Od dwóch lat praktycznie jestem pół na pół podzielony pomiędzy pomoc
humanitarną w Ukrainie, a dalej mój sport, który uprawiam od ponad 20 lat.
Więc wpadam
w czwartek wracam z Ukrainy, szybki
przepak i w piątek ruszam w Tatry Słowackie, bo akurat były wyścigi.
Towar dla zwierząt, towar dla wojska.
Hełmy, kamizelki, mundury, śpiwory, łóżka
polowe, czasami drony, czasami jakieś Starlinki .
I trzeci, trzeci rodzaj pomocy.
Pomoc stricte medyczna.
Są ludzie, którzy biegają do upadłego i te psy tak samo biegają do upadłego.
Ja muszę być jednocześnie zawodnikiem, a
jednocześnie trenerem i głosem rozsądku tych psów, bo one są
tak
walnięte na punkcie biegania, że mogłyby sobie zrobić krzywdę.
Naprawdę zabiegały by się, że tak powiem, w trupa.
Dosłownie.
To się nie zdarzyło, oczywiście, ale nie wiem.
Wydaje mi się czasami, że mogą przejąć
pałeczkę i cały czas wiedzą, co się dzieje.
Nie, nie potrafię od dzieciaka bezczynnie siedzieć.
Dzisiaj Jestem z Gdańska.
Igor Tracz, wielokrotny dziesięciokrotny
mistrz świata w sportach zaprzęgowych, wielokrotny mistrz
Europy, polski trener, a od początku wojny w Ukrainie właściwie
człowiek, który organizuje i wozi pomoc na wschód i ratuje zwierzęta.
Cześć.
Ty właściwie na dniach wróciłeś z Tatr, z zawodów, z
mistrzostw, a wcześniej byłeś w Ukrainie. Jak czytałam na Facebooku.
Lekki pakunek i zawody.
Tak trochę bez przygotowania.
To trochę takie wariactwo, co teraz uskuteczniasz.
Z drugiej strony jest to niesamowicie odprężające.
Ale co rozumiem po powrocie z Ukrainy to.
To są zmiany. I tak to się dzieje.
Bo wiesz, jak jesteś w pewnym momencie
zakopany po uszy w jakimś jednym temacie, to może Ci się przygnieść.
A tutaj mamy od dwóch lat praktycznie.
Jestem pół na pół podzielony pomiędzy pomoc humanitarną w Ukrainie, a dalej mój
sport, który uprawiam od ponad dwudziestu lat.
Więc wpadam
w czwartek wracam z Ukrainy, szybki przepak i w piątek ruszam w Tatry
Słowackie, bo akurat były wyścigi w ostatnim tygodniu.
I jak ci poszło?
Nie za dobrze, bo nie byłem przygotowany,
jak powiedziałem. Byłem trzeci i miałem pół sekundy straty.
Nie no trzeci to naprawdę strasznie ci poszło.
Ale byłem zadowolony dlatego, że miałem
pół sekundy straty do drugiego miejsca i aż pół sekundy przewagi nad czwartym.
Więc wiesz, niewiele brakowało, a byłbym czwarty.
Ale rozumiem, że ty musisz jechać na te zawody, to sobie nie możesz odpuścić.
Ty jesteś taki gość.
Ja nie mogę odpuścić.
Wiem, że wszyscy będą się tam przygotować
kilka dni przed startem, ale co tam, jedziemy.
Dobra, powiedz ta pomoc, bo ty to właściwie robisz od
prawie dwóch lat, czyli od momentu jak jest wojna w Ukrainie.
To jest dla ciebie ważne, co to ta Ukraina stała się dla ciebie ważniejsza niż sport?
Co to jest dla ciebie teraz?
Nie mogę powiedzieć, że stała się ważniejsza niż sport, ale stała się bardzo
ważna. Bo w pewnym momencie, jak głęboko zacząłem wchodzić w Ukrainę, coraz więcej
poznawać ludzi, coraz więcej poznawać tego klimatu wewnętrznego,
coraz więcej zacząłem się dowiadywać o wojnie, o tej polityce
tam. To zauważyłem, że
to jest bardzo istotne, bardzo ważne dla nas, dla nas jako Polaków.
Nie tylko w ogóle dla Europy, dla cywilizowanego świata.
Żeby ta Ukraina się broniła jak najdłużej
i zauważyłem, że niewiele trzeba tak naprawdę, żeby móc im pomagać.
Zobacz, ja jestem zawodnikiem ok. Mistrzem świata powiedziałaś.
wielokrotnym. Ok. ale w dyscyplinie niszowej, mało znanej na świecie.
Ale pomimo tego
ile mogłem wyciągnąć z tych moich kontaktów międzynarodowych,
tej pomocy, bo ta pomoc realizuje się i zaczęła się realizować na
początku właśnie dzięki tym kontaktom międzynarodowym.
No właśnie, ale powiedz, ile to jest już to pomocy, a ile tych konwojów?
Sześćdziesiąty drugi
raz wróciliśmy w czwartek z początku wojny.
Czasami były takie miesiące, że po trzy, cztery
razy wyjeżdżaliśmy w jeden miesiąc do Ukrainy, czasami na wschód.
Powiedz jeszcze,
że dobrze by było, bo Ty też o tym piszesz,
mówisz w wywiadach, ale mówisz "my" wyjechaliśmy, przyjechaliśmy.
Powiedz co to są za ludzie?
Z kim ty to robisz? Po co?
Tak to wiesz
jak to czasem...
Ja jestem twarzą tego.
Ale tak naprawdę ta ekipa, która się troszkę zmienia, tam jest trochę rotacji
w tej ekipie są stałe osoby, które są cały czas z nami, są ludzie, którzy się
wypalili, którzy się znudzili, którzy się zmęczyli.
Oczywiście nie ma nic za złe
tego każdy może się zmęczyć w pewnym
momencie, ale to jest bardzo różnorakie środowisko.
Z nami współpracują, jeżdżą do Ukrainy,
tam pomagają sportowcy, tak jak ja, ludzie, którzy np.
są ratownikami medycznymi
na co dzień. Ludzie, którzy na przykład są
weteranami jednostek specjalnych, którzy byli kiedyś
wojsku w jednostkach specjalnych. Jak również są
nie chcę używać określenia przeciętny
Kowalski, ale ktoś kto ma po prostu bardzo dużo empatii i dużo
energii chce tą energię dobrze wykorzystać.
Ludzie, którym się chce przede wszystkim i do których
tacy też bardzo istotne jest, to są tacy, którym my możemy zaufać,
oni mogą zaufać nam. To jest bezbłędne porozumienie.
Słuchaj, a ty tak przed tą wojną to jakiś byłeś tak politycznie uświadomiony?
Ty się tak interesowałeś, oprócz tego, że
trenowałeś ludzi w Rosji, miałeś znajomych w Rosji, to byłeś uświadomiony.
Te stosunki międzynarodowe.
Oprócz babci z Ukrainy?
Moja babcia nawet nie była z Ukrainy, mieszkała w Ukrainie.
Tak. Interesowałem się historią całe życie, od zawsze.
Natomiast faktycznie nie interesowała mnie od czternastego roku wojna w Ukrainie.
Zauważ też, jaki był przekaz medialny
tutaj w Polsce, bo mało było tych informacji.
Ktoś kto zagłębił się w temat
i znał Ukrainę, to wiedział, że na Donbasie od 14 roku jest wojna.
Dla mnie to było nieistotne.
Coś tam się gdzieś tam Ruscy z Ukraińcami
się piorą gdzieś na wschodzie o coś tam nawet do końca nie wiedziałem o co.
Mało mnie to interesowało w tych latach
zresztą 2012, 2014 często wyjeżdżałem do Rosji, bo tam pracowałem jako trener,
szkoliłem zawodników, organizowałem obozy treningowe.
Miałem tych moich przyjaciół Rosjan, u których mieszkałem, spałem,
wyjeżdżał z nimi na zawody, ale dalej mnie interesowała ta Ukraina.
Tam babcia i prababcia mieszkają w Ukrainie.
Prababcia umarła w Ukrainie, więc nigdy za życia nie poznałem prababci.
Umarła, za nim ja się
urodziłem więc w ogóle z Ukrainą nic mi nie wiązało.
Chciałabym tak zapytać
czy ty czujesz, że ty się jakoś tak politycznie urodziłeś na nowo?
Jest to za trudne pytanie. Za trudne.
Bo jeśli mówimy tutaj o polityce naszego kraju, to od dawna byłem
ustanowiony, ale międzynarodowo tak zacząłem się
interesować i zacząłem czytać więcej na temat geopolityki.
Zacząłem interesować się polityką międzynarodową.
Dlaczego, do tego sytuacja mnie zmusiła.
Dlatego, że w pewnym momencie robisz krok
w teren nieznany, w nową jakąś przestrzeń, na której się nie znasz.
Więc wiele różnych rzeczy, wiele różnych dyscyplin sportu w swoim życiu uprawiałem.
I zawsze musisz poznać coś od podszewki.
Musisz tego dotknąć, posmakować i zacząć
na tym znać, żeby czuć się w tym środowisku bezpiecznie.
No więc jak zaczęliśmy iść do Ukrainy. Coraz głębiej,
coraz głębiej. To mnie to przerażało,
ja nie wiedziałem
nie miałem doświadczenia z wyjazdami w tereny konfliktów
międzynarodowych, w ogóle jakikolwiek konfliktów wojennych.
Interesowałem się wojskowością Ok.
Realizowałem różne sporty, byłem harcerzem, czymś tam, strzelałem itd.
Ale to nie było nic wspólnego z tym, co nas spotkało przy pierwszych wyjazdach w
Ukrainie, więc raczej zaczęliśmy się na ten temat edukować.
Po prostu edukacja była bardzo dużym stopniu
wynikała z tego, że zdobywasz nowe doświadczenia, które cię jakoś stymulują.
Spotykasz ludzi, dowiadujesz się o nowych
rzeczach, chcesz na ten temat zasięgnąć języka.
Zaczynasz czytać, słuchać.
Zaczynasz rozmawiać coraz to innymi ludźmi w Ukrainie.
No dobrze.
Wiesz, co się pisze i mówi w Polsce o konflikcie w Ukrainie.
O Ukrainie.
Ty wiesz
myślę, że więcej, inaczej.
Może ta wojna wygląda inaczej Twoimi oczami?
Ona to wygląda inaczej.
Jest dużo bardziej brutalna jest to zobaczyć dużo bardziej albo dużo mniej
czarno biała.
Jest szara, z tym, że więcej absolutnie bieli jest po
stronie ukraińskiej, chociaż zdarzają się zdarza się tam również kolor czarny
niestety, ale jakby
ten przekaz medialny
wiem z jakiego powodu i z jakich powodów jest trochę tłumiony.
Z powodów
społecznych z powodów biznesowych
w dużym stopniu.
Ktoś, nami kieruje, w jakimś stopniu. Ktoś najważniejszy na tym świecie.
Przywódcy poszczególnych państw jakoś
starały się sterować opinią publiczną w jakiś sposób, w taki sposób, w jaki mogą.
Ale wojna wygląda z bliska bardzo brzydko.
Nie ma tam nic, nic, nic fajnego.
Chociaż absolutnie bym skłamał, gdyby nie powiedział, że
jadąc do Ukrainy spotykam najróżniejsze sytuacje.
Od śmiesznych, przez
bardzo smutne i tragiczne do bardzo przepełnionych radością i miłością.
Także tam są
wojna jest takim miejscem, gdzie się
może jakiś górnolotnych słów używać, ale wszelkiego rodzaju emocje się spotykają.
A tęsknisz za Rosją i za ludźmi, których stamtąd znałeś?
Trochę mi smutno dlatego, że wydawało mi
się, że ci ludzie, których poznałem w Rosji, są ludźmi
są moimi przyjaciółmi.
Okazało się, że
część z nich nie jest po prostu, bo zaczęła mnie w jakiś sposób obrażać.
Tak przecież jesteś faszystą.
Tak, jestem faszystą
absolutnie według nich, a część po prostu uciekła.
Podejrzewam, dlaczego uciekła z kontaktów ze mną.
Nie mogą, bo są gdzieś tam rodzinnie, np.
powiązani politycznie, czy biznesowo.
W Rosji jest to dla nich zbyt duże
niebezpieczeństwo komunikować się ze mną, więc straciłem zaufanie do wielu Rosjan.
Obecnie mam kontakt z dwoma Rosjankami,
które są antyputinowskie bardzo mocno i na ten temat głośno
głośno mówią, opowiadają o tym co się dzieje wewnątrz.
Ale to są dwie osoby spośród kilkudziesięciu, które znałem.
Powiedz mi Igor
co jest w tych waszych akcjach najtrudniejsze
jak jedziecie do Ukrainy?
Ja bardzo przyziemnie powiem tak załatwienie środków, żeby znowu tam
pojechać, a ta kasa na paliwo chociażby, bo czasami bardzo łatwo w obecnych czasach
może nie łatwo, ale potrafimy dalej załatwiać towar.
Mamy magazyny wypchane, mamy 26 ton. Co wy tam zabieracie?
Wiem, że zbieracie karmę. Karma
dla zwierząt, bo od tego się zaczęło.
Pomoc pierwsza zaczęła się,
bo już znam się na zwierzętach, więc ludzie bardzo, bo łatwo im było się
skomunikować z ludźmi, którzy czy z markami, które
dysponują karmą dla zwierząt. To było łatwe.
Cały czas wozicie karmę. Cały czas wozimy.
Mamy teraz tira. 26 ton karmy dalej stoi u nas w magazynie
i systematycznie to wozimy w miejsca tam, gdzie jest potrzebna.
Ale oprócz tego zaczęliśmy pomagać żołnierzom.
Punktom medycznym, punktom stabilizacyjnym, szpitalom,
więc zaczynam zbierać towar.
Dzielimy go na trzy na trzy grupy: towar dla zwierząt, towar
dla wojska: hełmy, kamizelki, mundury, śpiwory, łóżka polowe, czasami drony,
czasami jakieś Starlinki i trzeci, trzeci rodzaj pomocy.
Pomoc stricte medyczna I tam w to wchodzi bardzo szeroki zakres.
Od zacznijmy: były i USG w naszych transportach
różnego rodzaju aparaty, jak również opatrunki tak zwane pierwszej
pomocy. Homeostatyki stazy różnego rodzaju czy lekarstwa czy sprzęt do operacji.
Wy to wszystko macie,
ale przychodzi taki moment, w którym nie macie kasy
żeby to zawieźć.
4 tys. zł na jeden samochód.
Tak średnio liczymy, że ten jeden samochód, koszty
paliwowe to jest około czterech tysięcy zł na wschód jedno auto,
ale rzadko dzieje się tak, że ten samochód tam dojeżdża i wraca bez szwanku.
Bardzo często jest tak, że tam silnik
walnął, tu koło odpadło, tam skrzynia biegów.
Co wtedy robicie?
To jest gimnastyka, bo
jak w pierwszych miesiącach wojny mogę powiedzieć, że działała pomoc społeczna.
Zebraliśmy zrzutkę.pl i tam naprawdę ludzie wpłacali
drobne kwoty, ale tyle ludzi opłacało te drobne kwoty, że mogliśmy puścić np.
na jeden konwój po sześć samochodów.
W tym momencie ledwie puszczamy jeden lub dwa.
Bo nie mamy więcej środków na to, żeby puścić, bo nie ma już takiej
jak wiesz, takiej... Nie ma.
Nie ma już siły w społeczeństwie. Ludzie się zmęczyli.
Absolutnie
wiem dlaczego, ale teraz atakujemy różnego rodzaju instytucje i firmy.
Czyli np.
firma X zasponsoruje paliwo do konwoju 51, a firma Y do konwoju numer 52.
Narazie się udaje? Czasami tak, czasami nie.
Czasami robimy przesunięcie OK., dwa
tygodnie później dzień, bo nie wyjedziemy, teraz nie damy rady.
Czy jakaś tam firma zasponsoruje np. wyposażenie na konwój
taki i taki. Do domów dziecka
jeździmy, jeździmy do szpitali gdzie są ranni żołnierze, w
różne miejsca się docieramy, jak również do rodzin czy gdzieś tam.
Ale słyszałam, że ty jesteś skuteczny, że ty potrafiłeś
nawet mogłabym to nazwać lekko
zaszantażować polskich polityków, żeby udało się znowu.
Znowu ktoś to wyciąga!
Przewieź zwierzęta, no to przy takiej skuteczności to było 4 tysiące na paliwo.
Co to jest?
No ale widzisz, nie zawsze można pójść po bandzie.
Ja musiałem pójść po bandzie.
Mówisz o jednym z naszych pierwszych
konwojów, kiedy nasza ekipa Agnieszka z Bartkiem wracali z Charkowa.
To bardzo znacząca data, bo to był pierwszy kwietnia.
Prima aprilis i oni 3 dni próbowali, mieli zwierzęta
to jest bardzo istotne, które są ranne po ostrzale schroniska w Charkowie.
I myśmy znaleźli szpital, prywatne pogotowie dla zwierząt spod
Warszawy z Kuflewa, który zaoferował pomoc w bezpłatnym leczeniu tych zwierząt.
Tylko żebyśmy je przywieźli.
Pogranicznicy, pogranicznicy stwierdzili, że my wieziemy te psy na handel.
Także nawet weterynarz nie chciał oglądać tych psów.
Zadzwonił do ciebie ktoś ważny. Tak. Dlaczego?
Dlatego, że zaraz powoli 3 dni nasza ekipa próbowała przejść przez granicę.
Przez różne przejścia.
Poddali się, ale nagrali filmy, na których delikatnie mówiąc
było widoczne, jak nieprofesjonalnie działają nasi pogranicznicy w tym
w tym weterynarze graniczni.
Więc zmontowałem z tego bardzo szybko krótki film
powiedziałem, że muszę działać, bo za chwilę te psy tam umrą
po prostu. Wysłałem
zacząłem to wysyłać do różnych polityków
strony lewej i prawej, senatorów, posłów, ministrów najróżniejszych
naprawdę. Kogo znalazło się na Facebooku, lub w
mailu i napisałem krótki komunikat. Jeśli nie załatwicie tej sprawy
w ciągu najbliższych godzin. Informacja będzie na tapecie w TVN- ie.
To był blef.
Ja z nikim z TVN nie rozmawiałem, ale stwierdziłem, że to może zadziała.
I wysłałem im te filmy, jak się zachowują polscy pogranicznicy.
A to był taki moment, kiedy
myśmy się chwalili na całym świecie, jak to Polska pomaga.
A tutaj zobacz, mamy wojnę, mamy ludzi z polskim paszportem, ranne psy i oni nie
mogą wjechać do kraju, bo tam brakuje paru kwitów na te psy. No i?
Nie minęło kilka godzin jak do mnie
zadzwonił jeden z ważnych polskich polityków.
Panie Igorze, jest pan pod telefonem. Jestem.
Zadzwoni do pana ktoś ważny. Dobrze, niech dzwoni.
Może coś mu się uda. Nie miałem pojęcia, kto zadzwoni.
Odbieram telefon. To prezes Jarosław.
Słucham? Halo!
Nie wierzyłem, że pierwszego kwietnia. To było to.
Był on.
Zadzwonił ze swojego prywatnego numeru telefonu.
To ja ci mogę pokazać, jaki jest jego numer telefonu.
To jest człowiek wrażliwy na zwierzęta. Bardzo
tak, oczywiście.
W każdym razie powiedziałem mu, że ja jestem po jednej stronie granicy.
Po drugiej stronie jest nasz zespół.
I potem już się jakoś udawało? Czy dalej tak było?
Nie, myśmy tego nie wykorzystali później nigdy więcej.
Dziesięć minut trwało załatwienie wszystkich formalności.
Myśmy dostali przejazd,
nasza ekipa dostała przejazd dyplomatyczny.
W moment.
Od tamtej pory było wiele zmian w przepisach.
Wiesz, zaczęła się wojna. Polska
i polskie przepisy nie były gotowe nie dostosowały się zbyt szybko do
tego, że nasz sąsiad, u naszego sąsiada jest wojna.
Później nauczyliśmy się granicy,
wiedzieliśmy na co możemy pozwolić, na co nie.
Teraz znamy tych pograniczników.
Teraz też pracujemy zupełnie inaczej.
Teraz pracujemy też pod szyldem Miasta Gdańsk.
Pracujemy...
Co to znaczy pod szyldem Miasta Gdańsk?
Mówisz o fundacji? Nie. Mówię o mieście Gdańsk po
prostu. Mówię o mieście Gdańsk, które nas wspiera w różnych naszych inicjatywach.
Pracujemy ściśle z konsulatem ukraińskim
z Gdańska, więc nasze papiery, krótko
mówiąc, a granice są takie, że przechodzimy w 10 minut.
Dobra, powiedz mi, a Ciebie tak w życiu to, co motywuje do działania?
Taka właśnie złość, że jak cię coś wkurzy, to wtedy jesteś sprawczy.
Też, oczywiście. Jak coś mnie wkurzy, to
chcę coś, chcę coś zrobić, żeby się temu przeciwstawić.
Natomiast cały czas mnie roznosi energia.
Nie, nie potrafię od dzieciaka bezczynnie siedzieć.
I dlatego ty biegasz w tych zaprzęgach.
Dlatego ja biegam z tymi psami, w tych zaprzęgać, bo to uwielbiam robić.
No dobra, ale słuchaj, ale jak T tak 10 razy byłeś tym mistrzem i
wielokrotnie tym mistrzem tego wszystkiego.
Na czym polega Twój sukces,
że właśnie Ty
jesteś w tej czołówce?
Wiesz dlaczego tobie się udało?
Masz super psy? Nie wiem.
Jesteś szybszy od innych, wytrzymalszy, sprytniejszy.
Wiem, że pewnie każe ci się tutaj chwalić, ale... Dobra spróbuję, OK.
Sport psich zaprzęgów jest bardzo sportem złożonym.
Najważniejsze w tym sporcie są psy.
One muszą być, że tak powiem, top.
Ale nie wiem, czy moje psy są najlepsze na świecie.
Ja jako sportowiec muszę również być dobrze wytrenowany fizycznie, bo to jest
taki sport, gdzie człowiek pracuje razem z psami.
To nie jest tak, że stoimy na sankach, jak
to się widzi na filmach Walt'a Disney'a i pieski ciągną gościa.
Gość zapieprza z tymi psami pod górę, w zakrętach balansuje.
Biegniemy w niektórych odcinkach wspólnie, jest ciężko.
Do tego wchodzą różnego rodzaju zagwozdki techniczne
przygotowanie tych psów, dieta tych psów, moja dieta, przygotowanie moje kondycyjne,
więc nagle spotykamy się z setką
najróżniejszych drobnych czynników, które muszą tworzyć całość.
Teraz tak.
Jeśli ja z moimi psami się nie zgram idealnie.
To nic z tego nie wyjdzie.
Różnica między nami na zawodach rangi
mistrzowskiej są pół sekundy, lub sekunda, więc mówimy o różnicach jak w Formule 1.
czasami, więc niewiele trzeba, żeby
przegrać i niewiele albo a wiele trzeba, żeby wygrać, coś poprawić.
W tym sporcie człowiek popełnia błędy, nie
pies, bo to od nas najwięcej zależy, jeśli chodzi o przygotowanie tego zespołu.
Pomimo, że główna siła napędowa pochodzi
ze strony psów, więc na pewno mogę powiedzieć, że upór i
tak, jestem uparty w tym, co robię.
Zacząłem w 2000 roku zupełnie amatorsko uprawiać sport zaprzęgowy.
Pierwszy tytuł mistrza świata zdobyłem w 2009 roku.
Ja nie byłem żadnym wybitnym zawodnikiem do 2009 roku.
Ja po wielu latach się nauczyłem to robić. Ale odskoczyłeś od Polski.
Odskoczyłem w Polsce daleko.
Pracuję jako trener w różnych miejscach na świecie.
Głównie na świecie.
W Polsce nie bardzo.
Wiesz, nauczyłem się tego sportu.
Pomimo tego, że 10 razy zostałem mistrzem świata, to i tak pomiędzy
pomiędzy tymi wynikami są różnego rodzaju porażki, które tak naprawdę motywują.
OK., przegrałem tym razem myślę.
Zastanawiasz się, kombinujesz co zrobiłeś źle?
Co mogłeś poprawić? Co następnym razem
jak to
analizuję to w różny sposób i później staram się coś poprawić.
Więc na pewno upór.
Na pewno zdaję sobie z tego sprawę, że
lubię jechać po bandzie i ryzykuję bardzo często.
Czyli
I też planuję w ten sposób, żeby
już przed zawodami być o krok dalej niż mój przeciwnik.
I teraz to może polegać na najróżniejszych czynnościach.
To może być jakaś zmiana drobna w
sprzęcie, jakaś drobna zmiana w treningu w poznaniu, trasy w przygotowaniu.
Czasami to są niuanse, czasami to są szczegóły, a czasami bardzo istotne.
Mówisz, że dużo pracujesz i trenujesz
ludzi za granicą, ale czy nie uważasz, że nie chcę tutaj Ciebie obarczać całą
odpowiedzialnością, że to jest trochę porażka, że Ty mistrz,
że jednak to nie jest taki sport, który się rozpowszechnił w Polsce, a mógłby.
Nie rozpowszechnił się i ja się nawet czasami...
Jakby są dwie strony tego medalu.
Z jednej strony, bo bałem się i boję się cały czas.
Gdyby ten sport był bardzo popularny, co by się stało z psami?
Byłby, byłaby pogoń za kasą.
Wiesz, my wygrywamy mistrzostwa świata i dostaję worek karmy.
I ewentualnie jak mam dobrego sponsora
to się z nim dogadam i on mi np. wykorzysta mnie do jakiejś reklamy.
Zapłaci mi za to pieniądze, ale nie mam
nie ma w naszym sporcie pieniędzy bezpośrednio z wyników.
OK. Jesteś Norwegiem, dostajesz np. 4 tys. euro za wynik.
Jesteś Słowakiem
za medal mistrzostw świata dostajesz 30 tys. euro. Jesteś Polakiem
nic nie dostajesz. No tak. Ale to
tak jest w różnych krajach. Tam jest patologia?
Tam gdzie jest kasa tam jest zawsze patologia?
Nie, ale boję się, że mogłaby być.
Mogłaby być dlatego, że ludzie by gonili za pieniędzmi. Goniąc za pieniędzmi
mogliby przeginać jeśli chodzi o
nie wiem, wydaje mi się dużo
tylko. Słuchaj, ja te twoje psy to one
to bieganie to jest praca?
One są szczęśliwe?
Czy ty je trochę męczysz?
Tak, one się męczą fizycznie. Dobre pytanie.
One się męczą.
Zamęczasz. Nie, ja ich nie zamęczam.
One, chociaż one potrafią się porzygać z wysiłku dosłownie tak czasami jak ja.
Ale to kochają, bo to wiesz
jeśli ktoś umi sport, to jest w stanie to zrozumieć.
Są ludzie, którzy biegają do upadłego i te psy tak samo biegają do upadłego.
Ja muszę być jednocześnie zawodnikiem, a
jednocześnie trenerem i głosem rozsądku tych psów.
Bo one są tak
walnięte na punkcie biegania, że mogłyby sobie zrobić krzywdę.
Naprawdę zabiegałyby się, że tak powiem, w trupa.
Dosłownie.
Mi się nigdy nie zdarzyło, oczywiście, ale nie wiem.
Wydaje mi się czasami, że mogą przeginać pałę.
Natomiast są psami, które uwielbiają to robić.
Ty masz greystery prawda?
To są najszybsze obecnie psy na świecie?
Jeśli chodzi o sport zaprzęgowy są psami najszybszymi na świecie.
Nie możemy powiedzieć, że to jest pies
najszybszy na świecie, ponieważ najszybszym psem na świecie.. To
taki, który biega sam.
To jest np.
Chart greyhound który przez 30 sekund
biegnie tam 80 na godzinę na torze zamkniętym.
Natomiast faktycznie greyster, który powstał w Norwegii. Powstał
no to jest mix stworzony przez Norwegów.
Najczęściej podkreślam mieszanka wyżła niemieckiego krótkowłosego i
charta greyhounda, a nie jest to rasa oficjalna.
Jest to typ psa.
Mam takich psów obecnie 12.
A ty kochasz je?
Oczywiście to jest moja rodzina, z którymi pracuję.
Oczywiście z tej dwunastki jest osiem jest w formie biegowej, cztery są już starsze.
Każdy z moich psów ma emeryturę i te psy
tak się angażują w pracę z tobą, że nie da się tej pracy porzucić.
Bo wiesz, ja zawsze to tłumaczę w bardzo
prosty sposób. Masz rower, nie lubisz jeździć zimą, zimą to go chowasz do
piwnicy i ten rower czeka do wiosny, aż ci się zachce.
Ten pies jak go nauczyłeś roboty.
On kocha z tobą pracować, bo ten pies
pobiega sobie chwilę sam i czeka już na mnie.
On, a chodź ze mną, no co robimy?
No to gdzie biegamy dzisiaj?
Wiesz, on już...
Jak sobie radzisz z odchodzeniem psów? To jest trudne,
ryczę jak dziecko. Naprawdę.
Bo kiedy trzy tygodnie temu byłem na Łotwie i miałem z sobą najstarszego psa,
który już chorował i wiedziałem, że ten pies może odejść.
I pomogłem mu odejść, bo nie czekam na to, żeby ten pies się... byłem na eutanazji.
U ludzi mamy możliwość eutanazji u psów.
Więc w momencie, kiedy
jest już krytycznie, pomagam temu psu odejść, żeby nie cierpiał
bez sensu. Zawsze jest to
trudne.
A powiedz mi jak jest z tymi zwierzakami, z tymi psami, z psami, kotami?
Bo takie zwierzaki tam widzicie.
Ukraina nie jest państwem, które się może szczycić jakąkolwiek...
Czy wiesz. Systemowo. Że
tam nawet przed wojną było jeszcze źle?
Tam było od dawna źle.
Te państwo systemowo nie jest przygotowane
do opieki nad zwierzętami, chociażby domowymi zwierzętami.
Było inaczej niż u nas
już. Tam było bardzo źle. Oni są takie dobre
20 lat za nami.
Nie ma czipowania psów obowiązkowego, nie ma kontroli nad schroniskami dla zwierząt.
Jeśli dane miasto chce mieć swoje
schronisko dla zwierząt, to będzie je finansowało,
ale możesz założyć sobie pięć prywatnych schronisk dla zwierząt
nie masz na to żadnego wsparcia. A zwierząt
bezdomność zwierząt w Ukrainie jest olbrzymia.
Wojna tylko wypukliła ten problem, tylko wypukliła, bo się nagle powstała.
Są tereny zagrożone działaniami wojennymi.
Ludzie uciekali, porzucali jeszcze większą ilość zwierząt.
Zwierzęta zaczęły być przenoszone z innych schronisk
na wschodzie w schroniska na zachodzie czy w centrum Ukrainy.
Schroniska są przepełnione.
Niektóre z nich,
większość z nich wygląda jak umieralnia, jak obozy koncentracyjne.
Ja widziałem za Kijowem, na północ od
Kijowa schronisko, w którym jest 3 i pół tysiąca psów.
Dziesięć osób pracuje, z czego dziewięć
jest w wieku powyżej 70 paru lat, bo nikt tam nie chce pracować.
I przy mnie na moich oczach taczkami wywożono zwłoki.
Wiesz, obrazek straszny, straszny obrazek, bo nie ma co z tymi psami zrobić.
Te psy powinny, powinny być
oczywiście przepisy, które to regulują, czyli kontrola urodzeń tych psów w
jakikolwiek sposób, czyli czipowanie, tak jak jest w Polsce.
No i finansowanie z ramienia państwa na kastrację tych psów nie ma tego.
Jeśli to by teraz się zaczęło, to i tak
potrzebują Ukraińcy z 10 lat zanim to się uspokoi.
Wiesz, są miejsca w Ukrainie, gdzie na pasach zieleni pomiędzy ulicami
psy opalają się w stadach 20, 30 sztuk, tak jak gołębie na Długiej w Gdańsku.
To są psy, które tam żyją w takim dzikim
stadzie, które nauczyło się żyć w społeczności, wśród ludzi.
Ktoś tam da jedzenie, wiedzą gdzie ktoś wyrzuca.
Nie ma chyba miasta w Ukrainie, gdzie nie
ma wolontariuszy, którzy starają się dbać o te psy i je dokarmiać na ulicach
po prostu. A jak długo będziecie tam jeździć?
Póki będziemy mieli możliwości, to te
możliwości zależne są od naszego zdrowia, od naszego sprzętu, od
naszych możliwości pomagania fizycznego w postaci chociażby towaru, który zdobywamy.
Nie widzę nie widzę sensu przestawania obecnie.
Widzę sens pomagania, bo jak zaczęła się wojna jeździło tam mnóstwo ekip.
A teraz mało? Teraz jeździ kilka, systematycznie jeździ
kilka zespołów tak jak nasz z Polski, które docierają bezpośrednio.
Podkreślam to bezpośrednio, bo my nie
jeździmy do dużych magazynów, my jeździmy do rąk własnych, do chłopaków w okopach,
do medyków, do punktów stabilizacyjnych, do schronisk, do weterynarzy, do
wolontariuszy czy do rodzin, które gdzieś tam są na wschodzie.
Nie potrafią uciec, nie chcą uciec, nie mogą uciec, nie mają nic.
Więc jedziemy bezpośrednio do tych, którzy potrzebują pomocy.
Słuchaj, a Ty nie wiem
bo wy jedziecie na wojnę właściwie?
Umiecie strzelać,
macie kamizelki kuloodporne, macie odporne samochody?
Staramy się jeździć w taki rejon, żeby
minimalizować ryzyko, ale nie raz się zdarzało, że byliśmy
pod obstrzałem, takim, który był
200, 100 metrów od nas spadały pociski moździeżowe, czy grady, tak zwane.
Staramy się zawsze robić tak, żeby być jak najdalej od działań wojennych.
Czasami są to 3 kilometry, czasami 5 kilometrów, czasami 20.
Są miejsca
często jesteśmy na konwoju, gdzie widzimy
na horyzoncie eksplozje, wybuchy i to wszystko słyszysz przez dzień, dwa, non
stop słyszysz to, co się dzieje za twoimi plecami.
Są miejsca, gdzie jest niebezpiecznie, gdzie drony nad nami latają ruskie, gdzie
były momenty, gdzie widzieliśmy Rosjan przez lornetkę.
Natomiast
staramy się tego unikać.
Nie zawsze się da.
Oczywiście nasi wolontariusze wszyscy w
naszej ekipie mają kamizelki kuloodporne, hełmy, wszyscy są przeszkoleni
w systemie tzw.
PC 3, czyli pomocy medycznej, wojskowej.
Na zasadach wojskowych.
I wszyscy nasi wolontariusze potrafią
obsługiwać broń, bo powiedziałem, że to musi być podstawa.
Jeśli tam jeździmy, my tam jeździmy bez
broni, bo dostajemy ochronę od strony gdzieś tam ukraińskiej już. Kiedy jedziecie?
Ruszamy teraz 18 lutego do Zaporoża i w okolice Zaporoża, to mamy dostawę
generatorów prądu dla szpitali, jak również dla żołnierzy. To co na paliwo jest?
Jeszcze nie, ale mamy jeszcze 2 tygodnie.
Czyli potrzeba ile?
Cztery tysiące na samochód?
Dychę prawie. W dwa auta ruszamy.
A kolejne zawody kiedy masz?
No właśnie.
Nasze wyścigi są między styczniem a marcem na śniegu.
Teoretycznie powinienem się ścigać teraz prawie co weekend na śniegu.
Na razie odbyłem dwa start na śniegu, bo śniegu nie ma.
Śniegu nie ma.
Także myślę, że nie wiem, czy w ogóle tej zimy jeszcze wystartuję na śniegu.
Igor chapeau bas
Dziękuję.
Zapraszam do oglądania i do słuchania podcastów
Jestem z Gdańska, także tego z Igorem Traczem.
I pamiętajcie potrzebna kasa na paliwo, bo kolejne konwoje muszą jechać do Ukrainy.
Dziękuję bardzo.