Policzyć, chcemy zobaczyć nas wszystkich.
Chcemy się ze sobą wszyscy przywitać.
Chcemy uśmiechnąć się do siebie w tym właśnie czasie.
Po tych trudnych dwóch latach, w czasie których niestety odeszło
wiele, wiele osób. Z naszego stowarzyszenia odszedł
Jego wiceprezes Marek Lesiński.
Wciąż nie możemy się z tym pogodzić.
Miał dopiero 56 lat.
Był w dobrym zdrowiu, a jednak COVID go pokonał.
Byliśmy ostatnio u niego na grobie,
odmówiliśmy za jego duszę
Zdrowaś Mario. Nie możemy wciąż pogodzić się
z tym, że Marek odszedł. Ale wspominamy także tych wszystkich,
którzy współtworzyli naszą paradę przez ostatnie dwadzieścia
lat.
To były także inne osoby.
Jacek Spychała, też niestety odszedł w 2010
roku, zginął w wypadku motocyklowym,
w wypadku komunikacyjnym. Wspominamy Floriana Staniewskiego,
który przez wiele, wiele lat
wcielał się w rolę Józefa Piłsudskiego.
Wspominamy w końcu Pawła Adamowicza, wspaniałego naszego
partnera, patrona, osoby, bez której parada by się nie odbyła.
Osoby, której tak bardzo zależało zawsze na tych patriotycznych
akcentach.
Kochani będziemy tutaj chwilę czekać.
Będziemy czekać, aż wszyscy przyjdą.
W tym czasie nasze chóry połączone zaśpiewają nam
pod dyrekcją Darii Polanowskiej.
Droga pani Dario, nasza dyrygentko, czy jest pani tutaj z nami
i czy może pani nasze chóry już poprowadzić
do śpiewania tak żeby umilić nam tę chwilę
czekania na wszystkich. A musimy poczekać, nie niecierpliwcie
się drodzy przyjaciele, ale musimy poczekać dlatego, że olbrzymi
olbrzymi tłum idzie za nami.
Tak zawsze jest w paradzie, że na początku, że nasza
parada jest, powiedzmy sobie wąska, dlatego nie mieści się
jakby w jednym momencie zbyt dużo osób na naszych wąskich ulicach.
Dlatego musimy poczekać kilka minut, aż wszyscy dojdą.
Widzimy, że idzie do nas bardzo duża
liczba osób, więc czekamy tak, żeby wszyscy znaleźli się na
rodzinnym zdjęciu, a przede wszystkim, żeby wszyscy mogli
odśpiewać hymn narodowy.
To jest niezwykle niezwykle ważne dla naszej tożsamości.
Za chwilę tutaj, już na naszej
scenie, szykują się dwa chóry.
Jest to Gdański Chór Nauczycielski oraz Chór Scherzi
Musicali. Gdański Chór nauczycielski, który przed państwem
wystąpi w programie pieśni patriotycznych.
Wśród państwa będą też nasi harcerze
wolontariusze będą rozdawali śpiewniki.
Z pewnością większość z nas zna te utwory, ale jeżeli nie
możemy się posiłkować oczywiście śpiewnikami. A
więc Gdański Chór Nauczycielski, który za chwilę się pojawi,
powstał w roku 1984
z inicjatywy Krystyny Klincewicz, wówczas prezesa gdańskiego
oddziału Polskiego Związku Chórów i Orkiestr.
Przez pierwsze lata chór pracował w składzie żeńskim jako kameralny
chór nauczycielski pod kierunkiem Leona Starskiego oraz Krystyny
Kowalczyk.
W roku 1986
zespół przekształcił się w czterogłosowy chór
mieszany. Opiekę artystyczną obięła pani Teresa
Fabiańczyk.
Członkami chóru są czynni zawodowo i emerytowani nauczyciele
oraz przedstawiciele innych zawodów. Gdański Chór Nauczycielski
prowadzi bogatą działalność artystyczną, organizuje własne
koncerty kameralne z muzyką świecką i religijną na terenie
Trójmiasta oraz w innych miastach Polski.
Zespół uświetnia swoimi występami uroczystości odbywające
się w różnych środowiskach regionu gdańskiego,
odpowiadając na zaproszenie stowarzyszeń i instytucji,
w szczególności Wydziału Edukacji Urzędu Miejskiego w Gdańsku
i szkół na terenie Gdańska. Repertuar chóru to oczywiście
utwory sakralne, świeckie a cappella, wokalno-instrumentalne
z wszystkich epok kompozytorów polskich i obcych.
Kolejny chór, bo będziemy dzisiaj mieli chóry połączone,
to chór dziewiętnastego Liceum Ogólnokształcącego, młodzieżowy
chór Scherzi Musicali. Chór młodzieżowy został założony we
wrześniu 1999 roku.
W ciągu kilkunastu lat istnienia dał około trzystu koncertów,
między innymi w Filharmonii Bałtyckiej, Dworze Artusa, Ratuszu
Głównomiejskim, Ratuszu Staromiejskim, Urzędzie Wojewódzkim,
Muzeum Drugiej Wojny Światowej, Europejskim Centrum Solidarności,
w kościołach gdańskich
a także na placu Pergoli we Wrocławiu podczas festiwalu Wratislavia
Cantans. Chór tworzą uczniowie klas artystycznych, grupy muzyczne
dziewiętnastego Liceum Ogólnokształcącego w Gdańsku.
Za chwilę będziemy wspólnie mogli wraz z nimi odśpiewać pieśni,
a tu w oddali
widzimy, jak wypełnia się powoli
Długi Targ, a w oddali widzimy też flagi, które powiewają
aż już do końca ulicy Długiej w kierunku Złotej Bramy.
Także myślę, że jak co roku jest nas tutaj bardzo dużo, wśród nas
oczywiście widzimy grupy rekonstrukcyjne, które witamy
gorąco, które dodają urody plastycznej. Ale to nie tylko
strona plastyczna,
to również bardzo pieczołowita rekonstrukcja strojów
z epoki, kultury z epoki. Także
podziwiajmy, są wraz z nami, są Piłsudczycy, są rekonstruktorzy,
którzy rekonstruują wiek osiemnasty, wiek siedemnasty.
Jest też grupa rekonstrukcyjna, która odtwarza epokę bitwy
pod Grunwaldem.
A więc te wszystkie historie, które powiązane są z historią
naszego miasta.
Można powiedzieć, że przez Gdańsk przetaczała się historia
opowiadająca o całej trudnej, skomplikowanej
i burzliwej, ale jakże ciekawej historii Gdańska, Królestwa
Polskiego i całej Europy. Wyjątkową historią, która dotyczyła
naszego miasta, była oczywiście historia dwudziestego wieku.
Może jak jedno z nielicznych miast na świecie.
Można powiedzieć, że poprzez historię Miasta Gdańska widzimy
tragiczną, ale i wzniosłą historię wieku XX. Pamiętajmy,
że Wolne Miasto Gdańsk w okresie międzywojennym, później atak
niemiecki w roku 1939, czyli te najbardziej
trudne momenty, druga wojna światowa, zniszczenie miasta w
blisko dziewięćdziesięciu procentach, odbudowa przez
gdańszczan
tego miasta, które dzisiaj możemy podziwiać.
No i te wzniosłe chwile, czyli Solidarność, czyli moment, który
zaczął wyłamywać, wyrywać cegły z muru, który
oddzielał nas od wolnego świata i historia teraz nowej Polski.
Polski, która powstała jako już kraj niepodległy, wolny, możemy
teraz świętować.
Święto dzisiejsze jest świętem o tyle interesującym, że widać
w nim jak w zwierciadle,
jak
tyranii, jak reżimy totalitarne traktują ideę niepodległości.
Tak właśnie było z ideą niepodległości i Święto Niepodległości
zostało uchwalone przez Sejm Polski w latach trzydziestych
XX wieku i charakterystyczne jest to, że władza
komunistyczna
22 lipca
1945 roku a więc bardzo szybko
zakazała świętowania Święta Niepodległości.
Było to przestępstwem.
To co my teraz robimy w czasach komunizmu było przestępstwem.
Jest to bardzo charakterystyczne. Rok 1990 to
zmiana i to moment, w którym my wszyscy możemy teraz manifestować
nasz szacunek,
nasze przywiązanie i miłość do idei wolności
i niepodległości, ale również nie zapominajmy o idei solidarności,
którą to my przepięknie roznieśliśmy
i która odmieniła też oblicze całej Europy.
Dzisiaj oczywiście kolejne wyzwania.
Nie zapominajmy, że w tym momencie, w którym tu radośnie świętujemy
za naszą wschodnią granicą, toczy się okrutna wojna.
Wojna, która spowodowała, że Mariupol,
miasto bratnie z Gdańskiem, Mariupol został zniszczony w
blisko dziewięćdziesięciu procentach. To jest ta sama skala
zniszczeń, jaka dotyczyła Gdańska w roku 1945.
I tak jak my
odbudowaliśmy Gdańsk, tak na pewno miasta Ukrainy zostaną odbudowane,
a słowa za wolność waszą i naszą dla nas Polaków nie są pustymi
hasłami.
Te słowa mają głęboki sens i może nasze trudne doświadczenie
walki o niepodległość, odzyskanie jej, potem ta dziwna
tragiczna historia po roku 1945, tej udawanej
wolności pod skrzydłami Moskwy. Ta historia powoduje,
że tak bardzo rozumiemy jak ważna rzecz, jak ważna walka toczy
się na Ukrainie.
Tam toczy się walka również o naszą przyszłość.
Kochani, przypomnę wam jeszcze, za chwilę odśpiewamy hymn,
ale jeszcze poczekamy na wszystkich, którzy przyjdą.
Byłoby nieelegancko, gdybyśmy nie poczekali na tych wszystkich,
którzy się starali, którzy szli w paradzie, a teraz my byśmy
odśpiewali hymn sami, musimy poczekać, aż wszyscy do nas dojdą
przez Długą
na koniec Długiego Targu.
Wiem, że jeszcze wiele osób znajduje się nawet na Kołodziejskiej,
także czekamy. Czekamy na wszystkich, rozmawiajmy,
uśmiechajmy się do siebie, bądźmy blisko,
bądźmy blisko siebie. A jednocześnie pamiętajmy, co czeka
nas jeszcze dzisiaj. Po hymnie wypuścimy gołębie.
Po tym wykonamy wspólne, rodzinne zdjęcie. Zdjęcie, na którym
każdy będzie mógł się rozpoznać.
Fotografik Dariusz Kula znajduje się na trzecim piętrze Zielonej
Bramy.
Możecie pomachać Dariuszowi. Darek
wiele razy fotografował
takie duże zgromadzenia.
Do tego jest używany specjalny aparat o bardzo dużej rozdzielczości
i to nie jest tylko kwestia rozdzielczości matrycy, bo teraz
matryce
mają nawet lepsze telefony. Musi być odpowiednia rozdzielczość
szkła, musi być cały aparat
do tego przystosowany, żeby nie było tak zwanej skuchy.
I na tym zdjęciu oczywiście, które będziecie państwo potem mogli zobaczyć
i przybliżać sobie na dwóch stronach internetowych: miejskiej
gdansk.pl, portalu miejskiego, oraz trójmiasto.pl.
Będziecie tam mogli sobie zobaczyć to zdjęcie w szczegółach,
odnaleźć siebie, zrobić sobie zrzut ekranu i po prostu wspólnie
razem trafimy do historii tego miasta.
A potem to historyczne
zdjęcie wywołamy na specjalnym papierze cibachrome, którego
trwałość wynosi trzysta lat, trwałość kolorów trzysta lat
i złożymy do Muzeum Historycznego Miasta Gdańska.
Tutaj do Ratusza po wsze czasy. A teraz zaśpiewamy "Wojenko,
wojenko", chóry pod dyrekcją Darii Polanowskiej.
Drodzy państwo, mamy jeszcze informacje cały czas, że
aż przy Złotej Bramie jeszcze znajdują się grupy z transparentami.
Także musimy chwileczkę poczekać, ale ten czas możemy wykorzystać
moi drodzy na to, żeby leciutko się cofnąć od sceny.
Bardzo bym was prosił, żebyście, żeby pierwsze rzędy cofnęły się.
No, tak mniej więcej jak jest flaga, biała flaga Garnizonu
Gdańsk. Musicie się troszeczkę cofnąć, minimalnie, chociaż,
może aż tyle nie, ale wiem, że jeszcze troszkę luzu zostało.
Tak samo mówię tutaj do osób, które są po mojej prawej stronie,
że musicie się leciutko cofnąć, dlatego, że niestety, ale
jest nas tak dużo, że aparat ma pewne trudności z tym, żeby nas
objąć.
Dlatego musimy się, musimy się cofnąć.
Mamy jeszcze do zdjęcia kilka chwil, ale proszę, żebyśmy
się cofnęli, a my jeszcze chwilę musimy poczekać,
dlatego prosiłbym dyrygentkę, naszą panią Darię Polanowską o zaintonowanie
jakiejś jeszcze jednej pieśni.
"O mój rozmarynie" mówi pani Daria.
Raz raz drodzy państwo.
My tu już pozdrawiamy Was też z okna w Zielonej Bramie z Muzeum
Narodowego w Gdańsku.
Pomachajcie do nas, żebyśmy wiedzieli, że nas słyszycie. Czy
słyszycie nas i widzicie?
Kiedy będziemy robili zdjęcie, pokażemy z panem fotografem,
pokażemy wam sposób kiedy, czy widzicie takie mrugające światełko?
To jest na razie próba tylko, poczekajcie.
Nie nie, nie mruga, widzicie?
Super! Moi drodzy
wyglądacie tak pięknie, że fotograf płacze.
Ja płaczę i wszyscy, którzy ze mna płaczą, bo to wygląda tak
pięknie.
Widzimy morze waszych przepięknych twarzy, nad Wami powiewają
biało-czerwone flagi. Witamy was gorąco.
Witamy wszystkich gdańszczan. Witamy naszych przyjaciół
z Ukrainy i z Białorusi, pozdrówmy ich brawami.
Oczywiście zdjęcie będziemy wykonywali dopiero
za chwilkę.
Mamy jeszcze część taką oficjalną ważnych przemówień,
wspólnie zaśpiewamy hymn Polski i wtedy rozpoczniemy
to zdjęcie.
Ja mam w mikrofonie tylko
końcówkę baterii, jest opcja taka, że mikrofon się zepsuje,
wtedy będziemy machali rękoma.
Jak tak macham ręką, zobaczcie, widzicie mnie?
Ok. Jak macham tak, to się uśmiechacie, dobra?
A jak robię tak, to koniec. Ok.
Gdyby mikrofon ... I drugi temat bardzo ważny, pamiętajcie,
że jeżeli wy widzicie aparat, to aparat też was widzi. W związku
z czym jeżeli was zasłoni flaga, to waszej twarzy na zdjęciu nie
będzie. W związku z czym staramy się wtedy, oczywiście nie walczymy
z tym, kto ma flagę, tylko przesuwamy głowę tak żebyśmy widzieli
okno.
Zdjęcie jest tak bardzo rozdzielcze, że praktycznie
przy powiększeniu na stronach internetowych, na których będziemy
te zdjęcia prezentowali, będzie widać każdego poszczególnego
uczestnika, a więc wszyscy razem przechodzimy do historii.
To tylko tyle tytułem informacji, a teraz już wracamy do koncertu
chóru.
Jeszcze uwaga od pana fotografa.
Michale rozpoczynamy ...
Chciałem powiedzieć, że jak ta lampka będzie mrugać, to w tym
momencie robię serię zdjęć.
To będzie trwało około minuty, maksymalnie dwie i w tym czasie
robię zdjęcia.
Jeśli skończę, wyłączę i nie będziemy już mieli stresu fotograficznego.
Wszystkich serdecznie pozdrawiam.
Kochani,
nadszedł ten moment. Zbliża się godzina 12:20.
Parada Niepodległości. Witam was wszystkich bardzo gorąco.
Bardzo się cieszę, że tu jesteście.
Widziałem w ciągu tego naszego przemarszu
wiele osób, które były z nami od pierwszej parady, były z nami
w kolejnych paradach. Pozostają wierne świętowaniu niepodległości
Rzeczypospolitej.
Niezwykle się cieszę, że nasz Gdańsk jest tak biało-czerwony,
że daje przykład innym miastom, że
tą bielą i tą czerwienią epatuje. Ale chcę wam powiedzieć, że
Gdańsk jest biało-czerwony
nie tylko dziś, Gdańsk jest biało czerwony
każdego dnia. Wiecie przecież, że nad Gdańskiem góruje wielka
biało-czerwona flaga na Górze Gradowej.
Nie przypominam sobie właściwie chyba drugiego takiego miasta
w Polsce, w którym byłoby właśnie tak jak u nas, że ta biało-czerwona
flaga, można powiedzieć, symbolicznie
bierze Gdańsk w posiadanie. I to gdańszczanie ten maszt wznieśli
i to gdańszczanie tę flagę w dniach świąt narodowych wieszają
uroczyście, ale flaga wisi cały rok. Tak samo na każdym większym
skrzyżowaniu.
Zwróćcie na to uwagę, zwróćcie na to uwagę nie tylko dzisiaj, ale
zwróćcie na to uwagę każdego dnia. Na każdym większym skrzyżowaniu
w Gdańsku są wielkie maszty flagowe, na których wiszą
flagi, ale w centrum tych flag zawsze na honorowym miejscu jest
flaga narodowa.
Zwróćcie na to uwagę, jak wiele obiektów w Gdańsku nosi nazwę
związaną z Polską, z naszą niepodległością. Nazwę 100lecia odzyskania
niepodległości została nadana na przykład mostowi zwodzonemu
w Sobieszewie. Wspaniały obiekt hydrotechniczny, wspaniały
obiekt inżynierski, który właśnie nosi nazwę 100-lecia odzyskania
niepodległości.
Wykorzystujemy każdą okazję, żeby naszą niepodległość
świętować i podkreślać naszą polskość, ale jednocześnie chcę
bardzo gorąco przywitać i podkreślić obecność naszych przyjaciół
z Ukrainy i z Białorusi.
Zaprosiliśmy ich tutaj i dajmy im wielkie brawa.
Te brawa należą im się za to właśnie, że bronią
swojej niepodległości, że bronią swojej niepodległości,
która jest tak bardzo powiązana z naszą niepodległością.
Rozumiał to doskonale Józef Piłsudski.
Rozumieli to twórcy naszej niepodległości.
Jak ważne jest to, żeby na wschodzie od nas były niepodległe
państwa, niepodległa
Białoruś, demokratyczna, niestety dzisiaj nie jest demokratyczna
i Ukraina, która ma pewne granice. To jest niezwykle ważne.
Dlatego nasza niepodległość tak bardzo wiąże się z niepodległością
Ukrainy i Białorusi.
Wspominamy więc te wszystkie ofiary, które ponosi Ukraina.
Wspomagamy zabitych, wspominamy także rannych.
Mamy nadzieję, że dla każdej z tych osób, które zginęły
teraz na Ukrainie, znajdzie się godny grób.
Zapewniamy, że dołożymy wszelkich starań, żeby tak właśnie
było, żeby pamięć o ofiarach, o tych wszystkich osobach, które
walczą o tamtą niepodległość nie przeminęła, tak jak my
kultywujemy niepodległość i kultywujemy pamięć o tych, którzy
zginęli za naszą niepodległość, za naszą wolność.
Dziękuję. Niech żyje Polska. Niech żyje Polska! Niech żyje Polska1
Niech żyjE!
Kochani, teraz oddaję głos gospodarz naszego miasta, pani
prezydent Aleksandrze Dulkiewicz.
Witajcie kochani, gdańszczanki i gdańszczanie, Pomorzanki, Pomorzanie.
Wszyscy ci, którzy także odwiedzacie nasze miasto i wiem, że
niektórzy przyjeżdżają specjalnie na Gdańską Paradę niepodległości,
którą już organizujemy
dwudziesty raz. Wielkie brawa i podziękowania dla organizatorów
Gdańskiej Parady Niepodległości.
Tylko ci organizatorzy nic by nie zrobili bez was, bez nas, każdej
i każdego z nas. Przecież są z nami
stowarzyszenia, szkoły, przedszkola, kluby seniorów, bardzo,
bardzo różne organizacje, parafie, wszyscy ci, którzy każdego
dnia robią coś dla sąsiadów, robią coś dla swojego otoczenia
mniejszego lub większego i suma tych małych działań
to jest dzisiaj współczesny patriotyzm.
My, Polacy, musimy każdego dnia zdawać sprawę, zdawać lekcje
z naszego patriotyzmu.
To nie muszą być wielkie rzeczy.
Zobaczcie, jak dzisiaj jest przyjemnie, ilu ludzi się do siebie
uśmiecha.
Przecież to nie jest tak, że ta osoba, która stoi obok was, to
jest wasz znajomy.
Przecież często to są nieznajomi, a umiecie się uśmiechnąć,
umiecie powiedzieć dzień dobry, oddać ten
uśmiech.
Czy tak nie może być codziennie?
To jest moje marzenie, żeby tak jak dzisiaj
jesteśmy w podniosłym, świątecznym nastroju, żebyśmy ten
nastrój ponieśli każdego dnia do swoich domów, do swoich szkół,
do miejsc pracy, miejsc naszej aktywności społecznej.
Dziękuję wam za to, co dzisiaj, ale bardzo, bardzo was proszę.
Pamiętajmy, że to tylko od nas zależy, od każdej i każdego z nas,
jak będzie wyglądało nasze życie codzienne tu w Gdańsku, tu
na Pomorzu, w Polsce, ale także w Unii Europejskiej.
Lech Parell, prezes stowarzyszenia SUM,
mówił o Białorusi i Ukrainie.
Dzisiaj wielu z nas angażuje się w pomoc zarówno uchodźcom z Białorusi,
uchodźcom z Ukrainy, którzy są w naszym mieście, ale także angażujemy
się w pomoc
tam na miejscu.
Wczoraj mój zastępca Piotr Grzelak wraz z gdańską delegacją
wrócił z Ukrainy.
Był nie tylko w Kijowie, Borodziance, Irpieniu, Żytomierzu. Oni
wszyscy nam dziękują za to, co już, ale my musimy tak jak maksyma
Miasta Gdańska głosi Nec Temere, Nec Timide. Odważnie, ale rozważnie.
Musimy już dzisiaj myśleć o tym, jak odbudowywać Ukrainę tak,
żeby była mocnym, silnym państwem i na nas wszyscy liczą.
A dzisiaj dziękując wam wszystkim za obecność, proszę Was jeszcze
raz, codzienną swoją pracą, codziennym zachowaniem,
pokazujmy, że jesteśmy polskimi patriotami, bo
to tak naprawdę nie zależy od wielkich rzeczy.
To zależy od tych codziennych małych gestów.
Od pomocy starszej sąsiadce, uśmiechu danemu komuś, kto
jest danego dnia smutny, od tego, czy poważnie podchodzimy
do naszych zadań
codziennie. Kochani, tylko tak budowana Polska będzie Polską,
silną, bezpieczną,
odporną na kryzysy, a wierzę, że tak jak trzydzieści trzy lata temu
podczas przemian 1989 i 1990
roku mieliśmy zmienić Polskę na lepsze.
Tak wiem, że nadal możemy budować Polskę, która będzie domem
dla każdego. Wiwat Rzeczpospolita! Wiwat!
Wiwat! Wiwat!
Wiwat król Jagiełło. Wspaniale. Zapraszamy, teraz odśpiewamy
hymn, przygotujcie się, wyciągnięcie
śpiewniki.
Połączone chóry i dyrekcja Darii Polanowskiej.
Do hymnu!
Po hymnie.
Wielkie brawa, wielkie brawa dla nas wszystkich, kochani,
a teraz staniemy do rodzinnego zdjęcia.
Staniemy do rodzinnego zdjęcia gdańszczan i przyjaciół z Białorusi,
z Ukrainy i wszystkich, którzy chcą być gdańszczanami w tych
czasach, a myślę, że ich jest bardzo, bardzo wielu, bo nasz Gdańsk
jest wspaniały i atrakcyjny.
Michale.
Leszku, miałbym taką prośbę, żeby pani prezydent
stanęła koło marszałka.
Będzie ją tam dobrze widać.
Marszałek jest przy fladze Gdańskiego Garnizonu. Flagę
widzicie nad głowami, to jest pięć metrów, osiem metrów w głąb.
Ale czy tutaj nas na przedzie będzie widać, Darku, Michale?
Leszku, musisz stanąć koło radnych.
Czyli musimy się cofnąć, bo ja nie chcę ...
Mamy granicę kadru, ale zrobimy zdjęcie dodatkowe, tak, żeby można było wszystkich
bez względu na to, gdzie się znajdą,
można było potem zidentyfikować na zdjęciu.
Kochani ci, którzy stoicie po lewej stronie sceny, spróbujcie się, jeżeli możecie,
bezpiecznie się cofnąć, to spróbujcie się cofnąć.
Wtedy będziecie lepiej widoczni.
Tak samo tutaj państwo, cofnijcie się jeszcze troszeczkę.
Cofnijmy się.
Państwo, którzy są, patrząc od strony
Długiego Targu w kierunku Zielonej Bramy, właśnie, czyli po
waszej lewej, a po mojej prawej, państwo powinni powolutku,
bo chodzi o bezpieczeństwo, bardzo powolutku, cofacie się odrobinkę,
żeby
zwiększyć szansę na zdjęcie, ale jeżeli będziecie poza kadrem,
pan Dariusz obiecał, że zrobi zdjęcie dodatkowe także nie ma
problemu.
Natomiast chodzi o to, że mamy pewną granicę kadru, ale
generalnie ci państwo, którzy są na dole blisko Zielonej Bramy
i na przykład mnie teraz nie widzą, a dopiero teraz mnie widzą,
jesteście absolutnie poza kadrem.
Jeżeli chcecie być na zdjęciu, ci bardzo blisko Zielonej Bramy,
prosimy, żebyście podeszli w kierunku środka.
Długiego Targu, oddalili się od Zielonej Bramy.
Tylko robimy to bardzo powoli, bo pamiętamy świetnie
jakie wydarzenia zdarzały się jeszcze nie tak dawno w Korei,
w związku z czym nie ma nas aż tak dużo. Przestrzeń
Długiego Targu jest olbrzymia, ale wykonujemy to bardzo powoli
i wspólnie staramy się pojawić w kadrze.
Kochani tak jak na zdjęciach rodzinnych, ustawiamy tutaj ciocia,
troszeczkę wystaje nam z kadru, z aparatu, patrzymy w aparat.
Pamiętamy o tym, że kto widzi aparat, ten ma szansę, że jego aparat
też zobaczy. Kto nie widzi aparatu,
to się prawdopodobnie na zdjęcie nie załapie.
Panowie musimy zaczynać, nie możemy nadużywać dłużej cierpliwości.
Darku.
Michale.
Darku.
Przystępuj do wykonania zdjęcia.
Jesteśmy już prawie gotowi, muszę wam tak od serca powiedzieć,
bo patrzę na was z tej takiej boskiej
trochę perspektywy, przypomina mi się Jan Długosz, który opowiadał
przed bitwą pod Grunwaldem, kiedy król Jagiełło patrzył na
swoje oddziały.
Król Jagiełło wtedy płakał.
Ja też płaczę, ale ze wzruszenia i z podniosłości chwili. To nie
ze smutku.
Jestem z was dumny, jesteśmy z was dumni.
My gdańszczanie przystępujemy do zdjęcia. Za minutę rozpoczniemy
zdjęcie. Przygotowujemy aparaty.
Robimy to na dwa aparaty, zrobimy to raz, zdjęcie będzie trwało
około minuty.
W trakcie tej minuty dokonamy kilku zdjęć.
Kiedy będzie realizowane zdjęcie, będą państwo widzieli w
oknie błyskającą diodę LED. Rozpoczynamy.
Można się lekko uśmiechnąć, nie ma zakazu.
Szkoda, że mnie tam nie ma.
No, ale coś za coś?
Wyglądacie wspaniale.
I tak to przechodzi się do historii.
Kochani, wyciągnijmy teraz flagi jak najwyżej, zamachajmy
wszystkimi biało-czerwonymi symbolami, jakie mamy.
Może nas trochę zasłonią, ale to nie szkodzi w tym wypadku. Zróbmy
to, zamachajmy wysoko. Wysoko machamy flagami, wszystkimi biało-czerwonymi
emblematami, które mamy.
Taki właśnie jest Gdańsk. Biało-czerwony 11 listopada
i biało czerwony na co dzień. Niezwykle nas to cieszy.
To jest wspaniałe, wspaniałe polskie miasto Gdańsk, królewskie
miasto Gdańsk.
Zrobiliśmy to zdjęcie z flagami, a teraz flagi trzymamy
u góry, ale przestajemy nimi machać, żeby one były, bo
kiedy machamy zasłaniamy część twarzy za flagami. Flagi niech
zostaną, nie opuszczamy ich, ale
w tej wersji nie będziemy machali flagami i zaraz rozpoczniemy
zdjęcie.
Będzie się świeciła dioda.
Michale, dioda nam się cały czas świeci.
Żebym ja wiedział, co ty mówisz.
Michale dioda nam się świeci
cały czas. Nie słyszysz mnie?
Straszne echo. W każdym razie
jestem z tobą.
Szkoda, że państwo tego nie widzą.
Ale zobaczycie na zdjęciu już wkrótce.
Leszek zaproś na strony internetowe.
Dziękuję bardzo.
Zapraszamy wszystkich na gdansk.pl i na trojmiasto.pl, tam będą
opublikowane te zdjęcia. Mam nadzieję że jeszcze dziś wieczorem
uda nam się to zrobić.
Uwaga, jeszcze trwa zdjęcie. Za pół minuty dopiero
koniec. Leszek możesz mówić.
O, no dobrze. Darek w takim razie wykonuje
prawie że film. Na pewno uśmiechajmy się, bo najlepsze
zdjęcie będzie wtedy kiedy będzie widać na nim nasz uśmiech.
Kochani za moment wspólne śpiewanie pieśni patriotycznych
z chórami pod dyrekcją Darii Polanowskiej. Otrzymaliśmy kilka
tysięcy śpiewników, zostały tutaj rozdane przez wolontariuszy
z Fundacji Hospicyjnej i Gdańskiego Centrum Wolontariatu.
Bo jak pamiętacie jesteśmy stolicą wolontariatu.
Gdańsk jest stolicą wolontariatu, więc stu wolontariuszy
tutaj kwestuje, ale jednocześnie rozdaje takie drobne prezenty
i zapraszamy wszystkich tutaj
pod scenę na wspólne śpiewanie. Ale niezależnie od tego w wielu
miejscach w Gdańsku w tej chwili będą odbywały się jeszcze inne
spotkania.
Dziękujemy, kochani, dioda, miga, ale zdjęcie jest
zakończone.
Dziękujemy! Dziękujemy, brawa dla was moi drodzy! Dziękujemy serdecznie!
Bo, pamiętajcie, że
Gdańska Parada Niepodległości to nie tylko ci, którzy idą i
defilują, to również wy, którzy jesteście uczestnikami, bo
to razem tworzymy tę wielką paradę, a skalę jej właśnie teraz
widzimy na Długim Targu wypełnionym aż po brzegi,
kilkunastotysięczną ilością uczestników. Szkoda,
że państwo tego nie widzą, bo ja właśnie widziałem taki obrazek.
Marszałek Piłsudski obejmował panią prezydent Aleksandrę
Dulkiewicz, a nad nimi powiewała flaga
Garnizonu Gdańskiego, a za nimi wśród tłumu wśród jednostek
paramilitarnych, ale też i wśród gdańszczan,
taki transparent: Wszystko dla Gdańska. No, myślę, że to piękna chwila.
Dziękujemy wam serdecznie!
Kochani, chciałbym podziękować wszystkim, którzy tutaj przyszli.
Przede wszystkim dziękuję szkołom, dziękuję uczniom, dziękuję
nauczycielom, dziękuję, że jesteście z nami od początku.
Dziękuję wszystkim grupom rekonstrukcyjnym, ich jest też bardzo dużo.
Dziękuję wszystkim organizacjom społecznym, dziękuję wszystkim
stowarzyszeniom, wszystkim fundacjom, ale dziękuję także
politykom.
Dziękuję za to, że byli
z nami politycy bardzo różnych opcji.
Nie wstydzili się, uśmiechali się do siebie, pokazali, że możemy
być zgodni.
Jest pani prezydent Aleksandra Dulkiewicz.
Jest pani przewodnicząca Rady Miasta Agnieszka Owczarczak.
Jest wiele innych osób jest, są
posłowie, są senatorowie, był także prezes IPN
pan Nawrocki, który zresztą był z nami też od samego początku,
od pierwszej parady niepodległości, więc cieszę się,
że mimo pewnych różnic politycznych, mimo pewnych różnic światopoglądowych,
które mogą dzielić tutaj różne osoby, ta parada właśnie łączy,
pokazuje, że możemy być razem, że jest taki czas, że możemy się
wszyscy do siebie uśmiechać, że możemy pokazać wszyscy, że
jesteśmy solidarni.
Cieszę się także, że byli z nami
i są z nami w dalszym ciągu nasi przyjaciele, nasi bracia z Ukrainy
i z Białorusi.
Przekażcie swoim rodzinom, kiedy będziecie do nich dzisiaj
dzwonić wieczorem, kiedy będziecie wysyłać im zdjęcia, przekażcie
im, co tutaj się działo.
Przekażcie im wyrazy solidarności od nas, a potem wyślijcie
im link do tego zdjęcia, żeby zobaczyli, jak razem tworzymy
wspólnotę.
Wierzymy głęboko, że w przyszłości na
demokratycznej Białorusi i wolnej Ukrainie będziecie mogli
również świętować ponad wszelkimi podziałami, bo podziały
się zdarzają, ale ważne jest to, podziały nawet muszą być, ale
ważne jest to, żebyśmy się ponad te podziały umieli wznieść.
Za to wam wszystkim bardzo, bardzo dziękuję w imieniu nas organizatorów
stowarzyszenia SUM. Ale tak jak powiedziałem, nie
kończy się nasze spotkanie.
Zapraszamy teraz do wspólnego śpiewania.
Teraz już można podejść bliżej do sceny.
Zapraszamy też w wiele, wiele innych miejsc do
wspólnego śpiewania pieśni patriotycznych, do wspólnego
przeżywania tego pięknego Dnia Niepodległości.
No i nie można nie zauważyć kochani, że znowu nam się poszczęściło.
Był taki moment, że była lekka mżawka, ale kolejny raz opaczność
czuwała nad nami.
Naprawdę nie zdarzyło się jeszcze, żeby pogoda zepsuła
to wspaniałe
święto. Kiedyś pewnie to się zdarzy,
kiedyś pewnie będzie deszcz padał poziomo albo i śnieg, ale
nigdy w sumie tak nie było.
Zawsze w tym finałowym momencie było tak jak właśnie teraz,
albo było słońce, albo przynajmniej deszcz przestawał padać.
Dziś cieszymy się pięknym jesiennym dniem, Dniem Niepodległości.
Szacunek.
Gołębie czy są gołębie?
No właśnie, bo widzicie w tym zamieszaniu nie wypuściliśmy gołębi.
Drodzy przyjaciele z Pomorskiego Towarzystwa
Gołębi Pocztowych wypuście je teraz, pokój nam się przyda zawsze
Dlaczego byśmy mieli tego nie zrobić?
Możecie?
No to proszę, puśćmy. Troszkę spóźniliśmy ten moment, ale
nie szkodzi, nie szkodzi, naprawdę nie szkodzi.
Gołębie, piękne gołębie mogą polecić zawsze, a pokój, który
one symbolizują, jest nam potrzebny w każdym momencie, nawet
jeśli czasem on będzie spóźniony, to lepiej, żeby był niż żeby
go nie było i dlatego niech te gołębie lecą, niech te gołębie
lecą w świat i przekażą światu
to wezwanie do pokoju, które płynie z Gdańska polskim hymnem.
Dziękujemy wam.
Myślę, że tak jak Ukraińcy czekają na pokój, na zwycięstwo,
tak te gołębie
zwiastują im to, że warto czekać i warto walczyć.
A dla nas jest taka myśl, że nad gdańskim niebem lecą gołębie,
symbole pokoju.
Daria Polanowska i połączone chóry. Zapraszamy do śpiewania.
Weźcie śpiewniki, "Przybyli ułani".
Pani Dario jeszcze jedną, jeszcze jedną rzecz powiem.
Zapraszamy też 12:15
tam w dalszej części
Długiego Targu, tam gdzie jest siedziba PTTK, 12:15
wyruszy pierwsza tura zwiedzania Gdańska z przewodnikami.
O, już jest dwadzieścia po, tak to czas leci, więc może już wyruszyła
a następna tura o godzinie 12:45.
Halo, halo.
Oczywiście zapraszamy do naszego śpiewania wszyscy razem.
Następna piosenka to
"Białe róże". Zapraszamy do wspólnego śpiewania. Państwo macie
śpiewniki, więc słowa są takie same, jak i my
śpiewamy, także serdecznie zapraszamy.
Kochani, chciałbym tylko powiedzieć, że to strzela Garnizon Gdańsk.
Wspaniała królewska formacja strzela na Moście Zielonym
a my śpiewamy dalej pod dyrekcją Darii Polanowskiej, połączone
chóry.
I zapraszamy, kolejny utwór.
W pierwszym...
Właśnie, "Pierwsza brygada".
I już mam nadzieję, że państwo się troszeczkę rozśpiewali,
ponieważ zrobimy tak, że zwrotki śpiewają panie
a refreny
będą śpiewali panowie.
Dobrze? Zobaczymy, jak to będzie. Zapraszamy.
Panowie.
Rzuciliśmy swój życia los na stos na stos. My pierwsza brygada ...
i następny utwór.
"Szara piechota".
Nie noszą lampasów, lecz szary ich strój.
Zapraszamy do wspólnego śpiewania.
A później może zobaczymy, może jakieś solówe czki będą, prawda?
Cały czas na panią dyrygent liczymy.
Dobrze, dobrze, to ja za chwilę wkroczę w tłum.
I zapraszamy również do śpiewania do wspólnego śpiewu.
Myślę, że każdy zna "Czerwone maki
na Monte Cassino" i zapraszamy do wspólnego śpiewu.
Ja już tutaj sobie teraz patrzę, który mikrofon wybrać
i za chwilę idę do państwa.
Służę własnym.
Teraz zapraszamy do też do wspólnego śpiewania.
Mamy taki utwór pod tytułem "Mury".
Solo zaśpiewa.
Anna Walewska oraz Weronika Dębs.
I zapraszamy do wspólnego śpiewania
dalej. Mamy teraz "Pałacyk Michla".
Szczerze mówiąc, przeze mnie nowo odkryty utwór.
To znaczy ja znałam wcześniej, ale nie myślałam, że jest taki fajny.
Także zapraszamy do wspólnego śpiewania.
Może zejdę, ale nie wiem, czy później wejdę.
I zapraszamy.
Troszeczkę się rozgrzaliśmy.
To teraz zapraszamy na kolejny utwór "polskie kwiaty". Nostalgiczna,
bardzo znana piosenka, a zaśpiewa ... Słuchajcie, bo wiecie
co, jest taka sytuacja, że niektórzy z chóru to już są weterani.
Czyli jakieś kilkaset koncertów już jest za nimi, więc to jest
dla nich nie pierwszyzna.
Część chóru,
powiedzmy koło setki zrobiliśmy,
ale są osoby, które drugi raz dopiero występują na scenie.
To są osoby z pierwszej klasy, a przed taką wielką publicznością
pierwszy raz i jeszcze do tego mają solo.
Milena.
I Oliwia.
Wesprzyjcie brawami, bo ja już widzę, że się trochę denerwują,
a jest czego?
No pewnie, że nie.
Ale oczywiście z pierwszej klasy liceum?
Liceum, liceum, oczywiście. I dalej mamy
kolejną zwrotkę, zaśpiewa Anna
Pelewska i Weronika Dębs.
I trzecią zwrotkę zaśpiewa Marcelina i Karolina.
Zapraszamy.
Mamy Agnieszkę Bordkun.
I teraz zapraszamy do wysłuchania.
"Pierwsza kadrowa" w wykonaniu Gdańskiego Chóru Nauczycielskiego.
"Pierwsza kadrowa".
I zapraszamy do wspólnego śpiewu.
Ja znowu spróbuję zeskoczyć.
Złapiecie mnie?
A potem się rozstąpią i potem ... No słuchajcie, to było dwadzieścia
kilogramów temu.
Może innym razem.
W Elblągu był taki jeden, co krzyknął łapcie
mnie, a oni się rozstąpili.
Zapraszamy "O mój rozmarynie".
Schodzę, proszę śpiewniki mieć w gotowości i pośpiewamy sobie
wspólnie.
No bardzo pięknie, słuchajcie. Zapraszamy was do chóru.
A teraz słuchajcie. Mieszkamy, gdzie my mieszkamy?
W najpiękniejszym miejscu na świecie, czyli ...
W Gdańsku, tak.
Nad morzem, a więc
zapraszamy do śpiewu "Morze, nasze morze".
I teraz mamy kolejny utwór.
"Hej, Hej, ułani".
Zapraszamy do wspólnego śpiewania.
I tutaj mamy, słuchajcie, jeszcze nie przedstawiłam. Tutaj
mamy Amelię Marcinek, naszą pianistkę, ale w wolnej chwili
jak nie podrywa nam, to śpiewa. A teraz dostanie mikrofon do ręki.
Teraz dostanie mikrofon do ręki
i będzie
rozdawała
solówki.
Zapraszamy, "Hej, hej ułani".
I zapraszamy, kolejny utwór, kolejna pieśń patriotyczna, "Wojenko,
wojenko".
Zapraszamy do wspólnego śpiewu.
Ja widzę, że bardzo dobrze wam idzie tutaj.
Słuchajcie, ogromne brawa dla publiczności.
Od nas.
Zapraszamy, "Wojenko, wojenko".
Za chwilę będzie trzecia zwrotka, za chwilę będzie trzecia zwrotka i
I teraz chór nie śpiewa, a śpiewają państwo sami pierwszą zwrotkę i...
pierwsza zwrotka jeszcze raz, wszyscy razem. Pięknie.
Brawa dla państwa prawa! Brawa dla połączonych chórów, Gdańskiego Chóru
Nauczycielskiego i chóru Scherzi Musicali! Brawa dla nich
olbrzymie.
A teraz zaśpiewamy sobie taką bardzo nostalgiczną, bardzo
piękną
piosenkę, utwór "W domu ojczystym". Może Państwo nie wszyscy kojarzą,
ale słuchajcie, zaśpiewamy sobie ten refren razem, a refren
jest bardzo prosty: To wszystko Polska, mieszkamy wszyscy
w domu ojczystym.
I teraz
poproszę, żeby chór powiedział, uwaga, mówimy wszyscy razem.
I Jeszcze raz chór powie.
A teraz państwo spróbujcie powiedzieć.
Ja bym ich wzięła.
Słuchajcie.
Są wolne miejsca.
Słuchajcie, zapraszamy, Scherzi Musicali, Gdański Chór Nauczycielski.
Bierzemy was wszystkich.
Spróbujemy teraz zaśpiewać.
Państwo spróbują zaśpiewać z nami refreny.
Zapraszamy.
I teraz sami państwo.
i Jeszcze raz wszyscy: To wszystko Polska, mieszkamy wszyscy w domu ojczystym.
I teraz tylko panie z chóru.
I teraz panowie z chóru.
I teraz panie z publiczności.
I panowie z publiczności.
I ostatni raz, wszyscy razem.
Gdański Chór Nauczycielski, chór Scherzi Musicali i Pani Daria
Polanowska, dziękujemy serdecznie.
To piękna puenta, która cudownie oddaje sens naszego dzisiejszego
dnia.
Dziękujemy im gorąco.
Moi drodzy święto trwa nadal .Bardzo dziękujemy.
Dziękujemy pani Dario.
Serdecznie dziękujemy i oczywiście
polecamy się na przyszłość.
A słuchajcie, a wy też przyjdźcie, bo fajnie śpiewacie, przyjdźcie.
Będą będą będą, moi drodzy
dziękujemy bardzo, dziękujemy młodzieży i tej młodszej i tej
dojrzałej w drugim rzędzie i w trzecim i w czwartym. Brawa jeszcze
raz dla nich. Dziękujemy serdecznie.
Moi drodzy, czasami trzeba skończyć, bo jeżeli jest tak zwany
niedosyt, pojawia się tęsknota, a tęsknota jest gwarancją
tego, że przyjdziecie do nas za rok
równie chętnie i będziemy świętowali wspólnie ten cudowny dzień,
który oczywiście dla was się nie kończy, nie odbjadajcie
się za bardzo marcińskimi rogalami. Nie jest tak źle,
bo mówili, że przy tych cenach gazu rogale będą po dwadzieścia
złotych, nie, są po około sześciu złotych, prawda? Nie jest tak dramatycznie.
Po ile?
Po sześć, to można jeszcze wytrzymać.
Pan to jak z tymi rybami, ale mówi: za sześć, ale takie.
Gdzie on te ryby łowił? Moi drodzy, dziękujemy serdecznie i teraz
flaga, która pojawiła się na balkonie Ratusza Głównego Miasta,
świadczy o tym, że pożegnamy się taką naszą gdańską tradycją,
ponieważ Gdańsk jest światową stolicą stolicą carrillonów,
w związku z czym teraz zapraszamy państwa na koncert carillonowy
utworów patriotycznych w wykonaniu jednej ze słynniejszych
carillonistek świata,
Moniki Kaźmierczak. Możecie bić brawo, bo ona tam usłyszy,
ona ma dobry słuch.
Moniko, zapraszamy, prosimy Cię o koncert.
Widać, że tam machają, chyba nawet dwie Moniki machały.