W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen.
Miłość Boga Ojca, łaska Pana naszego
Jezusa Chrystusa i dar jedności w Duchu
Świętym niech będą z Wami wszystkimi. I z Duchem twoim.
Witam wszystkich bardzo serdecznie na niedzielnej Eucharystii.
Niedziela to dla nas, chrześcijan, dzień święty.
W tym dniu przychodzimy do swiątyń, aby
sprawować najświętszą Ofiarę Mszy Świętej, w czasie której przychodzi do nas Chrystus
w swoim słowie, ale także w Najświętszym Sakramencie Ołtarza.
Przychodzimy przynosząc własne intencje, prośby, podziękowania, radości i smutki.
To wszystko pragniemy powierzać dobremu Bogu, prosząc Go o błogosławieństwo.
Dzisiejsza niedzielna msza święta
sprawowana w naszej Bazylice nazywanej Koroną Miasta Gdańska,
sprawuje się dla nas w jakże ważnym, choć smutnym dniu.
Przed pięcioma laty, wskutek zamachu, jaki dokonał się 13
stycznia, w dniu następnym, mimo usilnych starań lekarzy,
odszedł do wieczności prezydent Miasta Gdańska Paweł Adamowicz.
Gromadzimy się dzisiaj tutaj
wokół ołtarza wraz z jego rodziną, jego mamą, córkami, żoną, bratem.
Gromadzimy się wraz z władzami Miasta Gdańska.
Posłami, senatorami.
Gromadzimy się jako wspólnota
ludzi wiary, która pragnie obdarzyć tą najpiękniejszą modlitwą śp.
Pawła.
Ta Msza Święta, w której uczestniczymy, sprawuje wraz z księżmi i ojcami
o spokój duszy dla zamordowanego przed pięciu laty Pawła Adamowicza.
Niech dobry Bóg przyjmie go do
społeczności zbawionych i da mu szczęście wieczne.
Witając wszystkich, zapraszam do wspólnej modlitwy.
Zapraszam również tych, którzy łączą się z
nami na drodze przekazu przez telewizję publiczną.
Dobry Boże, spójrz na nas z miłością i wysłuchaj naszych modlitw.
Świadomi jednak własnych grzechów, na wstępie przeprośmy za nie Boga,
abyśmy mogli z czystym sercem złożyć tę eucharystyczną ofiarę.
Spowiadam się Bogu Wszechmogącemu i Wam,
bracia i siostry, że bardzo zgrzeszyłem myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem
moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina.
Przeto błagam Najświętszą Maryję zawsze
Dziewicę, wszystkich Aniołów i świętych i wa bracia i siostry
o modlitwę za mnie do pana Boga naszego
Niech się zmiłuje nad nami Bóg Wszechmogący
i odpuściwszy nam grzechy doprowadzi nas do życia wiecznego Amen
[śpiew]
Chwała na wysokości Bogu,
a na ziemi pokój ludziom dobrej woli.
Chwalimy Cię, błogosławimy Cię, wielbimy Cię, wysławiamy Cię.
Dzięki Ci składamy, bo wielka jest chwała Twoja
Panie Boże, Królu nieba, Boże Ojcze wszechmogący.
Panie, Synu Jednorodzony, Jezu Chryste.
Panie Boże, Baranku Boży, Synu Ojca,
który gładzisz grzechy świata,
zmiłuj się nad nami.
Który gładzisz grzechy świata,
przyjm błaganie nasze,
który siedzisz po prawicy Ojca,
zmiłuj się nad nami.
Albowiem tylko Tyś jest święty.
Tylko Tyś jest Panem.
Tylko Tyś Najwyższy, Jezu Chryste.
Z Duchem Świętym w chwale Boga Ojca. Amen.
Módlmy się. Wszechmogący wieczny Boże, Ty rządzisz niebem i ziemią.
Wysłuchaj łaskawie prośby swojego ludu i obdarz nasze czasy swoim pokojem.
Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa,
Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego.
Bóg przez wszystkie wieki wieków.
Amen.
Czytanie z 1. Księgi Samuela.
Samuel spał w przybytku Pańskim, gdzie znajdowała się Arka Przymierza.
Wtedy Pan zawołał Samuela, a ten odpowiedział: Oto jestem.
Pobiegł do Helego, mówiąc mu: Oto jestem.
Przecież mnie wołałeś.
Heli odrzekł: Nie wołałem cię, wróć i połóż się spać.
Położył się zatem spać, lecz Pan powtórzył wołanie: Samuelu.
Wtedy Samuel
poszedł do Helego ponownie, mówiąc: Oto jestem. Przecież mnie wołałeś.
Odrzekł mu: Nie wołałem, cię synu mój. Wróć i połóż się spać.
Samuel bowiem jeszcze nie znał Pana, a
Słowo Pańskie nie było mu jeszcze objawione.
I znów Pan powtórzył po raz trzeci swe wołanie: Samuelu.
Wstał więc i poszedł do Helego, mówiąc: Oto jestem.
Przecież mnie wołałeś.
Heli zrozumiał, że to Pan woła chłopca.
Rzekł więc Heli do Samuela: Idź spać.
Gdyby jednak ktoś cię wołał, odpowiedz: mów Panie, bo sługa twój słucha.
Odszedł Samuel, położył się spać na swoim miejscu.
Przybył Pan i stanąwszy zawołał jak
poprzednim razem: Samuelu, Samuelu. Samuel odpowiedział: Mów, bo sługa twój słucha.
Samuel dorastał, a Pan był z nim.
Nie pozwolił upaść żadnemu jego słowu na ziemię.
Oto Słowo Boże.
Bogu niech będą dzięki.
Przychodzę Boże
pełnić Twoją wolę.
Z nadzieją czekałem na Pana,
a On pochylił się nade mną.
Włożył mi w usta pieśń nową.
Śpiew dla naszego Boga.
Nie chciałeś ofiary krwawej, ani z płodów ziemi, lecz otwarłeś mi uszy.
Nie żądałeś
całopalenia i ofiary za grzechy.
Wtedy powiedziałem: oto przychodzę.
Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę.
W zwoju księgi jest o mnie napisane.
Radością jest dla mnie pełnić Twoją wolę, mój Boże.
A Twoje prawo mieszka w moim sercu.
Głosiłem Twą sprawiedliwość w wielkim zgromadzeniu.
I nie powściągałem warg moich.
O czym Ty wiesz, Panie.
Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę.
Czytanie z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian.
Bracia, ciało nie jest dla rozpusty, lecz dla Pana, a Pan dla ciała.
Bóg zaś i Pana wskrzesił i nas również swą mocą wskrzesi.
Czyż nie wiecie, że ciała wasze są członkami Chrystusa?
Ten zaś, kto się łączy z Panem, jest z Nim jednym duchem.
Strzeżcie się rozpusty.
Bo czyż jakikolwiek grzech popełniony przez człowieka jest poza ciałem?
Lecz ja wam mówię: kto grzeszy rozpustą, przeciwko własnemu ciału grzeszy.
Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest przybytkiem Ducha Świętego, który w was
jest, a którego macie od Boga i że już nie należycie do samych siebie?
Za wielką bowiem cenę zostaliście nabyci.
Chwalcie więc Boga w waszym ciele.
Oto Słowo Boże.
Bogu niech będą dzięki.
[chór śpiewa Alleluja]
Znaleźliśmy Mesjasza w postaci Chrystusa, łaska i prawda przeszły przez Niego.
[chór śpiewa Alleluja]
Pan z Wami.
I z duchem Twoim.
Słowa Ewangelii według świętego Jana.
Chwała Tobie Panie.
Jan stał wraz z dwoma swoimi uczniami i
gdy zobaczył przechodzącego Jezusa, rzekł: Oto Baranek Boży.
Dwaj uczniowie usłyszeli, jak mówił i poszli za Jezusem.
Jezus zaś, odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich:
Czego szukacie?
Oni powiedzieli do Niego: Rabbi.
To znaczy: nauczycielu. Gdzie mieszkasz?
Odpowiedział im: Chodźcie, a zobaczycie.
Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka i tego dnia pozostali u Niego.
Było to około godziny 10.
Jednym z dwóch, którzy to usłyszeli od
Jana i poszli za Nim, był Andrzej, brat Szymona Piotra.
Ten spotkał najpierw swego brata i rzekł do niego:
Znaleźliśmy Mesjasza. To znaczy Chrystusa.
I przyprowadził go do Jezusa.
A Jezus, wejrzawszy na niego, powiedział: Ty jesteś Szymon, syn Jana.
Ty będziesz nazywał się Kefas, to znaczy Piotr.
Oto słowo Pańskie.
Chwała Tobie, Chryste.
[chór śpiewa Alleluja]
Niezwykle optymistycznie brzmią słowa dzisiejszej liturgii słowa.
Jej bohaterowie pomagają rozpoznać innym głos i wolę Boga.
Heli pomaga rozpoznać głos Boga
Samuelowi, który wtedy nie znał Pana, nie potrafił jeszcze
rozpoznać głosu Pańskiego, uwierzyć, że Bóg przemawia do jego serca i wzywa go do
wielkiej posługi.
Trudno czasem człowiekowi, w tym zwyczajnym zdarzeniu, jakim jest
choćby sen, odnaleźć coś szczególnego, a nawet
mistycznego. Doświadczyć spotkania z Bogiem.
Dlatego czasem potrzebujemy kogoś, kto otworzy nam oczy.
Tak, jak Heli otworzył oczy i serce Samuelowi na głos Boga.
Z kolei bohater Ewangelii świętego Jana,
Jan, od razu, ze stuprocentową pewnością
wskazuje swoim uczniom Chrystusa jako Mesjasza.
Nie jakiegoś wyjątkowego człowieka, ale Mesjasza.
Baranka Bożego, który odmieni cały świat, a nawet wywróci ówczesną religijną i
społeczną rzeczywistość do góry nogami.
Podobnie odważnie i bez najmniejszego
cienia wątpliwości postępuje Andrzej, przyprowadzając do Jezusa swojego brata.
A więc bohaterami dzisiejszej liturgii słowa są prorocy,
ale są także nauczyciele, przewodnicy. Ci, których nazywamy duchowymi
drogowskazami. Ci, których nazywamy autorytetami w naszym życiu.
Pozwalają nam odgadnąć i odczytać
głębszą prawdę, zwłaszcza tę prawdę, która jest objawiona
człowiekowi na drodze jego duchowego doświadczenia i przeżycia.
To wspaniała i piękna rzecz,
jak napisał w komentarzu do dzisiejszej liturgii słowa jeden z dominikanów,
pomóc odnaleźć drugiemu właściwą drogę w
życiowej podróży, stać się w pewnym momencie, być może
tylko na chwilę, ale ważnym przewodnikiem w drodze.
Przewodnikiem, który sam także odbywa podobną podróż.
I czasem, nawet jeśli pokonuje trasę swoich
życiowych doświadczeń, pełną trudności, zawiłości i zwątpienia,
to jest również w stanie pomóc drugiemu człowiekowi.
Tyle słowa komentarza.
Odczytajmy te słowa także w naszym, konkretnym kontekście.
Czasem bowiem w życiu bywa tak, że nie tylko ludzie pozwalają nam odkryć
pewną głębszą prawdę o sobie samym, o naszych wyborach,
ale także pewne zdarzenia, które stają się rodzajem kamieni milowych,
punktów zwrotnych albo, jak czasem się mówi, jakiegoś doświadczenia granicznego.
My zaś bywamy uparci jak ów Samuel, który
nie może uwierzyć, że to Bóg przemawia sam do niego bezpośrednio.
Szukamy potwierdzenia, tego osobistego doświadczenia, także u innych.
Doświadczenie wskazywania drogi
mają te wydarzenia, które odmieniają nas wewnętrznie, duchowo.
Gromadzi nas dzisiaj, jak już to na samym początku tej Eucharystii było powiedziane,
msza święta sprawowana w intencji śp.
Pawła Adamowicza w 5. rocznicę jego tragicznej śmierci.
To właśnie to doświadczenie tragiczne, dramatyczne, jakim była ta śmierć,
wciąż zadaje każdemu z nas pytanie: po co ona była i jak nas przemieniła?
Bo śmierć może być
wydarzeniem, które człowieka pogrąży i dobije w jego rozpaczy, w smutku.
Ale może być też momentem, w którym człowiek odkryje głębszą prawdę o sobie.
Ksiądz Józef Tischner, który z pewnością
także był jednym z autorytetów i nauczycieli śp.
Pawła, a dla naszego pokolenia pozostanie kimś ważnym na drodze naszych duchowych
wyborów i osobistych odkryć, w Filozofii dramatu
napisał o śmierci niezwykle przejmujące słowa.
Pisał:
Śmierć odsłania nam prawdę, że człowiek jest istotą dziedziczną.
Dziedziczenie jest formą wzajemności.
Stajemy nad grobem, nad ludzkimi prochami.
Ale umarli mówią i stanowią jakieś mniej lub bardziej określone zobowiązanie.
Niekiedy umarli zobowiązują mocniej, niż żywi.
U grobu zmarłego człowieka uświadamiamy sobie, że jesteśmy dziedzicami.
Przypomniałem sobie te słowa
księdza Tischnera, kiedy zastanawiałem się, jak mocno wciąż
przemawia do nas to tragiczne zdarzenie sprzed 5 laty.
Co zostało nam po tej śmierci?
Jak ona nas odmieniła?
Jakie dziedzictwo duchowe odkrywamy w tym wydarzeniu, w tym zdarzeniu?
Śmierć jest stratą, szczególnie mocną dla najbliższych, dla rodziny, dla przyjaciół.
Śmierć jest stratą w wymiarze społecznym.
Byliśmy tego i jesteśmy wciąż świadkami,
kiedy widzimy, jak mieszkańcy Gdańska, miasta, gdzie
Paweł był prezydentem przez tak długi okres czasu, wciąż przywołują jego pamięć.
Ale śmierć również pozwala nam odkryć prawdę,
po co człowiek żyje.
To nie przypadek, że ostatnie słowa
Pawła Adamowicza wypowiedziane tuż przed śmiercią odwoływały się do dobra
i do radości dzielenia się tym dobrem z innymi. Mówił:
to jest cudowny czas dzielenia się dobrem.
Przywoływał cechy Gdańska i gdańszczan.
Gdańsk jest szczodry. Gdańsk się dzieli
dobrem.
Gdańsk chce być Miastem Solidarności.
Za to wszystko serdecznie dziękuję.
Może to przypadek, ale przecież wiemy, że Bóg czasem
przemawia także w takie zwyczajne sytuacje, które z pozoru
są kawałkiem rzeczywistości, biegiem czasu, a z perspektywy nadają
naszej refleksji zupełnie inny wymiar.
Idąc za Tischnerem moglibyśmy powiedzieć,
że to miejsce, gdzie w gdańskiej bazylice spoczywają prochy Pawła,
uświadamia nam, że jeśli chcemy się wciąż czuć jego dziedzicami,
jego przyjaciółmi i znajomymi, jeśli chcemy z tego dziedzictwa
czerpać, to musimy nauczyć się umiejętności dzielenia się z drugim.
To musimy nabyć w sobie zdolność do otwarcia na innych.
Musimy praktykować solidarność, zarówno tę codzienną, zwyczajną,
jak i tę, na którą zdobywamy się w chwilach wielkiej próby.
Wreszcie
to dziedzictwo to również umiejętność, a nawet powiedziałbym, konieczność
przebaczenia tym, którzy wobec nas zawinili.
Czy to dziedzictwo pozostanie tylko w wymiarze słów i pięknych haseł,
czy stanie się rzeczywistością,
motorem naszego działania, tak naprawdę zależy tylko od nas.
Bóg posyła nam nauczycieli, proroków,
stawia pośród nas autorytety, które mają być drogowskazami dla naszego życia.
Jestem przekonany, że dla wielu z nas osoba i przesłanie, które zostawił śp.
Paweł Adamowicz, stało się takim motorem działania.
Owoce tego działania nawet możemy już
zobaczyć i dostrzec w tej rzeczywistości, która się zmienia.
Ale ta śmierć jest tym dziedzictwem, które musi być
odkrywane i realizowane każdego dnia na nowo.
Ona się w swoim znaczeniu, w swoim skutku nigdy nie skończyła.
Przyzywam tutaj i myślę o słowach, które
5 lat temu wygłosił na końcu mszy świętej pogrzebowej ojciec Ludwik Wiśniewski.
Był to apel.
Apel, który wygłosił z tego miejsca,
dając przykład Gdańska jako miasta, z którego wielokrotnie wydobywał się głos, a
czasem wręcz krzyk, przywracający ludziom wiarę i moralną odwagę do pokonywania i
przezwyciężania najtrudniejszych przeszkód.
Mówił o oczekiwaniu przesłania, które
przywróci moralną równowagę w naszym kraju i w naszych sercach.
Te słowa się nie zdezaktualizowały.
Te słowa
brzmią i powinny brzmieć i rozbrzmiewać w naszych sercach, ale co ważniejsze,
w naszych sumieniach każdego dnia. Bo wciąż musimy przywracać w sobie,
a przez nas także w środowisku, w przestrzeni, w której funkcjonujemy,
tę moralną równowagę. Odbudowywać to, co jest kręgosłupem naszego działania.
Ojciec Ludwik, wypowiadając te słowa, wypowiadał je także jako przewodnik i
nauczyciel Pawła, jako duchowy opiekun wielu z Was,
legendarny duszpasterz tutaj tego miasta. Dlatego
miał nie tylko odwagę, ale i rodzaj konieczności wskazania na to, co jest
największą trucizną zatruwającą ludzkie życie i działanie.
Tym uczuciem jest nienawiść.
Bo nienawiść nie tylko niszczy
tego, w którego stronę jest wypowiadana, wymierzona.
Nienawiść niszczy także tego, kto temu uczuciu się poddaje.
Jeśli dzisiaj mówimy
o dziedzictwie Pawła Adamowicza, to mam wrażenie, że przede wszystkim
musimy odkrywać w sobie gotowość i siłę do tego, aby
usuwać z przestrzeni naszego życia osobistego, ale także społecznego
ową nienawiść, która zatruwa człowieka i która wymierzona przeciwko bliźniemu
obraca się także przecież zawsze przeciwko Bogu.
Odwraca człowieka od Boga, który
przychodzi z Dobrą Nowiną, który przychodzi z orędziem miłości,
który przychodzi, bo jest drogą, prawdą i życiem.
Kataloński pisarz Carlos Ruiz Zafón
napisał kiedyś, że dopóki nie zrozumiesz śmierci, nie zrozumiesz życia.
Dlatego tak bardzo śmierć, zwłaszcza śmierć przedwczesna kogoś
bliskiego, niezapowiedziana i zaskakująca śmierć, przejmująca w swej brutalności i
bezwzględności, wzywa dzisiaj nas do refleksji, co zrobimy
z tym dziedzictwem, o którym mówił ksiądz Tischner jako
dziedzictwo, które śmierć odsłania, które śmierć nam pozostawia. Z dziedzictwem
życia i społecznej aktywności, którą zostawił nam Paweł Adamowicz.
Ewangelia, którą słyszeliśmy w czasie tej liturgii,
mówi o tym, aby mieć odwagę pójść i zobaczyć, przekonać się na własne oczy.
Ale mieć odwagę też przyjąć to wezwanie, które Bóg kieruje do serca człowieka.
Trzeba mieć odwagę, aby pójść drogą prawdy.
Trzeba mieć odwagę, aby pójść drogą przebaczenia.
Trzeba mieć odwagę, aby pójść drogą miłości.
Jeśli tą drogą pójdziemy, pójdziemy drogą Jezusa,
ale także pójdziemy drogą dziedzictwa, które zostawia nam
ten, którego dziś, w rocznicę jego tragicznej śmierci, wspominamy.
Na koniec, siostry i bracia,
chciałbym zostawić Was z refleksją zapisaną poetyckim słowem księdza Jana
Twardowskiego. Można odejść na zawsze, by stale być blisko.
Wielokrotnie wspominamy osobę i życie Pawła Adamowicza.
Wiemy, że choć odszedł, wciąż jest blisko
nas, naszych spraw, naszych wyborów, tego, co jest naszym dziedzictwem.
Amen.
[wierni odmawiają modlitwę Wierzę w Boga]
Do Jezusa Chrystusa, który powołuje nas
tak, jak pierwszych uczniów do głoszenia prawdy, zanieśmy nasze ufne modlitwy.
Módlmy się za Kościół Boży, aby z odwagą i mocą Apostołów głosił Ewangelię Chrystusa.
Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas Panie. Prośmy dzisiaj szczególnie za nasze miasto, Gdańsk.
Prośmy o pomyślność, o opatrzność Pana Boga, o prowadzenie przez Pana Boga.
Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas Panie.
Prośmy za śp.
prezydenta Pawła Adamowicza, aby dobry Bóg przyjął go do swojej chwały.
Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas Panie.
Prosimy też za rodzinę i bliskich
śp. Pawła Adamowicza,
szczególnie za mamę, żonę, córki, brata, aby doświadczali każdego dnia Bożej opieki
i w Bogu odnajdywali siły i nadzieję do codziennego życia.
Ciebie prosimy.
Wysłuchaj nas, Panie.
Polecajmy też naszych bliskich zmarłych.
Szczególnie modlimy się też za tatę śp.
Pawła Adamowicza, Ryszarda, prosząc o życie wieczne w Chrystusie
dla nich. Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie.
I prośmy też za nas samych, uczestniczących w tej Świętej Liturgii,
abyśmy nie zamykali naszych serc na potrzeby naszych sióstr i braci.
Ciebie prosimy.
Wysłuchaj nas, Panie.
Panie Jezu Chryste, który łaskawie rządzisz i kierujesz nami.
Wysłuchaj nasze pokorne modlitwy, które do Ciebie zanosimy.
Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.
Jest naszą tradycją,
że począwszy od mszy pogrzebowej,
co roku, kiedy przypada rocznica śmierci,
gdy zbieramy ofiary na tacę, są one przeznaczone na pomoc
udręczonym wojną mieszkańcom Syrii, rodzinom w Aleppo.
Śp.
Paweł Adamowicz sam wspierał rodziny Aleppo za pośrednictwem
programu pomocowego, który realizuje Caritas Polska, Rodzina Rodzinie.
Bóg zapłać za złożone dzisiaj ofiary.
[artystka śpiewa Cicha Noc]
Módlcie się, aby moją i waszą ofiarę przyjął Bóg Ojciec Wszechmogący.
Niech Pan przyjmie ofiarę z rąk Twoich na cześć i chwałę swojego imienia.
A także na pożytek nas i całego Kościoła świętego.
Panie nasz Boże, daj nam godnie uczestniczyć w świętych obrzędach.
Ilekroć bowiem sprawujemy pamiątkę ofiary
Chrystusa, spełnia się dzieło naszego
odkupienia przez Chrystusa Pana naszego.
Amen.
Pan z wami. I z duchem twoim.
W górę serca.
Wznosimy je do Pana.
Dzięki składajmy Panu Bogu naszemu.
Godne to i sprawiedliwe.
Zaprawdę godne to i sprawiedliwe, aby Ciebie, Boże, chwaliły niebo i ziemia,
chociaż nie potrzebujesz naszego uwielbienia,
pobudzasz nas jednak swoją łaską, abyśmy Tobie składali dziękczynienie.
Nasze hymny pochwalne niczego Tobie nie dodają, ale się przyczyniają do naszego
zbawienia przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Dlatego zjednoczeni z chmurami aniołów, wystawiamy Ciebie z radością wołając.
Święty, święty, święty.
Pan Bóg zastępów.
Pełne są niebiosa
i ziemia chwały Twojej.
Hosanna na wysokości.
Błogosławiony
który idzie w imię Pańskie.
Hosanna na wysokości.
Zaprawdę, święty jesteś, Boże, źródło wszelkiej świętości.
Dlatego stajemy przed Tobą i zjednoczeni z całym Kościołem
uroczyście obchodzimy pierwszy dzień tygodnia, w którym Jezus Chrystus
zmartwychwstał i zesłał na Apostołów Ducha Świętego. Przez Chrystusa
prosimy Ciebie, Wszechmogący Boże.
Uświęć te dary mocą Twojego Ducha, aby
stały się dla nas Ciałem i Krwią naszego Pana, Jezusa Chrystusa.
On to, gdy dobrowolnie wydał się na mękę, wziął chleb i dzięki Tobie składając,
łamał i rozdawał swoim uczniom, mówiąc. Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy.
To jest bowiem Ciało moje, które za was będzie wydane.
Podobnie po wieczerzy wziął kielich i ponownie dzięki Tobie składając, podał
swoim uczniom, mówiąc. Bierzcie i pijcie z niego wszyscy.
To jest bowiem kielich Krwi mojej, nowego i wiecznego przymierza,
która za was i za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów.
To czyńcie na moją pamiątkę.
Wielka jest tajemnica naszej wiary.
Ile razy ten chleb spożywamy
i pijemy z tego kielicha.
głosimy śmierć Twoją, Panie,
oczekując Twego przyjścia w chwale.
Wspominając śmierć i zmartwychwstanie
Twojego Syna, ofiarujemy Tobie, Boże, Chleb życia i Kielich zbawienia i dziękujemy, że
nas wybrałeś, abyśmy stali przed Tobą i Tobie służyli.
Pokornie błagamy, aby Duch Święty
zjednoczył nas wszystkich przyjmujących Ciało i Krew Chrystusa.
Pamiętaj Boże o Twoim Kościele na całej ziemi.
Spraw, aby lud Twój wzrastał w miłości.
Razem z naszym papieżem Franciszkiem,
naszym Biskupem Tadeuszem oraz całym duchowieństwem.
Pamiętaj o Twoim słudze Pawle, którego z tego świata wezwałeś do siebie.
Spraw, aby ten, który przez chrzest został włączony w
śmierć Twojego Syna, miał również udział w Jego zmartwychwstaniu.
Pamiętaj także o naszych zmarłych
braciach i siostrach, którzy zasnęli z nadzieją zmartwychwstania
i o wszystkich, którzy w Twojej łasce odeszli z tego świata.
Dopuść ich do oglądania Twojej światłości.
Prosimy Cię, zmiłuj się nad nami wszystkimi i daj nam udział w życiu
wiecznym z Najświętszą Bogurodzicą Dziewicą Maryją,
ze Świętym Józefem, jej oblubieńcem, ze Świętymi Apostołami,
z naszymi patronami i wszystkimi świętymi, którzy w ciągu wieków podobali się Tobie,
abyśmy z nimi wychwalali Ciebie przez Twojego Syna, Jezusa Chrystusa.
Przez Chrystusa z Chrystusem i w
Chrystusie, Tobie, Boże Ojcze
Wszechmogący, w jedności Ducha Świętego
wszelka cześć i chwała przez wszystkie wieki wieków.
Amen.
Módlmy się do Ojca Niebieskiego, jak nas nauczył Jezus Chrystus.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie.
Święć się imię Twoje.
Przyjdź Królestwo Twoje.
Bądź wola Twoja
Jako w niebie, tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj
i odpuść nam nasze winy jako i my odpuszczamy
naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie
ale nas zbaw ode złego.
Wybaw nas Panie, od zła wszelkiego i obdarz nasze czasy pokojem.
Wspomóż nas w swoim miłosierdziu,
abyśmy zawsze wolni od grzechu i bezpieczni od wszelkiego zamętu,
pełni nadziei oczekiwali przyjścia naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.
Bo Twoje jest królestwo i potęga i chwała na wieki.
Panie Jezu Chryste,
Ty powiedziałeś swoim Apostołom: pokój wam zostawiam, pokój mój wam daję.
Prosimy Cię, nie zważaj na grzechy nasze,
lecz na wiarę swojego Kościoła i zgodnie z Twoją wolą napełnij go pokojem i
doprowadź do pełnej jedności, który żyjesz i króluje na wieki wieków. Amen.
Pokój Pański niech zawsze będzie z wami. I z Duchem Twoim.
Przekażcie sobie znak pokoju.
[chór śpiewa]
Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata.
Błogosławieni, którzy zostali wezwani na Jego ucztę.
Panie, nie jestem godzien
abyś przyszedł do mnie.
Ale powiedz tylko słowo
a będzie uzdrowiona dusza moja.
[chór śpiewa Lulajże Jezuniu]
[chór śpiewa Gdy śliczna Panna]
Módlmy się.
Panie nasz Boże, tchnij w nas ducha Twojej
miłości.
I w swojej dobroci zjednocz wszystkich, których posiliłeś tym samym chlebem
eucharystycznym przez Chrystusa Pana naszego.
Amen.
Usiądźmy na chwilę, zanim przejdę do ogłoszeń parafialnych.
Chciałem bardzo serdecznie wszystkim
podziękować za dzisiejszą wspólną modlitwę.
W imieniu rodziny kieruję szczególne
podziękowania do tych, którzy przybyli nie tylko z Gdańska, ale również z innych
stron naszego województwa i z całej Polski.
Wszystkim samorządowcom, wszystkim parlamentarzystom.
Wszystkim Wam, drodzy Państwo, w imieniu
rodziny składam serdeczne podziękowanie, nie tylko za dzisiejszą obecność i
modlitwę tutaj, ale za to, że pamiętacie o Pawle.
Jako proboszcz Kościoła Mariackiego muszę
powiedzieć, że jest to jedno z najczęściej odwiedzanych miejsc w naszej świątyni.
Przychodzą tutaj ludzie, aby
przez chwilę pomyśleć, pomodlić się, zapalić świece, złożyć kwiaty.
Przychodzą nie tylko delegacje, ale zwykli mieszkańcy z Polski i świata.
Pragnę bardzo serdecznie pozdrowić
Pana Komandora Romana Rakowskiego, stuletniego Pana, który jest
Kawalerem Orderu Virtuti Militari, który jest dzisiaj również razem z nami.
Bardzo się cieszę, Panie Romanie, że na
tyle ma Pan sił, że Pan trwa zawsze i przychodzi na te uroczystości.
W tych dniach Pan Roman będzie obchodził setne urodziny.
Bardzo dziękuję
księdzu Kazimierzowi Sowa, który dzisiaj wygłosił do nas Słowo Boże.
Księże Kazimierzu, składam serdeczne Bóg zapłać.
Bardzo dziękuję
Capelli Gedanensis, której przewodniczy Pan dyrektor Marek Więcławek.
Bardzo dziękuję za dzisiejszą oprawę muzyczną.
Bardzo dziękuję Paniom, które
zakładają piękne, gdańskie suknie, aby w ważnych momentach być tutaj w Kościele
Mariackim i podkreślać piękną tradycję i historię naszego miasta.
Bardzo Wam dziękuję.
Pragnę wszystkim Wam podziękować.
Te dni to są niełatwe dni nie tylko dla rodziny, ale dla nas wszystkich.
Ale są to dni pełnej mobilizacji.
Wczoraj tu, w tej bazylice, modliliśmy się
w osobach przedstawicieli różnych religii i wyznań.
Przychodzimy tutaj co roku, aby wspólnym głosem wołać do Boga,
aby przyjął Pawła do nieba, a nam wszystkim by udzielił łaski pokoju.
Myślę, że ta modlitwa o pokój dzisiaj jeszcze bardziej ma
swoją potrzebę,
jak byśmy to powiedzieli, jest ona bardzo potrzebna.
Bardzo dziękuję. Są dzisiaj również przedstawiciele innych
religii, dlatego Wam bardzo dziękuję, że jesteście również z nami na naszej
najważniejszej modlitwie, jaką jest Msza Święta.
Dziękuję wszystkim, drodzy bracia i siostry.
Pozdrawiam wszystkich gości.
Warto pochodzić po naszej pięknej bazylice.
Jest ona naprawdę cudowna.
Odzwierciedla ona historię naszego miasta,
jakże różną, bogatą, ale również pełną emocji.
Niektórzy, którzy przybywają do Gdańska
patrzą, mówią: Księże, dlaczego te ściany są takie białe?
W Krakowie są kolorowe.
Ja mówię: u nas też są kolorowe, ale w niektórych częściach.
Ale prawie przez 400 lat gospodarzami tego Kościoła byli
luteranie.
I rzeczywiście wtedy, za tamtych czasów, te ściany zostały pomalowane.
Ale ta biel też oddaje piękno.
Za chwilę podejdziemy do grobu śp.
Pawła Adamowicza, złożymy tam kwiaty, zaniesiemy modlitwę.
Uczynimy to po Bożym błogosławieństwie.
I teraz nasze ogłoszenia.
Od czwartku
rozpoczyna się Tydzień Powszechnej Modlitwy o Jedność Chrześcijan.
W ramach tego tygodnia codziennie w innych
kościołach różnych wyznań i religii odbywać się będą spotkania modlitewne.
Zachęcam do zapoznania się.
Na stronie internetowej diecezji są podane adresy spotkań modlitewnych.
Jeżeli ktoś ma ochotę, proszę wziąć udział w tych modlitwach.
W liturgii Kościoła w środę przypada wspomnienie świętego Antoniego Opata, a w piątek
będziemy czcić świętego Jakuba Sebastiana Pelczara.
Zapraszam na nowennę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy w każdą środę.
Prośby i podziękowanie, które chcielibyśmy polecić we wspólnotowej modlitwie
w czasie nowenny można składać u stóp pięknej Madonny Gdańskiej.
W zakrystii i biurze parafialnym
prowadzimy zapisy osób, które chciałyby przyjąć księdza po kolędzie.
Wizyta duszpasterska odbędzie się u tych rodzin w umówionym wspólnie terminie.
We wtorek imieniny obchodzi wspierający
nas w posłudze duszpasterz ksiądz senior prałat Włodzimierz Zduński, któremu już
dzisiaj składamy najserdeczniejsze życzenia.
Życzę wszystkim dużo Bożego błogosławieństwa.
Na koniec wspólnie,
kto może, podejdźmy po Bożym błogosławieństwie do
grobu, do kaplicy świętego Marcina, gdzie spoczywają prochy Pana prezydenta.
Zapomniałem.
Dziękuję ojcom dominikanom. Na ręce ojca przełożonego.
Pan z wami.
I z duchem twoim.
Niech nas strzeże i błogosławi Bóg Wszechmogący, Ojciec i Syn i Duch Święty.
Amen.
Idźcie w pokoju
Chrystusa. Bogu niech będą dzięki.