc wiosny w sercach, w umysłach życzę.
Ja dzisiaj spytałem żony, bo moja żona jest
też nauczycielką, co się życzy nauczycielom.
Powiedziała, żeby mieć do Państwa zaufanie i tego Państwu
względem rodziców życzę, spokoju, a z własnego doświadczenia,
żeby Państwo brali jak najmniej pracy z sobą do domu.
Tego Państwu życzę i udanej konferencji i rozmawiajmy.
Dziękuję bardzo.
Dziękujemy bardzo.
Teraz poprosimy Panią prezydent Aleksandrę Dulkiewicz
o również przywitanie Państwa na konferencji.
Bardzo dziękuję Hevelianum za gościnę.
Myślę, że to jest dobre miejsce, żeby rozmawiać o edukacji.
Witajcie. Ja bardzo, bardzo się cieszę, że druga połowa sali to najmłodsza młodzież,
bo z przodu młodzież, a ta trochę młodsza w drugiej części sali,
więc cieszę się, że tak wielu z Was troszczy się o to, jak nasza szkoła,
jakiej chcemy szkoły, bo myślę, że to jest najważniejsze,
żebyśmy o tym rozmawiali wspólnie w dialogu
jako nauczyciele, dyrektorzy, rodzice, ale też i uczniowie.
I szczególnie cieszy mnie to, że tak wielu także uczniów jest dzisiaj z nami.
Przedszkola i szkoła współpracy.
Możemy sobie powiedzieć, no takie hasło, "Miasto Gdańsk" tam od iluś lat.
I co to znaczy? To znaczy to, co chcemy.
To znaczy to, co wypracujemy dzisiaj, to, co wypracowujemy co roku,
bo to już przecież trzecia nasza wspólna konferencja.
Pewne rzeczy nam wychodzą, pewne nie wychodzą.
Nad różnymi musimy jeszcze popracować.
Gdzieniegdzie mamy także obiektywne trudności.
Ale ja się bardzo cieszę z tego, ile rzeczy nam wychodzi.
I myślę, że jedną z tych rzeczy jest chociażby edukacja do kultury.
I za chwilę właśnie będziemy wręczać podziękowania
tym, którzy są najbardziej aktywni na tym polu.
I mam nadzieję, że także zachęcą innych.
Ja się też bardzo cieszę, bo z wieloma z Państwa mam okazję spotykać się w szkołach.
Przecież lekcje gdańskie, lekcje obywatelskie to też jest właściwie produkt.
Produkt wymyślony przez Was, przez nas.
Jest też odpowiedzią na potrzeby współczesnego świata,
ale także tego, czego potrzebują młodzi ludzie.
To, o co pytają, co ich nurtuje.
Więc ja za wszystkie Wasze inicjatywy dziękuję.
Dziękuję za to, że razem tworzymy przedszkole i szkołę współpracy w naszym mieście.
I muszę Wam powiedzieć, że my będąc wewnątrz
nie zawsze to widzimy, ale wielu rzeczy nam zazdroszczą.
Naprawdę. I ja za każdym razem to powtarzam,
bo jak my jesteśmy tutaj, to siłą rzeczy zawsze widzimy to, co nie działa.
No tak to już jest, kurczę, bo codziennie człowiek przychodzi
i mówi: cholera, to nie wychodzi, to nie wychodzi.
Ale naprawdę ja mam to szczęście, nieszczęście,
czasami wolałabym tyle nie jeździć, ale czasem trzeba.
I muszę Wam powiedzieć, że naprawdę w wielu przypadkach
i także w przypadku tej partycypacyjnej edukacji,
wypracowywania różnych rozwiązań, jesteśmy wzorem.
I to nie jest moja zasługa, nie tylko Krygera czy Szczuki,
tylko to jest wspólna praca. Bo to, że coś my byśmy sobie tam
wymyślili za biurkiem, no okej. Tylko że wiecie,
to wtedy nie chodzi. I właśnie dziękuję Wam
za to, że dzisiaj tak licznie tu jesteście.
I to przecież nie jest tylko to dzisiejsze i jutrzejsze
spotkanie, tylko to jest praca całoroczna.
Więc cieszę się, że z nową energią wchodzimy w nową porę roku.
Mam nadzieję, że chyba już przyzwyczajamy się do działania
w permanentnym kryzysie. Mam nadzieję, że nic kolejnego
niespodziewanego na nas nie spadnie, ale chyba czasy są takie,
że musimy się do tego już przyzwyczajać, budować odporność,
szybkość reakcji. I za to wszystko Wam dziękuję.
Życzę owocnego dnia dzisiaj i jutro.
I rozumiem, że przechodzimy do wręczenia nagród.
Zapraszam do nas przedstawicielki programu
Edukacja do Kultury Gdańsk, żeby wręczyły nagrody.
Dzień dobry, dzień dobry. Ja troszeczkę będę historyczny rys,
więc Panią prezydent potrzebujemy jeszcze chwilkę na widowni,
ale musimy opowiedzieć, co to za nagrody. Słuchajcie,
bo przecież nie każdy wie. Zaraz tu się nam pojawi logo i informacja.
Bardzo dziękujemy, że tu jesteśmy.
Takie wzruszenie duże i duma, bo program nie działa za długo.
Jesteśmy tak naprawdę po pełnym roku działania programu
Edukacja do Kultury Gdańsk, a mamy już taki
zaszczyt i przyjemność ogromną, naprawdę wspaniałą,
pierwszego dnia wiosny, przyznać i wręczyć tytuły ambasadorkom i
ambasadorom programu Edukacja do Kultury Gdańsk. To są nagrody
za pierwszą edycję tego konkursu, bo był to konkurs.
Trzeba było się zgłosić, wypełnić formularz i wykazać
się, że spełnia się bardzo szczegółowe kryteria.
Te działania obejmowały okres od 1 marca 2022 roku do 30 marca 2023 roku.
Było oczywiście bardzo formalnie, zebrało się jury.
Jury w składzie Monika Chabior, obecna tutaj,
Małgorzata Fijas, też obecna, nauczyciel XIX LO,
Zespół Edukacja do Kultury Gdańsk, Anna Żukowska, Adam Gibki,
Marta Jankowska jako sekretarz, moja skromna osoba
w roli przewodniczącej i koordynatorki programu.
Mieliśmy bardzo skomplikowane zadanie,
ponieważ wpłynęło aż 19 zgłoszeń, co uważamy, że to jest bardzo dużo
jak na pierwszy rok, wśród których znalazło się 25
osób, bo częściowo były to zgłoszenia zespołowe.
Wszystkie zgłoszenia, co cieszy ogromnie, objęły w
zasadzie cały zakres wszystkich poziomów nauczania,
czyli byli tam i nauczyciele nauczania początkowego,
przedszkoli, szkół podstawowych, ponadpodstawowych,
a co cieszy ogromnie, również szkół branżowych.
Kryteria, jakimi się kierowaliśmy, tu oddam Marcie jako
sekretarzowi głos, żeby wymieniła, a ja zaraz powiem o nagrodach.
Dzień dobry. Zatem kryteria.
Realizacja działań z zakresu edukacji kulturowej,
to tak najkrócej, nie będę tutaj, ale co jest dla nas też ważne,
rozwijanie pasji i aktywności twórczej wśród dzieci i młodzieży,
współpraca z gdańskimi instytucjami, bo wiemy, że Gdańsk jest miastem otwartym,
my nie chcemy zamykać się w murach i różne programy już pracują na to,
żeby z tych szkół wychodzić i pokazywać, jak to powiedziała,
wydaje mi się, że Krysia Baryś, że nie tylko w klasie uczyć da się.
I tutaj też edukramy, to wiemy, to jest wspólna nasza gdańska dewiza.
Zatem ta współpraca była ważna.
Oczywiście też doskonalenie i rozwój nauczycieli w tym obszarze edukacja do kultury
oraz popularyzacja założeń, dlatego, że właśnie jesteśmy programem rocznym,
wschodzącym i też bardzo nam zależy na tym, żeby dzielić się tymi dobrymi praktykami
i siać po Gdańsku tę edukację do kultury, żeby było nas coraz więcej i więcej.
I proszę Państwa, wybraliśmy. Wybraliśmy pięć osób, które staną się ambasadorami
i uzyskają ten tytuł i będą mogli już na całe życie go nosić i dalej wykorzystywać
swoje umiejętności jako ambasadorki, ambasadorzy programu Edukacja do Kultury,
ale w związku z tym, że zgłoszeń było tak dużo i były tak fantastyczne kandydatury,
zdecydowaliśmy się również przyznać pięć wyróżnień.
Zaczniemy od wyróżnień oczywiście wręczać, żeby troszeczkę stopniować tutaj napięcie,
natomiast ja dosłownie sekundkę powiem o nagrodach.
Wśród nagród, które tutaj Państwo widzicie w takich pięknych, ekologicznych plecakach
z logo Miasta Gdańska, znalazło się trochę gadżetów, ciekawych,
książek z Gdańskiego Funduszu Zakupu Wydawnictw, które zawsze są mocno oczekiwane,
ale co dla nas bardzo ważne i co cieszy ogromnie,
udało nam się zaprosić, żeby te nagrody nie były nagrodami finansowymi,
bo okazuje się, że niekoniecznie, słuchajcie, finanse są najważniejsze,
dzięki Bogu, w życiu. Są to nagrody rzeczowe, a tak naprawdę jeszcze lepiej.
To są nagrody, które uprawniają do wejścia, w niektórych przypadkach nieograniczonego,
do dziewięciu instytucji kultury w mieście Gdańsku.
I rzeczywiście na nasze zaproszenie odpowiedzieli dyrektorzy instytucji,
muszę Państwu powiedzieć, w ciągu dosłownie minuty, jak napisałam maila,
natychmiast spłynęły propozycje, kto może co zaoferować.
I są tutaj i bilety do teatru, i bilety na
wystawę, i na różne przedsięwzięcia filmowe.
Naprawdę jest tego bardzo sporo, jest taka duża koperta w środku
wypchana tymi zaproszeniami, więc z tego się bardzo, bardzo cieszymy.
Ja wymienię te instytucje, bo wydaje mi się, że jest to uczciwe,
żeby powiedzieć, kto się tutaj dołożył, ale też po prostu, kto jest taki fajny.
I słuchajcie, to jest tak, Muzeum Gdańska, Europejskie Centrum Solidarności,
Gdański Teatr Szekspirowski, Instytut Kultury Miejskiej.
Widzę, że się laureatki, które się spodziewają, już cieszą.
Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia, Cappella Gedanensis, Teatr Wybrzeże.
To bardzo cieszy, bo jest to instytucja nie tylko miejska.
Teatr Miniatura i tutaj gospodarz miejsca, Hevelianum.
I teraz przystąpimy do wręczenia. Zapraszam Panią prezydent do nas.
Rozpoczniemy od wyróżnień. Ja przekazuję Marcie głos, będzie czytała
dosłownie jedno zdanie na temat wyróżnionych.
Tutaj asystentka Ania Żukowska będzie podawać, a my będziemy wręczać.
To zaczynamy od wyróżnień. Pani Agata Goralska z SP17, klasy 1-3.
To jest taka nasza kultura w drodze, bo tu jest bardzo dużo programów.
Zakamarki Wrzeszcza, Gdańskie Miniatury, Czas Kultury, a co nas bardzo ujęło,
dzieciaki Pani Ani w klasie 3 przystępują
do egzaminu na Małego Gdańskiego Przewodnika i mogą już nas po Gdańsku oprowadzać.
Drugie wyróżnienie.
Brawo. Pani Anna Misiuk, Przedszkole 33 z Gdańska.
Grupa 3-latków, proszę Państwa, w tym roku, a też edukacja do kultury,
najbardziej ujęła nas współpraca, jaką przedszkole podjęło z liceum,
właśnie żeby tę edukację do kultury realizować. A także o 11:30
zobaczą Państwo filmik, na którym dzieciaki i Ania mówią,
że Edukacja do Kultury Gdańsk to my, to oni. Także będzie widać maluchy.
Emilia Kalkowska-Marszałek, Zespół Szkolno-Przedszkolny nr 8. Brawa.
Innowacja pedagogiczna "Spotkanie ze sztuką", cykl 12 spotkań
realizowany we współpracy z Gdańską Galerią Miejską.
To jest to jedno z wielu, oczywiście, inicjatyw, które zostały zrealizowane,
ale szczególnie tutaj ujęło komisję. I bardzo proszę, Pani Hanna Rucińska,
Liceum Ogólnokształcące Dwujęzyczne nr 10. Tutaj filmowo, "Szkoła twórczych praktyk",
szkolny klub filmowy, współpraca z Żakiem, GAK-iem, GTS-em, realizacja
autorskiego programu medialnego, także tutaj widać, że w 10,
Pani dyrektor tutaj dumna, dzieciaki się rozwijają.
Oraz nr 5, nasze wyróżnienie, Katarzyna
Szpernalowska, Zespół Szkół Specjalnych nr 2.
I tu jest znowu, spacery architektoniczne, autorskie programy: "Na tropie ornamentów",
"Na szlaku zygzaku", "Architektura Pomorza",
plenery malarskie, rysunkowe, fotograficzne,
autorskie lekcje muzealne, wystawy prac uczniów, współpraca z instytucjami.
To wszystko w Zespole Szkół Specjalnych nr 2 za sprawą Pani Kasi. Gratulujemy.
I to nasze wyróżnione, a teraz czas na nagrodzone.
Dobrze. Mów mi, jak, ja mogę tak robić.
Także zaczęliśmy mocno, jak u Hitchcocka, a teraz proszę Państwa jeszcze mocniej,
to znaczy nagrodzone i to są, uwaga, dziewczyny,
które nie tylko prowadzą działania kulturalne,
kulturowe w swoich szkołach, ale to są osoby,
które współpracowały z nami już przy pilotażu,
także miały realny wpływ na to, jak ten
program wygląda, jak te scenariusze wyglądają.
Ich uczniowie to były nasze króliki doświadczalne.
Testowaliśmy scenariusze, zbieraliśmy informacje zwrotne.
No i to są te pięć osób, które naprawdę współtworzy nasz program,
a oprócz tego zgłosiło się do konkursu i jury
miała ogromną przyjemność nagrodzić ich pracę.
I zaczniemy od Magdaleny Janiszewskiej, XIX LO.
Edukacja artystyczna, wizualne spacery po muzeach świata.
Scenariusze, którymi Magda się dzieli, udostępnia
je, będą one też dostępne na naszej stronie,
"Chodźmy do muzeum" i "Przestrzeń wokół nas".
I co ciekawe, to właśnie Magda XIX, LO
i Ania Misiuk, która tu przed chwilą była z przedszkolakami,
to jest ta współpraca, przedszkole-liceum, wszystko w Edukacji do Kultury Gdańsk.
Idziemy dalej. Anna Czajka i Joanna Nikulin-Stawińska,
Zespół Szkół Gastronomiczno-Hotelarskich.
Dziewczyny nie tylko wpłynęły w czasie pilotażu
na to, że nasze scenariusze są wpisane,
że można je realizować na języku angielskim, bo one to udowodniły,
ale także na kształt samego konkursu, bo powiedziały,
że one chciałyby się zgłosić w parze, duecie.
I dlatego powstał aneks do konkursu. Od tej pory można
było już przystępować do konkursu parami lub zespołowo.
Także duch, działanie, genialna współpraca z instytucjami, mnóstwo
ciekawych działań, którymi dzielą się też na Facebooku szkoły.
Oraz Joanna Dunajska. Nie wiem, czy Joanna,
znaczy wiem, że Joanny nie ma, ponieważ jest na Malcie i szkoli się,
ale wiem, że jest reprezentacja od Joanny ze szkoły. Joanna Dunajska.
Czy ktoś? Nie ma. To ja tylko powiem, to jest też właśnie, jest
usprawiedliwiona, gdyż przebywa obecnie na Malcie.
Szkoła Podstawowa nr 16. Tu oprócz tego, że jest
edukacja kulturalna, jest też edukacja kulturowa.
Te wszystkie działania związane z wielokulturowością, z
ambasadorami takimi właśnie, którzy wspomagają tych uczniów
też z doświadczeniem migracyjnym. To jest wielka robota
Asi Dunajskiej, która też działała w naszym pilotażu.
Brawa dla Asi nieobecnej.
Oraz na sam koniec Justyna Wołoszyk-Brzezińska, która
w zeszłym roku pracowała w Szkole Podstawowej nr 86.
Zrealizowała wszystkie scenariusze.
W tym roku pracuje w LO 14. Zrealizowała wszystkie scenariusze.
Realizuje też scenariusze w Pałacu Młodzieży.
Pisze własne, dzieli się wszystkimi pomysłami.
To było zgłoszenie nieprawdopodobne. Ilość działań i to, że
Justyna jest po prostu duchem naprawdę tego programu, sercem.
Edukacja do Kultury Gdańsk. Mamy wielką przyjemność, że jest z nami.
Była w pilotażu, została w programie. No i dzieciaki gdańskie
mają wielkie szczęście mając taką belferkę i takie belferki.
Wielkie brawa.
Dzięki, wielkie dzięki.
Ja jeśli tylko mogę na koniec jedno zdanie. Zobaczcie, Gdańsk Miastem Równości.
Nasza kampania. Niektórzy mogą sobie myśleć, że to
tylko billboardy, to tylko naklejki na autobusach,
ale zobaczcie, dzisiaj wśród tych osób będących pionierami,
jakkolwiek to słowo może się kojarzyć, tego projektu,
jaka tu jest różnorodność naprawdę i etapów edukacji,
i osób, które naprawdę z bardzo różnych szkół są.
Ja się tak bardzo cieszę, że jest także Szkoła Gastronomiczno-Hotelarska.
Wiecie, że my po prostu krok po kroku zmieniamy także obraz.
I oczywiście Zespół Szkół Specjalnych nr 2.
I że krok po kroku zmieniamy obraz, że a) kultura jest
dla każdego, to po pierwsze, a po drugie, naprawdę różne,
nasze całe życie może być naprawdę dostępne dla każdego.
I bardzo, bardzo Wam za to dziękuję.
I mam nadzieję, że te osoby, które dzisiaj
wyróżniliśmy, nagrodziliśmy będą inspiracją dla innych.
I na to bardzo, bardzo liczę. Krok po kroku zmieniamy świat. Dziękuję Wam bardzo.
Bardzo dziękujemy i gratulujemy przede
wszystkim wszystkim nagrodzonym za ich pracę.
A teraz przechodzimy do kolejnego punktu dzisiejszego programu.
Tu wtrącił się nam Jan Heweliusz, bardzo znacząco.
Poproszę do nas Monikę Chabior i Monikę Popow,
które opowiedzą o gdańskim programie nauczania
jako elemencie gdańskiego standardu edukacyjnego.
Dziękuję. Myśmy się umówiły z Moniką, że jedna po
drugiej, bo inaczej musiałybyśmy stać równocześnie,
a to byłoby trochę krępujące. Przede wszystkim teraz ode mnie ogromne powitania.
Dziękuję, że jesteście dzisiaj z nami.
Dzień wiosny. Starałam się to jakoś zaznaczyć w stroju.
Równocześnie niebieskie trampki też starałam się jakoś zaznaczyć w stroju.
Jest jeszcze Dzień Solidarności z Osobami z Zespołem
Downa, nie mam dwóch skarpetek kolorowych,
ale może ktoś z Was ma. Jest jeszcze Dzień Solidarności z Lasem, tak?
Także ogólnie jest... Są dwie różne skarpetki, wspaniale.
Więc jesteśmy solidarnościowi, równościowi i aktywni.
Cieszę się, że dzisiaj się spotykamy, jak co roku.
Stopniowo, mozolnie, ale konsekwentnie zmieniamy
gdańską edukację w tym kierunku, w jakim chcemy.
Dziś w troszeczkę innej rzeczywistości, dlatego że w ubiegłym
roku, w listopadzie Rada Miasta Gdańska
uchwaliła nową strategię miasta. W związku z tym zaczęliśmy pracować
systemowo nad kolejnymi programami rozwoju, czyli tym, w
jaki sposób chcemy, aby Gdańsk się zmieniał do roku 2030.
Bardzo ważną częścią tej strategii jest edukacja.
To jest oczywiste. Bez edukacji nic się nie dzieje.
Ale to, co dotychczas wykonaliśmy, czyli wszystkie innowacje w sensie szczegółowym,
czyli wszystkie innowacje, które Wy wykonaliście w szkołach,
ale również wszystkie innowacje w sensie społecznym,
czyli to, co żeśmy przećwiczyli w rozumieniu polityk
publicznych, teraz chcemy przeprowadzić na kolejny level,
jak to się mówi, znaczy kolejny etap.
Chodzi o to, że proponujemy gdański program edukacyjny.
Co to jest? Dotychczas przygotowaliśmy wiele różnych programów.
Jak wiecie, Pani prezydent dzisiaj wspomniała,
program edukacji do kultury, dzisiaj nawet tutaj rozkwitł na naszej scenie.
Dziś będziemy rozmawiać o programie również
edukacji ekologicznej, program lekcji obywatelskich,
program edukacji do
przedsiębiorczości, edukacji morskiej. Jest wiele różnych
rzeczy, które robimy. Tylko pytanie,
czy one rzeczywiście docierają do wszystkich?
Czy opierają się na liderach? Czy rzeczywiście
wszystkie dzieci, młodzież, całe społeczności szkolne
mogą z nich skorzystać? Czy udaje nam się w taki sposób proponować te programy,
żeby szkoły rzeczywiście chciały z nich
skorzystać? Czy informacja o tym, co proponujemy,
dociera do wszystkich, którzy mogliby chcieć
się w to włączyć? Czy rzeczywiście badamy to,
w jaki sposób te nasze działania przekładają się
na zmianę w mieście? Bo przecież edukacja każdej
i każdego, równościowa każdej i każdego ucznia i
uczennicy to jedno i każdy powinien mieć szansę
z tych dobrodziejstw korzystać. Właściwie ma prawo,
nie mieć szansę, ale ma prawo z tych dobrodziejstw
skorzystać. Ale przecież to, o co nam chodzi, to faktycznie zmiana świata na lepsze.
I aby świadomie podejść do tego, w jaki sposób
Gdańsk się zmienia, w jaki sposób świat się zmienia,
zwłaszcza w takich tematach, jak obywatelskość, prawa
człowieka czy ekologia, powinniśmy też być świadomi
tego i mierzyć to, w jaki sposób w tych obszarach konkretnych pracujemy.
Dlatego będziemy się starać w najbliższych
miesiącach i latach tworzyć Gdański Program Nauczania
oparty o to, jakie są nasze wartości, oparty o to,
jakie są nasze wyzwania, które wspólnie nazywamy,
ale także dostosowany do tego, w jaki sposób szkoły pracują.
O tym zaraz będzie mówiła Monika Popow,
która wykonała pierwsze badanie wśród nauczycielek i
nauczycieli na temat tego, w jaki sposób te programy,
które oferujemy w szkołach, chodzą. A więc równy dostęp
to jedno, standard to drugie, a zmiana to trzecie.
Systemowa zmiana, którą wspólnie tworzymy. Dlatego bardzo Wam
dziękuję za to konsekwentne włączanie się w nasze rozmowy,
które przecież dotyczą często bardzo delikatnych spraw.
Dzisiaj, właściwie jutro przede wszystkim będziemy też,
dzisiaj rozmawiamy o komunikacji, o naszych programach, jutro
również będziemy rozmawiać o etyce, o zdrowiu psychicznym,
o tych zagadnieniach, które przynosicie do nas i na
których zaadresowanie nie wystarczy jedna rozmowa.
Dlatego cieszę się, że tutaj jesteśmy. Mam nadzieję, że będzie to dobry
czas i że znowu troszeczkę popchniemy rzeczywistość ku lepszej przyszłości.
Bardzo Wam dziękuję.
Dzień dobry, witam Państwa bardzo serdecznie.
Nazywam się Monika Popow, jestem badaczką edukacyjną, pedagożką,
ale też pracuję w metodologii service design, czyli pomagam projektować usługi.
I dzisiaj trochę pod tym kątem będę opowiadać o badaniu, które się
toczy, którego wstępne wyniki dzisiaj chciałabym Państwu przedstawić.
Być może część z Państwa jest w tej mojej próbie badanych osób
i miała już możliwość wypełnić ankietę dotyczącą właśnie tego,
jak korzystamy z gdańskich programów. Czyli właśnie
z tej perspektywy usługi, jaką każdy program jest.
Bo w perspektywie projektowania usług zarówno
podstawa programowa,
zarówno program nauczania, jak i wiele innych
aspektów, które się składają na edukację,
możemy na nie spojrzeć też jako na pewną usługę, którą my dostarczamy,
nam dostarcza też ten, kto projektuje politykę edukacyjną państwa.
Wszystko to razem spotyka ze sobą użytkowników,
nauczycieli, uczniów, rodziców, otoczenie szkoły.
I teraz z tej perspektywy, jak to pracuje,
ważne jest spojrzeć na ich, waszą, naszą praktykę.
Czyli z czego my praktycznie korzystamy, jak to działa.
Czyli tak trochę jak w tym takim projektowaniu osiedla,
gdzie ludzie wydeptują ścieżki, tam należy położyć chodnik.
To trochę tak też właśnie z projektowaniem usług w
edukacji, tak jak ludzie realnie z czegoś korzystają,
tak też należy to zaprojektować. Tak więc ja w tym moim
badaniu skoncentrowałam się na czterech programach.
Czterech, które są najdłużej w Gdańsku, są
zróżnicowane, niektóre są całym pakietem usług
albo programów i podprogramów, inne są bardziej w swojej formule jednolite.
Natomiast są to takie cztery marki, które są
wśród nauczycieli już najbardziej rozpoznane.
Czyli są to działania edukacyjne Inkubatora
Przedsiębiorczości Starter, Starter Edukacja,
lub też, ja sobie to tak szeroko nazywałam edukacją
przedsiębiorczości, Program Edukacji Morskiej,
Edukacja do Kultury i Gdańskie Lekcje Obywatelskie.
I teraz to, co mnie interesowało,
to w jaki sposób gdańscy nauczyciele korzystają z tych programów.
W jaki sposób, jak postrzegają miejsce tych
programów w swojej codziennej praktyce zawodowej
i jak wygląda ich doświadczenie z perspektywy użytkownika tych programów.
I teraz zastopowałam sobie to badanie na 250 osobach, które do tej pory przebadałam.
Tak jak powiedziałam, to są wstępne wyniki, więc
badanie ilościowe, o którym dzisiaj opowiem,
jeszcze będzie kontynuowane. Oprócz tego będzie jeszcze część jakościowa,
czyli wywiady grupowe połączone już z takim bardziej
wywiadem dotyczącym samego korzystania z usługi.
Zatem te 250 osób, które przebadałam, w 100% to
są nauczyciele, nauczycielki szkół publicznych,
w zdecydowanej większości samorządowych, w 80% szkół podstawowych, w 90% kobiety,
co jest też reprezentatywne dla całego sektora edukacji,
nauczycielki dyplomowane średnio powyżej 25 lat
doświadczenia, w połowie wychowawcy i wychowawczynie.
Tutaj zrobiłam Państwu taką chmurę, żeby zobrazować, czego uczą te badane osoby.
Najczęściej, jak widać, to są nauczyciele, nauczycielki języków
różnych, ale też jest matematyka, chemia, przedmioty zawodowe,
bardzo specjalistyczne, filozofia czy plastyka.
Tak więc generalnie jeżeli spojrzymy na tą próbę,
to to są z takiego pakietu przedmiotów praktycznie
te chyba, które w ofertach edukacyjnych szkół są.
I teraz pierwsze, zacznę może od tego, który z
programów jest najbardziej znany i w jakimś stopniu,
bo ten slajd się bardzo przekłada na praktykę.
On się praktycznie nakłada ze slajdem dotyczącym tego,
który z programów jest praktycznie wykorzystywany.
I patrzmy sobie na te zielone i fioletowe słupki.
Raczej znany zielony słupek. Tutaj bardzo dużo wskazań.
Najwyższe to jest Program Edukacji Morskiej,
Edukacja do Kultury, najmłodszy program.
To jest drugie miejsce. Gdańskie Lekcje Obywatelskie
i program Edukacja Przedsiębiorczości.
To jest też ponad 50% wskazań, raczej znane.
Bardzo dobrze znane. Te wskazania, one najczęściej pokrywają się ze wskazaniami,
że to są też programy, które są w praktyce wykorzystywane, a osoby, które wskazują,
że te programy są bardzo dobrze znane, informacje od
nich czerpią od samych organizatorów i organizatorek.
Co trochę pokrywa się z tym, że uczymy się poprzez praktykę, zatem jeżeli praktycznie
networkingujemy, kolegujemy się ze sobą,
koleżankujemy może raczej w tej próbie badawczej,
udzielamy sobie informacji, też w praktyce
z tych programów korzystamy.
Skąd czerpiemy wiedzę? Według moich badanych głównie
od dyrekcji szkół, tak zatem to by pokazywało,
że powinny przynajmniej w 66% działać te
przepływy informacji, czyli schodzenie z informacją
w dół od dyrektora do nauczycieli.
Kolejne wskazania to jest Gdańska Platforma Edukacyjna
i to są media społecznościowe. I teraz media
społecznościowe będą się również pojawiać
w takich pytaniach otwartych, których ja już
tutaj Państwu nie będę dokładnie cytować,
które dotyczą tego, jak przekazywać informacje,
jak promować, skąd się te informacje czerpie,
ale skąd też się w praktyce dowiaduje, w jaki sposób z tych programów korzystać.
Czyli nauczyciele wskazują na grupy na
Facebooku, wskazują na funkcje w ogóle komentarzy
na przykład na Facebooku, na Messengera, na
informowanie siebie wzajemnie o tym, co działa, jak działa, gdzie można pójść.
To się na przykład będzie sprawdzać przy instytucjach,
czyli jaka instytucja, gdzie, jak się do niej
wchodzi, taka wiedza oddolna dotycząca tego,
jak się po instytucjach poruszać. Sporo również, proszę zobaczyć, jest wskazań
dotyczących nauczycieli z mojej szkoły, co
jeszcze raz wskazuje na tą kwestię
informowania siebie nawzajem w swoim środowisku,
w swoim gronie, czyli relacji pomiędzy nami.
Kolejne pytanie dotyczyło tego, czy samodzielnie poszukujemy informacji.
Prawie 82% badanych samodzielnie poszukuje informacji. To jest istotne.
Ja wrócę do tego slajdu, kiedy będę mówić o tym,
co nas motywuje do korzystania z tych programów.
Ocena sposobu korzystania. Nie wiem, tak w kategorii szkolnej to powiedziałabym 3+.
Sposób korzystania, czyli czy
łatwo, czy trudno, czy jest to zrozumiałe,
to badani oceniają tak mniej więcej 3, 3 z kawałkiem.
W podobny sposób, sposób promowania informacji o programach.
To też jest gdzieś tutaj na 3 ocenione. I teraz tak, kolejna rzecz.
Czy szkoła wspiera korzystanie z tych programów? Raczej wspiera:
46%, bardzo wspiera: 16%. Co daje nam tak około 60% wskazań, że istnieje wsparcie
od środowiska szkolnego, bo myśląc, czy szkoła wspiera, nie myślę tylko o tym,
czy chodzi o to, czy dyrektor mówi: tak, dobrze, możesz zrobić, nie wiem, idź tylko,
czy też generalnie środowisko szkolne jest wspierające dla korzystania z programów.
Co jest jednak ciekawe, proszę zobaczyć na ten pomarańczowy slajd,
30% badanych nie ma wiedzy. I te 30% badanych będzie nam powracać
przy wszystkich pytaniach dotyczących tego, w jaki sposób się korzysta.
To jest 1/3 nauczycieli w tej próbie, która nie próbowała, nie korzystała,
nie ma takiej wiedzy. O, tu już mały spoiler, ale spójrzmy przede wszystkim
na ten opis. Teraz tak, pytanie dotyczy tego, tu się niestety pomyliły nagłówki,
nie jak praktycznie wykorzystujemy, tylko co ma wpływ na to, że korzystamy
z tych programów. I teraz zobaczmy, co ma zdecydowanie wpływ.
W powyżej 70% sposób. Użyteczność przy realizacji podstawy programowej,
zmotywowanie nauczyciela, zmotywowanie ucznia. Czas, odniesienie do podstawy
programowej oraz to, czy my mamy wewnętrzną motywację do tego,
żeby z tego programu skorzystać. Czyli inaczej mówiąc, czy nam to coś daje,
również mnie. Oraz czy mam zmotywowaną klasę. Można zakładać,
zgodnie ze wszystkimi teoriami pedagogicznymi, że ta zmotywowana klasa
będzie zmotywowana wtedy, kiedy mnie się będzie chciało, no bo nauczyciel
jednak pełni tą rolę przewodnika, facylitatora, osoby wspierającej ten proces.
Natomiast to badanie pokazuje, jak istotny jest z jednej strony ten czynnik
taki formalny, oświatowy, czyli ta kwestia programu, podstawy
i czasu na realizację, ale też ta kwestia związana z moją własną,
jako nauczyciela, nauczycielki motywacją do tego, czy ja chcę to zrobić.
I teraz ja już trochę wybiegnę do przodu, bo powiem Wam, co nauczyciele mówią,
co sprawia, że czują się zmotywowani. Tam będzie ciekawość i tam będzie unikanie nudy.
To znaczy nuda szkolna jest bardzo ciekawą kategorią badawczą.
Bardzo polecam do badań zawsze studentom nudę szkolną, natomiast nuda szkolna
jest czymś takim też, co sprawia, że my chcemy sięgnąć do innych treści,
ciekawszych treści, urozmaicić też sobie naszą codzienną praktykę.
No właśnie, ciekawe treści, własna ciekawość, przezwyciężenie nudy.
Dobro ucznia. To jest dobro ucznia jest taką kategorią, która się zawsze pojawia
w badaniach edukacyjnych. To jest to odniesienie do etosu nauczyciela.
To jest to, co sprawia, że nauczyciele są tą inną grupą badawczą, zawodową,
zawsze ta funkcja etosu będzie tutaj pełniła ważną rolę.
Ale nasza ciekawość, zmiana treści. Nam też bardzo zależy na jakości tych treści.
Zatem jeżeli, to też mówią badani, jeżeli okazuje się,
że treści, które zapewnia nam podręcznik, uważamy, że są nieadekwatne,
że są niskiej jakości, szukamy zamiany. Szukamy tego, co sprawi,
że będziemy mogli lepiej, ciekawiej, w bardziej angażujący sposób
o danym temacie opowiedzieć. Co jest teraz przeszkodą?
Najwięcej wskazanych to jest brak czasu. To jest odniesienie do tych realiów,
w których się pędzi z realizacją programu, kiedy nie ma czasu na inne zadania,
kiedy nie ma czasu na dodatkowe rzeczy. Bo podstawa, bo wymagania rodziców.
Bardzo dużo się mówi o tym, myślę, że też Państwo o tym wiedzą.
Aktualne badania wśród nauczycieli wskazują, że ten taki klincz
pomiędzy właśnie tutaj podstawą, tutaj wymaganiami rodziców,
zbliżającymi się egzaminami, to są bardzo trudne sytuacje,
w których trudno jest też wylawirować, znaleźć przestrzeń na coś dodatkowego,
a jednocześnie, jak pokazuje badanie, mamy taką potrzebę.
Podstawa programowa to jest takie, ja trochę tak interpretuję w tym badaniu,
ogólne pojęcie. To znaczy trudno jest mi szukać w odpowiedziach
bardzo takiego praktycznego odniesienia do tego, o co konkretnie w tej podstawie
programowej chodzi. Czyli jakie zapisy, jakie punkty, jakiego rodzaju tutaj,
o co konkretnie. Natomiast bardzo często pada hasło dosyć ogólnie rozumiane
o podstawie programowej, która może być przeszkodą, która sprawia,
że to gonienie z tą szkolną rzeczywistością po prostu staje się trudne.
Brak przychylności. Tutaj chodzi głównie o rodziców i chodzi o uczniów.
Szkoła generalnie jako taka jest przedstawiana jako przychylna.
Natomiast tutaj pojawiają się te wskazania, które mówią o tym,
że na przykład rodzice wymagają, żeby dużo i szybko robić do egzaminów.
I chcą, żeby jak najwięcej materiału było przerobione, więc nie ma czasu na to,
żeby robić rzeczy dodatkowe. No i nasz własny brak motywacji.
To też jest, proszę zobaczyć, czwarte miejsce. Jeżeli nie mamy motywacji
do tego, żeby coś realizować, no to będziemy to odkładać,
będziemy tego unikać. I teraz jeżeli chodzi o takie najważniejsze wnioski
z tych wstępnych wyników, a jeszcze tutaj powtórzę, przed nami jeszcze
część jakościowa, czyli bardzo praktyczna, jeżeli chodzi o tą usługę.
Nauczyciele generalnie deklarują, że samodzielnie poszukują informacji
o i ofercie dla siebie, i ofercie dla uczniów. I bardzo też myślą
o tych programach w kategorii oferta i dla mnie, i dla ucznia.
To znaczy nam obojgu ma być ciekawie na tych zajęciach.
My oboje mamy z tego coś więcej wynieść. My oboje mamy mieć z tego frajdę,
przyjemność albo po prostu ten zysk w postaci wiedzy.
Wśród czynników, które mają znaczenie przy doborze treści i przy doborze
tych programów, są użyteczność przy realizacji podstawy programowej,
nasze i uczniów zmotywowanie. Ale jednocześnie bardzo ważna jest jakość
i nasze własne zainteresowanie. Czyli jeżeli to doświadczenie będzie
dla nas jako nauczycieli wzmacniające w praktyce, jeżeli my coś będziemy
z tego więcej wynosić, to jest chyba to miejsce, w którym powinnam zaprosić
do próby badawczej dzisiejszej laureatki, zapytać, co Wam to daje,
na czym polega ten dodatkowy zysk. Będziemy szukać, będziemy wybierać,
będziemy się zastanawiać, gdzie włączyć te treści.
No i teraz wielkie pytanie w kontekście tego, w jaki sposób włączać
do codziennej praktyki, ale też, teraz odnosząc się do tego, co mówiła
prezydent Chabior, w jaki sposób tworzyć ten Gdański Program Nauczania.
Jest pytanie o to, jak postrzegamy podstawę programową i dla kogo tak naprawdę
w praktyce są te programy. I teraz ja analizuję te programy,
które są, w jaki sposób one są skomponowane.
Czyli robię tą część badania, która dotyczy analizy dokumentów,
czyli inaczej desk researchu, to z mojej analizy wynika,
że one absolutnie są powiązane z podstawą programową.
Więc teraz duża część praktyki w zaprojektowaniu tego Gdańskiego
Programu Nauczania będzie polegała najprawdopodobniej na powiązaniu treści,
czyli też na wykazaniu praktycznego powiązania tych programów
z codzienną praktyką, z realizacją założeń podstawy programowej,
z realizacją rozkładów, z realizacją programów nauczania.
Dla kogo są samorządowe programy nauczania?
To również jest ważne pytanie, no bo z badania ewidentnie wynika,
że one są dla ucznia i dla nauczyciela. Zatem to, w jaki sposób pracujemy
z naszym programem nauczania, w jaki sposób integrujemy też
te różne treści, o których dzisiaj będziemy mówić, do praktyki szkolnej,
to również jest badanie obu tych grup i praca na praktyce obu tych grup,
i uczniów, i nauczycieli. Więc ja już może też zakończę
zaproszeniem do dalszej części badania. Bardzo serdecznie chciałabym
Państwa zaprosić do tego, żebyście wzięli udział w tym badaniu,
żebyście też, tu już dzisiaj była mowa o królikach testujących,
byli tymi moimi królikami, bo dobrze zrealizowana usługa
jest projektowana z perspektywy użytkownika. Zatem to od Waszej praktyki
i od tego, w jaki sposób Wy rozumiecie, jak realizować to,
czyli podstawę programową, zależy też również to, jak dobrze tworzyć
te programy, jak dobrze układać te treści. I myślę, że też dla osób,
które te programy projektują, będzie to wielka podpowiedź.
Bardzo serdecznie dziękuję i do zobaczenia.
Bardzo dziękujemy, Monika. Drugiej Monice również.
Proszę Państwa, przed przerwą teraz ostatnie wystąpienie.
Już tutaj się nasz prelegent podłącza.
Last, but not least, dokładnie. Przerwa będzie do godziny 11:30,
więc potem się spotykamy ponownie. Plan jest napięty,
więc zapraszam, Mirosław Oczkoś, który się tutaj podłącza,
opowie nam, jak się komunikujemy. Przekazuję głos.
Dziękuję bardzo. To się właśnie nazywa tak zwane
niepostrzeżenie, czyli jest straszny ruch z boku i wszyscy patrzą, kto idzie,
a to wszyscy niepostrzeżenie przychodzą. Także dzień dobry, witam Państwa
bardzo serdecznie. Bardzo się cieszę, że mogę tutaj wystąpić
w tym pięknym miejscu. Jak to mówią ci, co prowadzą,
przez tak fantastyczną widownią, ale to zobaczymy, co będzie,
bo o komunikacji ma być. O komunikacji ma być, a komunikacja jest w tej chwili
jednym z najtrudniejszych elementów, jaki w ogóle jest w przestrzeni publicznej
na świecie, ponieważ komunikują się wszyscy, a nie wszyscy potrafią się komunikować.
Zresztą tak, jeżeli miałbym mówić Bogiem a prawdą, to każdemu z nas się coś zdarza.
To znaczy wszyscy ci, którzy się dobrze komunikują, kiedyś komunikowali się kiepsko.
Największym błędem komunikacji jest przeświadczenie, że do niej doszło.
To jest największy błąd, jaki w ogóle może być. Że ktoś coś mówi, ktoś coś słyszy,
czyli powiedziane, jak to mówią, nie znaczy usłyszane, usłyszane nie znaczy zrozumiane,
a zrozumiane nie znaczy wykonane. A jeżeli wykonane, to nie znaczy,
że tak, jak sobie to wyobraża nadawca. W komunikacji jest tak, że znaczenie leży
po stronie odbiorcy, ale kierunek znaczenia musi nadać nadawca.
Każdy z nas ma swój obszar doświadczeń, w
związku z tym próbujemy to jakoś antycypować
i układać na własną modłę. I założenie nadawcy, że jak powiedziałem,
to żaden problem, na pewno jest wszystko jasne. Tym bardziej, że na przykład,
jeżeli to jest powiedzmy komunikacja szefowa-podwładny, no to co podwładny robi?
Robi dzięciołka. Jasne, wszystko jest jasne. Jeżeli jest bardziej wysublimowany,
to jeszcze powtarza ostatnie słowo, np. mówi: o, tak, no dokładnie.
A jak jeszcze jest bardziej perfidny, to jeszcze całe zdanie potrafi powtórzyć.
Bo kontakt wzrokowy jest, to jest ważny ten dzięciołek,
ale nikogo nie ma w domu, nie? Tylko ktoś myśli: wyłączyłem to
żelazko, nie wyłączyłem? A szefowa opowiada strategię.
To tak nie róbmy. Jeżeli czegoś nie wiemy, to raczej mówmy:
przepraszam, czy: poproszę o wyjaśnienie. To jest też taki duży obszar
do zagospodarowania, że bardzo często ludzie nie mówią.
Znaczy wolą powiedzieć "dobra, okej" i później dziwne rzeczy wychodzą.
Tym bardziej, że wszyscy ci, którzy komunikują się w przestrzeni publicznej,
łącznie tutaj z tym, który mówi, mamy takie dwa obszary.
Z jednej strony jest coś, co robimy dobrze i to są nasze zalety w komunikacji.
I każdy z nas ma jakieś zalety. A po drugiej stronie co mamy?
Nie wady właśnie, no właśnie nie. Strefy rozwoju w komunikacji.
I proszę się tego trzymać.
Bo to jest dużo prostsze i bardziej rozwojowe.
Jest coś, co robię dobrze i każdy z nas coś robi dobrze.
I jest coś, co mogę robić lepiej i każdy z nas coś może robić lepiej.
To jest moja strefa rozwoju.
Na polski to chyba najlepiej przełożył Lech Wałęsa, że plusy są dodatnie i ujemne.
I myślę, że nic lepszego się nie da wymyślić, bo to jest świetne.
Plusy dodatnie w komunikacji, plusy ujemne w komunikacji.
No i w tych zawsze ujemnych tam coś jest, tak? Zawsze można się komunikować.
To nie jest agenda mojego spotkania.
Ja też starałem się jakiejś prezentacji wielkiej nie robić,
bo w ciągu tam około godziny raczej postaram się Państwu dać jakieś porady
takie gotowe już do tej komunikacji, niż robienie wykładu jakiegoś na ten temat.
Ale jeżeli by były jakieś pytania, to bardzo proszę pytajcie.
Tutaj nie ma żadnych ograniczeń.
Ja sobie daruję sztuczki trenerskie takie, bo czasami są takie sztuczki wykładowcze,
że Pan mnie o coś pyta, a ja nie znam odpowiedzi
i mówię "świetnie, dobrze" i prowadzę dalej.
Po 3 minutach Pan mówi: przepraszam, czy ja
jednak mógłbym uzyskać odpowiedź na to pytanie?
Ja mówię "tak, pamiętam" i prowadzę dalej.
Ale po 6 minutach Pan mówi:
przepraszam, ale czy jednak mógłby mi Pan odpowiedzieć?
Ja mówię: oczywiście, jak brzmiało pytanie?
Pan powtarza pytanie, ja mówię: a jakby Pani odpowiedziała na to pytanie?
Taki bumerang czasami się stosuje.
Raz można, natomiast tutaj nie ma na to czasu.
W związku z tym, jeżeli by się tak zdarzyło,
żebym nie potrafił odpowiedzieć na jakieś pytanie,
to się przyznam, no bo nie ma ludzi wszystkowiedzących,
ja już się wyleczyłem z tego.
Ale pytajcie, jeżeli by coś takiego było.
To jest agenda komunikowania się w ogóle.
Cokolwiek byśmy nie robili.
Perspektywa, wiarygodność i atrakcyjność.
Na wszystko mamy wpływ, tylko nie na wszystko w ten sam sposób.
Największy wpływ mamy na atrakcyjność w tej chwili przekazu.
Wiarygodność też, ale wiarygodność buduje się najdłużej.
To jest ten szyld, który mamy.
Szkoła, urząd, stanowisko, firma, instytucja.
To jest ta wiarygodność.
Paradoks polega na tym, że wiarygodność
buduje się długo, a można stracić w weekend.
Na przykład, no nie wiem, papież Franciszek.
To jest bardzo dobry przykład, tak jeszcze tam z 2 miesiące wstecz.
Kiedy w miarę ci, co go tam jakoś cenili, to go cenili.
I trzy wypowiedzi prasowe o Ukrainie, wiarygodność poszła bardzo nisko.
Nie mówię, że w ogóle stracił, ale jednak to można sobie zrobić.
No i oczywiście perspektywa. I to jest to, od czego zacząłem, że nie dajmy się zwieść.
To znaczy, jeżeli nie nadamy kierunku, w
którym byśmy chcieli, żeby ktoś coś zrozumiał
i ja nie mówię tu o wywieraniu wpływu, chociaż
może lekko tak, na pewno nie o manipulacji,
to ludzie będą interpretować, jak będą
chcieli, bo znaczenie leży po stronie odbiorcy.
Podam przykład.
Pojawiam się u Państwa tutaj i mówię: proszę Państwa,
tematem naszego spotkania dzisiaj będzie liść.
I więcej nic nie mówię. No to siedzą po tej
stronie biolodzy, mówią: liść, to do badań jest.
Siedzą lekarze, mówią: składnik leku. Siedzą dzieci: będziemy się bawić.
Siedzą kierowcy, mówią: niebezpieczeństwo na drodze. Siedzą gąsienice: będziemy jeść.
Siedzą artyści: zrobimy piękną wyklejankę.
Bo każdy nałoży własny obszar doświadczeń. No a powiedziałem tylko liść.
Nie powiedziałem: żółty, jesienny liść, spadający z drzewa. A, przyszedł wariat.
Musi być jakiś kierunek nadany. Jeżeli nie nadamy
kierunku, ludzie interpretują w dowolną stronę.
Oczywiście nie może być bardzo mocno przycięte
albo naciśnięte, bo ludzie wtedy reagują odwrotnie.
Tak na akwizytora ktoś to robi, że tam mamy
tutaj, nie wiem, ja przyniosłem taki zasilacz.
Proszę Państwa, ten zasilacz jest bardzo tani,
kosztuje 25 zł. Kosztuje tylko 25 zł.
No to pierwsze, co ludzie słyszą, że jest bardzo tani.
I większość z nas ma: dla ciebie to jest tani,
a dla nas to 4 takie możemy kupić. No i mówię: to popełniłem błąd.
W takim razie przychodzi druga grupa, mówię: ten zasilacz kosztuje 25 zł.
No i tu się pojawia ten liść właśnie. Dużo, mało, nie wiadomo, co chodzi.
No i nauczonym doświadczeniem wybieram drogę
najbliższą temu, co powinno być w komunikacji,
czyli ten zasilacz kosztuje tylko 25 zł.
Czyli sugeruję, że to jest niedużo,
ale nie mówię, że jest tanio. I to czasami działa, ale jakiś kierunek musiałem nadać.
To tak wygląda w teorii zawsze. Ja się zawsze
śmieję, że ktoś mądry, bardzo mądry wymyślił,
że w teorii nie ma żadnej różnicy między teorią, a praktyką. A w praktyce jest.
To jest niesamowite. Wszystko jasne. Jak nie zadziała?
Zadziała. W teorii tak. I to jest bardzo fajne powiedzenie.
No i teraz jesteśmy przy tej atrakcyjności. Czym zwiększamy atrakcyjność komunikacji?
Mowa ciała, praca głosem i drobne manipulacje.
Znaczy drobne techniki wywierania wpływu,
może tak bym powiedział, bo manipulacje to tak zawsze jest nie najlepiej.
Najwięcej prawdopodobnie Państwo wiecie o mowie ciała, jak się domyślam,
bo to jest dosyć popularne. Ktoś jest w stanie zaryzykować wymienić,
jakie są elementy mowy ciała? Gesty dłoni, tak.
Mimika twarzy też, to dziwnie się tak mówi,
ale nie ma mimiki czegoś innego. Nie ma mimiki stóp. Coś jeszcze? Nogi, a co nogi?
Postawa ciała, dobrze. Trzy, jeszcze. To już było, gestykulacja, tak.
Głos to nie ten kanał. To wygląda tak w komunikacji. Najpierw ludzie widzą,
później ludzie słyszą, a na końcu niektórzy rozumieją, co się do nich mówi.
I nie dlatego, że są niemądrzy, tylko taka jest
gradacja percepcji we współczesnym świecie.
Zobaczcie, jak dużo jest informacji, które się pojawiają w przestrzeni.
Pewnie informacji było podobnie, no nie wiem, może aż tyle nie było,
ale nośników informacji ile jest. Na pytanie "Skąd to wiesz?" większość ludzi mówi:
no skądś wiem. Nie wiem, skąd wiem, bo jest za dużo. Nie wiem, czy to dobrze, czy źle,
natomiast nie jesteśmy tego uczeni.
Dopiero jak fake newsy zostały tak jakoś rozpropagowane,
to ludzie się obudzili, że dzieciaki trzeba chronić. Tylko że w Polsce wszystko jest
postawione na głowie, bo Litwa, Łotwa, Estonia
mają nawet programy takie od podstawówki
już, żeby rozróżniać prawdziwe od nieprawdziwych informacji.
Zobaczcie, bo to opisuje się na różne sposoby. Ja się też tym zajmuję zawodowo,
ale to nie jest temat tego spotkania, że jest dużo informacji. Jak to opisać?
I najlepiej to opisali informatycy. Jest za dużo bitów w jednostce czasu,
czyli twardy dysk nagrywa, a pamięć robocza odtwarza jakieś przypadkowe rzeczy
bądź to, co tam się dzieje. W związku z tym bardzo trzeba być precyzyjnym.
Ja zacząłem od mowy ciała, bo wydaje się najłatwiejsza i najmniej czasu chcę
poświęcić na to. Mamy trzy, jeszcze cztery elementy potrzebujemy. Coś jeszcze mamy?
Jak? Dobrze, wygląd i ubiór. Tak, to, co widać wszystko w ubiorze i wyglądzie.
Kogucik stoi, przekrzywiony krawat, tego typu rzeczy. Brawo.
No to jest w podstawie ciała raczej i w gestykulacji.
Kontakt wzrokowy, tak, świetnie.
I jeszcze dwa. Dotyk i dystans. To nie jest quiz.
Jak Państwo myślicie, co jest w komunikacji na pierwszym miejscu? Nie ma wyjścia.
Cokolwiek byśmy nie zrobili, wygląd i ubiór jest na pierwszym miejscu.
Czasami najmądrzejsi ludzie właśnie mogą mówić mnóstwo rzeczy,
a z tyłu są otwarte drzwi do toalety.
Ja mówię konkretnie o profesorze Ziajce,
UJ, parę lat temu na korytarzu UJ-otu się
wypowiadał, a w oddali były otwarte drzwi do toalety.
Ale nawet nie, że toaletę było widać, tylko ten trójkącik mu znad głowy wychodził,
bo kamera spłaszcza dystans. I pytanie, o czym mówił rektor?
Żadnej odpowiedzi prawidłowej nie było, bo wszyscy się skoncentrowali
na wychodzącym trójkącie znad głowy. To jest dosyć istotne.
Ale to myślę, że to jest jasne. Co jest na drugim miejscu?
Na drugim miejscu. Na pierwszym miejscu wygląd i ubiór. Ludzie nas widzą.
Proszę bardzo. Głos tu nie ten kanał w ogóle.
Kontakt wzrokowy. Proszę Państwa, pamiętajcie o tym,
cokolwiek by się nie działo, kontakt wzrokowy musi być.
Jeżeli nie ma kontaktu wzrokowego, większość
ludzi interpretuje to, być może błędnie,
ale na podstawie prawdziwej przesłanki: kłamie, niepewna, oszukuje,
nie chce mi powiedzieć, nie wie i tak dalej, i tak dalej.
Poeta powiedział kiedyś, napisał któryś z tych poetów, nie pamiętam który,
że oczy są zwierciadłem duszy. Coś w tym jest. My szukamy potwierdzenia,
akceptacji, tam czegoś jeszcze i tak dalej. Poza tym to jest jedyny element
mowy ciała, na który my do końca nie mamy wpływu. Każdy z nas ma wokół
coś takiego, co nie podlega naszej woli, to jest źrenica.
Reaguje w dwóch przypadkach, albo na bodziec zewnętrzny, albo na alkohol,
narkotyki, tego to nas nie interesuje. A druga rzecz, na którą reaguje, to jest emocja.
W dużym uproszczeniu oczywiście. Emocja pozytywna, źrenica się rozszerza,
a negatywna zawęża. I ludzie podświadomie szukają, czy to jest prawda,
czy to nie jest prawda. Kiedyś jak prezydenta Kwaśniewskiego pszczoły pogryzły
i nie było widać oczu, to się ludzie śmiali, że źle mu z oczu patrzy.
On miał chorobę filipińską po prostu.
Ale oczu nie było widać zresztą oczywiście. Dobra, ale to może zostawmy.
Co jest na trzecim miejscu? Na logikę trochę. Skoro oczy, dokładnie.
"Oczy są zwierciadłem duszy", napisał któryś z tych poetów, a ja dodam,
że mimikę, czyli to, co jest ramą tego zwierciadła.
Jeżeli występujemy publicznie, komunikujemy się, to trzeba zwrócić uwagę na dwie rzeczy.
Uśmiech i komentarz autonomiczny. Nad tym się da zapanować,
to znaczy uczulam Państwa na to, że jeden obraz, kiedyś się mówiło,
znaczy więcej niż tysiąc słów. No to ilość wzrosła. Ja bym strzelił,
że jeden obraz jest więcej niż 3 tysiące słów. Ktoś coś mówi, mówi, mówi,
a druga osoba słucha i robi... I koniec, nie ma o czym gadać dalej.
Wszystko jest skomentowane. Zwróćcie na to uwagę, to komentarz autonomiczny
jest bardzo potężnie odbierany, nie tylko w mediach, ale w ogóle
w takiej komunikacji codziennej. Można się nagadać, nagadać, nagadać,
a jeden gest, jeden grymas wycina wszystko. Dobrze, to mamy trzecie, co czwarte?
Tak, brawo, gestykulacja, gesty dłoni. Też tutaj nie chodzi o wykład
z gestykulacji, znaczy z mowy ciała, ale chodzi o to, żeby te gesty w ogóle były.
Uczulam Państwa na to, w komunikacji to jest bardzo ważna rzecz. Powyżej pasa i poniżej brody.
Żeby nie stać na sierotkę Marysię, czy z tyłu ręce.
Pamiętajcie też, bo po co są gesty dłoni?
Najprostsze pytanie, jakie może być.
Zaakcentować, wzmocnić, podkreślić, to wszyscy wiemy, ale jest jeszcze
jeden bardzo ważny powód, do którego jest potrzebna gestykulacja,
a mianowicie uwalnia energię, czyli likwiduje trochę stresu.
Ja na przykład sobie chodzę, też uwalniam stres, bo strasznie tutaj się denerwuję,
ale ponieważ chodzę, to energia się, jakbym stanął tutaj na baczność
i powiedział "nie ruszam się", to w 3, myślę, w 2 minucie
byłoby coś, bo energia musi gdzieś wyjść. Ale załóżmy, że się zaprę
i nie będę się ruszał, to niestety jako mężczyzna
stoję niżej w hierarchii, bo jest tylko jeden element, przez który może wyjść
energia, mianowicie głowa. Jak się tu zaprę, się nie ruszam, a mam nerwy,
to będę wyglądał jak przerośnięty uczestnik grupy Piccolo Coro dell'Antoniano,
czyli proszę Państwa, to jest bardzo ważna sprawa, żebyśmy się komunikowali.
I u dzieci jest to urocze, a u dużych dzieci jest słabe.
Musi być jakiś gest i to najlepiej taki, który wasz jest, nie ustawiany,
nie tamta piramida słynna, co tam chodzili, sklejone mieli w pewnym
okrągłym budynku w Warszawie. To przedziwne zresztą było,
że się tak wszyscy tego, już nie ma, już budapren zamknięty.
Gest nie może się pojawić znikąd, on komunikuje coś.
Zawsze się mówi, że ciało nie kłamie. Że jeżeli jesteśmy przestraszeni,
spanikowani, to zachowujemy się tacy, jacy jesteśmy.
A to, co jest pomiędzy, to jest tak zwane "ja pracowy".
Pewnie coś w tym jest, każdy jakąś maskę codziennie zakłada.
Dobrze, ale to jeszcze, po gestykulacji co jest w mowie ciała?
Postawa ciała. Dystans jeszcze nie. Postawa ciała, czyli to, co trochę
już też pokazałem, z tym się wiąże, jest bardzo mocno skorolowana
degestykulacja z postawą ciała. Na szóstym miejscu jest dystans.
Daleko, ale te różnice nie są bardzo duże, no tam czasami jest
półtora punkta procentowego, pół punktu procentowego.
Dystans to jest najbardziej manipulacyjny element, jaki jest w polskim,
w polskiej mowie ciała, bo nie trzeba nic robić.
Wystarczy dystans skrócić, w zasadzie nic nie muszę robić, nie?
I można dalej prowadzić tutaj, tylko że myślę, że będę musiał uciec.
Już uciekam, bardzo przepraszam, bo nie dość, że przekroczyłem
pani dystans intymny, to jeszcze stanąłem nad panią i jeszcze coś tam gadałem, tak?
To tylko dać od razu z liścia. W Polsce dystans, który jest bezpieczny
dla osób, które nie są ze sobą spokrewnione albo jakoś tam w związku bliskim,
to jest 1m 50cm. 1m 50cm.
To jest taki dystans, który jak się przekroczy,
to jest kłopot. Jak ktoś z Państwa jechał windą, a przecież macie
to doświadczenie jazdy windą, to jak jadą trzy osoby w windzie,
to wszystko jest w porządku, bo każdy ma swoją ścianę i jedziemy.
Jak wchodzi czwarta osoba, piąta czy szósta, zależy jaka winda,
i się nie znamy, to co ludzie robią? Odwracają się i czytają.
Mówią: o, 350 kg to 7 osób.
To nic, że czytam to codziennie od 10 lat, ale ciągle mnie to zaskakuje.
350 osób albo 800 kg, albo coś tam jeszcze,
kto to liczył. Zależy jaka, czy Mostostal, czy Otis,
czy ten, jak on się nazywał? Schindler.
Tak, tak. No właśnie. I na samym szarym końcu w mowie ciała jest dotyk.
W zasadzie nie powinno mieć miejsca, tylko wtedy, kiedy się witamy z kimś.
I tutaj uczulam wszystkich Państwa, że po prostu uścisk dłoni,
ewentualnie z akcentem, to jest wszystko, co jest obowiązujące w pracy
podczas komunikacji. Oczywiście sposób witania się też komunikuje nam coś.
Większość kobiet mówi "Nie cierpię, jak mnie w pracy całują po rękach
moi koledzy", chociaż jeszcze pół biedy, żeby się pochylili,
zrobili dotknięcie. To większość robi na glonojada.
No trudno, panowie, nie nurkujemy pod kolano,
nie wyrywamy ją z zawiasów. Jest pół kroku, kontakt wzrokowy,
lekkie muśnięcie, ale dziewczyny wybaczcie nam też to, bo nas tego
nikt nie uczy po prostu. Bo jesteśmy jak te takie frywolne dyzie na łące,
no jak się już dorwie. A później jak się wytłumaczy,
to całkiem jeszcze to jest do oswojenia, natomiast tak to jest.
Nie róbmy węża elektrycznego oczywiście, imadła,
czy śniętej ryby, bo to wszystko coś komunikuje.
No ale to jest ta łatwiejsza rzecz, mowa ciała.
Zanim powiem o drugiej rzeczy, to pokażę Państwu taki schemat.
Aha, dobra, miała być porada, to będzie porada.
Jeżeli ktoś chce zapisać, to proszę zapisać, a jak nie, to jakoś może zapamiętać.
Żeby się komunikować, powiedzmy, bardzo skutecznie,
bo 100% komunikacji nie ma. To, drodzy Państwo, muszę zmartwić.
Kiedyś Kofi Annan miał taki pomysł, nieżyjący już sekretarz ONZ,
że zrobi ankietę, którą wyśle na cały świat, jak walczyć z głodem.
Już sam pomysł zrobienia ankiety, żeby walczyć z
głodem, jest trochę ekstrawagancki, no ale okej.
Napisał to po angielsku i poprosił swoich współpracowników,
żeby przetłumaczyć to na 1:1, to już była pierwsza kuriozalna rzecz,
na wszystkie języki, które obowiązują w ONZ.
Nie wiem, ile obowiązuje w ONZ. Na stan chyba sprzed roku
to było 196 państw w ONZ, ale języków na pewno mniej.
No i powiedziano mu w pierwszym odruchu: Panie sekretarzu generalny,
tak się nie da. Znaczy da się, ale to nie będzie miało znaczenia,
bo to musi być kontekst kulturowy, różnica językowa.
A on podobno się strasznie uparł, że ma być 1:1,
bo wyobrażał sobie, że jak będzie to samo dla
wszystkich, to że każdy będzie miał taki sam komunikat.
No i przetłumaczono to zdanie na różne rzeczy.
W języku polskim brzmiało to zdanie tak:
"Proszę szczerze odpowiedzieć, jak Pan/Pani zdaniem
należy rozwiązać problem niedostatku żywności w wielu krajach na świecie".
No i ankieterzy poszli w świat.
Ale otwarte.
Tak, oczywiście. Jak zaczęły
spływać ankiety, no to była lekka załamka w ONZ,
bo pierwsze co wyszło, to różnica właśnie w języku.
A w zasadzie, myślę, że jakby było dobrze przetłumaczone,
znaczy myślę, że było dobrze, to i tak byłoby różnica,
bo niedostatek żywności dla większości ankietowanych w Afryce
nie ma żadnego znaczenia, nie rozumieli, co to jest.
Na co oni mają odpowiedzieć?
Jakby napisano "głód", to by wszyscy wiedzieli, co to jest,
albo "jedzenie", to wtedy też wszyscy prawdopodobnie by wiedzieli, co to jest.
A niedostatek żywności to jest abstrakcja.
Mało tego, ta sama abstrakcja wyszła,
to oczywiście jest bardziej może nie abstrakcja,
tylko takie niejednoznaczne.
W Holandii, bo Holandia była jako przykład Europy Zachodniej,
że też tam się umawiało dwóch chłopaków na oglądanie, nie wiem,
Ligi Mistrzów w telewizorze i mieli po dwa piwa
bezalkoholowe w lodówce na głowę na ten mecz.
No to mieli niedostatek żywności, czy nie?
No mieli niedostatek żywności, ale co znaczy od ludzi umierających, a tutaj.
W związku z tym ten komunikat jest bardzo trudny.
W drugiej kolejności powychodziły oczywiście stereotypy.
Już nie będę Państwa męczył tymi stereotypami,
ale mnie najbardziej ubawiło to, że polscy studenci się śmiali,
bo to profesor Bralczyk opracowywał tą komunikację, to było naście lat temu już,
że w Stanach Zjednoczonych w niewielu przypadkach
ankietowani wiedzieli, że są jeszcze jakieś inne kraje.
Ja nie wiem, z czego oni się śmiali, po prostu tam tak jest.
Oni nie muszą tego wiedzieć.
Jak była wojna w Gruzji i było wyświetlone "War in Georgia",
to większość mieszkających pomiędzy dużymi miastami
była przekonana, że napadnięto na Georgię, a nie na Gruzję.
No i tam takie kwiatuszki powychodziły po prostu, też nieładne.
W Chinach nie chciano wypadać moim zdaniem, ale to każdy wie, dlaczego.
I gdzieś tam jeszcze, coś tam jeszcze.
I był podobno załamany, że nie wyszła ta komunikacja, no ale to nie może tak być.
I teraz tak, sześć pól trzeba obstawić.
Trzy dla Państwa będą bardzo łatwe, a trzy może troszeczkę trudniejsze,
ale jeżeli obstawicie te sześć pól w komunikacji takiej, jak
ja teraz tutaj robię, to będziecie blisko skuteczności tam 90%.
Po pierwsze, każdy z nas ma na pierwszym miejscu
jakiś kanał typu wzrokowy, słuchowy bądź czuciowy.
Przed pandemią, raz to powiem, amerykańscy naukowcy,
dobra, bo to jest trochę śmieszne, trochę nie.
Znaczy śmieszne dlatego, że nadużywane jest.
Tak jak kiedyś mówiono: radzieccy naukowcy.
Podobno, ja nie wiem, ja nie żyję w tych czasach,
ale tu chyba nikt nie żył w tych czasach jak widzę.
W związku z tym mówiono: radzieccy naukowcy.
Amerykańscy naukowcy mają po prostu kasę na te badania, ja im zazdroszczę.
I zbadali przed pandemią, co jest najczęściej na pierwszym miejscu,
co jest rzadziej na pierwszym miejscu i co jest najrzadziej na pierwszym miejscu.
Tak brzmiało badanie.
I bez badania mogłoby im wyjść, że na pierwszym miejscu
na całym świecie większość ludzi ma kanał wzrokowy.
Koniec, kropka.
No ale jak się popatrzy na telefony, na
jakieś inne, to wszystko jest pismo obrazkowe.
Nie ma tekstu.
I teraz co trzeba obstawić?
My się najłatwiej komunikujemy z ludźmi,
którzy mają to samo, co my na pierwszym miejscu.
No bo to jest oczywiste.
Fajnie się z nią gadało.
Chemia była.
Niekoniecznie.
Może mówiliśmy tym samym kanałem po prostu.
W związku z tym jeżeli Państwo musicie sobie zapisać jakieś demo,
a nie jest dla Was kanał wizualny, to najlepiej zapisać coś takiego.
Popatrzcie, przyjrzyjmy się, doskonale widać.
Wyniki firmy są kolorowe, czarno to widzę.
Bądź jakieś zdanie wspólne.
Widzę, że się nie rozumiemy.
To wszystko trafia do wzrokowców.
Na drugim miejscu występował kanał słuchowy.
No i też analogia.
Opowiem, porozmawiajmy, mówi się na mieście.
Zgrzyty i tarcia w urzędzie.
To słuchowcy słyszą.
Słyszę, że się nie rozumiemy.
To są tego typu sytuacje.
Jest fajny kanał, bo jest i słuchanie, i mówienie.
I na szarym końcu przed pandemią, bo ja myślę, że to może już awansować,
był kanał czuciowy, czyli tak zwany kinestetyczny.
To jest bardzo pojemny kanał, bo poza dotykiem
jest jeszcze zmysł równowagi, zapach i smak.
No i też pewna analogia, mówimy: to jest fajne rozwiązanie.
No to niech mi ktoś poda definicję fajnego rozwiązania.
Nikt nie poda.
Ale czuciowcy mówią: no jak, to jest fajne rozwiązanie.
Pozostali mówią: ale że co? No że fajne.
Wyobraź sobie: czuję, że się nam nie uda.
Wyczuwam, że się nie rozumiemy.
Stabilność, sytuacja na rynku, nie wiem,
węgla jest niestabilna albo jest stabilna.
Tak smakuje zwycięstwo, chociaż zwycięstwo miało gorzki smak.
To wszystko jest komunikowanie do ludzi,
którzy odczuwają i wiedzą, że odczucie to jest odczucie.
Musimy się rozepchnąć na rynku.
Niefajnie się poczułam albo właśnie wyobrażam sobie, że... Coś w tym stylu.
Ale to jest ta pierwsza trójka, która jest łatwiejsza i Państwo doskonale o tym wiecie.
Jest druga trójka, która jest mocno skorelowana z tą pierwszą
trójką, to jest to, że każdy z Państwa odbiorców, moich też,
transponuje informacje czy przetwarza informacje
przez własny taki kanał, to się nazywa autorytet.
Na co ja mam ustawiony autorytet?
Albo na "ja", czyli ja wiem najlepiej.
Albo na "inni", czyli wierzę w to, co mówią inni.
Albo na "dane", czyli muszę zobaczyć liczby, tabele, wykresy,
bo inaczej możesz robić, co chcesz, ale i tak mnie nie przekonasz.
W związku z tym, jeżeli... I tutaj nie ma podziału, bo
są cztery typy osobowości, natomiast autorytety są trzy.
Jest na "ja", na "inni" i na "dane".
I ktoś może powiedzieć: no to jak można przekonać
kogoś, kto ma ustawiony autorytet na "ja"?
Ja wiem najlepiej.
Jak można? Nie da się, nie? Da się.
Teraz Anka Materska-Sosnowska robi takie badanie
z profesorem Flisem, może skończą przed wyborami,
gdzie najpierw doszli do tego, że ci, co mają na "ja",
obojętnie w jakim wieku, gadają z telewizorem.
Ja zawsze myślałem, że to mój tata gada tylko z telewizorem, który ma 80 lat.
I to nie tylko politycznie.
Z reklamami też gadają.
Mówi: co ty tam mówisz, to się nie rozsmarowuje w ogóle.
Ale dobrze, żeby to miało ręce i nogi.
Przekonać można osoby, które mają na "ja" tylko na dwa sposoby.
Albo dać im możliwość wyboru, i to zależy od
stopnia komunikacji, na ile sobie możemy pozwolić.
Bo jak osoba, która ma na "ja", wybierze, to uważa, że to jest jej wybór i to jest okej.
Albo coś, co jest nowością, coś special for you.
Te osoby, które mają na "ja", nie idą masowo.
Nie idą masowo.
Jakiś przykład, o, reklamy na przykład.
Możecie prześledzić Państwo, jak chcecie, proces,
jak to wygląda, bo domy mediowe i agencje wydają miliony,
miliardy złotych, znaczy dolarów na badania tych konsumentów.
My jesteśmy już jak te nie mrówki, tylko szczury w labiryncie, te myszki badane.
Nie wiem, czy czytaliście artykuł w Newsweeku 2 tygodnie temu
Dominiki Długosz o polskim takim wynalazku, który
kupiła partia rządząca, badać swoich własnych wyborców.
To już jest mocno posunięte, bo to jest bardziej niż Facebook.
Czyli bada siły nacisku, czas reakcji i tak dalej, żeby wyszukać postawy ukryte.
No bo ludzie w takiej rozmowie kłamią często.
Albo nie mówią do końca prawdy, albo im nie wypada, albo coś tam jeszcze.
A jest tablet. No i jest pytanie.
I trzeba zareagować na tablecie na pytanie.
I tablet przelicza już, ile czasu zajęła ci odpowiedź
i na przykład czy nacisk był szybki, długi, czy tak tylko dotknięty i tak dalej.
To jest w ogóle, ja nie chcę w takim świecie żyć, pierniczę.
Będą mnie tak kontrolować wszyscy w każdą stronę.
Przyjechałem do Gdańska wczoraj w nocy.
Nikt nie wiedział, że przyjeżdżam.
Może poza jedną osobą.
A w telefonie: "Witaj Mirek, może byś poszedł do galerii?"
Kurde, skąd wiedzieli, że tu jestem?
To jest inwigilacja jednak.
Dobra, ale jeżeli chodzi o tych, apropos reklam.
Mnie uczono na reklamie banku.
Tam jakiś bank pokazany, pamiętam, HSBC.
W Polsce nie było takiego banku wtedy.
No i ten mój nauczyciel, coach amerykański, mówi do mnie tak.
"Do kogo jest skierowana reklama?"
A w reklamie był taki tekst.
"Tysiące zadowolonych ludzi na całym świecie skorzystało z tej oferty.
Ja mówię: no na "inni".
On mówi: bardzo dobrze.
No i to jest właśnie, to są drobne różnice.
Nie wiem, karty kredytowe.
Pamiętacie Państwo karty kredytowe?
Złoty, jaki był prestiż, miał złotą kartę kredytową, bla bla bla.
To teraz złotą kartę kredytową ma bezdomny na rogu w Massachusetts.
I 100 dolarów jeszcze na koncie.
To żaden prestiż.
Ale karty chcą żyć.
No to co wprowadzają karty kredytowe?
Czarne, platynowe, Podsiadło wymieszany z delfinem.
Coś takiego, co jest prestiżowe i będzie odróżniało kogoś od kogoś innego.
I tak to wygląda.
I teraz chodzi o to, żeby zaproponować tym osobom, które mają na "ja",
czyli hipotetycznie tutaj, tak jak jesteście Państwo na sali,
to wszystkie sześć obszarów powinienem obstawić.
Staram się przynajmniej.
Coś, co będzie przemawiało do wyobraźni
i będzie przekonywało przede wszystkim te osoby.
To są takie, na przykład, osoby w życiu codziennym,
jak mają na "ja", to nie lubią rozbiegówek, czyli gadania o niczym.
Na pytanie, jak było na urlopie, Pani prezes mówi: dobrze.
I dalej nic nie ma.
Nie ma rozmowy tam jakiejś.
Ja lubię pogadać jako trener.
To jak mam kilka takich firm i ta Pani prezes mówi do mnie tak:
"Mirku", albo "Panie Mirku, ma Pan coś do powiedzenia, czy chce Pan coś powiedzieć?
Jak ma Pan coś do powiedzenia, to Pan daje,
jak chce Pan coś powiedzieć, to przyślę zastępcę, se pogadacie.
Bo on też gada, jest taki."
Konkretnie, proste zdania,
2/3 zdań pojedynczych, 1/3 zdań złożonych.
W ogóle Państwu polecam, zaraz dwa słowa jeszcze o mówieniu powiem,
że im krótsze zdania w przestrzeni publicznej, tym są lepsze efekty.
To pozadyskusyjne jest.
Już nie ma tych, chyba, że chcecie zachachmęcić,
żeby nikt nie pamiętał, co mówiliście.
To jest taka procedura zadymiania słów, czyli gadamy na okrętkę.
No i ktoś później mówi: "Jak on wczoraj świetnie mówił!"
"O, a co mówił?"
"No, a tego nie powiedział".
Ale mówił.
To też jest metoda. Każdy ma kogoś na myśli, ja wiem.
I jeszcze jedna uwaga, chociaż będzie pewnie niezbyt adekwatna do współczesności,
ja bym nie kłamał. To znaczy ja wiem, jak śmiesznie to brzmi.
Ale ja bym nie kłamał, naprawdę.
Można nie powiedzieć wszystkiego,
można jakoś tak to, że jest Pani w pierwszej trójce, jest Pani
w pierwszej grupie, której doproponujemy, na przykład.
A nie, że jest Pani pierwsza, jedyna i w ogóle nie ma nikogo więcej,
a nos rośnie, w skali przekracza
10 czy 12, nie pamiętam, jaka jest skala.
Ale cóż zrobić?
I tutaj nie ma miejsca, jest "ja", to jest "ja".
Dalej, ludzie mają ustawiony autorytet na "inni".
I to w tym badaniu też Materskiej-Sosnowskiej i Flisa
wychodzi, że to są najlepsi wyborcy dla partii
politycznych, bo ludzie kierują się masowością.
Stąd sondaże mieszają trochę w głowach.
Tak jak: nie wiem, na kogo mam zagłosować,
jeżeli w ogóle głosuję, to mówię "o, to może na nich".
No bo mają tam ileś tych... We Francji na przykład sondaże są zakazane.
Kampanię można prowadzić nawet w dniu wyborów,
a 2 miesiące przed wyborami nie ma sondaży już.
No bo to jednak można, ktoś kupi sondaż i go sobie zrobi.
I pokaże i masowo sprzeda.
I to są osoby, które lubią mieć polecenie jakieś.
Tutaj przemawiają amerykańscy naukowcy do nich bardzo mocno.
Czy w ogóle autorytety jakieś.
Ale to są ludzie ostrożni.
To znaczy, jak się wyskoczy do kogoś, kto ma na "inni": nowość,
jeszcze tego nikt nie robił, tylko dla Pani/Pana,
to ta osoba powie "nowość, to ja poczekam, zobaczę jak działa".
No to dokładnie odwrotnie sytuacja.
Jak powiemy komuś, kto ma na "ja", że tysiące z nas ludzi
skorzystało z tej oferty, to jak się ta osoba czuje?
Potraktowali mnie jak każdego, a nie wyjątkowo.
To jest bardzo prosty mechanizm.
I tu jest odwrotnie.
2/3 spokojnego mówienia, a 1/3 zdania krótkie do wyjaśnienia.
No i trzeci autorytet to jest ci, co mają na "dane".
Czyli muszą być liczby, tabele, wykresy, częstotliwości,
co tam jeszcze Państwu przyjdzie do głowy.
Można stosować dowolną sztuczkę retoryczną.
Jak nie będzie liczby, to nie zadziała.
To są te osoby, które uwielbiają tabelki w prezentacjach.
To jest bardzo łatwy miernik.
Jak Państwo myślicie, przy której tabelce siada percepcja
3/4 ludziom na sali?
Brawo, przy trzeciej.
Przy pierwszej nawet.
Więc tak, według wszystkich badań przy trzeciej.
Oczywiście tabelek może być 50, żeby było
jasne, tylko one nie mogą być jedna po drugiej.
Nie może być jedna po drugiej.
W większości ludziom przy trzeciej tabelce siada rzeczywiście percepcja.
Na czwartej można pokazać dowolną rzecz i i tak nikt nic nie zapamięta.
Ale ci, co mają na dane, mówią "A macie coś jeszcze?
Najlepiej sprzed pięciu lat."
A po co? Bo się porówna.
To dla pozostałych jest abstrakcja.
I teraz cała sztuka polega na tym,
a, jak mówimy? Spokojnym głosem, tak jak w przypadku tych na "inni".
Cierpliwie wyjaśniamy.
To są osoby, które się najczęściej nie irytują, tylko mówią "wytłumacz mi to".
Jeżeli mielibyśmy po zawodach jakoś to przelecieć,
to wszystkie osoby, które zajmują się finansami,
to najczęściej właśnie mają autorytet na "dane", bo im jest łatwiej po prostu.
Nie wiem, po zawodach lekarskich.
Chirurg, kardiochirurg,
To raczej są ci, co mają na "ja" i na "dane",
no bo jak jest otwarty pacjent, to trzeba wykonać cięcie.
A ci, co mają na "inni", mówią: "Słuchaj, a co my tniemy?"
"Nie wiem, tego nie ruszaj, bo nie wiem."
Ja żartuję oczywiście, ale tak to trochę wygląda.
Dobór jest taki. I teraz à propos właśnie, bo do tego zmierzam.
Żeby dla tych, co mają na te dane, tabele i wykresy, to żeby coś jednak było, prawda?
Pamiętajcie, proces komunikacyjny, to są takie oczywiste oczywistości.
Musi być transakcja.
To nie jest takie trudne wbrew pozorom,
no bo co jest transakcją, jak ja do Państwa mówię?
To Państwo mnie słuchacie.
Czyli teoretycznie ja Wam daję jakąś wiedzę, a Wy dajecie mi swoją uwagę.
To jest transakcja.
Nie ma problemu. Ja się cieszę.
Od medium. I tutaj oczywiście zależy, czy jesteśmy na żywo,
czy jesteśmy w telewizji, czy jesteśmy w radio, czy wypowiadamy
się do gazety, czy jest ludzi sto czy dwóch i tak dalej.
To wszystko zależy od tego, co jest.
Ciachu, ciachu.
To jest wielki problem, bo ludziom się wydaje, że jak raz zakomunikują,
to jest koniec i wychodzą i wszystko się dzieje dalej.
Nie ma tak. Komunikacja jest procesem nieprzerwanym i ciągłym.
I coś, co jest bolączką współczesności większości
niestety komunikujących się,
nie tylko w Polsce, że uznają, że jak damy więcej, to jest lepiej.
Otóż nie.
W komunikacji wręcz przeciwnie.
Jeżeli ktoś mówi, że w Polsce ludzie mieszkają
we wsiach, miastach i osadach, to to jest informacja wystarczająca.
Nie trzeba dodawać "oraz pomiędzy miastami, wsiami i osadami".
To doprecyzowanie naprawdę niczego nie wprowadza dobrego.
Jeżeli ktoś z Państwa był kiedyś w objeździe w Hollywood, to
na którymś studio jest taki napis, jak Amerykanie grają, "mniej znaczy więcej".
Chyba MGM ma taki napis.
Mniej więcej tak.
Dobrze.
No i jeszcze jedna rzecz, żeby Państwa ucieszyć,
że sama komunikacja to nie jest panaceum na wszystko, żeby było jasne.
To się ładnie w tej chwili opowiada i tak dalej.
Natomiast jeżeli nie mamy tu, to ścieżka nie może być zbyt długa.
Oczywiście ona trochę trwa.
Czasami nawet dwie kadencje, ale gdzieś się kończy.
Raczej lepiej być dobrze przygotowanym
merytorycznie, jak się tylko da, a mniej fajerwerków.
Ale fajerwerki są bardziej takie atrakcyjne.
Że ktoś wchodzi właśnie i tam wystrzela kilka rzeczy,
a jak się go dopyta, o co chodzi, no to, że tam nie bardzo.
Co to ostatnio było takiego.
O, to Pani Witek się uczyła z książek o Katyniu przedwojennych
do historii, ale ostatnio też z czymś takim ktoś wyskoczył właśnie.
Znaczy ja rozumiem, że się ludzie mogą pomylić.
Ludzka rzecz, ale jakoś strasznie ktoś się upierał właśnie
też w jakichś takich dziwnych rzeczach.
No dobrze, to teraz dla tych, co mają na "dane".
Zobaczcie, są cztery funkcje.
To będzie fajnie wyglądało.
Ja nie mam w ogóle nic na "dane", mnie to zawsze przeraża.
Perswazja, informacja, poetyka i kontakt.
Weźmy konkretny przykład.
Przykład będzie taki hardkorowy.
Wojna w Ukrainie.
Rok minął.
Pamiętacie pierwszy miesiąc, rok temu?
Na co postawiła otoczenie Zełenskiego i Zełenski
na którą z funkcji? Brawo.
Na funkcję poetycką.
To brzmi głupio, nie?
Ale jakbyśmy zobaczyli dramaturgię, atrakcyjność i wizualizację.
Wiecie dlaczego?
Dlatego, że wyszła bardzo fajna książka,
zresztą byłej rzeczniczki Zełenskiego, chyba ze 3 miesiące temu, polecam.
Ona opisuje cały proces powstawania.
I to jest właśnie bardzo ładny, gdyby nie kontekst wojny,
to jest bardzo świetny przykład, jak można ułożyć komunikację.
Bo oni zadecydowali, do kogo ma być komunikacja.
To jest pierwsza podstawowa sprawa.
I tu Państwa też uczulam na to, żebyście sobie postawili
takie cztery pytania przed rozpoczęciem komunikacji.
Do kogo?
Jako kto zabieracie głos?
Jaki jest cel do osiągnięcia?
I co chcecie tak naprawdę powiedzieć?
To są cztery pytania.
One w tej samej kolejności, tutaj nie ma ważności, że któreś jest ważniejsze.
Ja najczęściej zaczynam od tego, po co.
Bo zauważyłem w przestrzeni publicznej,
że większość ludzi stawia sobie cel informacyjny.
Cel informacyjny w przekazie, w informacji jest bez sensu.
Wiecie dlaczego bez sensu?
Bo on będzie zawsze spełniony.
Powiem co wiem.
Niektórzy nie wiedzą, co mówią, ale to jest inna sprawa.
No to cel informacyjny, no to co to za cel jest?
Trzeba sobie zawsze stawiać cel, w komunikacji szczególnie, cel operacyjny.
Czyli co ma się wydarzyć po tym, jak ja zabiorę głos?
Oczywiście w ideale, bo nie zawsze zabranie moje
głosu, czy moja prezentacja, czy moje wystąpienie
daje określony efekt i nie tylko od tego to zależy.
Ale jak będzie cel informacyjny, no to po prostu powiem, co wiem.
A jak będzie operacyjny, to będę się starał/starała
jednak coś inaczej trochę powiedzieć, bo dążę do jakiegoś momentu.
Ja miałem takiego profesora w szkole filmowej, Bogusław Sochnacki się nazywał,
bo ja najpierw skończyłem filmówkę, a później SGH.
Dziwne zestawienie strasznie.
I profesor Sochnacki, nieżyjący już aktor, bardzo świetny aktor, genialny aktor,
głos Rumcajsa, dla tych, co tutaj siedzą z przodu,
Pokemonów nie było, jeszcze był Rumcajs w Rzaholeckim lesie.
I on miał takie różne powiedzenia dla aktorów.
A ja zapamiętałem jedno, może nie jedno,
ale jedno takie, które jest nie dla aktorów dla mnie,
tylko dla ludzi występujących, komunikujących publicznie.
A mianowicie, on mówił tak: "Panie Mirosławie, jak Pan wychodzi na scenę,
przed kamerę, przed ludzi, to musi Pan sobie zadać jedno bardzo ważne pytanie".
Ja robiłem wielkie oczy i mówiłem: "Jakie, Panie profesorze?".
A on tak się uśmiechał, mówił: "He he he, po coś Pan tam wlazł".
Genialne, genialne.
I teraz jak oglądam tabuny i rzesze polityków
telewizji, to mówię: "No, i po coś Pan tam wlazł".
Naprawdę, to aż jest przesada.
Nie można się znać na wszystkim.
Leonardo da Vinci umarł.
I to też przereklamowane pewnie było.
Ale naprawdę warto jest ten cel operacyjny sobie ustawić.
I oni ustawili cel operacyjny na takim poziomie,
że muszą zdobyć serca i umysły ludzi na Zachodzie, ale nie przywódców.
I jak się okazało, kalkulacja była właściwa.
My teraz to wiemy, ale wtedy było trochę dziwnie.
Bo motyw to wychodzi czasami przypadkowo,
że potrzebuję broni, a nie podwózki, na przykład.
To przejdzie do historii.
I jakbyśmy na to nie patrzyli, czy ktoś docenia, czy nie docenia Ukraińców,
to to im dało szansę, że opinia amerykańska
przede wszystkim mówi: no tak, ich tam mordują.
I wtedy Joe, wujek też inaczej musiał reagować.
To i tak się wszystko dzieje naraz.
To nie jest tak, że funkcja informacyjna się nie działa.
No bo tabuny dziennikarzy przyjechały, pokazywały, że tu jest tam obrona Kijowa,
wszyscy się starali dopasować do słownictwa wojskowego.
No i szukali tych wszystkich od wojny ojczyźnianej
przez Aleppo, a skończywszy na Jugosławii.
No i szukanie analogii jakiejś i tak dalej, i tak dalej.
Natomiast tutaj się odbywały rzeczy, w których każdy
ma swoją komórkę, które wstrząsnęły ludźmi.
I niestety jest to funkcja poetycka, tak się nazywa.
Nic na to nie poradzę.
W związku z tym tutaj też Państwa uczulam, że dla tych, co sobie to poskładają,
bo ja nie jestem w stanie tego poskładać, muszę zobaczyć najpierw,
to warto się zastanowić, co ma być komunikowane.
Druga rzecz. Ile mam czasu jeszcze?
Dobrze, jeszcze mam trochę chwilę.
Mówienie.
W pandemii ludzie zaczęli doceniać mówienie. Bo ci, co pracowali przez internet,
mieli wykłady, mieli zajęcia na przykład,
to zauważyli, że jak wyświetlają prezentację, to prezentacja zajmuje ekran,
a tu w prawym dolnym rogu, czy tam w środkowym, jest
taki kwadracik, albo prostokąt, gdzie my tam jesteśmy.
No to mowa ciała w zasadzie od razu była wycinana.
Ale okazało się, że mówienie w internecie, to jest straszny ból,
że czas biegnie tam 13 razy szybciej, że kąt tak jest ograniczony, naprawdę.
Nie wiem, czy pamiętacie początek, to horror był, ja ktoś był nieprzyzwyczajony,
a mało kto był przyzwyczajony, nie oszukujmy się,
to kurczę, nagle się okazało, że trzeba gadać.
Ja miałem takie pierwsze zajęcia,
w ogóle jak tylko pandemia tam chyba na początku marca,
to został wprowadzony lockdown, to miałem chyba w połowie marca pierwsze zajęcia.
Ja mówię tak: skoro robię im przerwy
po dwóch 45 minutach, czyli po półtorej godzinie, czyli dwie lekcyjne,
ja prowadzę zajęcia na SGH, najczęściej na podyplomowych studiach,
to tu zrobię po dwóch zegarowych, bo wydaje mi się to logiczne.
Już po godzinie wiedziałem, że popełniłem błąd.
Także trzeba się szybko uczyć.
No i teraz coś, co jest dla większości państwa niezbędnikiem, mówienie.
Myślę, że dla wszystkich nas oczywiście. Już nie będę pytał,
kto już coś wie, ktoś czegoś nie wie, spróbuję
najprostsze porady, ale też najbardziej skuteczne podać.
Dwie rzeczy decydują o tym, czy dobrze, czy źle mówimy w języku polskim.
I angielskim, jeszcze raz zostańmy przy polskim.
Znaczy, co to znaczy dobrze, czy źle?
Zrozumiale, komunikatywnie, skutecznie, ciekawie, atrakcyjnie,
a przy tym właśnie skutecznie, będę mówić na końcu.
Pierwsza rzecz, która jest istotna, to jest artykulacja samogłosek.
No i tutaj tajemnicy żadnej nie ma, jest A, O, E, U, I, Y.
I dla tych, co nie wiedzą jeszcze, jest jeszcze Ą i Ę.
I uczulam Państwa szczególnie na Ę, żeby Ę na końcu nie dociskać.
Żeby to było coś pomiędzy E a Ę, chociaż już niech lepiej będzie E.
Żeby nie było "Idę po bułkę, kupię w sklepię".
Tylko raczej "Ide po bułke, kupie w sklepie".
Nie ma "piętnaście", jest "pietnaście".
Nie ma "dziewiętnaście", jest "dziewietnaście".
Czyli nie dociskamy Ę.
To powinno być pomiędzy, takie w wygłosie się mówi,
ale chyba już nie żyje żaden wzorzec, który mógłby to pokazać.
Może jeszcze któryś ze starszych aktorów czy aktorek w mowie scenicznej.
Bo też pamiętajcie Państwo, że nie chodzi o to, żeby mówić hiperpoprawnie.
Hiperpoprawnie powinni mówić aktorzy na scenie
i dziennikarze informacyjni czytający serwis.
To powinien być taki wzorzec języka.
Pozostali powinni być zrozumiali.
Nawet jak ktoś prowadzi program,
nie mówi R czy S, ale jest zrozumiały, to nie szkodzi.
To nie musi być hiperpoprawnie.
No ale jak będzie hiperpoprawnie właśnie, że
"Widzę cię", no to ktoś powie: zwariował.
Ale plaga rozwija się od 6 lat, chyba 7, tak trzeba liczyć,
Ą. Że powinno być z pełną nosowością, a nie z pełną nosowością pro paniom.
Już w ogóle, jak żyjesz, to proszę pani, ale pro paniom.
Mężczyźni w tym przodują.
I nie mówię o regionalizmach, bo regionalizm jest okej, ja uważam, że to jest super,
natomiast jest kłopot z tym wzorcem, jak mówić.
Co jest wzorcem mówienia?
I powiem wam, że Rada Języka Polskiego daje po tyłach ostro, bo oni sami nie wiedzą.
Znaczy oni próbują oczywiście, teraz od paru lat jest profesor Kusińska,
taka moja koleżanka z dzieciństwa, i mówię: "Kasiu, powiedz mi,
jestem tutaj nauczycielem akademickim, wykładam
na różnych uczelniach, prowadzę szkolenia.
Jaki jest wzorzec języka polskiego w mówieniu?"
Ona mówi: "No wiesz", ja mówię: "Nie, nie, powiedz mi, jaki jest".
No i ona mi dała wykład. Posłuchajcie, tylko trzymajcie się krzeseł:.
Otóż poprawne mówienie to jest takie, jak inteligenta warszawskiego.
Ja mówię: "Czyli?"
Co to w ogóle jest?
Kto to wymyślił w ogóle?
Jaki wzorzec?
Kto jest inteligentem warszawskim?
Z której dzielnicy?
Żoliborz?
Śródmieście?
O co chodzi w ogóle?
Ale oni są bezradni, no bo co podać? Matko jedyna.
Chodzi o to, żeby, lepiej jest mówić lepiej, taka jest zasada.
I drugi filar, który, jak się ten pierwszy wypowie,
to sześć samogłosek, one się same ustawiają, pozostałe samogłoski.
I tutaj, jeżeli ktoś coś czegoś nie rozumie,
to najczęściej albo jest płaska samogłoska, albo jest
krótka samogłoska, albo coś jeszcze tam jest za szybko może.
Ja zaraz podam kilka takich przykładów.
I drugi filar to jest oddychanie.
Czyli takie operowanie oddechem, żeby można było
powiedzieć głośno, albo żeby można było powiedzieć cicho.
Do tego potrzebne jest powietrze.
I tutaj muszę dziewczyny zmartwić, my faceci mamy łatwiej.
Ja wiem, że nie tylko w tym, ale tu mamy łatwiej, dlatego,
że my zbieramy powietrze w klatce piersiowej i w brzuchu.
I mamy te głosy mocniejsze, po prostu, najnormalniej w świecie.
Kobiety mają głosy słabsze, nawet te panie, które
śpiewają operowo, muszą mieć podparcia
i te różne inne rzeczy.
Porada prosta jest bardzo prosta.
Częściej oddychajcie.
To nie znaczy, że musimy cały czas na oddechu, ale żeby nie
było doprowadzenia, bo co się dzieje, kiedy brakuje oddechu?
Albo przyśpieszamy, żeby skończyć, albo mówimy coraz ciszej,
albo mylimy się na jakimś trudnym słowie typu "dydaktyka".
Do tego potrzebne jest powietrze.
Dobra.
I te dwa filary muszę ze sobą współgrać, ale też muszę Was pocieszyć,
że jeżeli chodzi o reprezentację poznawczą, macie lepszą, niż my.
Zdecydowanie lepszą.
Kobiety są ciekawsze w wypowiedziach.
I tu się posłużę jeszcze Bralczykiem, a co, niech będzie na niego.
Z 19 lat temu takie badanie było robione, ja byłem tam na doczepkę,
a propos komunikowania właśnie się.
On się upał, że to będą małżeństwa, czyli już ludzie ze
sobą mieszkają, znaczy małżeństwa muszą mieszkać, no okej.
No i on poprosił żony, żeby komunikowały tam w jakiś sposób.
I jedna grupa żon miała tam zdania z "ale", a druga z "i", na przykład.
Mężczyźni nie byli świadomi, że są królikami, tylko byli badani.
A żony miały zaznaczyć reakcję mężczyzn, czyli swoich mężów.
I na przykład zdania nie były takie ugładzone jakieś,
tylko tak trochę na pograniczu kontrowersyjności.
Na przykład żona mówiła do męża, "Stefan, kocham cię,
ale chciałabym, żebyś częściej zmieniał skarpetki".
Co mówił Stefan?
Co to?
Nie, przy ataku się tak nie robi.
Przy ataku się wyprowadza kontratak.
A ty te swoje staniki na prawo i lewo rzucasz, to dobrze jest?
Bądź coś równie inteligentnego.
A w drugiej grupie małżeństw żona mówiła: "Piotrek, kocham
cię i chciałabym, żebyś częściej zmieniał skarpetki".
Co mówił Piotrek?
"Dobrze, kochanie".
To było naprawdę bardzo dawno temu.
Teraz my wszyscy wiemy, o co chodzi.
"Ale" jest miłością warunkową.
Ale mnie do tej pory rozbawia test śmieci, bo ja czegoś takiego
nie robię, ale tam było tak, że dziewczyny wystawiały
worek ze śmieciami do przedpokoju, czy to w domu,
czy w mieszkaniu i do 2 dni miały czekać.
Co ciekawe, 90% doszło do 2 dni.
Po 2 dniach padało sakramentalne pytanie:
"Słuchaj, nie przeszkadza ci ten dziwny zapach?".
Pytanie po 2 dniach nie ma sensu moim
zdaniem, ale połowa odpowiadała: "Jaki zapach?
To nie jest naturalny zapach naszego mieszkania?".
A druga połowa mówiła: "Nie".
No i to było to clue, że miał być prosty komunikat: "Wynieś śmieci".
Niektórzy się bronili:"Kiedy?" "Teraz".
I ci, co się bronili, mówili: "Trzeba było powiedzieć".
Potykał się codziennie w tym.
Ale to w badaniu wyszło, to nie tam, że jakieś moje widzimisię jest w tym wszystkim.
Dobrze, to idźmy dalej z tym mówieniem, bo to jest dosyć istotne.
I myślę, że to będzie dla Państwa, ja Wam przypomnę, bo na pewno to wiecie.
Jest sześć oczywistości wynikających z mówienia, takiej
komunikacji codziennej, ale też i pracowej oczywiście.
Co do domowych spraw, to ja może nie biorę odpowiedzialności.
Otóż pierwsza oczywistość wynikająca z mówienia to jest szybko, wolno.
Tak? Ktoś powie, "O", ale dobrze, to przeanalizujmy.
Co się dzieje, kiedy jest za wolno?
Przede wszystkim robi się nudno, ludzie
się wyłączają, aż do momentu, że mogą zasnąć nawet.
A co się dzieje, kiedy jest za szybko?
Co jest?
Tak, mogą być te same rzeczy, ale załóżmy optymistyczną wersję,
że jest na tyle szybko, że ludzie rozumieją, co się mówi.
Jakie jest niebezpieczeństwo w komunikacji?
Będzie przekaz, tylko on będzie słabo odtwarzalny.
Tak, brawo.
Chodzi o to, że stopień odtwarzania informacji jest niezadowalający,
bo tak jak mówię, wpada to na dysk, a niekoniecznie odtwarza.
I chyba najlepsze badania, jakie zrobili kiedykolwiek, to w 2000 roku Teleexpress,
bo respondenci byli wydzwaniani, że mają oglądać,
znaczy, czy zechcą łaskawie obejrzeć Teleexpress
i mieli być w domu pod telefonem stacjonarnym przez
15 minut, no bo internet nie za bardzo działał,
jeszcze wtedy komórki były drogie i tak dalej.
I była krótka ankieta, naprawdę, nie była skomplikowana ankieta.
Pierwszym pytaniem było, co dzisiaj było w Teleexpressie?
No to kurczę.
I wiecie, co 84% ludzi odpowiadało? Sierocki.
Albo jakiś inny stały punkt programu.
Jak zaczęto to zliczać, to zaraz, zaraz, a z headline'ów co? Nic.
Nawet mówili Sierocki, jak był Wrona.
Okazało się, że zadziałały dwa efekty.
Pierwszy - szybkości mówienia, a drugi - zasada wzajemności.
Ludzie się czuli zobowiązani, żeby coś odpowiedzieć.
Normalnie by powiedzieli "nie pamiętam" albo "nie
wiem", a tu na siłę szybko szukali w głowie,
no bo skoro byli poproszeni przez ankietera/ankieterkę, że są tacy ważni,
to na siłę wymyślali, co pamiętam w pamięci.
I znajdywali: czcionka,
właśnie Sierocki i coś tam jeszcze i tak dalej.
I dla Państwa porada jest bardzo prosta, dla mnie zresztą też.
Proszę to scrossować, zrobić z tego jedną zmienną - szybciej, wolniej.
Jak sobie wyobrazicie, że tu się zaczyna mówienie,
tu się kończy, to nie może być linia prosta.
Obojętnie, czy wszystko jest, na przykład: "O, witam serdecznie, proszę Państwa,
opowiem Ci o tym, zazwyczaj, będziemy,
zaczynamy występować i będziemy tak" to zwariujecie za 30 sekund.
Bądź właśnie ze studiów, większość z nas pamięta, jak otwierały się drzwi
i chciałem powiedzieć, że wchodził, ale wsuwał się do
sali wykładowca, opadał jakiś na krzesło, mądry człowiek,
otwierał 16-kartkowy zeszyt, podnosił:
"Proszę Państwa", a w tym czasie RMF skończył serwis.
Takie były czasy.
Mądrzy ludzie się nie przebijają dlatego, że to nie są dla nich czasy.
To jest przerażające, dla mnie to jest przerażające. Ja musiałem się przestawić.
Pierwsze 2 miesiące, ja skończyłem szkołę zawodową jednak mimo wszystko,
jeszcze miałem 4 lata przerwy i nagle wsiadłem w
ławkę, gdzie wróciły te koszmary szkolne.
No i właśnie w tym slow motion, takie zapasy w kisielu się to odbywało.
"Dzień dobry".
Ja to tak odbierałem.
Ale jak się postraktuje taką jedną zmienną, czyli właśnie taką cosinusoidę,
czyli żeby zaczynać od razu intensywnie, a nie w sinusoidę,
że się wygrzebujemy w czterech zdaniach, tylko od razu jest lepiej opaść
i później zrobić dalej, to już mamy plus.
Druga oczywistość.
Głośno-cicho.
Jest bardzo analogicznie.
Jak jest za cicho, nie ma szans.
Nie wiem, czy tak byliście uczeni.
Mnie tak uczono 30 lat temu, że jak masz na sali szmer, to ścisz głos,
to ci tam studenci, uczniowie, to oni wyostrzą słuch.
Mhm, tak.
Niniejszym informuję, że to nie działa.
Może te 25 lat temu działało, nie wiem.
Lepiej jest w ogóle zamilknąć, bo oni się orientują, że coś się zmieniło.
Ten, co mówił, zemdłał, nie wiadomo, cisza jest.
I tak dalej.
Natomiast każde podniesienie głosu w Polsce
jest traktowane jako agresja, ciągle jeszcze.
W związku z tym ja bym też zaproponował Państwu tutaj
drugą zmienną jako drugi bodziec, czyli było szybko-wolno, głośno-cicho.
To już jest nieźle.
Dwie zmienne w mówieniu, to jest dużo.
Musi być bodziec, bo ludzie muszą dostawać bodziec.
Na trzecim miejscu jest uśmiech, jako trzecia oczywistość wynikająca z mówienia.
Uśmiech ociepla głos, brak uśmiechu oziębia głos.
Proste jak drut.
Natomiast mężczyźni muszą w Polsce jeszcze ciągle
uważać, żeby zobaczyć, na ile mogą się uśmiechnąć.
Chociaż jest coraz lepiej, żeby było jasne.
To pod tym względem jest coraz lepiej.
Bo kiedyś jak ktoś był z zawodu dyrektorem na przykład
płci męskiej, to się nie uśmiechał w ogóle publicznie.
Nie wypadało.
No jestem poważnym dyrektorem.
To teraz już nie.
Inaczej brzmi przekaz "Dzień dobry, witam serdecznie,
cieszę się, widzimy, będziemy się świetnie bawić"
niż "Dzień dobry, witam serdecznie, cieszę
się, że się widzimy, będziemy się świetnie bawić".
Jeszcze mowa ciała.
Wszyscy wierzą.
To jest potężna broń, na przykład przez telefon też.
Nie widzimy się i musimy pogadać z kimś, kto jest jakimś bucem czy kalafiorem.
Ciekawe, zawsze to jest rodzaj męski, bo buc i kalafior to jest rodzaj męski.
No a nie mamy wyjścia, musimy zadzwonić.
No to wtedy trzeba kąciki zsunąć.
"Dzień dobry, miałam zadzwonić".
Tu możemy mieć jego zdjęcie i go cyrklem
czy czymś.
To żartuję oczywiście, może niemądrze bardzo.
Ale uśmiech jest potężną bronią.
Czwarta rzecz, czwarta oczywistość wynikająca z mówienia, a mianowicie kropki.
Kropki, kropki, kropki.
Kropki na końcu zdania albo myśli.
Bardzo Państwa serdecznie uczulam.
Jesteście naprawdę nadzieją tego kraju, że od Was można wziąć jakiś wzorzec.
Dlatego, że większość ludzi w przestrzeni publicznej
albo fafluni, albo bełkocze, albo przynudza.
Albo akcentuje w taki sposób, że można się naprawdę rzucić tutaj ze skarpy.
Zasada jest bardzo prosta, nic się nie zmieniło.
Ja wezmę jakiś taki tekst, który jest mało znany.
Jak to powinno wyglądać?
"Wlazł kotek na płotek i mruga, ładna to piosenka, nie długa".
Ja się mogę odbić.
"Nie długa, nie krótka, a w sam raz, zaśpiewaj, koteczku, jeszcze raz".
W języku polskim obowiązuje tonacja opadająca z kropką na końcu.
A co się dzieje w przestrzeni publicznej?
"Wlazł kotek na płotek i mruga, ładna to piosenka,
nie długa, nie długa, nie krótka, a w sam raz".
I dalej już kotek nie wylazł.
No i później się dzieciaki uczą ze słuchu.
No i starsi też się uczą ze słuchu.
Kropka daje następujące możliwości.
Przede wszystkim możemy wziąć oddech.
Jak weźmiemy oddech w mówieniu, ludzie biorą
oddech w słuchaniu, już nas lubią, jest przerwa.
Jak weźmiemy, czy jak postawimy kropkę,
nie musimy się o tym za każdym razem przecież, to możemy
przyspieszyć, zwolnić, podgłośnić, ściszyć, czyli modulujemy głos.
Jak ktoś wypowie w przewadze zdania pojedyncze,
to ludziom się wydaje, że jest krócej.
To jest niesamowite.
To w ogóle jest, pojęcie czasu w wystąpieniach publicznych, w
komunikowaniu się, jest pojęciem tak względnym, jak mało co.
Ile razy mieliście tak, że ktoś mówi, mówi, mówimy:
"Jezu, dopiero 10 minut, jak my to wytrzymamy?"
Oczywiście działa to w drugą też stronę, bo są tacy, którzy
mówią "Dziękuję serdecznie, do widzenia".
"Ty, patrz, minęło 45 minut już, a jakoś tam zleciało".
To też może być.
Chociaż więcej czasu widzimy, że tam prezes rozpoczął
wystąpienie o godzinie 12, mówił przez godzinę, skończył, patrzymy: 12:15.
Tak to jest.
To jest kropka.
Kropka daje takie możliwości.
No i oczywiście ci, co modulują głos, to teraz się takie
czasy zrobiły paskudne, że na pewno wie, o czym mówi.
Guzik prawda, wcale nie musi tak być.
Ludzie bełkoczą naprawdę, czasami bzdury opowiadają, ale mówią fajnie.
Mówią z takim przekonaniem, szybciej, wolniej,
głośniej, ciszej, tam to, to i tak dalej.
Uczulam Państwa na to, kropka naprawdę tutaj się sprawdza.
I to są cztery podstawowe i dwie
dodatkowe oczywistości wynikające z mówienia.
Pierwsza to są dźwięki nieartykułowane, czyli yyy, eee, aaa.
Kiedy przeszkadza, kiedy coś takiego jest, to przeszkadza najbardziej,
ale przede wszystkim najbardziej przeszkadza, kiedy od tego zaczynamy.
Czyli jeżeli Państwo macie jakiś wykład,
wystąpienie, zachęcam, żeby sobie przygotować
cztery zdania, pięć prawie że na pamięć.
Nie na pamięć, tylko prawie że na pamięć.
To bardzo ułatwia.
Różne rzeczy się dzieją.
Żeby nie było, coś nas denerwuje, wychodzi, ktoś ci mówi:
''Dzień dobry, nazywam się eee Mirosław eee''. Nie wie jak się nazywa. Myśli do przodu.
To jest przejaw naszego myślenia.
Niestety strasznie, nie ma ćwiczenia, które to eliminuje.
Ja na przykład, jak w szkole trenerów biznesu, to oni siedzą w taką podkowę
i każdy ma dzwoneczek i ta osoba, która na środku się tutaj produkuje,
to jak będzie yyy pierwsze, czy eee, czy aaa, to kto pierwszy usłyszy, to dzwoni.
I okazuje się, że ten bodziec dźwiękowy daje efekt.
To znaczy ta osoba na środku się warunkuje.
Jak pracuję z politykami czasami, to kartkę zza kamery podnosimy
czerwoną. To też ich trochę tak, ale u nich się wycina raczej bardziej
nie yyy, eee, aaa, tylko te takie: tak jakby, po prostu, no
właśnie, dokładnie, jakby, te protezy językowe wszystkie.
Bo czasami zestawienie jest takie, że ktoś
wychodzi i mówi: "No jestem jakby ekspertem".
Wszyscy mówią: "O, to jakby się cieszymy, że tu jesteśmy".
Albo mówi: "Tak naprawdę to ja uważam", a ktoś
mówi: "Przepraszam, a tak nie naprawdę to jak jest?"
Siła wyższa.
Jakbyśmy nie mówili tych protez językowych, to musielibyśmy używać tego na K.
A jest teraz w internecie piękny monolog, któryś z tych aktorów krakowskich,
ja przepraszam, nie pamiętam nazwiska,
ale już z takich starszych bardziej, taki siwy, kudłaty.
Opowiada właśnie o tym słynnym polskim słowie, podając
przykłady dokładne, emocji różnych i tak dalej.
Wszystko można.
Jedno słowo wystarczy, by się komunikować.
W dowolnej emocji.
Bo wdrożył w zasadzie idealnie takie coś, co Szekspir napisał kiedyś.
"Rozumiem furię w twoich słowach, ale nie rozumiem słów".
To jedno słowo jest zrozumiałe, a reszta jest w intencji.
I ostatnia rzecz.
Szósta oczywistość wynikająca z mówienia.
A mianowicie połykanie głosek.
Ale w tym obszarze mamy więcej w języku polskim kłopotów.
Bo albo połykamy końcówkę, najczęściej, albo połykamy
początek, rzadziej, albo słynne polskie "s c z".
Chyba najbardziej "sz","cz" przeszkadza.
No i czwarta rzecz w tym obszarze, w tej szóstej oczywistości,
to jest komunikat w kontekście, czyli nazwiska w zestawieniu z czymś.
Zacznę może od tego pierwszego.
Jak kończy się jakiś wyraz na niedźwięczną
głoskę, to mamy tendencję, że ich nie słychać.
Płaszcz, deszcz, to jest to.
Jak na przykład na jedną się kończy, na tą samą zaczyna
się, to też ludzie mają tendencję do asymilacji.
Po co mówić "spójrzmy tam do okna", jak można powiedzieć "spójrzmy tam do kna".
Tak się zlewa ze sobą.
Najśmieszniejsze, co w życiu słyszałem,
to Państwu powiem, bo chyba to będzie najlepsze.
Osiem razy to słyszałem w ciągu 15 lat.
Policzyłem, ja mam zboczenie zawodowe niestety.
W różnych telewizjach, jak Pan premier bądź Pani premier
udawali się do Belgii z lotniska wojskowego
Okęcie, to reporterzy przejęci stali,
"Pan premier" bądź "Pani premier", zależnie, w którym roku się to działo,
"udaje się do Belgii, od jutra szczy w Brukseli."
Pewnie też, ale szczyt jest tam, jest "t" jeszcze.
To jest ważne, bo szczy w Brukseli jest to niezamierzony efekt komiczny.
Szczyt w Brukseli.
Z początków jest trudniej, ale chyba najśmieszniejsze jest to,
co słyszałem niedaleko tutaj zresztą, na Kaszubach.
Kiedyś byłem, 7 lat temu, u moich przyjaciół na Wielkanoc
i cały kościół śpiewał, przysięgam, cały
kościół śpiewał "Prosimy cię, baw nas, Boże".
Ja uważam, że to genialne życzenie jest, ale autentycznie "z" nie dochodziło.
Ale to mnie kolega kopał w kostkę, mówi: "przestań".
Ja mówię: "Kurde, fajne, naprawdę fajne".
No, "s c z", to jest plaga taka, że coraz gorzej jest.
Chyba takim najlepszym wzorcem najgorszego mówienia "s c z"
w przestrzeni publicznej jest Monika Olejnik.
Dlaczego złym? Dlatego, że raz ma, raz nie ma.
I to jest dziwne.
Ma jakiegoś ministra, mówi: "Panie minisztrze,
niech mi Pan powie, Panie minisztrze", coś tam.
No okej, ma wadę wymowy.
Ale 3 dni później ma kogoś innego i mówi "Panie
ministrze, niech mi Pan powie". Ja mówię: kurde.
To nie jest tak, że w poniedziałek mam, w środę nie mam.
Ja wiem, że jest 12 rodzajów seplenienia, z tego co pamiętam.
Można sobie wybrać na każdy miesiąc inne.
I zacząłem kombinować. Ja nie znam Moniki i
mówię, tak tam czasami z tymi ludźmi pracujemy,
ja mówię: "Może ona go nie lubi, nie przygotowała się do niego dobrze".
A jej koleżanki, zaznaczam, przepraszam, będę plotkował teraz,
mówią: "Mirek, ty szukasz jakiegoś tu podłoża,
nie wiem, naukowego, ideologicznego i tak dalej".
Ja mówię: "A co to jest?". A one tak na mnie
patrzą i mówią: "Zależy, która faza botoksu".
I Wy się śmiejecie, a ja nie załapałem, o co chodzi na początku.
I podobno to nie jest dowcip, tylko że trzeba uzupełniać.
Ja nie mam nic przeciwko, tylko generalnie nie mam pojęcia o tym,
że tam się coś uzupełnia i tutaj sztywnieje coś tam i tak dalej.
Wtedy miałoby to jakąś logikę w sumie,
że to tam co tydzień czy dwa tygodnie i tak dalej.
Ale to jest plotka, żeby było jasne.
Koleżanki zawsze, wiadomo.
Na kogo można liczyć, jak nie na koleżankę?
Dobrze, to jeszcze ostatnia rzecz, czyli w
tym szóstym, to jest komunikat w kontekście.
Bardzo Państwu uczulam, w komunikacji rzecz niezwykle istotna,
a mianowicie nazwiska, nazwy własne, same z siebie przeważnie nie są śmieszne,
ale jak wstawicie w ciąg, to mogą się okazać śmieszne.
Tutaj przy sporcie najlepiej się to objawia,
a mianowicie jak zestawiają nazwiska sportowe.
Znaczy w ogóle komentarz sportowy ma jeden piękny urok.
Oni najpierw mówią, później myślą.
I to jest fajne, bo to jest super w ogóle.
Ciąg taki jakby w zasadzie niczym niezatrzymany.
No i co? Najbardziej co ludzie znają w Polsce?
Cudowne dziecko dwóch pedałów.
Ale to chyba nikt z nas nie słyszał na żywo, bo to był Szurkowski, tam lata 60.
czy 70.
Zamiennikiem cudownego dziecka dwóch pedałów, czyli że taki super kolarz był,
"Już ich widzę w perspektywie alei,
cały ogromny peleton na czele, żółta koszulka, jadą, telefon", jak to było?
"Kierownica przy kierownicy, pedał przy pedale".
Oczywiście nikt nie odpowiada za moje skojarzenia.
Bo mówię, należy po stronie odbiorcy.
Puścił bąka między nogami.
Lewą stroną.
A tam jest chyba jeszcze gorzej, że Jeleń puścił bąka przed sobą.
Ireneusz Jeleń. No wiadomo, ale to śmiejemy się z nazwisk.
Chociaż wszystko przebiło, ja nie słyszałem tego na żywo,
ale mój kolega mówił, że na GKS-ie Katowice, w Katowicach zresztą,
był jakiś mecz GKS-u Katowice, o dziwo, gospodarza,
w 6 minucie była kontuzja i znieśli prawego obrońcę.
No i speaker do tego stadionowego głośnika krzyczy:
"Dramat drużyny miejscowej, kontuzja prawego
obrońcy, na boisko wbiega nierozgrzany Piecyk".
A to był Józef Piecyk.
Józef Piecyk sam z siebie nie jest śmieszny,
ale nierozgrzany Piecyk w zasadzie załatwił pierwszą połowę meczu
podobno na amen. No i tak dalej, i tak dalej.
Na to trzeba zawsze zwrócić uwagę.
Bogdan Tomaszewski miał coś takiego,
ja myślałem, że to jest nieprawda, znaczy, że to jest bujda,
Państwo kojarzycie pewnie głos Tomaszewskiego.
Tenis albo lekkoatletyka, bardzo kulturalny, cudowny facet.
I krąży taka anegdota, którą ja sprawdziłem w Polskim Radiu,
jak kiedyś prowadziłem zajęcia, było takie radio.
Na Malczewskiego było jakieś polskie radio.
I ze studentami, stał taki starszy Pan technik,
mówi: "Pan tu opowiada, a ja byłem w tej ekipie".
Ja mówię: "W jakiej ekipie Pan był?".
"No ja byłem na Skrze wtedy, byłem młodym technikiem, jak on tam opowiadał".
Bo to było tak, że nie nagrywali, bo nie było na co nagrywać,
tylko to była transmisja bezpośrednia telewizji
na 46 odbiorników w Polsce, czy tam 56.
Ale radio nagrywało też oczywiście.
I Tomaszewski siedział w tym i na Skrze w Warszawie był ten ostatni bieg.
Już nie będę Państwa męczył, chodziło o to, że ostatnia prosta,
one wbiegają na tą metę i Tomaszewski bierze oddech
i mówi: "No, proszę Państwa, Pani Irena dobiegła na trzecim miejscu.
Widać już, że Pani Irena nie ma tej świeżości w kroku".
I pojechał dalej.
Podobno operator odpadł.
Ci w tym wozie transmisyjnym mało nie dostali zawału.
Tam już ten defibrylator sobie przykładał i tak dalej wydawca.
Skończyła się transmisja i oni tak trochę ochłonęli i mówią: "Bogdan, pozwól".
Usiadł, oni mu to puścili i podobno ten starszy Pan mówi tak:
"Proszę Pana, pierwszy i ostatni raz usłyszałem, żeby Tomaszewski zaklął".
On dopiero usłyszał, co powiedział.
Poszło, wiadomo, co chciał powiedzieć,
ale zestawienie, no sorry, raczej nieszczęśliwe.
W związku z tym, wiem, że muszę kończyć,
to tylko ostatnia rzecz o "s c z".
"Szy", "czy". Tomasz Zimoch jest taki teraz.
Genialny komentator.
Jechałem kiedyś z Gdańska.
Nie wiem, czy to jeszcze jest, ale było takie Studio S-13.
Kiedyś w soboty łączono się ze stadionami w różnych miejscach Polski.
Wiadomo, że ten futbol polski jest, jaki
jest, ale generalnie Zimoch nie odpuszczał nigdy.
On się włączył tak, jakby był nie wiadomo, New Camp,
Barcelona, Classico, a była Korona, Kielce, Pogoń Szczecin.
Ale wszedł z takim właśnie, ja jechałem sam, głos, ciemność i takie:
"Proszę Państwa, z prawej na lewej, z lewej na prawą i... Strzał, strzał, strzał!"
I uspokoił się i mówi tak: "Prosto w ręce bramkarza".
Musiałem zjechać na bok, żeby się wyśmiać, bo nie dało się jechać dalej.
Proszę Państwa, pamiętajcie, ludzie mają wyniki i wymówki.
Miejcie zawsze wyniki, nie miejcie żadnych wymówek.
Dziękuję Wam bardzo serdecznie.
Bardzo dziękujemy.
Wspaniałe wystąpienie.
Proszę Państwa, do godziny 11:30 przerwa.
Szanowni Państwo, zapraszamy pomału do zajmowania miejsc.
Zaczniemy zaraz drugą część naszej konferencji.
Gdyby za moich czasów było takie miejsce,
przychodziłbym tu zawsze, kiedy tylko poczułbym głód wiedzy,
gdybym chciał pofolgować własnej ciekawości,
rzucić się w wir naukowych eksperymentów,
a potem odpocząć w cieniu zabytkowych murów,
zjeść śniadanie na trawie, poćwiczyć jogę,
wypić piwo z przyjaciółmi, z żoną Elżbietą piękno kosmosu podziwiać.
Spójrz na urzekający magnetyzm tego miejsca.
Wyruszysz stąd w podróż w czasie i w przestrzeni.
W okamgnieniu odwiedzisz siedem kontynentów.
Zrozumiesz naturę ruchu i energii.
Wzrokiem przenikniesz tajemniczy mikrowszechświat.
Poznasz matematykę, królową nauk we własnej osobie.
Moc atrakcji jak rój gwiazd na nieboskłonie
znajdziesz tu w przestrzeni wielkiej jak 30 piłkarskich boisk.
Dla każdego coś ciekawego się tu rozgrywa.
Mobilne planetarium, laboratorium ruchu, wystawy tematyczne,
interaktywne stanowiska, warsztaty dla dzieci,
wykłady dla dorosłych, imponujące podziemia XIX-wiecznych lochów.
Zabytkowe armaty, w tym jedna nosząca imię mej żony Elżbiety, matki map Księżyca.
Huk wydarzeń kulturalnych, plenerowych, pokazy grup rekonstrukcyjnych.
Pracowicie tu i gwarno jak w ulu, ale dlaczego się dziwię?
Wszak tutejszą pasiekę zamieszkuje 400 tysięcy pszczół.
Wyjdziesz stąd pozytywnie naładowany.
A dziś, gdy nasza obecność na niebieskiej planecie
jest zagrożona, potrzebujemy energii do działania.
Dlatego został otwarty Dom Zdrojowy w Brzeźnie,
który po gruntownej rewaloryzacji stał się miejscem spotkań i edukacji ekologicznej.
Wzrok mój sięga po horyzont.
Przeszłość spotyka się z przyszłością.
Słyszę bicie serca burzliwej historii Gdańska.
Panorama miasta zapiera dech w piersi.
Pod moimi stopami Góra Gradowa.
Ja nazywam się Jan Heweliusz, a to jest Hevelianum.
Cała przyjemność w odkrywaniu.
Szanowni Państwo, jak powiedział Jan Heweliusz, to jest Hevelianum.
Witamy w drugiej części dzisiejszej konferencji.
Teraz zapoznamy się z raportami z działalności w 2022 roku.
Zaczniemy od dwóch pań, które już mieli Państwo okazję poznać na początku,
czyli zaproszę do mnie Celinę Zboromirską-Bieńczak i Martę Jankowską,
które opowiedzą o Edukacji do Kultury Gdańsk.
Dzień dobry, dzień dobry ponownie.
Powiem szczerze, że teraz po Panu Mirku Oczkosiu powiedzieć coś,
myślałam całą jego wypowiedź o tym, że niestety jesteśmy pierwsze,
ale jakoś z tego wybrniemy, bo postanowiłyśmy mieć taką prezentację
o Edukacji do Kultury Gdańsk troszkę wzbogaconą materiałami filmowymi,
żeby po pierwsze Was nie zanudzić, po drugie, żeby to było po prostu atrakcyjne.
Co więcej, jeden z nich jest absolutną premierą, jest to film o naszym programie,
więc cieszymy się, że dzisiaj możemy go pokazać pierwszy raz.
Edukacja do Kultury Gdańsk.
Tak to wygląda.
Gdzie to robię?
To jest właśnie ten moment, myślę o Panu Mirku.
Będziesz klikać? Dobrze.
Na początek tylko taka przypominajka, jakie działania dla
nas są najważniejsze, jeżeli mówimy o edukacji do kultury
i jeszcze o edukacji do kultury umiejscowionej w naszym mieście.
Czyli to są takie nasze podstawowe kamienie milowe,
na które się powołujemy w momencie, kiedy na przykład
oceniamy, czy dany projekt jest, kwalifikuje się do oznaczenia go logiem EDK,
do wsparcia go, bądź do dalszego później wykorzystania w ramach programu.
One muszą być zawsze otwarte na potrzeby i oczekiwania
odbiorców, zawsze muszą angażować uczestników,
wspierać refleksyjność i co dla nas ogromnie ważne,
krytyczne myślenie i pozwalać rozwijać kompetencje kulturowe i kulturalne,
co nie jest czasami takie łatwe do rozróżnienia,
ale bardzo nam zależy na tym, żeby to jednak zaakcentować.
Teraz będzie, za sekundkę, teraz będzie, słuchajcie, takie
podsumowanie całego roku, czyli to jest cały '22 rok programu.
To, co się wydarzyło, ale też jakie konkretne zakresy i obszary są dla nas ważne.
Zobaczcie, ja nie będę się przez chwilkę odzywać,
zobaczymy, czy to się uda z samego filmu pozyskać tą wiedzę.
Możemy poprosić o troszeczkę głośniejszy dźwięk.
To jest tylko muzyczka, więc to jak nie słyszycie
muzyki, to po prostu patrzcie na obrazy.
Tutaj możecie częściowo siebie rozpoznać.
Tutaj dużo znajomych twarzy będzie na tym podsumowaniu, jak widzicie.
To są wszyscy naszy partnerzy z sektora kultury, jak widać.
Tutaj pozwoliliśmy sobie ich nawet wymienić,
żebyście zobaczyli, jakie to jest bogactwo kulturowe.
Oczywiście EDK to także organizacje pozarządowe.
I proszę bardzo, przede wszystkim szkoły.
I słuchajcie, tutaj chcieliśmy powiedzieć głównie o tym,
że po pierwsze, oczywiście to działa, co jest naszym takim hasłem wywoławczym,
natomiast dla nas bardzo ważne jest to, że rzeczywiście EDK,
tak jak te klocuszki, poczekaj Martusia, jak te klocuszki w tym logo,
ono rzeczywiście łączy. Czyli wszystkie sektory edukacji,
czyli tak jak Państwo tutaj siedzicie, bardziej nasz sektor,
bo my jesteśmy pracownikami instytucji kultury
i oczywiście organizacje pozarządowe, to się wszystko razem spotyka
na naszej platformie i mamy taką przyjemność rzeczywiście,
że posługujemy się taką platformą internetową dosyć, mam nadzieję,
coraz bardziej znaną i często wykorzystywaną.
I teraz, żeby o niej nie opowiadać, wiecie, o stronie internetowej,
żeby jej nie widzieć, zrobiliśmy też krótką taką symulację,
zobaczymy, czy nam się to uda pokazać, jak ta platforma działa.
To jest strona internetowa, po której w bardzo łatwy sposób
można wyszukać przede wszystkim kalendarzem nadchodzące różne zajęcia
bądź aktywności edukacyjne, filtrować je poprzez nauczycieli,
młodzież, przez ich rodzaje, a także miejsca, w których się one znajdują.
I możecie sobie zobaczyć i potem trafiacie na kalendarz.
Każde rozwinięcie takiej zakładki to oczywiście jest pełna informacja. EDK
to jest oczywiście baza wszystkich możliwych instytucji kultury,
organizacji pozarządowych, placówek oświatowych podzielonych na miejsca,
w którym się one znajdują. Także np. tutaj sobie wybierzemy
Dwór Artusa, Muzeum Gdańska i mamy też od razu kontakt do osoby,
do której można się zgłosić i pozyskać od niej wiadomości,
jak wykorzystać edukację konkretną. Tutaj widzicie takie
bardzo fajne są ikonki, jaki to jest rodzaj edukacji.
Strona to oczywiście materiały, na której możecie znaleźć scenariusze,
które właśnie nasi nagrodzeni dzisiaj z powodzeniem wykorzystują.
Są to scenariusze podzielone na szkoły podstawowe i ponadpodstawowe.
Jest ich 16. One się będą oczywiście rozwijać.
A tutaj się możecie z nami skontaktować.
To w takiej bardzo krótkiej pigułce, żeby nie zamęczyć prezentacją.
Tak to wygląda. A tutaj jest to, co zrobiliśmy,
jeżeli chodzi o placówki oświatowe, czyli szkoły, przedszkola,
czyli tam, gdzie jesteśmy aktywni. Na pierwszym obrazku możemy zobaczyć
jedno z naszych spotkań w przedszkolu gdańskim.
Mieliśmy taki bardzo fajny konkurs, który polegał na tym,
że dzieciaki przygotowywały pracę, jak być dobrym piratem.
Jak można przekuwać tak naprawdę jakąś czynność w pozytywne wartości.
A nagrodą był spektakl Teatru Miniatura. Jeździliśmy do przedszkoli
i rzeczywiście spotkaliśmy potem się z tą pracą tych dzieci.
Nasi aktorzy grali dla nich, specjalnie u nich, w ich naturalnym środowisku,
czyli w przedszkolach. Na drugim zdjęciu jest zdjęcie
z wręczenia naszych certyfikatów i nagród w pilotażu programu.
Jak widzicie wszyscy się spotkaliśmy razem po raz pierwszy.
Częściowo dzisiaj spotkaliśmy się po raz drugi wręczając sobie nagrody
dla ambasadorów. Wyniki tych prac są na fotografii
trzeciej. To już edukacja w praktyce, czyli podsumowaliśmy pilotaż,
wykorzystujemy te 16 scenariuszy, o których mówiłam, które możecie znaleźć
na stronie programu. Bardzo mocno intensywnie od początku działania
programu współpracujemy z kreatywną pedagogiką.
Gdyby nie oni, to pewnie nie dali byśmy rady w ogóle pójść do przodu,
bo rzeczywiście potencjał jest ogromny. Tu się uśmiecham szeroko do Agnieszki Tomasik
i do wszystkich kreatywnych liderek na sali.
A do tego w tym roku udało nam się zrobić jeszcze jedną rzecz,
o której Marta powie. Połączyliśmy siły w sposób szczególny.
Marta, powiedz kilka słów o swojej grupie.
Tak, od tego roku, od października działa Grupa Edukacja do Kultury Gdańsk.
Online'owo, hybrydowo też spotykamy się na żywo.
To są takie raz w miesiącu spotkania, tak
jak właśnie w formule kreatywnej pedagogiki,
której też tutaj jestem liderką. Spotykamy się w grupie żeńskiej
chyba 26 dziewczyn. Od przedszkola poprzez szkoły podstawowe
do ponadpodstawówek wszystkich typów. No i wymieniamy się tam doświadczeniami,
pomysłami, rodzą się tam wspólne jakieś też inicjatywy na rozwijanie
tego programu i projektu. Oczywiście jeżeli ktokolwiek chciałby dołączyć
jeszcze do tego projektu, to to jest grupa otwarta.
Następne spotkanie mamy, to już od razu powiem, 19 kwietnia w XIX LO
w pracowni artystycznej. To będzie spotkanie stacjonarne.
Zapraszamy. Oczywiście kontakt na naszej stronie.
Można napisać bezpośrednio do mnie.
Wszystkie informacje podam. To są oczywiście spotkania dla nauczycieli
gdańskich szkół realizujących program Edukacja do Kultury Gdańsk.
Wszystko się zgadza. Zapraszamy serdecznie. Bardzo się cieszymy.
Znaczy tak naprawdę, słuchajcie, najbardziej ten program działa,
co będzie pokazane za chwilę w filmie podsumowującym ten rok,
w momencie, kiedy naprawdę łączą się
nauczyciele ze szkół z instytucjami kultury.
I rzeczywiście to dzisiaj ten wynik, że zostaliście Państwo nagrodzeni
niektórzy z Was i dostaliście te pakiety do instytucji, na które nie trzeba było
specjalnie namawiać, ponieważ się naprawdę wszyscy doskonale znacie.
Świetnie ze swoich własnych zasobów czerpiecie, ale bardzo nam zależy,
żeby oczywiście ta skala rosła, i rosła, żeby zupełnie naturalną
czynnością było zrealizowanie atrakcyjnego scenariusza i pogłębienie tej wiedzy,
poszerzenie jej, możliwość uatrakcyjnienia lekcji dalej w instytucji kultury,
bo rzeczywiście mamy je w Gdańsku wspaniałe i edukacja
kulturalna jest tam prowadzona naprawdę perfekcyjnie.
Teraz będzie film, który mam nadzieję, że się odpali tutaj nam.
To jest taki film, który miał być początkowo filmem podziękowania za rok,
a potem żeśmy go troszeczkę przerobili. On też jest podsumowaniem,
czym jest ten program dla niektórych z nas. I czy się nim cieszymy,
może troszeczkę, tak trochę się tu chwalimy tym filmem, ale nie mogłam sobie odmówić,
ponieważ pierwszy raz go prezentuję, więc mam nadzieję, że się Wam spodoba.
Edukacja do Kultury to takie specjalne okulary, przez które patrzymy na miasto,
ale też to ta specjalna iskierka, którą odkrywamy w sobie i tych wokół nas.
Edukacja do Kultury Gdańsk, czyli obszar, w którym pielęgnujemy to,
co najważniejsze, najwrażliwsze, gdzie budujemy to, co
najtrudniejsze, gdzie wspieramy edukację kulturalną.
To kształtowanie kompetencji artystycznych i kulturalnych Gdańszczan.
To dla mnie okazja, by zaprosić wszystkich do wspólnoty myśli,
czyli do spotkań, w trakcie których poruszamy ważne dla uczestników tematy.
Edukacja do Kultury Gdańsk to my!
To jest dla mnie zjawiskiem, który nam pokazuje, że
możemy się uczyć w sposób kreatywny i niesztampowy.
To rozwój kompetencji, moc inspiracji i współpraca.
Edukacja do Kultury Gdańsk to... Nauka przez zabawę.
Robienie szkoły inaczej.
Edukacja do kultury dla mnie to jest tworzenie przestrzeni dialogu.
Dla mnie to nowe możliwości opowiadania o historii naszego miasta.
To niezwykłe zaproszenie dla tych, którzy szukają w
sobie wrażliwości, dobra, piękna, wiedzy i uważności.
Jest to spełnienie mojego wieloletniego marzenia o tym,
by placówki kultury, placówki edukacji, placówki
artystyczne, NGO-sy, by współpracowały ze sobą.
Wymienienie się doświadczeniami, inspirowanie
się nawzajem i zdobywanie nowej wiedzy.
To wymiana myśli, wspaniałe, inspirujące spotkania, nowa wiedza.
Próba odpowiedzi na pytanie, kim jesteśmy, skąd przychodzimy
i co wnosimy do tego miejsca, które jest naszym miejscem na ziemi.
Bardzo dobry projekt, bardzo dobry program, bardzo
się cieszę, że możemy go realizować w Gdańsku.
Edukacja do Kultury Gdańska. To działa!
Włącz się!
Bardzo dziękuję.
Słuchajcie, o taką reakcję chodziło. Ja mówię, że zawsze chwalenie się jest trudne.
Nie potrafimy się tak do końca chwalić, ale
oglądałam ten film już naprawdę wielokrotnie
i za każdym razem się bardzo uśmiecham, bo
tak jak różnorodni są bohaterowie tego filmu,
zresztą cieszę się, że wielu laureatów, chociaż nie wiedzieliśmy,
że tak będzie, w tym filmie się pojawia, to on naprawdę pokazuje absolutny przekrój.
Jest tutaj i Pani prezydent, i Andrzej
Stelmasiewicz, który kibicuje mocno od początku
i nauczyciele wszystkich poziomów, przede
wszystkim nasi koledzy z instytucji kultury.
Więc to naprawdę dokładnie tak jest.
Mieliśmy mieć wręczenie po prezentacji, więc
stąd ten slajd ostatni, kończący, zapowiadający coś, co już się wydarzyło.
Natomiast dobrze, że tak się stało, bo mam
nadzieję, że ta pierwsza edycja nagrody za nami, ale kolejne nadchodzą.
W tym roku 25 osób się zgłosiło, my musimy tą poprzeczkę jakoś sobie postawić,
mam nadzieję, że w przyszłym roku, no nie wiem, z 50 chociaż, żeśmy tam trochę
obradowali z półtorej godziny, niech to następnym razem będzie z trzy.
Więc słuchajcie, zachęcam, zapraszam, bardzo dziękuję, jestem mega dumna
i w ogóle dzisiaj bardzo wzruszona, że możemy o tym opowiadać i ten program
tak niesie, nie naszymi rękami, nie naszymi skrzydłami, ale Waszymi tak naprawdę.
Więc bardzo dziękuję i zapraszam do kontaktu,
do korzystania i przede wszystkim do feedbacków.
Mówcie nam, co nie działa albo działa i bądźcie z nami. Dzięki.
Bardzo dziękujemy. A teraz zaproszę do siebie Annę Morawską i Monikę Mikołajczyk,
czyli moje koleżanki z Hevelianum, które przedstawią
pilotaż gdańskiego Programu Zielonej Edukacji.
Dzień dobry.
W nawiązaniu jeszcze do wystąpienia Mirosława Oczkosia jest liść.
Tutaj ten liść w przypadku gdańskiego Programu Zielonej Edukacji
jak najbardziej wpisuje się w prezentację i w ten program.
Będziemy chciały przedstawić dzisiaj z Moniką założenia i opowiedzieć
o pilotażu gdańskiego Programu Zielonej Edukacji,
który wystartuje już w czerwcu tego roku.
Program będzie skierowany do szkół podstawowych, do szkół ponadpodstawowych
oraz do przedszkoli. Też będzie się wpisywał w standardy nauczania,
gdańskie standardy nauczania, o których dzisiaj już wspominała Monika Popow
i wiceprezydent Monika Chabior. Także to też będzie zachowane jak najbardziej.
A jak ważne są zielone tematy dla naszych mieszkańców?
Dowiedzieliśmy się z badania ankietowego, które pokazało, że
zieleń w mieście jest bardzo ważna dla nich.
Ochrona środowiska i przygotowanie do skutków zmian klimatu.
W odpowiedzi na te potrzeby powstał Program Rozwoju Zielone Miasto,
cel strategiczny: świadome, zaangażowane ekologicznie
społeczeństwo i oczywiście Program Zielonej Edukacji.
Ekologiczne kompetencje przyszłości.
Kompetencje ekologiczne są dla Państwa bardzo ważne, a wiemy o tym,
ponieważ w ubiegłorocznej konferencji odbyły się
warsztaty konferencji Szkoła Zrównoważonego Rozwoju,
na których Państwo akcentowaliście, że te kompetencje ekologiczne są dla Was ważne.
Dlatego będziemy się nimi zajmować w Programie Zielonej Edukacji.
Również dokument europejski GreenComp wskazuje
właśnie na te kompetencje, nadaje im ramy.
Są to takie kompetencje m.in. jak promowanie
natury, krytyczne myślenie, adaptacyjność.
A teraz trochę o pilotażu.
Cele programu. Wdrożenie zmiany ekologicznej o zasięgu ogólnoszkolnym.
Co to oznacza? To znaczy, że w szkole po wdrożeniu programu zajdzie zmiana.
Zajdzie zmiana właśnie w obszarze działań ekologicznych.
Nabycie kompetencji ekologicznych to jest coś, o
czym wcześniej mówiłam, dla Was bardzo ważny punkt.
Sieciowanie szkół i osób wokół ekologii to jest coś,
co już tak naprawdę ma miejsce dzisiaj, bo dzisiaj się tu spotykamy,
rozmawiamy o tym, wymieniamy się doświadczeniem, wiedzą
i w ramach tego programu właśnie to również będziemy robić.
Komponenty programu. Program będzie składał się z sześciu
komponentów, o których bliżej zaraz Monika opowie.
Będą to diagnoza, pomysł na projekt ekologiczny i jego realizacja,
opieka merytoryczna gdańskich ekspertów, szkolenia, udział w aktywnościach
w ramach miejskiej oferty edukacyjnej i ewaluacja.
Dziękuję bardzo. Dzień dobry, witam Państwa bardzo serdecznie.
Chciałabym opowiedzieć trochę bardziej szczegółowo o tym,
jak będzie wyglądał pilotaż gdańskiego Programu Zielonej Edukacji.
Po pierwsze, chcielibyśmy zaprosić do udziału w pilotażu 15 gdańskich placówek,
szkół lub przedszkoli, które będą
reprezentowane przez klasy lub grupy szkolne
lub przedszkolne złożone z uczniów różnych klas lub dzieci z różnych grup.
Oczywiście pod czujnym okiem Państwa, czyli
nauczycieli, którzy będą pełnili rolę liderów grup.
I teraz na czym będzie polegał udział w programie?
Pierwszym etapem będzie będzie przeprowadzenie diagnozy.
Udostępnimy Państwu takie narzędzie diagnostyczne w postaci ankiety
lub kwestionariusza, który pozwoli odpowiedzieć na pytanie,
co wymaga poprawy, w jakim obszarze należy
wprowadzić zmianę, nad czym warto popracować.
Ta diagnoza będzie dotyczyła siedmiu obszarów tematycznych,
które wprost wywodzą się ze strategii Miasta Gdańska,
z programu rozwoju Zielone Miasto, o którym już wcześniej Pani dyrektor wspominała.
I te obszary tematyczne to są jak widać energia, gospodarka obiegu zamkniętego,
odporność na zmiany klimatu, powietrze, woda,
bioróżnorodność i tereny zielone i żywność.
Kolejnym etapem będzie pomysł. Pomysł na projekt ekologiczny,
który będzie stanowił odpowiedź na potrzebę, która
zostanie zdiagnozowana w toku tego badania diagnostycznego.
Te potrzeby, które wynikną z diagnozy mogą dotyczyć różnorodnych obszarów.
One mogą dotyczyć wiedzy, mogą dotyczyć kompetencji, umiejętności,
ale też rozwiązań, które funkcjonują w szkole, czy też sytuacji, które mają miejsce.
Więc w odpowiedzi na diagnozę, która nam wyjdzie w toku badania,
Państwa zadaniem będzie wymyślenie projektu
ekologicznego, który na tę potrzebę odpowie.
I tutaj wymieniłam kilka takich haseł przewodnich, które są takimi typowymi hasłami
przyświecającymi zagadnieniom związanym ze zmianami
klimatu czy z ochroną środowiska, z ekologią.
I są to na przykład: nie wyrzucaj, wykorzystaj,
podziel się, stwórz zieloną przestrzeń,
oszczędzaj zasoby, na przykład wodę czy prąd.
Z dziedziny bioróżnorodności: poznaj i chroń owady, ptaki i inne zwierzęta.
Kolejnym etapem, który będzie bardzo ważny w toku realizacji programu,
to będzie określenie wskaźników. Wskaźników, które pozwolą ocenić
na końcu realizacji programu, czy zmianę udało się wdrożyć,
czy udało się osiągnąć założone przez państwa efekty, no i w jakim stopniu.
Bardzo nam zależy na tym, żeby dać Państwu wsparcie i wspomóc w tym procesie
dokonywania tej ekologicznej zmiany w Państwa placówkach.
Dlatego każda grupa, każda klasa, która będzie uczestniczyła w programie,
w pilotażu, zostanie otoczona opieką merytoryczną gdańskich ekspertów.
Będą to osoby, które na co dzień zajmują się zagadnieniami
związanymi z bioróżnorodnością, czy z ochroną środowiska,
czy z gospodarowaniem zasobami różnego typu.
Czyli będą to osoby, które na co dzień pracują w wydziałach
urzędu miejskiego, w jednostkach i spółkach miejskich.
I drugim rodzajem wsparcia, które chcielibyśmy Państwu
zaproponować, to będą szkolenia. To będą dwa szkolenia.
Pierwsze w zakresie planowania projektu, w zakresie przeprowadzenia
diagnozy i ewaluacji, takie szkolenie na pewno pomoże Państwu
później, właśnie w późniejszym etapie tę diagnozę
przeprowadzić i wymyślić, sformułować założenia projektu.
Drugim szkoleniem, które chcielibyśmy Państwu zaproponować,
to są warsztaty. Warsztaty pod nazwą "Mozajka klimatyczna".
Te warsztaty nazywane są najpopularniejszymi warsztatami
z zakresu zmian klimatu na świecie. Do tej pory wzięło w nich udział
około 200 tysięcy uczestników. One zostały wymyślone w 2018 roku
we Francji. Do tej pory przetłumaczone zostały na 26 języków.
W Polsce po raz pierwszy odbyły się w lipcu 2020 roku.
I również my byśmy chcieli bardzo gorąco zachęcić Państwa do tego,
żebyście w tych warsztatach wzięli udział, bo to jest bardzo innowacyjne
i atrakcyjne narzędzie do tego, aby uporządkować, aby wzbogacić wiedzę
na temat mechanizmów przyczynowo-skutkowych na temat zmian klimatu.
Ale jeszcze te warsztaty są bardzo też takim fajnym narzędziem do tego,
żeby się wzajemnie poznać, żeby nawiązać relacje, żeby wymienić się
doświadczeniami, opiniami i właśnie też wymienić kontaktami,
żebyście Państwo lepiej się poznali wzajemnie w gronie nauczycieli,
którzy będą pełnić funkcję liderów grupy, żeby potem też wspierać się
wzajemnie i kontaktować, wymieniać pomysłami w toku realizacji projektów,
na czym też nam bardzo w tym programie zależy, żebyście się Państwo
też wzajemnie poznawali, wzajemnie od siebie uczyli.
Kolejnym komponentem, który będzie do zrealizowania w toku
udziału w pilotażu, będzie skorzystanie z dwóch aktywności
z oferty gdańskich jednostek. Będziemy chcieli Państwa zachęcić do tego,
aby grupa, klasa, która będzie uczestnikiem programu, wzięła udział
w minimum dwóch aktywnościach z oferty gdańskich jednostek.
Mogą to być zajęcia edukacyjne, warsztaty, takie jak na przykład
"Dzieci nie chcą śmieci", które są realizowane przez Hevelianum
we współpracy z Wydziałem Gospodarki Komunalnej, czy zajęcia edukacyjne w ZOO,
czy terenówki przyrodnicze. Ale może to być też udział w miejskich akcjach
czy wydarzeniach, takich jak "Sprzątanie świata" czy "Rowerowy maj".
Na pewno udział w takich aktywnościach również pomoże uczestnikom,
uczniom, dzieciom podnieść swoje kompetencje, nauczyć się nowych rzeczy,
być może jeszcze bardziej zaangażować w działania proekologiczne.
I jeszcze na koniec taki slajd z harmonogramem pilotażu,
czyli jak te poszczególne działania wyglądają na osi czasu.
Chcielibyśmy zaprosić Państwa do zgłoszenia się do pilotażu w czerwcu tego roku.
We wrześniu odbędą się te dwa szkolenia, o których wspominałam, dla nauczycieli.
W październiku będzie czas na przeprowadzenie
diagnozy i wybór obszaru tematycznego projektu,
jednego z tych siedmiu obszarów, o których wspominałam.
Na podstawie tego wyboru zostanie grupom przydzielony opiekun merytoryczny
i będzie następnie czas na to, żeby stworzyć właśnie
koncepcję projektu ekologicznego i plan działania.
I od listopada tego roku do maja 2024 będzie czas na to, aby projekt wdrożyć,
zrealizować, żeby wziąć udział w tych dwóch aktywnościach z miejskiej oferty,
żeby przeprowadzić ewaluację projektu, żeby dowiedzieć się,
czy udało się osiągnąć te efekty, tę zmianę, o której mówiłam na początku.
No i oczywiście będziemy też prosić o przygotowanie raportu z udziału w programie.
A w czerwcu chcielibyśmy Państwa zaprosić na podsumowanie
i wręczenie odznak i nagród programu Zielonej Edukacji.
Wszelkie szczegóły, informacje szczegółowe na temat programu, udziału w pilotażu
będą dostępne na stronie internetowej hevelianum.pl od czerwca.
Natomiast oczywiście zapraszamy również do bezpośredniego kontaktu
przez adres mailowy utworzony od pierwszych liter
programu Zielonej Edukacji, czyli pze@hevelianum.pl.
Możecie sobie Państwo zrobić zdjęcie albo zapamiętać.
Więc serdecznie zapraszam do udziału w tym pilotażu.
Dziękuję ślicznie. Zapraszamy do kontaktu.
Bardzo dziękujemy. I kolejny punkt naszego programu.
Zaprosimy Agnieszkę Tomasik, która opowie o Gdańskich Lekcjach Obywatelskich.
Dzień dobry, witajcie. Gdańskie Lekcje Obywatelskie.
Ja powiem teraz rzecz, która może Was zdziwi.
To jest program, który nie ma budżetu.
Ale ma zasoby i te zasoby są w ludziach.
Dwa lata temu Pani prezydent Aleksandra Dulkiewicz ogłosiła
w europarlamencie, że mamy Gdańskie Lekcje Obywatelskie.
To wystąpienie spotkało się z bardzo dużym aplauzem,
ponieważ w Europie powiedziano, że nikt nie ma czegoś takiego jak my.
Jak to usłyszeliśmy, to tym bardziej byliśmy zmotywowani do pracy.
I w tym czasie już powstało po 6 lekcji obywatelskich
dla każdego etapu edukacyjnego, które były pisane przez grupę
bardzo aktywnych nauczycieli, nauczycieli przedsiębiorczości,
WOS-u i historii, zgromadzonych w kreatywnej pedagogice.
Spotykaliśmy się w czasie pandemii bardzo romantycznie,
wieczorami, nocami na online'ach, co tydzień i pisaliśmy
po wzajemnych rozmowach, inspiracjach, podrzucaniu
różnych materiałów, pisaliśmy te scenariusze.
To są obszary tematyczne, wokół których rozumieliśmy
i rozumiemy edukację obywatelską w Gdańsku.
Mówimy o tym, co lokalne i o tym, co globalne,
o tym, co jest tożsamością i europejskością naszą,
ale też myślimy o czymś takim, słuchajcie, że jeżeli ktoś do nas przyjeżdża,
co wspaniale sprawdziło się w pierwszych dniach wojny
i jest to osoba, która przyjeżdża z Ukrainy, z Rosji, z Białorusi,
z Afganistanu i z wielu różnych trudnych miejsc na świecie
i przyjeżdża do Gdańska, to chcemy, żeby uczyła się gdańskości,
bo nic tak nie jest ważne, jak to miejsce, do którego ta osoba przyjeżdża.
Po drugie, uczymy prawa.
Dobrze Państwo wiecie, że to, co możemy dzieciakom dać najlepszego, to wiedza.
I właśnie chcemy, żeby byli świadomi swoich praw i dlatego w taki bardzo warsztatowy,
przystępny sposób współpracujemy z prawnikami,
którzy o tym prawie nam opowiadają i naszym uczniom.
Trzecia sprawa, przedsiębiorczość i sprawczość.
Chcemy, żeby edukacja obywatelska także poszerzała te kręgi rozumienia,
kim jestem jako obywatel i żeby uświadamiała młodym ludziom,
że sprawczość to jest po prostu ich wola, to
jest ich chęć działania i tego właśnie uczymy.
Wiele wykonujemy takich działań, które mają w działaniu
właśnie pokazać, kim jestem i że tak wiele mogę.
Kiedyś Marcin Boryczko robił takie badania na
Uniwersytecie Gdańskim, gdzie pokazywał dwie szkoły.
W jednej szkole nauczyciele mówili do swoich uczniów:
możesz wszystko, możesz dużo w swoim życiu i w życiu innych zmienić.
W drugiej szkole mówiono: no wiesz, no życie takie
jest, życie cię nauczy, oj zobaczysz, jak to będzie.
To były dwie szkoły w Gdańsku, nie powiem jakie.
I powiem wam, że te badania, one dały mi bardzo dużo do myślenia,
bo to znaczy, że my, nauczyciele, możemy kształtować
głowy, kształtować świadomość naszych uczniów.
Możemy im powiedzieć: nic nie możesz, bo życie takie jest,
ale możesz im też powiedzieć, nauczycielu, i znowu wracam
do swojej teorii lekcji jako spotkania, tych 45 minut,
w czasie tych 45 minut możesz mu powiedzieć:
możesz bardzo dużo. Zawsze w życiu możesz przekroczyć siebie
i zrobić coś dobrego dla Gdańska, dla swoich
przyjaciół, dla ludzi, których nie znasz.
No i trzeci temat to jest w świecie narracji.
Uczymy, jak rozpoznawać opinię i ją odróżniać od informacji,
co to jest fake news, co to znaczy myśleć krytycznie, kiedy ogląda się media.
Przedostatni temat, mam prawo mówić NIE.
Chcemy, żeby nasi uczniowie wiedzieli, że też tak mogą.
Uczymy ich tego znaku stop, kiedy ktoś przekracza naszą wrażliwość i nasz komfort.
I ostatnie, razem dla dobra innych, a więc postawa obywatelska,
która jest postawą wolontaryjną, postawą nakierowaną na inne osoby.
Jak powiedział Camus, życie jest absurdem, ale możesz to życie trochę zmienić,
a przynajmniej uczynić je mniej absurdalnym dla innych.
To znaczy rób coś, kochaj coś, a wtedy życie będzie po prostu lepsze.
W tym roku w naszym programie jest 45 szkół i przedszkoli
i po raz pierwszy mamy taką sytuację w Gdańsku,
że ilość szkół podstawowych i ilość szkół ponadpodstawowych się tutaj wyrównuje.
Bardzo trudno nam do różnych programów wciągnąć szkoły ponadpodstawowe.
Tutaj się to udaje, bardzo się z tego cieszymy.
Nasze te sezony, bo to już w tej chwili przeżywamy
drugi sezon Gdańskich Lekcji Obywatelskich,
rozpoczynamy zawsze w Tygodniu Demokracji,
od wielkiego święta, gdzie do ECS-u schodzi się prawie 500 osób.
I poszukujemy różnych autorytetów, które mogą trafić do naszej młodzieży
i te 6 pierwszych lekcji właśnie obywatelskich
wygłaszane jest zawsze w tym miejscu.
Tutaj akurat mistrzowie FIFY przyjechali,
żeby mówić o lekcji pod tytułem "Przedsiębiorczość".
W tym roku nasze szkoły realizują 4 zadania,
czyli są to takie zadania, które wykonują wewnętrznie
na poziomie swojej szkoły oraz uczestniczą w wydarzeniach,
które przygotowujemy my, już koordynatorzy programu.
To jest tabelka, tylko będzie jedna, obiecałam to Ani.
To są te zadania, które każda szkoła w tym roku musi wykonać,
żeby 4 czerwca świętować i otrzymać certyfikat.
Tutaj też bardzo dziękuję nauczycielom przy okazji, bo to ich wielka zasługa.
Słuchajcie, odkryłam tak niezwykłe osobowości, postacie w naszych szkołach,
które codziennie wykonują tę pracę właśnie nauczyciela edukacji obywatelskiej.
Mamy niezwykłych nauczycieli w szkołach.
Naprawdę gratuluję dyrektorom, którzy tych nauczycieli mają.
Niesamowici, wspaniali ludzie, którzy też się
chcą sieciować, spotykamy się, rozmawiamy.
I wiecie, to jest szczególnie dla mnie ważne,
dlatego, że jak nauczyciel jest na przykład polonistą, ma olimpijczyków.
Tak jak ja uczyłam filozofii, miałam olimpijczyków.
To jest żadna zasługa, bo mamy olimpijczyków,
prowadzimy program rozwojowy i tak dalej.
Ale nauczyciele edukacji obywatelskiej nie uczą dla żadnej olimpiady, nagrody.
Nic takiego, słuchajcie, tam się nie dzieje.
Ta nagroda przyjdzie później, kiedy na przykład się zwiększy
frekwencja wyborcza w Gdańsku, albo kiedy nasi
uczniowie będą bezinteresownie pomagać innym ludziom.
To jest ta nagroda nasza, edukacji obywatelskiej.
I tutaj już mamy nas w działaniu.
Asia, tak. To jest ostatnia impreza, którą przeżyliśmy,
czyli zaproszenie kilku wielkich, wspaniałych postaci,
jak właśnie Igor Tuleja do Zespołu Szkół Handlowo-Gastronomicznych,
Hotelarskich, przepraszam, zawsze mi się to myli.
W każdym razie tam można bardzo dobrze zjeść
i poznać świetnych ludzi, gdybyście potrzebowali.
Nasze imprezy w Europejskim Centrum Solidarności,
gdzie też spotykamy się dosyć regularnie, prawie co miesiąc,
analizujemy ważne tematy i spotykamy się z różnymi ważnymi osobami.
Pani prezydent Dulkiewicz w ramach tego programu
także jest wolontariuszką, która jeździ po szkołach.
W tym roku jest program licealny i branżowy
i wszystkie szkoły ponadpodstawowe sukcesywnie,
tak mniej więcej co dwa tygodnie odwiedza, spotyka się z młodzieżą, dyskutuje.
Są to bardzo miłe spotkania.
Pani wiceprezydent też jeździ, ale tak bardziej,
bym powiedziała, mniej w zaplanowany sposób.
No tak, Pani wiceprezydent planuje sobie, a my planujemy Pani prezydent.
W ciągu roku odbywa się bardzo dużo wydarzeń,
powiedziałabym masowych, dlatego, że do Europejskiego Centrum Solidarności
czasami przychodzi 300, 400, prawie 500 osób
i zawsze, słuchajcie, jest lista zamknięta,
a jeszcze się wepchnie jakaś grupa i musi siedzieć na schodach.
Więc to nas charakteryzuje.
Młodzież niezwykle lubi rozmawiać.
W czasie naszych lekcji obywatelskich stają się bardzo aktywni,
ponieważ mają chyba takie poczucie, że mówią o swoim życiu.
Nawet ostatnio jedna z osób, które często spotykają się
z naszymi młodymi uczestnikami, otrzymała Messengera,
w którym było napisane tak, nie powiem Pan ani Pani,
żeby tego może nie zdradzić, ale było tam
coś takiego, że ta osoba jest idolem/idolką.
I to było wspaniałe, że ludzie, którzy poświęcają czas,
tutaj mamy warsztaty z Adamem Bodnarem, który też jest naszym wolontariuszem,
przyjechał najpierw do Gdańska, Monika Popow też, nasza moderatorka i przyjaciółka.
Tak wyglądają nasze warsztaty czasami, kiedy w małym gronie.
A chciałam zwrócić uwagę na ten stolik, drodzy
Państwo, bo tu są ci nauczyciele właśnie nasi.
My mieliśmy swój osobny stolik i Adam Bodnar
był właśnie z nami w czasie tych warsztatów.
Sieciujemy się, pracujemy.
Też widzicie tutaj mecenasa Jana Suchanka, którego grupa silna, prawnicza nas wspomaga,
bo cały ten moduł prawny Janek bierze na siebie.
Mamy spotkania też, zobaczcie, sieciujące różne grupy.
Tutaj mamy akurat młodzież i seniorów gdańskich.
Także staramy się pracować na różne sposoby.
Tutaj na przykład Mikołajki prawne, obywatelskie,
sędzia Juszczyszyn, który przyjechał do nas jako wolontariusz.
No i odbywał się sąd nad osobą, która pobiła Mikołaja.
Jaki był wynik, nie powiem.
Jesteśmy też zaprzyjaźnieni z Uniwersytetem Gdańskim,
Wydziałem Prawa i Pan dziekan nas też bardzo często zaprasza.
No i słuchajcie, tak wyglądają lekcje obywatelskie.
Tutaj jest jedna z lekcji obywatelskich wewnątrz w szkole,
bo 6 godzin, 6 lekcji trzeba w ciągu roku zrobić z uczniami.
No a tak wyglądają lekcje obywatelskie właśnie w Europejskim Centrum Solidarności.
Tutaj mamy Ninę Katkę, tegoroczną stypendystkę, która również jest naszą moderatorką.
No i Filipa z Młodzieżowej Rady Miasta, to też pewnie znacie.
A za nimi cała grupa naszej młodzieży.
Bardzo ważne dla mnie osobiście jest to, żeby co roku w każdej szkole
tego samego dnia, także w przedszkolu, odbywały się powszechne wybory do samorządów.
Ja nie wiem, może myślę naiwnie, a może to jest jednak racjonalne,
ale wymyśliłam sobie coś takiego, że jeżeli co roku przez 12 lat
tego samego dnia nasi uczniowie będą głosować
i będzie to akt uroczysty, ważny dla szkół
i będą głosować na swoich przedstawicieli w samorządzie,
to jak skończą 18 lat, będzie dla nich oczywiste,
że idą na wybory i to będzie taki sam uroczysty gest.
I tak sobie myślę, że za parę lat frekwencja w Gdańsku będzie jeszcze wyższa,
jeżeli wszyscy będziemy razem organizować te wybory tego samego dnia
na początku września czy na początku października nawet we wszystkich szkołach.
Że nauczymy się takiego uroczystego, wspaniałego świętowania bycia obywatelem.
I tutaj zawsze te wybory poprzedza tydzień wyborczy, kampanie wyborcze,
które nasi nauczyciele filmują, robią zdjęcia, pokazują jak wyglądają.
To jest nasza wspaniała, cudowna młodzież na
jednym ze spotkań z Panią prezydent Dulkiewicz.
Zobaczcie, jak się zgłaszają. I nie, że wcześniej przygotowane pytania.
Nie, nie. Sami spontany robią i Pani prezydent na wszystkie pytania odpowiada.
Mamy też specjalną ofertę dla nauczycieli.
Nasi nauczyciele zawsze mają specjalne, elitarne spotkania z naszymi gośćmi,
zaprzyjaźniają się, robią dużo zdjęć i potem
już te kontakty też są bardziej indywidualne.
Mamy też warsztaty, wymianę pomysłów, sieciowanie, spotkania.
I to też chcemy tutaj powiększać w najbliższych latach.
O, tak wyglądają między innymi nasi nauczyciele.
Chodzą z Konstytucją, ponieważ przedstawiciel Tour de Konsytucja, Robert Hojda,
zawsze dba o to, żeby każdemu przywieźć do szkoły Konstytucję.
Nasi uczniowie, każdy uczeń dostaje Konstytucję.
A ja Wam powiem jeszcze jedną rzecz, tak przedpremierowo.
Napisałyśmy z Magdą Budą, ja napisałam tekst, Magda
zrobiła obrazki i stworzyłyśmy Konstytucję dla dzieci.
I już niedługo wyjdzie, na wiosnę.
Nie, nie, to jest opowieść o tym, oczami dwojga dzieciaków,
co to jest Konstytucja i to zawędruje do każdej naszej szkoły
i dla każdego naszego ucznia także w najbliższym sezonie.
To jest nasza książka, jest bardzo gruba i bardzo ciężka.
Jeszcze trochę mamy, także jakby ktoś potrzebował, to zapraszam do mnie.
Jeszcze w urzędzie są.
Można też zamawiać Konstytucję, gdybyście Państwo potrzebowali.
Można zapraszać ludzi, którzy mówią o Konstytucji do swoich szkół.
To też pośredniczymy w zapraszaniu gości.
A to jesteśmy my wszyscy, czyli Gdańskie Lekcje
Obywatelskie na ostatnim naszym spotkaniu.
Oddolnie i dobrowolnie i tak myślę, że jesteśmy jakimiś trochę romantykami,
a trochę pozytywistami, czyli ta mieszanka wydaje mi się najlepsza.
Dziękuję wszystkim osobom na sali, które też bardzo są zaangażowane w projekt.
Przyszły sezon będzie bardziej nastawiony na edukację cyfrową.
Bardzo tego chcemy i będziemy też podkręcać wolontariat.
Dziękuję bardzo.
Dziękujemy bardzo. Bardzo interesujące wystąpienie.
A teraz o gdańskim modelu mediacji rówieśniczych
wraz z wdrożeniem procedur działania Rzecznika Praw Ucznia.
W dwóch częściach opowiedzą Krzysztof Lipka, Anna Łęcka-Łagoda i Zofia Lisiecka.
Dzień dobry Państwu. Nazywam się Anna Łęcka-Łagoda
i jest mi niezmiernie miło wystąpić dzisiaj przed Państwem
i opowiedzieć o miejscu, w którym pracuję na co dzień,
czyli Gdańskim Centrum Mediacji Szkolnej i Rówieśniczej.
Nasze Centrum istnieje już 8 lat.
Powstało w 2015 roku w wyniku porozumienia między ówczesnymi władzami Miasta Gdańska
a prezes Polskiego Centrum Mediacji, Pani Katarzyny Stryjek.
Powiem tylko, że pierwszą siedzibą Centrum Mediacji
było Gimnazjum nr 21 na gdańskim Przymorzu.
Od samego początku przyświecała nam idea promowania mediacji szkolnej i rówieśniczej.
Naszym takim marzeniem i celem, który realizujemy do dnia dzisiejszego,
jest wyposażenie i nauczenie młodych ludzi oraz danie im gotowych narzędzi do tego,
żeby w konstruktywny sposób mogli radzić sobie ze swoimi konfliktami rówieśniczymi.
Od samego początku także podejmowaliśmy współpracę
z różnymi instytucjami, osobami działającymi na rzecz promowania mediacji.
Zostaliśmy zaproszeni przez rzecznika praw dziecka,
Pana Marka Michalaka, do wypracowania standardów wprowadzenia mediacji do szkół.
Wspomnę, że na tych standardach do dnia dzisiejszego
pracujemy prowadząc szkolenia mediacyjne dla dzieci i dla osób dorosłych.
Letnia Akademia Mediacji to jest nasz autorski pomysł, projekt.
Cieszy się bardzo dużym powodzeniem wśród dzieci i młodzieży.
Jest to taka forma wypoczynku letniego połączona z edukacją,
na której dzieciaki uczą się, jak być mediatorami.
Odbyło się na ten moment już 8 edycji takich wyjazdów.
Też tutaj możemy się pochwalić jako Gdańsk, jako Centrum Mediacji,
jako pierwsza klasa w Polsce w Gdańsku, utworzono klasy
o profilu mediacyjnym w IV Liceum Ogólnokształcącym.
W tyle historii chciałabym opowiedzieć teraz parę
słów o tym, co robimy na co dzień i z kim pracujemy.
Naszą ofertę kierujemy do uczniów, nauczycieli oraz rodziców
dzieci chodzących do szkół gdańskich, podstawowych i ponadpodstawowych.
Dla naszych młodych klientów proponujemy kurs na mediatora rówieśniczego.
Taki kurs kończy się dyplomem i potwierdzeniem
ich umiejętności bycia mediatorami rówieśniczymi.
Prowadzimy warsztaty specjalistyczne, diagnostyczne.
Wspomnę, że te warsztaty prowadzimy na zaproszenie dyrektorów szkół.
Są to warsztaty spersonalizowane, przygotowane specjalnie pod konkretne zamówienie.
Prowadzimy spotkania indywidualne, punkt konsultacyjno-informacyjny.
Prowadzimy klub mediatora rówieśniczego.
Tutaj również wspomnę o takiej metodzie, którą pracujemy,
być może mało znaną, jest to metoda kręgów naprawczych.
Jest to narzędzie skierowane do pracy z konfliktem w grupie.
Kręgi naprawcze wywodzą się z systemu sprawiedliwości naprawczej.
Głównym założeniem pracy w tym modelu jest to, aby nie dopuścić
do wykluczenia sprawcy oraz stygmatyzacji sprawcy pracowania na relacjach w grupie,
gdyż z założenia sprawca i poszkodowany dalej
będą przybywać w danej grupie społecznej.
Tutaj dla nauczycieli, dla Państwa przygotowaliśmy, a jeszcze wspomnę,
jeżeli mogę tutaj, dla uczniów. 29 marca ruszamy z warsztatami
psychoedukacyjnymi skierowanymi dla uczniów klas 4-6.
Temat zajęć "Wściekaj się z głową", będziemy rozmawiać na temat emocji,
jak sobie z emocjami radzić, skąd się biorą te emocje oraz będziemy szukać
razem z młodymi ludźmi możliwości poradzenia sobie w sposób taki konstruktywny
z trudnymi emocjami, które się pojawiają w ich życiu.
Jeżeli chodzi o nauczycieli, tutaj prowadzimy mediacje szkolne i oświatowe.
Powiem, że blisko w tysiące godzin idą nasze
wsparcie w ramach mediacji rozwiązywania konfliktów.
Tutaj wspieramy Państwa w konsultacjach indywidualnych, porady, mediacje.
Szkolimy rady pedagogiczne, prowadzimy także warsztaty specjalistyczne.
Chciałabym wspomnieć o dwóch projektach, takich dosyć nowatorskich,
które w tym momencie przygotowujemy. Jest to grupa wsparcia dla nauczycieli.
Nazwaliśmy go "Niepokój nauczycielski", czyli to jest taka przestrzeń,
w której będziecie mogli Państwo troszeczkę zwentylować się,
dostać dużo pozytywnej energii. Będziecie mogli porozmawiać o trudnych sprawach,
trudnych rzeczach, które się dzieją w Waszym codziennym życiu.
Drugi projekt, z którym ruszamy, jest skierowany
konkretnie do opiekunów grup mediatorów rówieśniczych,
dlatego, że chcemy trochę Państwa zsieciować, żebyście Państwo się poznali,
powymieniali doświadczeniami, umiejętnościami.
To też będzie taka przestrzeń,
w której my, doświadczeni mediatorzy, będziemy się z Państwem dzielili
umiejętnościami oraz technikami pracy mediacyjnej.
I ostatnia oferta. Tutaj kierujemy tę ofertę do rodziców.
Proponujemy takie wsparcie indywidualne w formie konsultacji,
wsparcia wychowawczego. W formie warsztatowej prowadzimy także mediacje rodzinne
polegające na poprawie relacji między członkami rodziny.
Też tutaj proponujemy dwie grupy wsparcia.
Jedna jest to dla rodziców w sytuacji rozstaniowej,
bo my jako mediatorzy rodzin, na co dzień pracujący
też z rodzinami w sytuacji okołorozstaniowej,
widzimy, jak trudno ułożyć sobie relację z byłym partnerem, byłym mężem.
Kiedy kończy się ta relacja intymna,
partnerska, musimy budować relację rodzicielską,
mając na celu dobro naszych dzieci. Druga to jest
propozycja grupa wsparcia dla rodziców nastolatków,
gdzie będziemy rozmawiały z rodzicami. Będzie taka przestrzeń dla rodziców,
żeby poruszać trudne tematy dotyczące naszych dorastających dzieci.
Będziemy trochę przyglądać się granicom, jak stawiać granice naszym dzieciom,
jak nie doprowadzić do zerwania więzi czy utraty takiej atrakcyjności w relacji z rodzicem.
Tak wygląda na ten moment nasza oferta, cały czas ją rozbudowujemy.
Jesteśmy w trakcie przygotowania takiej ulotki, która
zostanie wysłana do Państwa w formie oferty wirtualnej.
A tak pracujemy. Od 1 stycznia 2020 roku mamy nową przestrzeń, nowe nasze miejsce.
Tak sobie wymyśliliśmy, wymarzyliśmy i tak jest.
Jedno pomieszczenie nazywa się technicznie,
tak nazywane przez jedną z grup, która nas odwiedziła, jest to pokój dywanowy.
Jest to taka przestrzeń stworzona do pracy
warsztatowej, miękkiej, grupowej, pracy indywidualnej,
gdzie można trochę rozsiąść się na tych kanapach,
zapaść się i trochę odpocząć, naładować baterie.
Druga przestrzeń jest to sala dydaktyczna,
szkoleniowa, w której prowadzimy warsztaty, szkolenia.
Oraz tutaj nasze centrum trenerskie. Przy tym
stole siedzimy, planujemy, rozmawiamy, dyskutujemy,
tworzymy ofertę dla Państwa. Także jak już wspomniałam, nowa siedziba, właśnie, adres.
Od 1 stycznia 2003 roku Gdańskie Centrum Mediacji Szkolnej i Rówieśniczej jest filią
Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 4 w Gdańsku. Mieścimy się w byłym budynku
Po Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 5 na ulicy Związku Jaszczurczego 4.
Piecki-Migowo. Bardzo
Państwa serdecznie zapraszamy do korzystania
z naszej oferty, do odwiedzenia naszej przestrzeni. Także bardzo dziękuję.
Dzień dobry Państwu. Mam przyjemność przedstawić Państwu efekty rocznej pracy
nad stworzeniem ram funkcjonowania w Gdańsku systemu, ram systemu
rzecznictwa na rzecz praw ucznia. Zaczęliśmy pracę nad tym
rok temu niecały, bo 18 i 19 maja odbyły się warsztaty
w ramach konferencji w ECS-ie, w ramach konferencji Szkoła Zrównoważonego Rozwoju,
na której chyba większość z Państwa była. Nie wiem, czy jest z nami młodzież,
która wtedy brała udział w warsztatach poświęconych prawom ucznia.
A, super. To chociaż reprezentant jest, bardzo się cieszę.
Miałam przyjemność prowadzić te warsztaty. W ramach tych warsztatów chcieliśmy
zebrać od młodzieży i od kadry szkół informacje o tym, jak wygląda przestrzeganie
praw ucznia i jakie potrzeby w związku z tym młodzież chciałaby miastu zgłosić,
czego od miasta potrzebuje. To, co się pojawiło, to, co wypłynęło,
jako taki największy, najczęstszy problem, z którym sobie trudno w szkołach poradzić,
to kwestia wypowiedzi uczniów i sposobu traktowania uczniów przez kadrę
w sposób pozbawiony szacunku, a w skrajnych przypadkach przemoc psychiczna,
a nawet przemoc fizyczna wobec uczniów. I młodzież mówiła o tym,
że jest bezradna w sytuacjach, kiedy szkoła nie chce zająć się problemem
albo zajmuje się problemem w sposób taki pozorny, czyli wyraża ubolewanie,
pisze pisma, mówi, że jest przykro, poucza nauczyciela lub nauczycielkę,
którzy są autorami takich zachowań. No ale osoba dalej uczy w szkole
i nic się nie zmienia. Albo zmienia się na krótko i po chwili wraca
do poprzedniego stanu. I proponowane przez młodzież działania wtedy
i przez kadrę szkół również, bo jak mówię, brała udział również kadra szkół
w tych warsztatach, te działania, które wtedy na koniec zostały zarekomendowane
jako takie, które mogłyby poprawić potencjalnie tą sytuację,
rozpoczynały się od takiego zestawu działań bardzo miękkich,
które podnoszą po prostu wiedzę wszystkich zaangażowanych
w tą sytuację, czyli zarówno kadry szkół, jak i młodzieży,
wiedzę o prawach ucznia. Ale też wsparcie szkół w wypracowywaniu
konkretnych rozwiązań, w tym taka weryfikacja statutów i procedur
obowiązujących w szkołach pod kątem tego, czy one dbają rzeczywiście
o prawa ucznia, o równość w traktowaniu. Doradztwo dla kadry i osób
zarządzających szkołami w tym zakresie. Mediacje. Przed chwilą mówiliśmy
o Centrum Mediacji, które będzie takim naszym głównym partnerem pewnie
w pracach rzeczniczych. Czyli mediacje w sytuacjach konfliktowych,
superwizje dla osób chętnych z kadry, ale również wydawanie opinii
prawnych w sytuacjach spornych dotyczących praw uczniów, nawet, jeżeli
one miałyby mieć tylko taki charakter poglądowy, edukacyjny,
jakby nie miałyby mocy prawnej, natomiast miałyby po prostu
pokazać ten prawny kontekst zaangażowanym stronom, stanowić
pewien punkt odniesienia i pewien rodzaj takiego monitoringu
sytuacji w szkołach czy audytów szkół pod kątem przestrzegania w nich
praw uczniów. Żeby też był taki obraz sytuacji
na bieżąco dostępny, żeby to było jakoś kontrolowane.
Co po tym roku pracy udało nam się wypracować? Też od razu mówię,
że działamy w pewnych ograniczeniach nałożonych na nas przez prawo oświatowe.
To nie jest tak, że jakby jesteśmy, działamy poza nim,
działamy w jego ramach, to prawo też dzieli kompetencje między
organy prowadzące szkoły, czyli jednostki samorządu terytorialnego,
a kuratoria, więc też musi to być tutaj w tym naszym wypracowanym rozwiązaniu
uwzględnione. Obecny ustalony przez nas kształt
tego rzecznictwa będzie wyglądał w ten sposób. Po pierwsze, będzie powołany
przez prezydenta Miasta Gdańska zespół zadaniowy do spraw rzecznictwa
na rzecz praw ucznia i w jego skład będą wchodzić ekspertki i eksperci
z zakresu edukacji włączającej, z zakresu praw człowieka, praw dziecka
oraz przedstawiciele Młodzieżowej Rady Miasta. Natomiast w ramach samych
struktur urzędu ma powstać stanowisko urzędnicze, które
zajmie specjalista ds. koordynacji działań na rzecz
przestrzegania i promocji praw ucznia w Gdańsku, czyli zarówno koordynacji
prac zespołu, ale też w ogóle całego tego obszaru
i realizowanych w tym zakresie działań.
To jest bardzo dobre pytanie. Na razie nie mamy jakby zielonego światła
do używania sformułowania rzecznik, dlatego, że w przepisach prawa
rzecznik się pojawia w bardzo konkretnych kontekstach i my na pewno
nie będziemy mieć takich uprawnień, jaki mają na przykład
rzecznik praw obywatelskich, bo po prostu przepisy prawa ogólnego
na to nam nie pozwalają. Rzecznik praw ucznia niestety w prawie
nie jest tak umocowany. I to przekracza możliwości samorządu,
żeby go w prawie tak umocować. To jest jednak, musiałoby się to odbyć
na wyższym poziomie. Więc umownie myślę, że ta nazwa być może się przyjmie,
natomiast formalnie, prawnie może to być trudne.
I teraz jaki będzie zakres działań? Bo myślę, że to jest najważniejsze.
Jeżeli chodzi o tego specjalistę, to będzie on po pierwsze, koordynował
pracę zespołu, czyli też na przykład decydował, która sprawa
jakiego eksperta, czy jakich ekspertów zaangażowania wymaga.
Będzie analizował konkretne sytuacje w takich momentach, kiedy
czy bezpośrednio od uczniów, czy od nauczycieli, czy od dyrekcji,
czy przez media, co się coraz częściej zdarza,
wypłynie jakiś problem, czy to hipotetyczny, czy to konkretny,
ze wskazaniem nawet szkoły, w której to ma miejsce, ta osoba
będzie odpowiadała za przeanalizowanie tej sytuacji i przede wszystkim
określenie, w czyich kompetencjach ona się mieści.
Czy to jest rodzaj problemu, którym może zająć się miasto
i powinno się zająć, czy na przykład prawnie on podlega pod dyrektora
lub kuratorium i musi być tam po prostu przekierowany i zostanie wtedy
przekierowany oczywiście przez tą osobę. Po drugie, jest to kwestia
też na przykład oceny, czy przypadkiem sprawa nie nadaje się po prostu
do mediacji, bo nie zawsze chcemy, a powiedziałabym nawet, że nie preferujemy
rozwiązań twardych, ostrych, preferujemy mediację tutaj
jako rozwiązanie. Więc jest też kwestia przekazania sprawy do mediacji
do naszego Centrum Mediacji, o którym była mowa przed chwilą.
I ewentualnie uruchomienia innych form wsparcia, bo czasem te problemy
mają jakieś swoje źródła w konkretnych na przykład ograniczeniach
czy szkoły, czy uczniów i rozwiązanie leży w ogóle gdzie indziej.
Więc będziemy starali się wtedy po prostu tą szkołę wesprzeć,
czy ucznia wesprzeć w rozwiązaniu tej sytuacji.
A poza tym wsparcie dla gdańskich jednostek oświatowych przez konsultacje
w różnych sytuacjach potencjalnie trudnych czy konfliktowych,
czy zasięganie opinii prawnych w obszarze praw ucznia oraz konstruowanie
na ich bazie wniosków, rekomendacji dla dalszych działań.
I to jest zakres działania tego specjalisty, natomiast jeżeli chodzi
jeszcze o taki kontakt po prostu bezpośrednio z młodzieżą,
to specjalista będzie pełnił dyżury. Dyżury będą prawdopodobnie
w Centrum Mediacji, tam będzie znajdowało się biuro zespołu.
Tam będzie też specjalista pełnił dyżury. Ich te godziny będą podane
oczywiście na stronie internetowej. Mogą z nich korzystać dzieci i młodzież,
ich rodzice lub opiekunowie prawni, którzy albo się uczą w szkołach gdańskich,
albo zamieszkują na terenie Gdańska. No i oczywiście kadra gdańskich szkół.
Kontakt będzie możliwy zarówno telefonicznie, mailowo, jak i osobiście,
aczkolwiek tutaj znowu nam wyjdą kwestie prawne w zależności od rodzaju sprawy.
Tu nam będzie wchodziło RODO, ochrona praw osobowych, do danych i tak dalej.
Więc tu może się okazać, że będą sprawy, których telefonicznie i mailowo
się jednak załatwić nie da. Trzeba będzie przyjść.
Trzeba też pamiętać, że znaczna część uczniów to osoby, które jeszcze
nie są pełnoletnie, więc tu będzie też wchodziła cała kwestia
też przekazania w tym momencie zgody rodziców i tak dalej.
Natomiast jeżeli chodzi o sam zespół, to będzie on się zajmował
przede wszystkim propagowaniem wiedzy na temat praw ucznia w gdańskich szkołach
i opracowywaniem rekomendacji dla szkół w zakresie prewencji
łamania praw uczniów i reagowania na takie sytuacje.
I już ostatni slajd. Generalnie cele, jakie sobie stawiamy w tym całym systemie
rzecznictwa na rzecz praw uczniów, to jest podniesienie poziomu wiedzy
kadry szkół, ale też uczniów, młodzieży i rodziców na temat praw uczniów.
Rozwój umiejętności rozpoznawania sytuacji, w której do tego łamania
praw uczniów dochodzi. Też pewnej wrażliwości bym powiedziała rozwój,
żeby też nie bagatelizować tych sytuacji, bo często jest tak, że po prostu
one są bagatelizowane jako nieistotne czy drobne.
Wiemy, że od drobnych spraw bywa, że rozpoczynają się całkiem spore
i bardzo nieprzyjemne procesy w tym obszarze.
Kształtowanie postawy szacunku wobec uczniów, wobec dzieci,
poważnego traktowania tych należnych im praw, zarówno przez kadrę szkół,
przez same dzieci i młodzież, ale też przez ich rodziców, opiekunów prawnych.
No i rozwój umiejętności skutecznego reagowania.
Chcielibyśmy, żeby po prostu i zarządzający, i kadra szkół, i dzieci, i młodzież,
i rodzice mieli jasność co do tego, jak wyglądają ścieżki reagowania
w różnych sytuacjach, też o różnej skali, o
różnym natężeniu, co powinni po prostu zrobić.
I żeby też umieli ocenić na przykład skalę problemu
i wiedzieli, kiedy trzeba reagować radykalnie, szybko, przerwać sytuację,
a kiedy na przykład właśnie mamy czas na spokojne wejście w proces
chociażby mediacyjny czy proces uczenia się.
I to wszystko. Dziękuję bardzo.
I jedynemu przedstawicielowi młodzieży z poprzedniego spotkania bardzo dziękuję.
Na jego ręce podziękowania dla całej młodzieży, która nam wtedy pomogła
wypracować w ogóle zakres tych działań. Dziękuję bardzo.
Dziękujemy bardzo i poprosimy Michała Jankowskiego
z Młodzieżowej Rady Miasta Gdańska, który opowie o aktywnej młodzieży w Gdańsku.
Fantastyczna praca. Brawo Gdańsk.
Brawo, na Twoje ręce. Myślę, że to jest niezwykle potrzebne.
Śledzę taką dynamikę też i poszukiwania odpowiedzi w sieci,
w różnych profilach na Facebooku i tak dalej.
To jest bardzo ważne. Edukacja uczniów, nauczycieli, ale też rodziców,
aby mogli wspierać dzieci inaczej, żeby ta bezradność nie rosła.
Więc gratulacje. Świetnie.
Witam Państwa.
Cześć wszystkim.
Tak jak już mnie wprowadzono, ja nazywam się Michał Jankowski,
jestem przewodniczącym Młodzieżowej Rady Miasta Gdańska.
I na początku, żeby troszeczkę Was tak ożywić,
to pozwolę sobie zadać pytanie. Kto z Was kiedykolwiek w ogóle słyszał
wcześniej o czymś takim jak właśnie Młodzieżowa Rada Miasta Gdańska?
Niech podniesie rękę. No las rąk, co mnie bardzo cieszy, naprawdę.
I tak. Kto nie wie, to pozwolę sobie powiedzieć kilka słów,
żebyście w ogóle wiedzieli, o czym słuchacie, o czym do Was mówię.
Młodzieżowa Rada Miasta Gdańska to jest taki organ doradczo-konsultacyjny
dla władz miasta Gdańska, dla tej władzy wykonawczej, jak i tej uchwałodawczej,
jeżeli mogę tak powiedzieć. Tylko jak sama nazwa wskazuje,
my się zajmujemy tymi rzeczami stricte młodzieżowymi.
Opiniujemy różne pomysły władz względem właśnie młodzieży,
dla młodzieży, jak i też tworzymy różne inicjatywy stricte powiązane z młodzieżą.
Tutaj mnie poproszono, żebym zrobił takie sprawozdanie
z tych działań edukacyjnych. Ja bardziej wolę to zrobić w takiej luźnej formie.
Po prostu Wam opowiem, co robimy, co robiliśmy dotychczas.
I jednocześnie mam nadzieję, że zachęcę tą młodszą część sali
do być może startowania w wyborach, które już są za rok.
Aktualnie jesteśmy w połowie 6. kadencji.
Kadencja trwa 2 lata. Także możemy zaczynać myślę.
Takim pierwszym wydarzeniem, 6. kadencja zaczęła się
w bardzo trudnym czasie dla nas, dla gdańszczan i ogólnie dla Polaków.
Zaczęła się wojna. Nasza sesja, pierwsza sesja,
taka początkująca była w marcu, 8 marca. Także byliśmy nadal w tej takiej
atmosferze niepewności, strachu.
I takim pierwszym działaniem, które jakby w pewnym stopniu zapoczątkowało,
rozwinęło naszą współpracę z samorządami uczniowskimi,
była koordynacja zbiórek żywności, zbiórek pieniędzy na rzecz ludności ukraińskiej,
na rzecz ukraińskich imigrantów, którzy przybywali do miasta.
My to tam koordynowaliśmy i właśnie pokazuję to Wam jako element,
że współpracujemy z samorządami uczniowskimi, jeżeli chodzi właśnie o takie rzeczy.
I tak, kolejnym wydarzeniem, oj trochę jakoś poszła w dół, ale to nic.
Kolejnym takim wydarzeniem jest, zresztą takim naszym pierwszym eventem,
jaki mogliśmy zrealizować jako 6. kadencja,
była organizacja, współorganizacja w zasadzie, razem z Fundacją Oparcia Społecznego
Aleksandry, Fundacją FOSA, Dnia Wagarowicza,
to się nazywa Niebieskie Trampki. To jest takie wydarzenie na terenie Forum Gdańsk.
No właśnie, właśnie, wydarzenie na terenie Forum
Gdańsk, poświęcone zwiększeniu świadomości o
zdrowiu psychicznym młodzieży.
I tak jak powiedziałem, jest to robione w Dzień
Wagarowicza, czyli dzisiaj to wydarzenie też trwa.
Ja tutaj po moim wystąpieniu biegnę na
dziedziniec Forum Gdańsk i Was też zapraszam,
żebyście udali się tam razem ze mną, bo naprawdę dzieje się dużo.
Możecie też tam nas spotkać, radnych, możecie z nami porozmawiać,
jeżeli macie jakieś pytania do nas i tym podobne.
Także zapraszam. Tutaj zdjęcie sprzed roku.
Bardzo dużo młodzieży wtedy przyszło,
to po prostu było, ja byłem w szoku, że tak się interesują, co mnie bardzo cieszy.
I mogli z nami właśnie porozmawiać, troszeczkę
się dowiedzieć więcej o tych naszych działaniach.
Super dzień, bardzo dobrze wspominam w zasadzie do dzisiaj.
Cieszę się, że będę mógł sobie odświeżyć pamięć właśnie dzisiaj, udając się tam.
Także idziemy dalej.
Takie wydarzenie można powiedzieć,
to się nazywa raport Komisji Edukacji.
Komisja Edukacji zrobiła raport, zrobiła
badanie w zasadzie, ankietę o wykluczeniu
komunikacyjnym młodzieży, która uczy się w gdańskich szkołach.
I tak, seria pytań, bardzo duży rozgłos zyskał ten raport.
Być może część z Was, mówię do moich
rówieśników i rówieśniczek, może mieliście okazję go wypełniać.
Różne takie były pytania, na które wypracowano odpowiedzi związane z jakością,
z cenami, w ogóle ze stanem komunikacji publicznej do Gdańska.
Raport został przedstawiony Panu wiceprezydentowi Piotrowi Borawskiemu.
Obiecano, że, w sensie obiecano, mamy nadzieję,
że ten raport to jest swojego rodzaju cegiełka,
która pomoże w budowaniu tej takiej lepszej komunikacji publicznej dla wszystkich,
faktycznie dla wszystkich, którzy do Gdańska się udają.
No właśnie, Szkoła Zrównoważonego Rozwoju, moja przedmówczyni o tym mówiła.
To jest ta konferencja, na której przedstawiono urząd, że tak powiem,
rzecznika praw ucznia, teraz nie będę mówił rzecznika, będę mówił specjalisty.
Systemu rzecznictwa.
Systemu rzecznictwa, dokładnie tak, tak będę mówił i tak Was zachęcam.
Takie 2 dni intensywnych rozmów, paneli, debat o tym,
jaka powinna być szkoła, żeby była zrównoważona.
Co mnie bardzo cieszy, bo my generalnie współorganizowaliśmy tą konferencję,
razem właśnie z Panią prezydent Chabior, razem z Moniką Popow.
To, co mnie faktycznie cieszy, to to, że ta konferencja faktycznie
nie miała tylko szkoły w nazwie. Bo młodzież mogła rozmawiać,
mogła zabierać głos podczas tej konferencji.
Zresztą wiele prelegentów to byli ludzie młodzi, moi rówieśnicy i rówieśniczki.
Także to mnie bardzo, bardzo cieszy.
Wszystko się wydarzyło w Europejskim Centrum
Solidarności, z którym też współpracujemy.
Święto Wolności i Praw Obywatelskich, potocznie strefa społeczna,
to też jest wydarzenie, na którym nas nie brakuje.
Tutaj widzicie naszych radnych, którzy, w zasadzie to radnego,
Igora Dorawę, siedzi na żółtym fotelu, widać
tutaj rozmowę, że rozmawialiśmy o szkole akurat wtedy.
Ja to też bardzo dobrze wspominam.
Generalnie strefa społeczna to ma taki charakter,
że wszystkie NGOs-y z całej Polski, a nawet z całego kraju,
my tam poznaliśmy amerykańską organizację pozarządową,
mogą się spotkać, mogą rozmawiać ze sobą o swoich działaniach,
także nas też tam nie brakowało, jako że jesteśmy,
też podchodzimy pod definicję NGOs.
I tutaj takie wydarzenie, rzecz, która dosyć kontrowersyjna,
można powiedzieć, dała nam bardzo duży rozgłos
i ten też negatywny, i ten pozytywny, na szczęście ten pozytywny zdominował.
Był to apel Komisji Edukacji Młodzieżowej Rady Miasta
w sprawie prowadzenia przedmiotu "Historia i teraźniejszość".
W tym apelu, treść tego apelu to jest zachęcenie w zasadzie
dyrekcji gdańskich szkół ponadpodstawowych, aby w tym przedmiocie
unikali podręcznika z tego znanego Wam wszystkim
wydawnictwa "Biały Kruk", tego kontrowersyjnego,
który z historią ma mało wspólnego według nas.
Nam zarzucano wtedy stronniczość, niektóre środowiska nam zarzucały stronniczość,
upolitycznienie. Ja tak nie uważam. Ja uważam, że zrobiliśmy dobry ruch.
Pokazaliśmy, że Młodzieżowa Rada Miasta Gdańska faktycznie coś robi,
bo są głosy, niektórzy uważają, że my tylko właśnie spotykamy się
w ratuszu co miesiąc i rozmawiamy o wszystkim i o niczym.
To myślę, że to jest dobry dowód, że podejmujemy faktycznie działania
na rzecz edukacji. To nam zresztą dało bardzo duży rozgłos
na całą Polskę, chyba najpopularniejsza rzecz,
jaką zrobiliśmy jako Młodzieżowa Rada. Uważam, że dobrze.
W Młodzieżowej Radzie działają komisje.
Tutaj akurat widzicie na zdjęciu członków i członkinie Komisji Ochrony Środowiska,
którzy odwiedzili Gdańskie Forum Zmian Klimatu, zresztą zorganizowane w tym oto
Hevelianum, jako że nauki o klimacie nigdy nie jest za mało.
My uważamy, że zawsze trzeba poznawać
klimat, wiedzieć o nim jak najwięcej.
No i tą wiedzę mogliśmy potem wykorzystać do współorganizowania,
współorganizacji tak zwanego Eko Forum, które odbyło się w Amber Expo.
To jest takie pomorskie Eko Forum.
Różne takie firmy, nie firmy, organizacje zjechały się do Amber Expo
i właśnie rozmawiali o klimacie, o ekologii,
o jakichś takich inwestycjach gospodarczych.
I to było takie fajne, że też pojawiła się tam grupa młodych ludzi,
którzy wzięli udział w koordynowanych przez nas warsztatach.
Jak tutaj widzicie cztery stoliki, każdy stolik poświęcony innemu zagadnieniu
związanemu z klimatem. Ja akurat koordynowałem ten stolik,
tutal w lewym dolnym rogu, o kryzysie energetycznym.
Było super. Ja uważam, że w ogóle ilość tych informacji,
jaka wtedy była, bo zaprosiliśmy różnych specjalistów z różnych dziedzin
i uważam, że naprawdę to zostaje w głowie, bo nie ma lepszej, według mnie
nie ma lepszej formy nauki, niż faktycznie zetknięcie się z tym,
rozmowa ze specjalistą, w ogóle przegadanie tych wszystkich problemów,
jakie nas dotyczą. Także myślę, że osoby, które tam były,
wspominają również dobrze ten dzień. I żeby nie było, my też prowadzimy,
też chodzimy po szkołach, my też edukujemy o edukacji.
My edukujemy o edukacji, takie masło maślane, edukujemy o tym,
edukujemy o samorządzie, rozmawiamy z uczniami i uczennicami.
Tutaj akurat byliśmy w podstawówce na Oruni Górnej.
Rozmawialiśmy o Młodzieżowej Radzie, zachęcaliśmy
młodzież, żeby się interesowała samorządem w Gdańsku.
Opowiadaliśmy, jak to mniej więcej wygląda z tych takich kwestii
administracyjnych, organizacyjnych, jak i tych takich faktycznych.
Jako że nas też radnych, bądź co bądź, to interesuje,
interesuje nas administracja, interesuje nas samorząd,
a to, że możemy się z tym dzielić, to chyba lepiej dla ogółu.
Uważamy, że to jest bardzo ważny temat.
W Młodzieżowej Radzie funkcjonuje też Komisja Równego Traktowania.
Tutaj widzicie Romę Stankiewicz, podczas konferencji prasowej.
Roma jest przewodniczącą komisji i konferencja prasowa była
odnośnie organizacji Tęczowego Piątku w gdańskich szkołach.
My też jako Młodzieżowa Rada mogę powiedzieć,
że koordynowaliśmy to wydarzenie, ten dzień i mówię Wam to,
żebyście też wiedzieli, że zajmujemy się kwestiami stricte równościowymi.
Edukujemy poprzez chodzenie do szkół, ale też szkoły przychodzą do nas,
do naszej siedziby, do Nowego Ratusza, bo
my, podobnie jak Rada Miasta Gdańska,
my to nazywamy Duża Rada, podobnie jak Duża Rada też obradujemy
raz w miesiącu w budynku Nowego Ratusza, podejmujemy uchwały,
ale to jest tylko ten taki ułamek takiej czystej formalności.
My głównie skupiamy się na wydarzeniach, na takich rozmowach luźnych,
ale jednak jesteśmy Radą, więc i mamy
statut, więc ten taki formalny element musi być.
I też uważam, że nie ma lepszej formy edukacji, nauczenia się czegoś,
niż przybycie do jakiegoś miejsca i zobaczenie tego jakby empirycznie,
jeżeli mogę tak powiedzieć. Młodzież bardzo była zainteresowana,
ja to dobrze pamiętam, to są akurat uczniowie z podstawówki Sokrates.
I to, co mnie najbardziej cieszy, to to, że po tym, już po tej takiej,
po tym oprowadzaniu, oni faktycznie do mnie podchodzili i się mnie dopytywali
o różne szczegóły, wyrażali zainteresowanie,
chęci, mówili, że bardzo by chcieli dołączyć
i to mnie bardzo cieszy, bo za rok kończy się kadencja i ci ludzie być może
będą zastępować nas, radnych 6. kadencji.
I tutaj Pani Agnieszka Tomasik mówiła o tym, bo to zostało, takie wydarzenie,
które zostało zorganizowane we współpracy z Kreatywną Pedagogiką.
Forum Samorządów Uczniowskich zorganizowane przez Komisję Edukacji.
Bardzo intensywny dzień,
kiedy do ECS-u przyszli w zasadzie uczniowie
i uczennice z całego Gdańska. To, że to jest Forum Samorządów Uczniowskich
to tam tylko w nazwie, przyszli uczniowie i uczennice.
Zapisanych było około 200 osób, ale wiadomo, że przyszło o wiele więcej,
bo sala była wypełniona po brzegi, mam na myśli audytorium. I też rozmowy
ze specjalistami, ze specjalistkami o tym, jaka powinna być szkoła,
o tym, jakie błędy są popełniane w szkołach, o tym, co może samorząd,
o tym, ile może samorząd, co powinien robić samorząd uczniowski.
Takie wydarzenia są, że tak powiem, najlepsze, bo
najbardziej docierają do naszych rówieśników i rówieśniczek.
I edukacja to nie tylko szkoła, to nie tylko siedzenie w szkołach.
Tutaj widzicie zdjęcie z wprowadzenia 2. edycji
programu Zdrowe Love. My jako Młodzieżowa Rada Miasta Gdańska
uczestniczyliśmy w tworzeniu formatu tych warsztatów, ponieważ
współpracujemy z Gdańskim Ośrodkiem Promocji Zdrowia i Prewencji
Uzależnień, który jest tą administracyjną jakby głową całego programu.
I tutaj na środku widzicie Panią profesor Marię Beisert, seksuolożkę,
która zajmuje się merytorycznym koordynowaniem całego programu.
No mówię, tak jak my, Młodzieżowa Rada Miasta Gdańska
braliśmy udział w tych pierwszych warsztatach takich pilotażowych,
także wzięli nas pod uwagę, co nas bardzo cieszy, do tworzenia tych warsztatów.
I tutaj też zachęcam dyrekcję szkół, która tutaj jest, żeby nie bać się tego
Zdrowe Love, bo naprawdę było dużo afer z tym związanych, co dobrze wiemy,
ale to nie jest coś, czego powinniście się bać, bo Zdrowe Love też generalnie
ma ofertę, seksuolodzy mogą przyjść do szkoły i w szkole opowiedzieć,
nie trzeba udawać się do siedziby GOPZ i PU,
żeby wysłuchać warsztatów o edukacji seksualnej.
Także ja zachęcam, bo to nie jest coś, czego trzeba się bać i jest to też
bardzo ważny, istotny element naszego
życia, nasza seksualność, żeby się tego nie bać.
I tutaj miałem opowiedzieć o naszych wydarzeniach z 2022 roku,
ale Forum Młodych to jest coś, co jest w zasadzie tradycją gdańskich
takich wydarzeń młodzieżowych. Poza tym była pandemia, więc Forum Młodych
się nie odbywało, także pozwolę sobie jeszcze powiedzieć kilka słów o tym
wydarzeniu, które miało miejsce w lutym tego roku.
Forum Młodych to jest dzień, konferencja, kiedy ECS w zasadzie oddaje nam,
młodym, w tym wypadku Młodzieżowej Radzie Miasta Gdańska,
oddaje nam pole do popisu, nam tylko zapewniają zaplecze merytoryczno-organizacyjne,
jeżeli mogę tak powiedzieć. Tegoroczne Forum Młodych to była seria rozmów
ze specjalistami, specjalistkami w różnych dziedzinach
życia miasta, można powiedzieć, życia ogólnie politycznego, społecznego,
samorządowego, edukacyjnego. Ja akurat prowadziłem panel z Panią radną
Miasta Gdańska, Anną Golendzinowską i panią doktor Barbarą Kijewską z
Uniwersytetu Gdańskiego o zrównoważonym
rozwoju w Gdańsku, o jego możliwości w ogóle wprowadzenia o tym,
jakie są największe wady, problemy. Ale też był panel o wolontariacie,
był panel o edukacji, o zdrowiu psychicznym, który przyciągnął
bardzo wiele osób, także dzieje się dużo. No i to Forum Młodych to jest
taka tradycja, także pozwoliłem sobie o tym powiedzieć. I tak, i pusty slajd,
pusty slajd jest dlatego, że dopiero co minął jeden rok naszej kadencji
i zostawiam ten slajd na nasze późniejsze działania, jakie będą się odbywały.
Ja zaraz lecę do Forum Gdańsk na Niebieskie Trampki, Was też zapraszam.
Jeżeli macie jakieś pytania, to piszcie do mnie, podchodźcie do mnie,
ja przypomnę, nazywam się Michał Jankowski, możecie mnie
znaleźć na Facebooku, także dziękuję bardzo.
Bardzo dziękujemy i ostatnie już dzisiaj wystąpienie na naszej konferencji.
O osiąganiu celów i budowaniu odporności życiowej opowie Marek Kamiński.
Zapraszam serdecznie.
Dzień dobry, witam Państwa bardzo serdecznie.
Ja rzeczywiście chciałem opowiedzieć o budowaniu odporności psychicznej,
ale głównie w kontekście młodzieży i w kontekście właśnie programów edukacyjnych,
które robimy, także w sumie może część z Państwa mnie zna jako
zdobywcę biegunów i rzeczywiście, zdobyłem dwa bieguny w jednym roku
i wiele innych biegunów, ale tak właśnie co mogą
mieć bieguny z odpornością psychiczną wspólnego.
Myślę, że mają dużo. Znaczy to jest taka krótka moja droga przez życie,
żeby pokazać Państwu, skąd wziął się ten nasz program.
No przede wszystkim moja książka, taka książka, którą napisałem właśnie,
"Dzienniki z wypraw. Moje bieguny" pomogła niejednej
osobie właśnie w chorobie dwubiegunowej
i to w sumie nie jest pewnie przypadek.
Na pewno część z Państwa wie, co to jest choroba dwubiegunowa.
Natomiast generalnie to może zacznę od tego, że w
tej chwili odporność psychiczna wśród młodzieży,
bo nasz program, który właśnie stworzyliśmy, Life Plan Academy,
on działa w wielu szkołach i samorządach w całej Polsce i nie tylko,
więc odporność psychiczna młodzieży bardzo spadła.
Wzrasta liczba prób samobójczych i skutecznych też samobójstw wśród młodzieży.
Wzrasta liczba depresji. Wzrasta, ta liczba też depresji wydaje mi się,
że dotyka dorosłych i ta depresja wzrasta
też, podejrzewam, też wśród nauczycieli,
bo nauczyciele są pewnie taką szczególnie
narażoną grupą właśnie na wypalenie zawodowe
i właśnie na takie rzeczy związane z odpornością psychiczną.
Ta odporność psychiczna spada też nawet wśród lekarzy.
Ostatnio mieliśmy właśnie taki marsz mocy we
Wrocławiu, gdzie spotkałem się z neurologiem,
który właśnie mi powiedział, że duża część
psychologów i właśnie lekarzy jest na psychotropach
i tak naprawdę chorzy leczą chorzych. Także wydaje mi się, że ten program,
ten problem odporności psychicznej wśród młodzieży, on będzie narastał,
to będzie kula śniegowa. I w sumie na pewno Państwo też wiecie,
że odporność psychiczna jest ważna też w
edukacji, po to, żeby dobrze zdać maturę,
po to, żeby dobrze zdawać egzaminy, żeby zaliczać klasy, żeby się uczyć,
żeby przyswajać sobie wiedzę, trzeba być odpornym po prostu.
Więc wrócę jeszcze raz do tego mojego pytania,
co odporność psychiczna ma wspólnego z biegunami.
Otóż żeby zdobyć bieguny ziemi, Północny i
Południowy, trzeba nauczyć się przede wszystkim,
radzić z samym sobą i w życiu też trzeba umieć radzić sobie z samym sobą.
Trzeba też poznać samego siebie, trzeba pokonać strach.
Żeby pokonać strach, trzeba mieć do siebie zaufanie, a trudno mieć zaufanie do kogoś,
kogo się nie zna. Myślę, że większość ludzi, nawet
dorosłych, nie zna tak naprawdę samego siebie.
Szkoła uczy zewnętrznego świata głównie, uczy poznawania zewnętrznego świata.
Nie uczy tego, jak radzić sobie z emocjami.
Nie uczy tego, że nie wszyscy mogą być najlepsi.
Nie wszyscy mogą się dostać na wymarzone studia.
Nie wszyscy mogą mieć wymarzony zawód.
I w sumie myślę, że głównie odporność psychiczna
to też właśnie radzenie sobie z porażkami.
Takim sztandarowym przykładem dla mnie, gdzie ja się zetknąłem z taką porażką,
to był Jasiek Mela i to, że on uległ wypadkowi.
Stracił rękę i nogę, został porażony prądem o napięciu 15 tysięcy wolt.
I razem z przyjaciółmi zastanawialiśmy się właśnie, jak mu pomóc.
Wymyśliliśmy tę wyprawę na obydwa bieguny, chociaż naprawdę tym biegunem był Jasiek.
Transformacja jego. To, żeby jakby poradził sobie
właśnie z samym sobą, żeby poradził sobie z depresją,
żeby poradził sobie z tym, że na jego oczach
zginął jego brat i tak dalej, i tak dalej.
Wiele tragedii spotkało Jaśka i jego rodzinę.
Ale teraz taka sytuacja, w której właśnie był Jasiek,
czyli strach, niepewność co do przyszłości, brak wiary we własne siły,
ta sytuacja dotyczy wielu młodych ludzi, mimo tego, że mają ręce i nogi.
To jakby tak naprawdę to głowa, a nie nogi dochodzi na bieguny.
I tak naprawdę w tej sytuacji, w której
właśnie wielu dorosłych nie radzi sobie,
po pandemii, po wojnie w Ukrainie,
ta odporność psychiczna młodzieży bardzo spadła.
Ja sam mam dwójkę dzieci w wieku 15 i 18 lat i wiem, z jakimi problemami się mierzą.
I wiem, też technologia, to, że młodzież żyje w
świecie gier, oderwanie od natury, oderwanie od przyrody,
powoduje po prostu jakiś taki brak celów, brak marzeń,
brak wiary we własne siły i na końcu brak sensu życia.
I często właśnie to w połączeniu jeszcze z problemami w rodzinie wiąże się,
no właśnie, czasami kończy się nawet próbami samobójczymi.
Także po tej wyprawie z Jaśkiem właśnie, kiedy potrafiliśmy dzięki metodzie biegun,
którą wymyśliłem do tej wyprawy, potrafiliśmy
pomóc Jaśkowi, dokonaliśmy jego transformacji,
jak zaczęliśmy jako fundacja pracować z młodzieżą,
zaczęliśmy właśnie pracować z metodą biegun,
czyli sztuką osiągania celów. Ta metoda składa się z pięciu kroków.
Te kroki są bardzo proste, odpowiadają dynamice życia, dynamice projektów,
czyli temu, że trzeba w życiu umieć określać cele, do których się dąży.
Takim celem może być edukacja, takim celem może być zdanie matury,
czy ukończenie klasy, czy wycieczka z rodzicami, czy cokolwiek,
bycie najlepszym influencerem, czy gamerem. Planowanie drogi do tych celów,
umiejętność zarządzania energią w tej drodze,
radzenia sobie z problemami rozwiązywania ich,
umiejętność radzenia sobie z porażkami i to,
żeby sukcesy i porażki nas nie oślepiały,
żebyśmy potrafili wykorzystać potencjał sukcesów i porażek.
Podoba mi się też powiedzenie Churchilla, który
powiedział, że sukces to jest przechodzenie
od porażki do porażki bez utraty entuzjazmu i na końcu poznanie samego siebie.
I ten proces w postaci ćwiczeń, ćwiczeń programu,
który składa się z 21 godzin warsztatów
w tej chwili wprowadzamy w szkołach właśnie.
Pracujemy, tak jak mówiłem, z wieloma samorządami,
między innymi z samorządem bydgoskim, z samorządem olsztyńskim,
mamy tutaj też pierwsze próby pracy z samorządem gdańskim.
Nasz program nazywa się Life Plan Academy, jest
to program motywacyjno-rozwojowy dla młodzieży,
stworzony w oparciu o metodę biegun. Stworzyliśmy do tego aplikację,
którą możecie Państwo nawet sobie w tej chwili
ściągnąć z Apple Store czy z Google Play.
Ta aplikacja nazywa się Life Plan i do tego jeszcze App, App tak jak aplikacja.
Cały program ma właśnie charakter wyprawy, to jest od 10 do 21 godzin pracy
podczas godzin wychowawczych, czy też stworzyliśmy takie miejsca,
które nazywają się Centrum Mocy, gdzie ten program właśnie,
gdzie w oparciu o warsztaty przeprowadzamy, wdrażamy.
Tutaj w Trójmieście to Centrum Mocy
będzie prawdopodobnie w Pomorskim Parku Naukowo-Technologicznym w Gdyni.
Takim uzupełnieniem właśnie naszego programu
są Marsze Mocy, Marsze Mocy Psychicznej.
Do tej pory zorganizowaliśmy trzy takie marsze, to był Małopolski Marsz Mocy,
Pomorski Marsz Mocy i Dolnośląski Marsz Mocy i właśnie podczas tych marszów
zbieramy pieniądze i za te pieniądze uruchamiamy właśnie Centra Mocy
i uruchamiamy te warsztaty, na które młodzież może się zgłaszać
bezpłatnie i w nich uczestniczyć. Te warsztaty rzeczywiście dają moc,
dają taką moc, jak dały Jaśkowi, takie jest nasze założenie.
Uzupełnieniem do tego właśnie jest ta aplikacja,
która ma charakter takiej wyprawy do samego siebie.
I myślę, że w tym świecie, w którym żyjemy, to tak naprawdę poznanie siebie
jest rzeczywiście dużym wyzwaniem w momencie, kiedy cała nasza uwaga
jest nastawiona na świat zewnętrzny i w sumie w szkole jakby rzeczywiście,
tutaj mój poprzednik powiedział, że najlepiej się przeprowadza w edukacji,
kiedy człowiek jest w danym miejscu i je poznaje.
Myślę, że bardzo trudno się znaleźć w samym sobie tak naprawdę,
ponieważ jest tyle bodźców w zewnętrznym świecie i tyle możliwości,
żeby być w zewnętrznym świecie, nie w samym sobie, że myślę, że 50% ludzi
co najmniej podczas całego życia nie udaje się być tak naprawdę połączonym
z samym sobą. A właśnie w samym sobie możemy znaleźć siłę do życia,
ja przynajmniej siłę do zdobywania biegunów, nie znalazłem jej na zewnątrz,
nie znalazłem jej w programie szkolnym, nie znalazłem jej w geografii,
ani w fizyce, ani w matematyce, ale znalazłem ją właśnie w połączeniu
z takim pytaniem, kim jestem, co chciałbym w życiu zrobić,
jaka jest moja misja życiowa. Oczywiście te wszystkie programy, fizyka,
matematyka, język polski, one są bardzo ważne, to są narzędzia,
które mi pomogły jakby tą misję wypełnić, ale bez tego podstawowego pytania,
kim jestem, co chciałbym w życiu robić, nie to co ktoś chciałby,
żebym ja robił, nie to co nawet nauczyciele by chcieli, czy moi rodzice,
czy otoczenie, czy urzędy pracy chciałyby mnie skierować do jakiejś pracy
właśnie, na którą jest zapotrzebowanie, ale przede wszystkim każdy człowiek,
młody człowiek powinien mieć prawo do tego, żeby żyć w zgodzie z całym sobą.
A to właśnie, żeby żyć w zgodzie z samym sobą, to trzeba siebie poznać.
Młodzież nie ma okazji do poznania siebie w szkole, tak mi się wydaje.
Gdybym, nie to, że miałem szczęście, że miałem wypadek, bo najłatwiej też
się uczyłem przez porażki, to bym też siebie pewnie nigdy nie poznał.
Tak naprawdę głównie się poznałem przez porażki właśnie różne w życiu,
które mnie wytrącały z takiego, jakby z tych torów, w których byłem
i gdzieś musiałem się zastanowić nad sobą samym właśnie i co robię
i jak sobie dać radę. Oczywiście ten program
nie jest tylko zbudowany przeze mnie, ja tylko jestem tutaj inspiracją
i moje doświadczenia są tylko właśnie inspiracją do tego,
żeby ten program działał i dawał siłę młodym ludziom.
Ten program zbudowaliśmy razem z psychologami, z psychiatrami,
z którymi pracowaliśmy też przy wyprawie z Jaśkiem Melą,
między innymi właśnie z Janą Heitman i stałym zespołem psychologów,
którzy wzmacniali właśnie Jaśka w przygotowaniach do bieguna.
Tak jak mówię, to jest 21 godzin warsztatów. Zapraszamy na stronę
fundacjamarkakaminskiego.com albo można pisać po prostu
Life Plan Academy. Tam też są linki, na pewno będą do bezpłatnej aplikacji,
właśnie tej Life Plan App. Zachęcam Państwa do tego, żeby w szkołach,
my pracujemy, głównie nasz model się opiera o pracę
z samorządami, gdzie szkolimy po prostu nauczycieli jako trenerów
tej metody i oni później jakby w pracy właśnie z młodzieżą,
to jest tak jak mówię od 10 do 20 godzin,
bloki podzielone na takie obozy jakby, właśnie na te kroki metody, te pięć kroków.
Mogą je wdrażać właśnie w szkołach, ale też można
je wdrażać poza programem szkolnym. Sama też aplikacja jakby,
przejście tej aplikacji, jeżeli Państwo możecie polecić samą aplikację
Life Plan App, to sama ta aplikacja też jakby jest takim zastępczym
przejściem tego programu, na pewno też uczy właśnie tego,
jak osiągać cele, jak sobie dawać radę w życiu. I tak na koniec w sumie
można powiedzieć, że jak się idzie na biegun, to człowiek ma taki,
nie wiem, nóż szwajcarski. Tym nożem szwajcarskim można poradzić
sobie z różnymi sytuacjami zewnętrznymi, czyli naprawić nartę, namiot i tak dalej.
Ten nasz program Life Plan Academy to jest taki nóż szwajcarski,
ale do pracy z własnym umysłem i z samym sobą i właśnie jak mamy problem
z emocjami, jak mamy problem z rezygnacją, z porażką, z tym, że nie potrafimy
osiągnąć celu, do którego dążymy, to właśnie ten program daje takie narzędzia
na całe życie, które jeżeli się ich nauczymy po prostu,
jeżeli ich doświadczymy, bo też naszą filozofią jest to, żeby się uczyć
przez doświadczenie, żeby zrozumieć trzeba się stawać po prostu. Więc jeżeli
przyswoimy sobie to narzędzie, jeżeli się staniemy po części tym narzędziem,
to w każdej sytuacji, czy to na studiach, czy w życiu zawodowym możemy je wyciągnąć
i dać sobie radę. Także zapraszam do programu Life Plan Academy,
zapraszam, tak jak mówię, szkoły, dyrektorów szkół, ale też samorząd.
I mam nadzieję, że tak jak wdrożyliśmy ten program w Bydgoszczy, w Olsztynie,
też mamy ten program w Rwandzie od paru lat, w Kenii, w Norwegii,
w Wielkiej Brytanii, ponieważ aplikacja sama jest w trzech językach,
jest po polsku, po angielsku i po ukraińsku.
Ten program też, w tej chwili
mamy parę grantów, gdzie wdrażamy ten program dla dzieci ukraińskich,
po to, żeby radzić sobie z traumami, żeby radzić sobie z tą
traumatyczną sytuacją, którą przeżyły, także w Rzeszowie, w Krakowie m.in.
Właśnie ten program mamy też dla dzieci ukraińskich, ten program jest też
po ukraińsku. Także zapraszamy, jeżeli w Państwa szkołach są dzieci ukraińskie,
to też mogą skorzystać z tego programu. Dziękuję bardzo za uwagę.
To chciałam bardzo serdecznie podziękować. W imieniu Hevelianum i wszystkich osób,
które dzisiaj występowały, były zaangażowane w zorganizowanie tej konferencji.
Było nas bardzo dużo, więc nie będę wymieniać.
Większość z nich i tak dzisiaj wystąpiła.
Dziękuję wszystkim, którzy dzisiaj przyszli. Zapraszamy jutro.
Zaczynamy o 9. Będzie panel dyskusyjny, a potem będą warsztaty, na które pewnie większość z Was się pewnie też zapisała
Więc jeszcze raz dziękuję i do jutra.