Dzień dobry Państwu, zaraz zaczynamy.
Szanowni Państwo. Dzień dobry, witam serdecznie w Europejskim
Centrum Solidarności.
Nazywam się Maria Klaman i mam zaszczyt zaprosić Państwa na
udziału w niezwykle ważnej
i nie mogącej już dłużej czekać, szczerej rozmowy na temat drożyzny,
jaka dotyka mieszkańców zarówno dużych metropolii, jak i małych
gmin. Do rozmowy na temat galopującej inflacji, która drastycznie
obniża realną wartość wynagrodzeń między innymi nauczycieli,
pracowników szkół, pracowników miejskich i gminnych zakładów
komunalnych i przedsiębiorstw, które świadczą usługi publiczne
dla mieszkańców oraz wpływa
destabilizująco na funkcjonowanie samorządów. Proszę Państwa,
podwyżki płac o 2000 złotych czy dodatki związane z efektem
drożyzny
jakże aktualne to dzisiaj postulaty z sierpnia roku 1980.
Dziś w mieście wolności, w mieście Solidarności, w 42.
rocznicę podpisania Porozumień Sierpniowych
z inicjatywy pani prezydent Gdańska Aleksandry Dulkiewicz
i samorządowców Ruchu Samorządowego Tak dla Polski, serdecznie
zapraszamy do kolejnego po Wrocławiu Okrągłego Samorządowego
Stołu.
Dziś w Gdańsku rozmawiamy
w gronie samorządowców, przedstawicieli związków zawodowych
i pracowników zakładów komunalnych na temat, jak drożyzna niszczy
wspólnoty lokalne.
Pragnę Państwa serdecznie powitać, powitać naszych dzisiejszych
panelistów i gości, pracowników i samorządowców.
Jest z nami także pan wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej
pan Margaritis Schinas.
Witamy serdecznie.
Witam panią prezydent Gdańska Aleksandrę Dulkiewicz.
Witam gospodarza miejsca pana dyrektora Europejskiego Centrum
Solidarności Basila Kerskiego.
Witam senatorów, marszałków województw, prezydentów, burmistrzów,
wójtów, radnych, starostów, pracowników przedsiębiorstw
i zakładów komunalnych w naszych gminach i miastach.
Zapraszam do zabrania głosu i powitania pana dyrektora Basila
Kerskiego.
Szanowni Państwo, witam bardzo serdecznie w to
jedno z najważniejszych świąt dla Polaków, a dzisiaj, wydaje
mi się, też dla Europejczyków, w 42. rocznicę
podpisania Porozumienia Gdańskiego. Otwarcie bramy
42 lata temu oznaczało początek drugiej
fazy rewolucji Solidarności, już formalnej rejestracji Solidarności,
a dla Europy początek rewolucji, której kulminacją były nie
tylko rewolucje w 89., ale też rozpad
Związku Radzieckiego, też niepodległość naszych
wschodnich sąsiadów i w ostatnich dniach często o tym rozmawialiśmy.
Ta rewolucja się nie skończyła, ona nadal trwa.
Wiecie Państwo, co mam na myśli, to niesamowity fenomen,
też generacyjny. Są z nami na sali sygnatariusze,
jest, przynajmniej był, nie widzę go teraz,
Bogdan Lis, jeden z liderów strajku.
Jeśli jest na sali, to proszę go, żeby wstał, ale wiem, że był
i witał nas. 42 lata temu oznacza, że
dzisiaj duża część Polek i Polaków, samorządowców, ludzi związków
zawodowych współtworzy
demokrację, kontynuuje tą rewolucję bez pamięci tej rewolucji.
To niesamowity fenomen.
Mówię o tym, bo to miejsce służy nam, żebyśmy się wszyscy spotkali
z różnych perspektyw generacji. Po drugiej stronie
wystawa stała rewolucji Solidarności, wystawa też o wszystkich
rewolucjach naszych sąsiadów oraz miejsce spotkań, aby
rozwijać naszą demokrację w duchu,
nie wiem, czy mamy wszyscy tą świadomość, pierwszego programu
Solidarności z 81. roku, który miał
tytuł bardzo aktualny: Samorządna Rzeczpospolita. To jest właściwie
hasło, które nas dzisiaj tutaj łączy, spotyka, to znaczy państwo
niescentralizowane, państwo, które na wielu wymiarach
szuka najlepszych rozwiązań dla obywatelek, obywateli i wspiera
wolność i rozwój indywidualny Polek i Polaków.
Szanowni Państwo, pozwólcie, że
powiem o dwóch bardzo ważnych elementach dzisiejszej
naszej przestrzeni.
Witam bardzo serdecznie naszych gości, szczególnie
przedstawicieli związków zawodowych. Siedzicie Państwo
przy elemencie Okrągłego Stołu, który już ma 3 lata.
Tutaj na zewnątrz ECS-u widzicie odpowiedź na to, jak by
dzisiaj wyglądał europejski, chciałem powiedzieć, bo przypomina
bardziej europejski parlament, Okrągły Stół. Nie jest to stół,
który dzieli na My i Oni. To jest stół wielu konstelacji, wielu
możliwości, bogatego pluralizmu.
Ten stół był prezentem dla Polek i Polaków
3 lata temu, w 30-lecie obrad Okrągłego
Stołu. Ten stół już został wykorzystany, nie tylko przez
Panią prezydent Dulkiewicz, ale też przez innych samorządowców.
Także zachęcam Państwa, żebyście wykorzystali, czy to cały
stół, czy jego elementy do Państwa pracy, do Państwa dialogu
z obywatelkami, obywatelami.
Często tutaj też stoi w ogrodzie zimowym. A drugi element
jest też czymś, co stworzyła dynamika ostatnich lat.
Za nami grafika Jerzego Janiszewskiego, wybitnego
polskiego grafika z Gdańska, który jeszcze podczas strajku
stworzył to słynne logo Solidarności. Więc 31
sierpnia nie było jeszcze formalnie związku zawodowego,
ale już był lider charyzmatyczny, Lech Wałęsa, był znak
i nazwa tego ruchu. Jerzy Janiszewski jest prawdziwym Europejczykiem.
Jego żona jest Hiszpanką, żyją w Barcelonie i przysłał nam
to logo na XXI wiek.
Oprócz tego uniwersalnego biało-czerwonego, to logo w barwach
europejskich.
Mądrość artysty,
intuicja artysty, wydaje mi się, że dzisiaj pojęcie Solidarności
funkcjonuje jednocześnie na wielu obszarach i tylko, jeśli
na wielu obszarach funkcjonuje, jest silne. Nie tylko na obszarze
lokalnym, rodzinnym, narodowym, ale także europejskim.
A żebyśmy my jednak spójnie funkcjonowali,
za to jest między innymi odpowiedzialny
Pan wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej, Pan Margaritis
Schinas, prawdziwy Europejczyk z tego, co czytam, żona też
Hiszpanka.
Wieloletni rzecznik Komisji Europejskiej, człowiek
urodzony w Salonikach.
Nam też bardzo chyba bliskie miasto. Ale większość czasu
też w Londynie spędził, w Brugii. A jest odpowiedzialny za te wszystkie
tematy, które dla nas są dzisiaj bardzo ważne, między innymi
za integrację migrantów, za migrację, za edukację.
za integrację migrantów, za migrację, za edukację,
za bezpieczeństwo, za walkę z antysemityzmem, ksenofobią. Także
bardzo się cieszymy
panie przewodniczący, że jest Pan u nas i też w drodze
dzisiaj po południu symbolicznie z Gdańska do Kijowa.
Życzę udanych obrad i dużo dobrej obywatelskiej siły na nadchodzący
Życzę udanych obrad i dużo dobrej, bywatelskiej siły na nadchodzący
Dziękuję Państwu bardzo.
Bardzo dziękuję i zapraszam do wygłoszenia przemówienia inaugurującego
dzisiejsze wydarzenie Panią prezydent Gdańska Aleksandrę
dzisiejsze wydarzenie, panią prezydent Gdańska Aleksandrę
Szanowni Państwo.
Koleżanki, koledzy, liderzy wspólnot lokalnych, drodzy radni,
wójtowie, burmistrzowie, starostowie, marszałkowie,
ale także przedstawiciele
pracowników, przedstawiciele związków zawodowych.
Witajcie w Gdańsku i witajcie w tym symbolicznym dniu
podpisania Porozumienia Gdańskiego 42 lata
Rozmowy trwały wtedy dwa tygodnie.
Nieopodal stąd, w historycznej sali BHP.
tutaj, w Europejskim Centrum Solidarności, możemy spotkać
się przy Okrągłym Stole. Dwie grupy reprezentujące Polki i Polaków,
się przy okrągłym stole, dwie grupy reprezentujące Polki i Polaków.
Zarówno ci, którzy reprezentują pracowników, jak i ci, którzy
i poszukać
rozwiązań na wszystkie te tematy dzisiaj niepokojące, nurtujące
Myślę, że każdy z nas niemal każdego dnia spotyka kogoś, kto
mówi mu, że nie wie,
jak będzie wyglądał jego kolejny miesiąc.
Dzisiaj
ja bardzo często chodzę po ulicach Gdańska
odwiedzam ludzi w różnych dzielnicach
spotykam się z radami dzielnic. I bardzo często muszę tłumaczyć,
w portfelach pracowników sektora usług komunalnych,
Ale każdy z nas także w swoich portfelach, w portfelach nauczycieli,
w portfelach pracowników sektora usług komunalnych,
kierowców autobusów, tramwajów. ami widzimy,
jak dzisiaj pieniądz traci wartość.
czy my samorządowcy, przygotowując się do budżetów na rok 2023,
miesiąc,
czy my samorządowcy przygotowując się do budżetów na rok 2023
głowimy się, jak to wszystko pospinać.
Nie wiedząc jeszcze o wielu, wielu cenach.
Dzisiaj to jest problem, który dotyka każdej i każdego Polaka.
Prawie każdej i każdego Polaka.
Ceny produktów spożywczych i tych, które każdego dnia są nam
potrzebne.
Obawy o to, jak przeżyjemy zimę, ile będzie kosztowało ciepło,
energia, światło.
To jest prawdziwa lekcja historii i teraźniejszości, nad którą
powinniśmy dyskutować dzisiaj na wszystkich dostępnych platformach
i wszędzie, gdzie się tylko da.
Również dzisiaj tutaj przy okrągłym stole.
Ale czterdzieści dwa lata temu, przed chwilą z państwem byliśmy
przy tablicy z dwudziestoma jedno Ma postulatami strajkujących,
Ale 42 lata temu, przed chwilą z Państwem byliśmy
przy tablicy z 21 postulatami strajkujących,
które wisiały na bramie historycznej numer 2, bramie Stoczni
Podwyżki o dwa tysiące złotych Dodatku drożyźnie Anego, ale
te najważniejsze postulaty te pierwsze dotyczyły samorządności,
Podwyżki o 2000 złotych, dodatku drożyźnianego, ale
te najważniejsze postulaty, te pierwsze dotyczyły samorządności,
wolności słowa, wolności, prasy, wolności druku.
Dzisiaj rozmawiając o tym, co dotyka każdą i każdego z nas,
nie możemy zapominać o wartościach. O wartościach, na których
ufundowane było Porozumienie Gdańskie 42 lata
temu. O wartościach, które przyświecały Okrągłemu
Stołowi
33 lata temu. O wartościach,
Nasz gość pochodzi z Salonik z Grecji z miejsca, gdzie dialog,
Przecież demokracja
nasz gość pochodzi z Salonik z Grecji, z miejsca, gdzie dialog,
demokracja, agora, dysputa była podstawą sukcesu tamtych
społeczeństw
wiele, wiele lat temu. Demokracja, dialog, wolność.
Wartości obywatelskie, godność i poszanowanie drugiego człowieka to jest wszystko to, o czym nie możemy zapominać myśląc o tych pierwotnych potrzebach.
Dzisiaj to nabiera konkretnych kształtów, konkretnych liczb, konkretnych
wartości.
Dlatego, cieszę się bardzo i dziękuję, że przyjęliście Państwo
zaproszenie ruchu samorządowego Tak dla Polski tutaj
do Gdańska, do Europejskiego Centrum Solidarności, żeby w
42. rocznicę Porozumienia Gdańskiego, 42.
rocznicę, co wczoraj podkreślała podczas uroczystości
pani Wanda Tkaczyk-Stawska bez przelewu
ani jednej kropli krwi udało się dojść do porozumienia.
Udało się w drodze dialogu znaleźć rozwiązanie, które otworzyło
drogę przemianom, które zmieniły Gdańsk, Pomorze, Polskę,
ale i Europę i świat. Dzisiaj
nie możemy zapominać o tym, że z tą zmianą nie pogodzili się wszyscy.
Władimir Putin mówił o tym głośno już rok i półtora roku temu,
nie pogodził się z tą zmianą świata, która rozpoczęła się tutaj
w Gdańsku i dlatego napadł na Ukrainę.
Napadł po to, by zagrozić wartością także europejskim,
nie tylko niepodległości i wolności Ukrainy.
Z tego powodu wynikają dodatkowe troski
i zmartwienia dla każdej i każdego z nas.
Dzisiaj wiemy o tym, jak wspólnoty lokalne zareagowały w lutym
marcu, ale także reagują dzisiaj na kryzys związany z uchodźcami.
Wiemy, jak bardzo to my wspólnoty lokalne, zarówno nasi aktywni
obywatele i obywatelki, organizacje pozarządowe,
my wzajemnie umiemy wyciągnąć rękę i się zorganizować.
Widzieliśmy, jak bardzo ta pomoc
także nas samorządowców, ale także organizacji pozarządowych
była potrzebna w ostatnich tygodniach, wtedy, kiedy mamy do
czynienia z największą katastrofą ekologiczną w Polsce od
wielu, wielu dziesiątek lat na Odrze. Jest dzisiaj z nami także
marszałek Elżbieta Polak i sama wie doskonale, jak to wsparcie
płynące z różnych stron było nam dzisiaj potrzebne. Ale spotkaliśmy
się tutaj dzisiaj
nie tylko po to, żeby nazwać problemy i nazwać wyzwania, ale
także spróbować poszukać rozwiązań.
Po obradach podpiszemy wspólnie
mam nadzieję, że wspólnie, postulaty do rządzących
po to, żeby także zaprosić do dialogu.
Skoro udał on się 42 lata temu, dzisiaj w wolnej
i demokratycznej Polsce, w Polsce, która jest członkiem wspólnoty
europejskiej,
taki dialog wierzę, że jest także możliwy. Tylko to ten, który
ma władzę, musi wyciągnąć tę rękę do dialogu. I mam nadzieję,
że to wołanie
dzisiaj z Gdańska zostanie usłyszane.
Dziękuję Państwu bardzo.
Dziękuję pani prezydent i wiadomość dla nas ze stolicy
Unii Europejskiej z Brukseli ma pan wiceprzewodniczący Komisji
Europejskiej Margaritis Schinas.
Zapraszam serdecznie.
Good Morning.
Cieszę się, że jestem wśród Państwa, wśród tak wielu uczestników, przedstawicieli
władz lokalnych, związków zawodowych.
Będąc wśród samorządowców zawsze myślę o słynnym prezydencie
Kongresu amerykańskiego, który poświęcił 50
lat życia polityce amerykańskiej, a kiedy odszedł na emeryturę
miał wystąpienie wobec obu izb Kongresu i miał takie słynne
wystąpienie z radami dla młodego pokolenia.
Jego ostatnie zdanie
dla kongresmenów i senatorów było następujące:
nie zapominajcie, że cała polityka jest lokalna.
I to jest słuszne stwierdzenie, bo przedstawiciele
władz lokalnych to ci, którzy są na pierwszej linii
problemów społeczeństw. Są barometrem, są termometrem społeczeństwa,
stanowią epicentrum
władzy.
To właśnie tu polityka ma taki najbardziej szlachetny wymiar.
Dlatego cieszę się, że mogę rozmawiać z wami o problemach i
także perspektywie europejskiej wobec tych spraw.
Jestem zaszczycony i trochę wzruszony, że to spotkanie odbywa
się tu w Gdańsku.
31 sierpnia 42 lata po podpisaniu
Porozumień Sierpniowych. A jestem także wzruszony i to takie
jest dla mnie osobiste, ponieważ miałem 18 lat
31 sierpnia
1980 roku. I zostałem politykiem,
ukształtowałem swoją wizję polityczną,
dokładnie
dzięki temu, co tu się wydarzyło. Solidarność uczyniła mnie
tym, kim jestem jako polityk.
I prawdopodobnie to pierwsza taka chwila, kiedy Polska
mogła nauczyć Grecję pewnej lekcji demokracji, ale wierzcie
mi, była to bardzo potężna lekcja, która do dzisiaj jest dla
mnie istotna.
Poczucie walki z totalitaryzmem, wizje Lecha Wałęsy niesionego
na ramionach swoich
kolegów. Jego ogromne
pióro długopis, którym podpisywał umowę.
To wszystko jest częścią tego ducha europejskiego, ducha demokracji,
wolności i ten duch solidarności
także dzisiaj współbrzmi.
Dziś to również ważny dzień.
Zmarł Michaił Gorbaczow.
I możemy również pomyśleć, że nie byłoby żadnej głasnosti
i pierestrojki, gdyby nie duch Gdańska i solidarności.
I dzięki temu, co tutaj się rozpoczęło
ukształtowała się taka Europa, jaką mamy dzisiaj.
I oto 42 lata później znajdujemy się w bardzo
trudnej chwili.
Pojawiły się składniki
doskonałego sztormu,
który spadł na nasz kontynent.
I to wynika także z poprzednich kryzysów, kryzysu migracyjnego
2015-2016,
wcześniej kryzysu finansowego. Później pandemii, a teraz wojna i jej
wpływ na inflację, na drożyznę, na cenę energii.
I teraz musimy znowu przywołać te proste
prawdy, że żaden członek Unii Europejskiej czy to mały, czy
wielki, czy na północ, czy na południe, czy wschód, czy zachód,
czy nowy, czy stary członek Unii Europejskiej nie poradzi sobie sam z
zakresem, z głębokością tego kryzysu.
I tak, jak poradziliśmy sobie z pandemią,
tak, jak poradziliśmy sobie z największym programem szczepień
w historii ludzkości,
z funduszem
naprawy i odbudowy, tak jak poradziliśmy sobie z kryzysem finansowym.
To kluczowym fundamentem dla Europejczyków jest
bycie razem i poprzez bycie razem i pracę razem
także możemy sobie z tym kryzysem poradzić. Bo jeśli czegoś
możemy się nauczyć
jest to, że skończyły się czasy europejskiej niewinności. Było
tak kiedyś w Europie, że myśleliśmy, że możemy żyć
nie musimy produkować masek, respiratorów,
wszystkie surowce możemy importować, że
okey jest, jeśli polegamy na energii z krajów autorytarnych,
które chcą, aby Europie się nie powiodło i bezpośrednio atakują.
Żyliśmy w takiej iluzji i to wszystko się skończyło.
I to dobrze, że się skończyło. Bo tak samo, jak udało nam się
zrozumieć, że najlepiej pokonać nasze patologie,
nasze niedomagania, nasze trudności poprzez solidarne działanie,
tak samo bezsensowna, nielegalna wojna w Ukrainie jest kolejnym
przyczynkiem do tego, aby się zjednoczyć.
Bo w tych czasach, które nastąpią w tych dniach
zaprezentujemy szefom rządów i głowom państw ambitny pakiet,
który
będzie zmierzał do tego, aby dokonać restrukturyzacji
rynku energii elektrycznej w Unii Europejskiej, wprowadzić
ład na rynku gazu w Europie, który praktycznie się załamał.
I wydaje mi się, że te inicjatywy wraz
z taką logiką
eskalacji wojennej w efekcie pomogą poprawić także sytuację
gospodarczą i będzie miało pozytywny wpływ na
inflację. Więc ten duch solidarności, tu w Gdańsku
to taki pewnik co do tego, jak radzić sobie z problemami dnia
dzisiejszego.
Droga Aleksandro, drogi Basilu
musimy na to patrzeć nie tylko z punktu widzenia takiego historycznego
muzealnego, tylko wszystko to jest także częścią tego, kim
jesteśmy.
Ten duch solidarności określa europejski styl życia, określa
ten model społeczeństwa, jaki chcemy tworzyć. I realizujemy
go nie wspominając tylko przeszłość, ale wprowadzając go
w dzisiejsze działania, dzisiejsze rozwiązania
dla normalnych obywateli.
I kończąc to moje zagajenie i oczekując również dalszych
rozmów z Wami, chcę przekazać trzy bardzo, bardzo wyraźne
przesłania od Unii Europejskiej.
Kiedy w lipcu 2020 roku rozpoczynaliśmy program
szczepień to jedyną pewnością wówczas
było to, że mamy trzy miliardy euro do wydania na szczepionki, ale
nie wiedzieliśmy, czy będą szczepionki
nie wiedzieliśmy, jakie firmy te szczepionki wyprodukują.
Nie wiedzieliśmy, czy te szczepionki będą skuteczne, ale podjęliśmy
zbiorową decyzję. Taki skok w nieznane, aby wszyscy wspólnie
po europejsku tego dokonać.
I to jest jedyne
rozwiązanie, które przynosi rezultaty.
Wzniesienie się ponad podziałami
ponad izolacjonizmem, negatywne
podejście. Czyli wzniesienie się ponad to wszystko. Więc pierwsze
przesłanie to jest takie: albo będziemy działać zbiorowo
albo wszyscy utoniemy.
Drugie przesłanie kieruję bardziej do Polski bezpośrednio.
42 lata po Porozumieniach Sierpniowych
Polska jest ważnym członkiem Unii Europejskiej.
Świetnie prosperującym, jednym z filarów rozszerzenia Unii.
Jest dowodem tego, jak rozwój społeczno-gospodarczy może dokonać
postępu w takiej unii krajów demokratycznych. I
ci, którzy chcą przekonać Polaków, że wasz kraj jest
osamotniony, że otaczają go wrogowie, że wszyscy was
nienawidzą, że wszyscy są przeciwko wam. Chcę, żebyście mieli
świadomość, że oni się głęboko mylą.
Polska jest z Unią i Unia
jest solidarna z Polską. W najbliższych siedmiu latach 100 miliardów
euro
z budżetu europejskiego i w ramach funduszy strukturalnych
oraz w ramach programu odbudowy będzie napływać do Polski.
To jest potężna inwestycja.
To więcej niż 250 euro na Polaka i Polska będzie
również korzystała ze zbiorowych programów obrony europejskiej
i wszystkich działań dotyczących energii, inflacji
i programów wsparcia. I trzecie ważne przesłanie, które myślę,
że tutaj w Gdańsku ma taką dodatkową wzmocnioną wartość.
I myślę, że w żadnym innym mieście nie brzmiałoby to tak
wyraziście, jak zabrzmi tutaj.
Nikt nie ma żadnych wątpliwości, że dokładnie tak, jak wydarzyło
się to tamtego sierpnia, ten sam duch będzie nam przyświecał
dzisiaj.
Demokracja wolność, te wartości, którymi się kierujemy. Otwarte,
odporne społeczeństwa będą silniejsze niż autorytaryzm i
tyrania.
My jesteśmy czymś lepszym niż oni i znowu zwyciężymy.
Tyle ważnych słów już padło.
W różnych częściach naszej debaty, bo nie możemy powiedzieć,
że to jest nasz pierwszy okrągły stół.
Debatujemy w różnych częściach naszej ojczyzny.
W tych trudnych czasach debatowaliśmy w Warszawie, Wrocławiu,
Rzeszowie, w różnych miejscach o najważniejszych sprawach.
Drodzy przyjaciele.
Wczorajszy dzień, Medal Wolności i słowa, które zostały tam
wypowiedziane tu obok w sali,
myślę, że powinny nam dać odwagę.
Do rozmowy, do debaty.
Czasami jesteśmy zmęczeni, ale jest takie powiedzenie, że
kropla drąży skałę i może w tym wszystkim jesteśmy tą kroplą,
ale jak ważna jest kropla, jak ważna jest woda do życia, to wszyscy
po prostu o tym wiemy.
Dzisiaj rozpoczynamy debatę. Rozpoczynamy, nie zakończymy
ją, jesteśmy w takim zespole, że daje nam to nadzieję, aby tą
tą skałę skruszyć.
Mario.
Przedstaw nasze osoby, które debatują wspólnie z nami.
Proszę Państwa, w dzisiejszej debacie udział biorą:
Pani Urszula Michalska - Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych.
Pan Sławomir Broniarz - przewodniczący Związku Nauczycielstwa Polskiego.
Polskiego.
Pani Marta Makuch - wiceprezydentka Słupska.
Pan Franciszek Potulski - Ogólnopolskie Porozumienie Związków
Zawodowych.
Pani Anna Mieczkowska - prezydent Kołobrzegu.
Pan Ireneusz Pilarski - przewodniczący Krajowego Związku
Zawodowego Ciepłowników, oddział w Kołobrzegu.
Pan Łukasz Komoniewski - prezydent Będzina.
Pan Ryszard Rynczuk - Przedsiębiorstwo Komunikacji Miejskiej
w Sosnowcu.
Pan Daniel Rak - burmistrz Szczecinka.
Pan Andrzej Wdowiak - prezes zarządu Przedsiębiorstwa Wodociągów
i Kanalizacji w Szczecinku.
Pani Patrycja Karpicz - dyrektor Miejskiego Centrum Usług
Socjalnych we Wrocławiu.
Pani Weronika Rozenberger - naczelna pielęgniarka w Szpitalu
Uniwersyteckim imienia Karola Marcinkowskiego
w Zielonej Górze.
Pani Elżbieta Polak -
marszałek województwa lubuskiego.
I pan Jacek Karnowski - prezydent Sopotu, prezes ruchu samorządowego
Tak dla Polski.
Debatę moderuje dla Państwa pan burmistrz Wieliczki Artur Kozioł.
W dzisiejszym dniu bardzo szybko zobaczymy i przypomnimy sobie,
na czym polega nasza codzienna praca.
Samorząd to są różne obszary.
Nie mamy łatwego zadania, zobaczycie, bo będziemy od różnych
tematów dzisiaj poruszać ot takich, które może są bardziej popularne
i mniej popularne. Ale trudno jest sobie wyobrazić normalny,
codzienny dzień bez tych wszystkich usług komunalnych.
Różnie to nazywamy, ale tak naprawdę to jest życie naszych po
prostu mieszkańców.
Zapraszam Was do tematów, które dzisiaj chcemy zaakcentować
po to, żeby one były bardzo dynamicznie powiedziane
właśnie przed 1 września. Zaczniemy od oświaty.
Sławomir Broniarz, bardzo proszę przewodniczący.
Jakim czasem dysponujemy? Powiem bardzo prosto, że
jeżeli wstanę z miejsca, to znaczy, że także przyspieszyć.
Ja zacznę, a niech się martwią ci, którzy będą kończyli.
Szanowni Państwo, bardzo dziękuję za zaproszenie, za możliwość
wzięcia udziału w tej debacie.
Moment jest szczególny nie tylko z powodów historycznych.
One są bardzo ważne, one zbudowały także nas.
Ale tym momentem jest także to coś, co wczoraj się wydarzyło,
a więc założenia rządu, jeżeli chodzi o projekt ustawy budżetowej.
Bo wydaje się, że w tym mieści się także odpowiedź na pytanie,
dlaczego jest, z jednej strony, jak mówi rząd, bardzo dobrze,
a z drugiej strony wszyscy odczuwamy i mamy zupełnie odmienne
uczucia w tym zakresie. Bo nagle zderzamy się z informacją,
że ma być 9 czy niecałe 10 procent inflacji,
ale wydaje się, że w ten wskaźnik inflacyjny wierzy chyba tylko
premier i nie wiem czy akurat wszyscy członkowie rządu. A z
drugiej strony mamy zapowiedź wzrostu wynagrodzeń
nauczycieli 7,8 procent przy inflacji która
jest dwa razy większa. Jeszcze kilka dni temu minister Czarnek
mówił o wzroście wynagrodzeń nauczycieli o 9 procent.
Co każde sobie zadać pytanie na temat wiarygodności pana ministra.
Ale także zwracamy na to uwagę, że ta galopująca inflacja, wzrost
cen energii, wzrost cen gazu, opału będzie przynosił także
określone trudności po stronie jednostek samorządu terytorialnego.
I tutaj no nie musimy być specjalnie znawcami, żeby wiedzieć
że to także odbije się na sytuacji oświaty, na sytuacji placówek
opiekuńczych. Na tych zadaniach, które leżą po stronie samorządu
terytorialnego. I na to także, z jednej strony uczulamy nauczycieli,
ale z drugiej strony musimy być przygotowani poprzez ich choćby
jeden bardzo silny głos dotyczący zwiększenia nakładów na
edukację. Na szeroko rozumianą edukację, nie tylko przedszkola,
szkoły, ale także uczelnie wyższe, gdzie sytuacja finansów
i kadr jest mniej więcej tożsama z tą, która dzieje się w placówkach
oświatowych.
Ale to jest także zapowiedź trudności.
I to jest w jakiejś mierze odpowiedź na pytanie, dlaczego dzisiaj brakuje
nam kilkunastu tysięcy nauczycieli. I to bez względu na to, czy
mówimy na podstawie danych kuratoryjnych, czy posiłkujemy
się takimi hurra optymistycznymi danymi ministra edukacji,
to tych nauczycieli brakuje. Także dlatego, że nikt racjonalnie
myślący po pięcioletnich studiach magisterskich, nie zgodzi
się i nie podejmie pracę za 3 400 złotych brutto,
bo taką propozycję otrzymują nauczyciele od jutra. I niech nie
zwiodą nas zapowiedzi ministra, że to jest 20-procentowy
wzrost wynagrodzeń.
Bo po pierwsze, przełożenie na złotówkę to jest 300 parę
złotych brutto, a jednocześnie minister musiał dokonać tego
ruchu, bo inaczej nauczyciele otrzymywaliby dodatek uzupełniający
do płacy minimalnej.
Ale to jest także odpowiedź na pytanie, dlaczego wielu ludzi
odchodzi. Odchodzi z tego zawodu także w trakcie roku szkolnego.
Ale także musimy sobie wspólnie zadać pytanie, jak my nauczyciele
z punktu widzenia dydaktyki, opieki podołamy dzisiaj nieznanej
liczbie dzieci z Ukrainy, które w żadnej mierze nie mogą poczuć
się obywatelami
drugiej kategorii. A, których liczba w znakomity sposób obciąża
finanse jednostek samorządu terytorialnego. Więc, na to wszystko
musimy znaleźć odpowiedź i żądanie dotyczące zwiększenia
nakładów na edukację powinno być, powtórzę, naszym silnym, wspólnym
głosem. Bo jeżeli tego nie zrobimy, to luka pokoleniowa,
którą dzisiaj obserwujemy, zarówno w szkolnictwie, tym podstawowym
i średnim, jak i na studiach wyższych, będzie się powiększała.
To jest zapowiedź także pewnego kataklizmu
znanego nam choćby z informacji i przekazu pracowników służby
zdrowia.
To jest także odpowiedź na pytanie, dlaczego my musimy my, nauczyciele
musimy mierzyć się z trudnościami i bardzo często te trudności
są artykułowane nie wobec tego faktycznego pracodawcy, którym
jest rząd, ale wobec pracodawcy, którym jest dyrektor szkoły
czy samorząd, który w gruncie rzeczy, przepraszam, za potoczność
określenia "jedzie na tym samym wózku, co my". Rząd zapowiada
20-procentowe zwiększenie subwencji. Tylko pytanie
kto tę zwiększoną subwencję otrzyma?
Jakie będą zasady jej podziału?
Na co ta subwencja będzie mogła być przeznaczona i na ile ona
wypełni dzisiaj występującą lukę w finansach jednostek samorządu
terytorialnego?
Bo to jest także w jakiejś mierze odpowiedź na pytanie, czy
będziemy w stanie powstrzymać proces odchodzenia nauczycieli
z zawodu, czy będziemy w stanie zapewnić dostęp i dopływ do tego
zawodu nowej, potrzebnej młodej kadry. I to jest rzecz niezwykle
dla nas istotna.
Bo bez rzeczywistego wzrostu nakładów na edukację, bez rzeczywistego
wzrostu części oświatowej subwencji ogólnej, znajdziemy się
naprawdę,
czy będziemy w jakiejś mierze kontynuować proces przeciągania
tej krótkiej kołdry i wzajemnego oskarżania się o to, że te nakłady
są dalece niewystarczające. I to w sytuacji, gdy one rzeczywiście
są dalece niewystarczające i czasami brakuje na rzeczy pozornie
oczywiste.
Ale to jest tak, że i mówię to także do moich
kolegów, przyjaciół, samorządowców.
To jest także potrzeba wspólnej walki o dobrą, publiczną edukację.
Bez uciekania się do tych chwytów zmierzających do prywatyzacji
edukacji w celu zmniejszenia kosztów leżących po stronie organu
prowadzącego.
Bo tak jak wczoraj powiedział Stanisław Tym, wszyscy zasługujemy
na równy dostęp do edukacji, na równy dostęp do dobrej edukacji,
do dobrej szkoły, do publicznej szkoły, o jak najwyższym poziomie
nauczania. Ale na to także potrzebne są pieniądze. I powtórzę
trzeci raz: wspólnie z tej sali powinien wybrzmieć
głos, postulat, żądanie zwiększenia nakładów na edukację, bo
bez tego nie jesteśmy w stanie tego kraju w należyty sposób rozwijać.
Dziękuję bardzo.
Proszę zauważyć, ile pytań zadanych, ile pytań zadanych w tej
naszej dyskusji i myślę, że dużo przed nami jeszcze poszukiwania
odpowiedzi, ale wiele pytań jest po prostu retorycznych.
Bardzo proszę o kolejny głos.
Pan Franciszek Potulski, Ogólnopolskie Związki Zawodowe.
No tak się złożyło, że w oświacie jeden po drugim parę uwag takich
dotyczących no sytuacji finansowej. Państwo,
część Państwa wie, że jestem zaprzyjaźniony z liczbami.
Przepraszam, że będę się nimi też posługiwał.
No, ale chciałbym, żeby była różnica między tym, co mówił
minister finansów, a tym, o czym my będziemy tutaj mówili.
Budżet państwa dotychczas był najważniejszym dokumentem
w kraju.
Jak Państwo wiedzą, jedyna ustawa, której nie może
prezydent wetować. To tak było, a tak jest w tej chwili dwa
zdania na ten temat. W roku 2021 dochody
budżetu państwa 404 miliardy, a w roku 2022
czyli obecnym 491 miliardów.
Prawie 90 miliardów więcej.
Z czego, skąd?
W następnej pozycji mamy, ile z VAT-u. Z VAT-u w 2021
252, obecnie 313,8
miliarda złotych. Co to znaczy? To
znaczy, że ten który tworzył ten budżet i napisał na samym końcu
że przewidywana inflacja wyniesie w roku 2022
3,3 wie, że to jest nieprawda.
Wiesz, że to jest nieprawda. Jeżeli z VAT-u mają wzrosnąć dochody,
to muszą ceny wzrosnąć.
To nie ma
takiej możliwości.
Nawiasem mówiąc, za daleko się w tych rachunkach nie chcę posuwać,
ale wynagrodzenia średnio w gospodarce narodowej w roku 2021
średnio ponad plan wzrosły
400 złotych miesięcznie. 16 milionów, ponad
16 milionów biorących wynagrodzenia razy
12 miesięcy około 80 miliardów. Musiała
skoczyć inflacja w roku 2021. Nie da
się tego uniknąć.
Nawiasem mówiąc, Państwo samorządy dostaną większy udział
w odpisu z PIT-u.
Niezależnie od tego, jaki on będzie w tym roku 2022,
bo pewnie nikt nie jest w stanie do końca powiedzieć, jaki
on naprawdę będzie. Ale cz tego, skoro
inflacja będzie ponad dwucyfrowa. Druga sprawa, oświata zadaniem
własnym samorządu.
Koszty realizacji są wspierane przez państwo, ale też Państwo
sporo dopłacają do otrzymywanej subwencji.
Ja uważam, że ponieważ to jest zadanie własne, to
z własnych środków należy je też finansować. Ale
też uważam, że są granice przyzwoitości.
Tą granicą przyzwoitości
według mnie jest 10 procent, może 15. Podczas
gdy w tej chwili w roku 2021
średnio dopłata ze strony samorządów wynosiła
ponad 27 procent w stosunku do
otrzymanej subwencji. Z czego to wynikało? Po prostu kolejne
wszystkie podwyżki które były, wszystkie są niedoszacowane.
Niedoszacowane poza jedną.
Poza jedną w roku 2019, ale jak Państwo
wiedzą, był to rok wyborczy,
w związku z tym, aż tyle żeście nie dopłacali.
Więc to tak mniej więcej wyszło i do tego jeszcze dodam
jedną liczbę.
Likwidacja gimnazjów, likwidacja gimnazjów, w kosztach, według
cen z roku 2019 kosztuje 3 miliardy
złotych. Więc jeżeli ktoś mówi, że subwencja wzrosła, wzrosła,
bo taka była decyzja likwidacji
gimnazjów. Pani minister Zalewska chodziła po Polsce i mówiła,
że przyrośnie etatów 10 tysięcy, ale nie dodała,
ile to będzie kosztowało i kto za to zapłaci.
Zapłaciliście w znacznej mierze, w znacznej mierze Państwo.
Pan Franciszek zauważył, że wstałem z miejsca.
Musimy konkluzję.
Dziękuję.
Poczekaj, to dajcie mi jeszcze powiedzieć.
Według mnie, trzeba pójść na wersję taką, że koszty decyzji rządowych
ponosi rząd.
Koszty decyzji Państwa samorządowych
ja jestem zwolennikiem samorządu, ale nie bezkrytycznym.
Jest też parę takich przykładów, które mogę podać,
że jest inne. Państwo tolerują na przykład taką gminę,
Państwo - my,
gminę Hanna, która pozbyła się wszystkich swoich zadań własnych,
jakim jest oświata. A według mnie, może być taka sytuacja,
że musi się państwo podzielić albo z Wami, albo Wy z państwem,
czyli samorząd z państwem. Ale od tego jest Komisja wspólna
Rządu i Samorządu i musi być ona upodmiotowiona.
No musi być tak, że obie strony mają tę samą siłę
głosu.
Bardzo dziękuję. Trudne zadanie.
Pani wiceprezydent Słupska ma trudne zadanie, dlatego,
że kilka pytań tak naprawdę też był do samorządów.
Bardzo proszę.
Drodzy Państwo, postaram się powiedzieć o rozwiązaniach.
Tu bardzo dużo już padło o finansowaniu i przeliczaniu subwencji.
No pierwsze co, to powinniśmy stworzyć listę tych zadań, które
należą absolutnie do finansowania w ramach subwencji przez
państwo i tych zadań, listy zadań, które należą do finansowania
przez samorządy. To również algorytm, algorytm przeliczania
subwencji.
Dzisiaj drodzy Państwo, to jest 95 kategorii.
15 od 1 września ma się pojawić nowych, czyli
105. Dotyczą one tylko i jedynie uczniów.
Absolutnie nie obejmują liczby oddziałów, czy też rodzaju szkoły
i godzin zajęć.
To też jest niezbędne do takiej zmiany, aby przeliczanie tej
subwencji znajomość tego algorytmu mogła być powszechna.
Dzisiaj ekspertami muszą być nasi urzędnicy.
Tylko w tym roku cztery razy przeliczanie subwencji się zmieniło.
To jedna rzecz i nie będę już tego wątku finansowania rozwijała,
bo tutaj panowie bardzo dużo powiedzieli. Ale to także określenie
standardu minimalnego funkcjonowania
szkoły. Dzisiaj mamy obowiązek tworzyć oddział w klasie pierwszej
nawet jak zgłosi nam się pięć osób. Dzisiaj nie mamy określonego,
co to znaczy szkoła, ile musi mieć oddziałów minimum, ile musi
mieć minimum klas, żeby funkcjonowała jako szkoła.
Dzisiaj nie mamy żadnej elastyczności, żeby móc tworzyć mniejsze
szkoły właśnie dla oddziałów 1-3, jak mamy powyżej 25
osób w klasie - 26 - mamy obowiązek, nie mamy
żadnej elastyczności,
żeby tworzyć dwie klasy. Co znaczy, że kosztuje to dwa razy tyle.
Kolejna rzecz to niezbędna jest zmiana systemu przygotowywania
przyszłych nauczycieli.
On absolutnie nie przystaje do dzisiejszych wymagań.
Dzisiaj bardzo dużo wymaga standard uczenia się określony
przez ministerstwo w rozporządzeniu, dając jednocześnie
bardzo mało godzin.
Dla przykładu, dziś ewidentnie wiemy o tym, że no oczywiście,
że potrzebujemy dobrych dydaktyków,
ale przede wszystkim potrzebujemy tutorów, mentorów, wychowawców.
30 godzin na pięć lat ma praktyki pedagogicznej
przyszły nauczyciel.
Absolutnie on nie ma szans nauczyć się być tutorem, mentorem. 90
godzin na pięć lat
ma z psychologii, gdzie jest włączonych milion różnych wątków.
Pięć lat czyli 18 godzin rocznie.
Kolejna rzecz, konieczność odejścia od modelu pruskiego,
wymyślonego na początku XIX wieku, gdzie kształcono
administrację i pracowników fabryk, którzy mieli być karni,
którzy mieli reagować na dzwonek, który niestety w szkołach
został do dzisiaj.
Dziś potrzebujemy zupełnie innych umiejętności kreatywnych,
krytycznego myślenia, empatii, łącząc to z przygotowaniem
przyszłych nauczycieli.
Nie kształcimy takich uczniów.
To również dyskusja w ogóle o roli nauczyciela.
Bardzo ważna dyskusja. To dyskusja o Karcie Nauczyciela.
To dyskusja o tym, dlaczego lekarze chociaż mają bardzo trudne studia,
to jest ich kilkanaście, kilkadziesiąt na miejsce, a przykład
Akademii Pomorskiej w Słupsku, gdzie któryś rok z rzędu w ogóle
nie otwieramy
studiów dziennych na kierunkach pedagogicznych,
jeśli chodzi o matematykę, historię.
Bardzo dziękuję.
Chcemy mieszkańcom powiedzieć jedną ważną rzecz. Zrobiliśmy
wszystko, żeby od 1 września być przygotowani na
rozpoczęcie roku szkolnego.
Nie ma tutaj osoby nie ma wójta, burmistrza, radnego, żadnego
przedstawiciela samorządu, żeby powiedział, że nie zrobił
wszystko, aby rok szkolny rozpocząć.
Ten nasz głos, to jest jak dzwonek.
Czasami dzwonek coś rozpoczyna, ale czasami coś dzwonek kończy.
Trzeba usłyszeć ten dzwonek. Dzwonek związków zawodowych,
pracowników, czyli nauczycieli i administracji również.
I również nas samorządów. Niech ten dzwonek dzisiaj zabrzmi.
Może dla rządu, że trzeba byłoby zakończyć lekcje.
To jest nasz dzwonek.
Na chwilę
przejdźmy do tak ważnego tematu, o którym mówimy praktycznie
od kilku lat na granicy życia i śmierci, czyli o zdrowiu.
Bo trudno tego nie zauważyć,
w jakim obszarze
niebezpieczeństwa żyliśmy.
Ale zanim zaczniemy mówić o opiece medycznej na chwilę zatrzymajmy
się na opiece socjalnej, na pomocy społecznej. I poproszę panią
Patrycję Karpicz o wprowadzenie nas w ten obszar, który całkowicie
się przebudował w momencie
tak naprawdę
wojny, gdy przyszli mieszkańcy w jeden dzień, miliony mieszkańców,
którzy musieli tam przebudować nasze myślenie. Powiem więcej,
wzmocnić w tym obszarze społecznym. Bardzo proszę. Dzień dobry.
Ja bym chciała zwrócić uwagę przede wszystkim na sytuację Domów
Pomocy Społecznej. W naszym mieście, we Wrocławiu i generalnie
Domów Pomocy Społecznej w całej Polsce.
Ponieważ obserwujemy rzeczywiście istotny
wzrost kosztów bieżących funkcjonowania naszych jednostek
właśnie pewnie w wyniku i epidemii i tej sytuacji, która
ma miejsce za naszymi wschodnimi granicami.
Generalnie w naszych czterech miejskich domach
pomocy oraz ośmiu dziennych domach sprawujemy opiekę codziennie
w zasadzie nawet dla ponad 800 osób.
Jeszcze nie mamy
akurat przybyszy z Ukrainy, aczkolwiek jesteśmy przygotowani
na to, że w każdej chwili, również i nasze domy będą zasilone
tymi osobami.
Natomiast, rzeczywiście wzrost bieżących kosztów obserwujemy
bardzo mocno.
Na przykład, jeżeli chodzi o środki żywnościowe, jest to 23
procent więcej w porównaniu do roku 2021.
Mimo, że stawki VAT są przecież niższe
systemowo. Mamy podobną sytuację z mediami, ale
także niektóre inwestycje, które są bardzo istotne
wzrastają w zasadzie dwukrotnie.
Chciałabym też zwrócić uwagę na to, że nasz profil mieszkańca
zmienia się bardzo mocno
w ciągu ostatniej dekady. i w zasadzie granica pomiędzy naszym
mieszkańcem w Domach Pomocy Społecznej, a pacjentem w placówkach
ochrony zdrowia typu na przykład ZOL po prostu się zaciera.
W związku z tym potrzebujemy wykwalifikowanej kadry,
doświadczonej kadry. Zatrudniamy pracowników z grup zawodowych
analogicznych, jak w placówkach służby zdrowia.
I tutaj na przykład mamy pielęgniarki, opiekunów różnego typu,
na przykład opiekunów medycznych wykwalifikowanych, pokojowe,
terapeutów zajęciowych, fizjoterapeutów, psychologów.
Ta kadra to jest 70 procent naszego zatrudnienia.
Zatrudniamy w sumie do obsługi naszych mieszkańców około 500 osób.
I mimo znacznych środków w tym roku na wzrost wynagrodzeń
dla naszych pracowników
niestety personel z naszych placówek odchodzi.
No i właśnie i co będzie dalej?
Pomysł deinstytucjonalizacji, który jest forowany, jest jak najbardziej
słuszny. Ta dezinstytucjonalizacja.
ma polegać na tym, że opieka nad osobą wymagającą wsparcia niesamodzielną
przenoszona jest z instytucji dużych typu właśnie Domy Pomocy
Społecznej powyżej 30 miejsc do środowiska.
Jednak jest to proces długotrwały.
To nie zadzieje się, proszę Państwa, z dnia na dzień.
A my potrzebujemy tak naprawdę pracowników i sprzętu już
dziś, aby dobrze zafunkcjonować i dobrze, odpowiedzialnie
opiekować się naszymi mieszkańcami.
A przecież to są osoby, które w gminach, w powiatach wymagają
najbardziej specjalistycznej wymagającej opieki. Osoby najbardziej
niesamodzielne właśnie te, którymi nie jest w stanie zająć
się środowisko, ani rodzina. I w związku z tym bardzo zależy nam
na tym, aby te wynagrodzenia naszego personelu były jak najsprawiedliwsze
i wymierne w stosunku do wykonywanej przez nich pracy.
Niestety, obserwujemy odejścia do ochrony, do służby zdrowia
z tego względu, że mamy rozwiązania centralne, które powodują,
że
Przepisy określają minimalne wynagrodzenia właśnie w placówkach
służby zdrowia finansowanych z NFZ-u.
A to powoduje, że nasi, że nasz personel oczywiście odchodzi.
Dlaczego?
Dlatego, że na przykład różnica miesięcznego wynagrodzenia
zasadniczego pomiędzy opiekunem medycznym w DPS, a opiekunem
medycznym w placówkach służby zdrowia to kwota nawet 1000
złotych. Bardzo dziękuję.
Zauważą Państwo, że mimo wszystko bardzo uciekamy w obszar
finansowy.
Wiem, że go nie da się
uniknąć, to wrócimy do tego w podsumowaniu. Dobrze?
Bo moglibyśmy faktycznie te analizy swoje budżetowe robić
po prostu bardzo długo.
Służba zdrowia. Naczelna pielęgniarka szpitala Uniwersyteckiego
w Zielonej Górze.
Pani Weronika Rosenberg. Dzień dobry, ja się bardzo wsłuchiwałam
w moich przedmówców i tutaj chciałam powiedzieć panu przewodniczącemu,
że dobra edukacja to są dobre pielęgniarki.
Ja akurat jestem pielęgniarką, więc bardzo bliska jest mi ta edukacja
i dlatego musimy zacząć właściwie taki okrągły stół.
To powinien być wszystkie resorty i wszystkie resorty rozmawiać
razem ze sobą.
Oczywiście nie my, tylko strona rządząca.
Nie każde ministerstwo sobie, bo ja przysłuchując się tu mojej
koleżance, to słyszę, że właściwie to jest sobie.
Kiedyś pamiętacie Państwo było ministerstwo zdrowia i polityki
społecznej, jeśli dobrze pamiętam. I wtedy ten personel był,
że tak powiem wspólny i były wspólne ustalenia płacowe.
Natomiast, w chwili obecnej my chyba jesteśmy jedyną grupą,
ja mówię o ochronie zdrowia, która otrzymała
uposażenie minimalne czyli wzrost uposażenia minimalnego
i to bardzo dużo, bo około 1500 złotych. Przepraszam,
że mówię znowu o pieniądzach. Ale do czego to doprowadziło?
Doprowadziła to do konfliktu w ochronie zdrowia, do konfliktu
między pracownikami ochrony zdrowia.
A nie jest to dobra rzecz, chyba, że zarządzamy przez konflikt,
a nie o to nam chodzi.
Także doprowadziło to do tego, że trochę dyrektorzy, prezesi
spółek są ubezwłasnowolnieni, bo
to minister zdrowia określa, jak mamy
wynagradzać pracowników. A to chyba też
nie o to chodzi.
Bardzo się cieszymy z tych podwyżek, ale drugi rok tych podwyżek
doprowadził do tego, że skróciliśmy się wszyscy z wszystkimi,
dlatego, że sposób naliczania jest tak pokrętny, ustalony
przez jedną noc, że właściwie cały miesiąc, cały sierpień
chyba każdy szpital liczył, jak to właściwie ma wypłacać.
I wypłaca bardzo różnie, a są szpitale, które nie wypłacają tych
pieniędzy.
Tyle o pieniądzach, już nie będę
o nich mówiła. Natomiast, jeszcze jedno na jedną rzecz chciałam
zwrócić uwagę, że luka pokoleniowa zadziała się w ochronie
zdrowia, jeśli chodzi o pracowników medycznych wszystkich
zarówno pielęgniarki, lekarzy, ratowników, możemy wymieniać
ich wszystkich po personel, który utrzymuje higienę w szpitalu.
I żadna podwyżka tej luki pokoleniowej przez rok, dwa, trzy nie
wypełni. Ona jest nie do odrobienia
już w tej chwili. Już nie będę powtarzała się, bo jestem nudna.
Wiem, że w Gdańsku w szpitalu, w którym wczoraj rozmawiałam
pielęgniarki mają średni wiek 42 lata, więc
zazdroszczę.
U nas mają 53, więc na naszych oddziałach,
żeby było barwniej na 14 pielęgniarek 6 jest emerytek.
Także my się modlimy, żeby zostały.
Natomiast, jeśli chodzi o wejście do zawodu, to wejście to
nie tylko pieniądze.
Każdy zawód
medyczny musi być atrakcyjny dlatego, że jeśli
on nie jest atrakcyjny, nie spełnia naszych oczekiwań, jeśli
chodzi o rozwój zawodowy, warunki pracy, to po jakimś czasie
bałagan, który panuje w ochronie zdrowia,
ja mówię o swoim resorcie, gdzie codziennie
mamy inny przepis,
codziennie mamy inne zasady rozliczenia.
Nie wiemy, co będzie jutro przy jeszcze niestabilności społecznej,
inflacji, drożyźnie doprowadza do tego, że wolimy no iść do biznesu
czy do miejsca, gdzie jest spokojniej lub po prostu wyjechać.
Dlatego, że młodzi ludzie, zarabiając nawet 5400,
bo tyle zarabia magister pielęgniarstwa, nie jest w stanie
rozpocząć samodzielnego życia.
Więc, to nie jest atrakcyjne w świecie, kiedy nie wiemy, co będzie
jutro. A my w szpitalu nie wiemy, czy jutro coś kupimy, czy nie,
dlatego, że nasi dostawcy mówią, że nie podpiszą z nami umowy
długofalowej, bo nie wiedzą, jakie będą po prostu ceny.
W związku z tym pracuje się zamiast łatwiej, trudniej.
Ja pracuję w ochronie zdrowia
długo. Nie będę mówiła ile.
Natomiast,
były czasy, kiedy było lepiej. Teraz ja mam wrażenie, że jesteśmy
znowu na równi pochyłej i czują to także pacjenci nasi.
Bardzo dziękuję.
Muszę przerwać, żeby zrobić kropkę.
Nie o to chodzi, że było lepiej
tylko chcę powiedzieć. Ja wiem,
niech pan pozwoli jedno zdanie. Oczywiście, bardzo proszę.
Dlatego, że nie czekamy z założonymi rękoma.
Nasze środowisko opracowało w swojej dziedzinie strategię
dla pielęgniarstwa, jest podpisana przez ministerstwo zdrowia.
Jest tylko jeden szczegół.
Trzeba ją realizować. Także rozwiązania przygotowaliśmy sami.
Trzeba po prostu słuchać także środowiska, strony społecznej.
Bardzo dziękuję.
Gorące brawa, żebym nie przerwał.
Proszę zauważyć
jak dużo nas łączy.
I w tej całej, po prostu, przestrzeni, chociaż czasami zarządzamy
trochę inaczej w innych, po prostu, jakby wymiarach, ale
dlatego to jest ten okrągły stół, żeby powiedzieć mieszkańcom,
jak dużo nas łączy, jak dużo nas łączy problemów, ale też rozwiązań.
Pokontynuujmy jeszcze obszar medyczny i bardzo poproszę panią
Urszulę Michalską
przewodniczącą branży OPZ usługi publiczne.
Tak, jeżeli dobrze zapowiedziałem. Bardzo proszę. Dziękuję bardzo.
Witam Państwa bardzo serdecznie.
Branża usługi publiczne to wszyscy Państwo również
między innymi. Ale to takie grupy zawodowe, jak ochrona zdrowia,
pomoc społeczna, pracownicy cywilni wymiaru sprawiedliwości.
I mimo tego, o czym mówiły moje przedmówczynie, czy moi przedmówcy,
że w ochronie zdrowia,
na której troszeńkę dwa zdania więcej powiem niż o innych, że
wyszła ustawa. Bo nie wiem, jak Państwo będą to oceniać
OPZZ był jednym z sygnatariuszy podpisania stanowiska
dotyczącego wzrostu wynagrodzeń pracowników, bo po to jesteśmy
związkiem zawodowym, żeby dbać o pracowników. Ale nikomu nie
przyszło na myśl, że to Państwo będą ponosić koszty tego, bo
myśmy od początku mówili, że gwarancją tego stanowiska ma być
zagwarantowanie przez budżet państwa środków na te wynagrodzenia.
Okazało się do ostatniej chwili
nie była wskazana, nie był wskazany sposób, w jaki dyrektorzy
placówek ochrony zdrowia, czy prezesi, mają otrzymać środki.
W ubiegłym roku było to po tak zwanym PESEL-u, natomiast w tym
roku włożono to w niedoszacowane procedury medyczne. I stąd
jest cały problem. Tak długo, jak procedury medyczne, czyli to
za co płaci jedyny płatnik Narodowy Fundusz Zdrowia nie będą
ustawione na odpowiednim poziomie i nie będą de facto finansowały
tego, co w placówkach ochrony zdrowia jest wykonywane, tak długo
ochrona zdrowia będzie borykać się,
niestety, z brakiem środków. I czy to będzie ustawa, czy
to będą inne decyzje, które będą regulowały, czy finansowanie
pracowników, czy finansowanie różnych innych składowych
budżetu ochrony zdrowia, tak długo będzie nam brakowało
po prostu pieniędzy. Ale to, o czym mówiła pani w sprawie pomocy
społecznej. Branża usługi publiczne OPZZ to również pracownicy
pomocy społecznej. I
cieszę się bardzo, że środowisko pracownicze pomocy społecznej
zaczęło głośniej mówić o tym, że nie chcą,
ja wiem, że może to nie jest jakieś
szczególne osiągnięcie te wynagrodzenia w ochronie zdrowia,
ale dziś pracownicy Domów Pomocy Społecznej przechodzą do
placówek ochrony zdrowia, ponieważ tam wynagrodzenia są prawie
dwukrotnie wyższe.
Trudno się dziwić, każdy ma do utrzymania rodzinę, ale też jak
bardzo powiązane
są te dwie grupy pracowników ochrony zdrowia i pomocy społecznej
pokazał czas pandemii, kiedy pracownicy Domów Pomocy Społecznej
i ochrony zdrowia musieli wybrać w pewnym momencie, gdzie będą
pracować mimo tego, że pracowali i tu i tu.
W związku z tym nie da się traktować różnie i nie da się tego rozdzielić.
A przechodząc bardzo krótko do ogólnej sprawy pracowników
branży usługi publiczne. Proszę Państwa, żenującym
jest to, że pracownicy cywilni wymiaru sprawiedliwości muszą
stać na ulicach przed ministerstwem sprawiedliwości i domagać
się podwyżek.
Nie jest ich coraz mniej.
Dzisiaj już Państwo doskonale wiedzą,
dzisiaj już nie jest argumentem, że jak ci się nie podoba, to
za bramą na twoje miejsce czeka 10. Nie, w żadnym z tych
resortów, żadnym z tej grupy pracowników usług publicznych
nie ma już. To, że mamy emigrantów z innych krajów
to nie jest rozwiązanie, bo oni nie przychodzą na takie stanowiska.
W związku z tym to nie jest żaden argument. I myślę, że wszyscy
i samorządowcy i dyrektorzy placówek świadczących usługi
publiczne i pracownicy musimy zacząć myśleć o całości rozwiązania,
a nie tylko o rzuceniu tak zwanego kąska, może łakomego,
jakimi są wynagrodzenia.
Dziękuję bardzo, Bardzo dziękuję. Pani Elżbieta Polak, marszałek
województwa lubuskiego.
Nie będę mówił komentarza.
Bardzo proszę.
Szanowni Państwo. Powszechna drożyzna tak, jak zatruta woda
w Odrze zniszczyła ekosystem, tak drożyzna niszczy, demoluje
nasze budżety, budżety samorządowe. Także to nie jest tylko
katastrofa na Odrze, którą dzisiaj oglądamy,
jesteśmy jej świadkami. To jest katastrofa rządu Prawa i Sprawiedliwości.
Gdzie jest program, program, który miał właśnie złagodzić skutki
inflacji i
zwiększyć odporność ochrony zdrowia, o której w tej chwili
mówimy, który miał wzmocnić też konkurencyjność gospodarki?
To potężne pieniądze dla Polski - 24 miliardy
euro w ramach dotacji, 11,5 miliarda euro to pożyczki.
Nie chcemy być praworządni? Chcemy być przecież praworządni.
Te pieniądze są
Polsce dzisiaj niezwykle potrzebne.
Przed nami energetyczno finansowy wstrząs.
Ja dzisiaj chciałam mówić o tym, jak poprawić dostępność do
leczenia i jakości leczenia, a chcę po prostu apelować
o powszechną dostępność do ciepła w polskich szpitalach i do
ciepła w polskich szkołach.
Ten wstrząs jest przed nami, a już dzisiaj
cyfry pokazują, jak jest dramatycznie. Za pierwsze półrocze
w Szpitalu Uniwersyteckim w Zielonej Górze mamy stratę
16 milionów. W Gorzowie strata
12 milionów.
I co z tego, że jest Polski Ład?
Skoro do każdej inwestycji musimy dzisiaj drugie tyle dołożyć.
Kogo na to stać?
Ostatni mój przetarg na dużą inwestycję w Szpitalu Uniwersyteckim
17,5 miliona musimy do tego zadania inwestycyjnego
dołożyć. Pożyczki na działalność bieżącą do płac,
do jednostek ochrony zdrowia.
Nie można
nie mówić w tej chwili o gwarancjach finansowych.
Bez
wzrostu nakładów finansowych na ochronę zdrowia
sytuacja będzie nie tylko dramatyczna.
Będzie wielka tragedia.
Bardzo dziękuję.
Jakoś zamyśliliśmy się wszyscy, nie wiem, to chyba taka refleksja.
Pozwolicie, że przejdziemy do trochę innych usług, do których
się przyzwyczailiśmy.
Bo przecież, jak jedziemy autobusem,
wydaje nam się, że nic nie kosztuje. Gdy jedziemy samochodem
zapominamy, że trzeba zapłacić za paliwo. Gdy jest ciepło
no to jest wszystko w porządku. Więc,
ten obszar usług - komunikacja. Jeżeli pozwolicie od tego zaczniemy
i pozwolę sobie poprosić teraz pana
Ryszarda Rynczuka
o głos. Szanowni Państwo.
W aspekcie komunikacji publicznej, miejskiej, na
którą składają się usługi
autobusowe, ale także nie możemy zapominać o tramwajach
i trolejbusach
w niektórych powiatach czy gminach.
Problem polega przede wszystkim na tym, bo oczywiście nie
jest tajemnicą, że ta materia nam się, niestety, degraduje
od jakiegoś czasu i to dość mocno.
Problemem jest to, że samorządy muszą inwestować w tą komunikację
i ją utrzymywać, dofinansowywać. Bo pogląd, pogląd, że komunikacja
miejska zarobi na siebie można włożyć między bajki.
Jeśli ktoś w to jeszcze wierzy, tak. Komunikacja publiczna
nie jest od tego.
Komunikacja publiczna jest od tego, żeby zapewnić ludziom
brak wykluczenia transportowego i tym samym brak wykluczenia
społecznego. Nie wszystkich stać na transport indywidualny.
Zresztą my zmierzamy do tego, żeby ludzie rezygnowali z tego
transportu indywidualnego. I niektóre gminy ze względu na utrudnione
funkcjonowanie,
no bo budżety gmin, tak samo jak i obywateli, są zdrenowane w
tej chwili i są uboższe z wiadomych względów, tak.
Wielu gmin nie stać, żeby ofertę utrzymywać na odpowiednim
poziomie, bądź rozwijać tą ofertę przewozową dla mieszkańców.
I tym bardziej boli to w tej sytuacji, kiedy wiemy, że
no społeczeństwo ubożeje. I my widzimy wzrost tych pasażerów
wzrost zainteresowania komunikacją miejską.
Natomiast, większość gmin nie jest w stanie zagwarantować na
odpowiednim poziomie tej komunikacji
mimo że ludzie chcą do niej wrócić z powrotem z samochodów
z uwagi na ceny oleju napędowego. A drugim problemem
też bardzo ważnym, oprócz galopującej inflacji i polityki
monetarnej, to jest to, że na przykład ceny oleju napędowego
rosną nam o około 100 procent, tak wzrosły. Są przedsiębiorstwa,
które opierają się na bardziej ekologicznie na CNG, LNG
i tam są wzrosty już kilkuset procentowe.
Natomiast, jeżeli chodzi o energię elektryczną, są to też bardzo
znaczne wzrosty i będą jeszcze większe prawdopodobnie. I tutaj
też jest uderzenie w ekologiczny transport, bo mamy już przypadki
w Polsce poza tym, że nawet bardzo duże powiaty,
ja tutaj nie będę wymieniał
celowo nazw, redukują ofertę transportową i to dość mocno. Nawet
od 1 września mamy przypadki, kiedy rozpoczyna się
nauka szkolna.
To po prostu
nie stać jest samorządów, które muszą to utrzymywać
na tą komunikację na odpowiednim poziomie.
Zwyczajnie w świecie ich nie stać przez
przede wszystkim te ceny.
Trzecim problemem oczywiście są niedobory kadrowe.
Znaczne niedobory i coraz większe. Wejście w zawód jest stosunkowo
drogie, bo to są kwoty powyżej 10 tysięcy złotych,
żeby zdobyć te uprawnienia.
Natomiast, nawet jeżeli ktoś ma możliwość
zrobienia tych uprawnień za pomocą dofinansowań, to i tak nie
ma chętnych.
Bo, po prostu, zarobki kierowców czy mechaników, których też brakuje,
są na tyle niskie, a w sektorze prywatnym o wiele wyższe,
że po prostu przedsiębiorstwa nie są w stanie płynnie
funkcjonować.
Ja powiem tak brutalnie,
że jeżeli to się nie zmieni,
to tak yy wykluczenie transportowe niosące za sobą wykluczenie
społeczne. I już tak bardziej humorystycznie jeden kierowca
nie jest w stanie prowadzić dwóch autobusów
na raz. Bardzo dziękuję.
Szanowni Państwo. Tutaj jest jeszcze jeden fenomen tej drożyzny.
Mamy drogie paliwo, a stać nas na upusty, stać nas na promocję.
To jest fenomen dzisiejszych czasów, bo można byłoby ustalić
cenę realną. Tak?
Nie. Ważne jest, aby dostać po prostu promocję.
Przepraszam, musimy to powiedzieć.
Nabieramy się na to wszyscy. Powiem więcej: zabiegamy o te promocje.
To jest nasza głupota, głupota mieszkańców, bo w rzeczywistości
to wszystko mogłoby taniej kosztować bez tych promocji.
Po co nam te promocje? Wystarczy realna po prostu cena. To może
kiedyś ktoś policzy ile tych promocji było i okaże się, że może
jednak poniżej sześciu powinno to paliwo, po prostu, mieć wartość.
Panie prezydencie, teraz pana rola, jakby podnieść to wszystko,
no bo przecież nie możemy tego zatrzymać.
Prezydent Będzina. Dzień dobry Państwu. Przez moment chciałem
odpowiedzieć pozytywnie na pański apel, żeby nie było o
pieniążkach i żebyśmy nie obracali się cały czas wokół
tej strefy ekonomicznej.
Ale drodzy Państwo, nie da się od tego odejść. Nie da się zorganizować
w tym przypadku dobrze funkcjonującego transportu publicznego,
który dowiezie nasze dzieci do szkół, który dowiezie pracowników
do ich zakładów pracy, w tym panie pielęgniarki do szpitala,
panie nauczycielki, panów nauczycieli do szkół,
bez dobrze zorganizowanego transportu.
To jest ten element, w którym samorządowcy i samorząd jednostki
samorządu terytorialnego naprawdę
wkładają dużo serca i zaangażowania, żeby to jak najlepiej
funkcjonowało, żebyśmy zdążyli do szkoły, zdążyli do pracy.
Ale niestety, drodzy Państwo przez ostatnich kilka lat
ceny, które musimy ponosić, koszty, które musimy ponosić związane
z dobrze właśnie zorganizowanym transportem publicznym,
niestety, nie idą w parze ze wzrostami w budżetach naszych gmin.
Ja powiem dla przykładu na swojej miejscowości, kiedy obejmowałem
urząd prezydenta, transport w naszym mieście kosztował mniej
więcej około 12 milionów.
W chwili obecnej kosztuje 28 milionów.
Niestety, wzrost tych wszystkich kosztów, o których mówił
kolega: galopująca inflacja, wzrost cen paliwa, rzecz, z której
ja osobiście się cieszę i pewnie Państwo też, wzrost płacy minimalnej,
ale jednak tą płacę minimalną musimy w tym przypadku
pokryć. Brak wykwalifikowanych pracowników.
To, że ludzie, niestety, do części zawodów się nie garną.
Plus koszty paliwa. To niestety wszystko powoduje naprawdę
gigantyczny wzrost cen. I tutaj na nas, na samorządach niestety
spoczywa ten ciężar zorganizowania tego i poukładania.
Ale niestety boję się, że to będzie zmierzało, tak jak powiedział
kolega w tym kierunku, że ta oferta będzie, po prostu, się uszczuplać.
Bo niestety, bez środków finansowych, bez pieniędzy nie
będziemy w stanie zapewniać wszystkich usług na wysokim poziomie
tak, jak oczekują mieszkańcy. I to niestety, szanowni Państwo,
będzie bezpośrednio uderzało w nas, którzy mieszkamy
na dole w swoich małych ojczyznach, w których
życiu ten transport publiczny jest bardzo ważnym i powiedziałbym
takim podstawowym głównym elementem. Bardzo dziękuję.
Myślę, że samorządowcy umieją powiedzieć, co się wydarzy
strasznego. Po prostu się zadłużymy.
Nigdy tego nie mówiliśmy może, bo najczęściej przyzwyczailiśmy
się, że pieniądze szły na inwestycje, kredyty na inwestycje,
ale kredyty na bieżące wydatki to już jest pewne w sensie przerażenie.
To już przerażenie nas.
Pozwolicie zatrzymamy się przy kolejnym ważnym punkcie,
przy wodzie. Pan Andrzej Wdowiak, bardzo proszę. Prezes zarządu
Wodociągów. Szanowni Państwo, dzisiejsza debata
zdominowana jest przez liczby, procenty
i złotówki. Ja chcę powiedzieć o funkcjonowaniu systemu,
a w zasadzie o braku funkcjonowania systemu, który i tak sprowadza
się do pieniędzy.
Nasza branża przez ostatnie kilkanaście lat przeszła wielką
transformację dzięki wsparciu Unii Europejskiej, przy dofinansowaniu
85 procent z Unii Europejskiej i waszym
wsparciu czyli samorządów zbudowaliśmy bardzo nowoczesne
systemy oczyszczania ścieków, dostarczania wody. Systemy, które
wymagają wysoko kwalifikowanej kadry i które wymagają ciągłego
nadzoru i ciągłego dofinansowania. Stworzono system,
który umożliwia finansowanie spółek wodno kanalizacyjnych.
Taki sam system jak w całej Europie, w myśl zasady: zanieczyszczający
płaci. Czyli każdy, kto korzysta ze środowiska, za to korzystanie
musi zapłacić. Czyli znane Państwu taryfy, które do
2018 roku były zatwierdzane przez samorządy.
Od czterech lat
funkcjonują tak zwane Wody Polskie, czyli organ nadzorujący
pracę firm wodno kanalizacyjnych, który myśleliśmy, będzie
składał się z profesjonalistów i w sposób rzetelny będzie analizował,
czy koszty są uzasadnione, a potencjalny wzrost, czy nawet
spadek obowiązujących taryf powinien mieć miejsce.
Niestety, nasze firmy zderzyły się z
problemem braku współpracy, mówiąc najbardziej delikatnie
Proces taryfowania trwa latami.
Pani prezydent Kołobrzegu wie, bo to też spotkało jej spółkę.
W naszym przypadku trwa to miesiące. Wody Polskie nie przyjmują
do wiadomości wzrostu kosztów. W przypadku naszej operatorskiej
spółki mamy pod sobą sześć gmin.
Otrzymaliśmy ostatnio wzrost energii o 690
procent. To w przypadku przyszłorocznego budżetu jest wydatek
o 10 milionów większy.
Do tego musimy pokryć,
czy musimy również pamiętać o naszych pracownikach, którzy
w sposób ciągły i niezawodny nad tymi systemami pracują, a zarobki
w naszej firmie nie przekraczają brutto
pięciu tysięcy złotych. Co jest kontestowane również przez
przez Wody Polskie bez tego systemu finansowania, który
się załamał.
Po pierwsze, nie będziemy mogli utrzymać tych systemów w przyszłości.
Po drugie, może dojść do szkody
w środowisku. I w efekcie prawdopodobnie to wy samorządowcy
poniesiecie koszty, bo jesteście właścicielami tych spółek.
Dziękuję. Bardzo dziękuję.
Już oddam głos panu burmistrzowi, ale proszę sobie chwileczkę
tak wyobrazić.
Pandemię, wszyscy jesteśmy w domu, nie wychodzimy, mamy zakazy,
a pracują ludzie, narażając swoje życie, wywożąc śmieci, dostarczając
wodę, świadcząc po prostu usługi.
Ten głos bardzo dziękuję. Za wzrost płac, bo o tym musimy rozmawiać.
To nie jest tak, że samorządowcy nie chcą o tym rozmawiać.
Jeżeli mówimy o wzroście płacy minimalnej, płacy w ogóle, to jest
ta rozmowa. Ale faktycznie musimy wzmocnić obszar finansowy.
To, co wszyscy po prostu mówimy. Musimy zatrzymać tą naszą złotówkę
bardziej w miejsca, gdzie mieszkamy.
Po to, żeby te usługi po prostu wzmocnić. Panie burmistrzu,
bardzo proszę.
Szanowni Państwo. No jak słyszy się, że PWI w Szczecinku otworzył
oferty i wzrost energii nastąpiło o 690 procent,
to każdy sobie zadaje pytanie, ile będzie kosztowała
woda, tak. Jeżeli mamy do tego taki twór, który został wymyślony
przez rządzących czyli Wody Polskie, który miał pomagać, a tak
naprawdę jest ich elementem do niszczenia samorządowców, no
to trzeba sobie zadać pytanie o co chodzi? Ja powiem otwarcie,
jest tutaj mnóstwo samorządowców. To jest makiaweliczny pomysł
rządów pisowskich do tego, żeby ubezwłasnowolnić samorządy.
To jest ich pomysł na to, żebyśmy nasze role samorządowców
były sprowadzone tylko i wyłącznie do roli administratorów.
No jak to będzie wyglądało, jeżeli PWI w Szczecinku nie
nie będzie miał zatwierdzonych taryf? Będą po prostu obowiązywały
stare. Koszty wzrosły.
Co się stanie na koniec roku?
Na koniec roku, prosta odpowiedź: zwróci się prezes zarządu do
właściciela i powie: pokryj stratę.
Pokryj stratę. A z czego?
No z naszego budżetu, tak. Czyli wylecą mi kolejne inwestycje.
No bo przecież firma musi funkcjonować. Jeżeli nie pokryjemy
strat, no to, co wody
mamy nie dostarczać? To jest nasz obowiązek.
I tak, jak tutaj się słucha, przed chwilą
była dyskusja na temat komunikacji miejskiej, czy
też szkolnictwa.
Tam wszędzie mamy niedobory, tam wszędzie mamy zaniżone subwencje
i mamy duże niedopłaty. I to wszystko jest scedowane na samorządowców.
Samorząd nigdy nie był faworytem i ulubieńcem dzisiaj rządzącej
władzy PiS-u. I trzeba sobie jasno powiedzieć, oni będą chcieli
sprowadzić nas do takich nieudolnych administratorów. Mimo
tego, że mamy swoje plany inwestycyjne.
Mimo tego, że my wiemy, jak mamy zdiagnozowane miasta, jakie
są potrzeby.
Zafundowali nam Polski Ład i zabrali nam już jakąś
część pieniędzy po to, żeby arbitralnie
wyłonić nam później łaskawie jedną inwestycję, a może żadnej.
A jeżeli ktoś będzie tam klękał i giął czoło przed
jakimś baronem, to po prostu dostanie dwie, a może trzy inwestycje.
No do tego to się wszystko sprowadza.
Jest tutaj mnóstwo samorządowców i musimy sobie zdawać sprawę,
że oni powinni za to ponieść później odpowiedzialność. Za
to, że
niszczą nasze małe, lokalne społeczności.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Bałem się takiego ostatniego tematu z tych najważniejszych.
Dlatego, że nie chciałbym, żeby z tego miejsca wyszła taka tylko
obawa, że czymś straszymy. Ale
trudno nie mówić o cieple.
Trudno nie mówić o tym, co się dzieje.
Trudno nie mówić o pomysłach.
Proszę mi wierzyć, nie w tym miejscu może się okazać, że pieniądze
nie są warte wszystkiego.
Może się okaże, że są bardzo mało warte.
Może się okazać, że te trzy tysiące włożymy do kieszeni, a dalej
nam będzie zimno.
Porozmawiajmy.
Pan Ireneusz Pilarski, przewodniczący Krajowego Związku
Zawodowego Ciepłowników, oddział w Kołobrzegu.
Bardzo proszę. Dzień dobry Państwu.
No ja żartobliwe zacznę, bo mam nadzieję, że będzie zima i nie
musi być zimno. I oby tak nie było, naprawdę.
Obecnie we wszystkich programach tak naprawdę telewizyjnych,
niezależnie od stacji mówi się o problemach właśnie związanych
z energetyką,
z ciepłownictwem. Jest to temat chyba numer jeden, oprócz tych bardziej
politycznych.
Słuchajcie Państwo, ja jestem przedstawicielem związku zawodowego
ciepłowników.
Zawsze walczyliśmy o pracowników, ale też walczymy o swoją
własną firmę, o miejsce pracy i o mieszkańców. I bardzo w tym
roku fatalne informacje dotykają nas
między innymi związane właśnie z podwyżkami cen opału.
Już nie chodzi teraz o dostępność, bo ta dostępność jest tu obiecana.
Gdzieś może ten węgiel będzie, chociaż on jest niepewny.
My w swojej firmie, my jesteśmy zabezpieczeni
powiedzmy do stycznia. Nie wiadomo, jak będzie przyszłość
wyglądała. Natomiast, cena tego opału
no jest dramatyczna, bo w zeszłym roku było to 300 złotych
za tonę. A dzisiaj kupiliśmy takie dostawy punktowe po 1700-1900.
Więc to są ceny, które naprawdę
nas powalają.
Zresztą, nasze przedsiębiorstwa nie tylko to powala, ponieważ
bardzo duży wpływ na naszą cenę i to też jest prawda
no jedna trzecia kosztów to jest cena emisji CO2, którą
też obciążamy naszych odbiorców. Martwimy się po prostu o jedno,
ponieważ bardzo dużo mówi się o tym, że są dopłaty, niedopłaty.
Ja myślę że rząd i w ogóle gdzieś ludzie otworzyli sobie oczy,
jak usłyszeli liczbę właśnie 15 milionów odbiorców
ciepła którzy korzystają z ciepła systemowego. I tutaj może
dopiero ktoś zaczął myśleć nad tym i stąd myślę na pewno urodziła
się ta ustawa która się okazała dosłownie na dniach, która w
jakiś sposób będzie rekompensowała naszym odbiorcom
te ceny. Natomiast, jest to ustawa też bardzo skomplikowana
i ona nie będzie łatwa do wdrożenia.
Zawiera dużo biurokracji.
Na pewno tutaj pani prezydent jeszcze na ten temat powie.
Natomiast, my się martwimy, czy to wszystko znajdzie efekt.
Jeśli chodzi o wynagrodzenia uważamy, że ja mam od początku
mojej pracy związkowej
zawsze uważałem, że
wysokość o wskaźnik inflacji to nie jest podwyżka.
My w tej chwili zapominamy o tym, bo to jest utrata wartości nabywczej
pieniążków naszych.
I tak jak Państwa jest utrata, tak samo pracowników. To nie jest
podwyżka, a podwyżki wiemy, jaka jest inflacja i tak naprawdę
to powinno być, powiem ordynarnie, bez łachy, że tak powiem.
Podwyżka jest ponad inflację.
O tym wszyscy powinniśmy też sobie powtarzać.
Niestety, no bo tu jesteśmy stroną z samorządem, z szefostwem
też i w zakresie tych żądań.
Ja myślę, że te dobre czasy dla ciepłownictwa się skończyły.
Ponadto, jest ogromny problem przed nami i on jest związany
między innymi z tymi pieniążkami z tego KPO, gdzie powinny
popłynąć pieniądze na inwestycje.
Jesteśmy taką branżą, w której ogromne inwestycje są przed
nami. I tak, jak pokazuje teraz dzisiejsza rzeczywistość
dywersyfikacja tych naszych źródeł ciepła, bo dzisiaj
nie jest sztuką wybudować kotłownie
gazowe czy kogeneracyjne, które są pobudowane za kilkanaście
milionów złotych, a one stoją. One stoją ze względu na cenę gazu.
Więc, się uruchamia
stare kotły miałowe, które dają po prostu
no tak, żeby ten odbiorca, nasz klient to miał najtaniej
to ciepło. Jest jeszcze problem.
Przepraszam, pan przewodniczący nie patrzy
na mnie. Bardzo przepraszam. Już się poprawiam
Bardzo proszę o finał. Finał jest taki, że po prostu
wszyscy trzymamy kciuki, żeby tutaj jakoś zima się ułożyła,
żeby ktoś nam pomagał, żeby też rząd zwrócił uwagę
na to, jest jeszcze jedna ważna rzecz, o której muszę powiedzieć.
Nasze taryfy, tak jak tutaj panów z wodociągów są przez Wody,
my mamy Urząd Regulacji Energetyki.
Bardzo się obawiamy, że te taryfy, które my składamy, też będą
w jakiś sposób po prostu obcinane. Obcinane i też nie rozumiem,
na przykład, jeśli chodzi o obcinanie kosztów wynagrodzeń.
Bo to jest umowa społeczna,
wewnętrzna. Dziękuję bardzo.
Umowa społeczna naprawdę to jest dobry finał. Pani
prezydent. Przepraszam bardzo,
już zamyśliłem się w tych tytułach naszych. Więc, lepiej byłoby
nam po imieniu mówić.
Pani prezydent, bardzo proszę. Szanowni Państwo. Zagrożenie bezpieczeństwa
dostaw ciepła do milionów mieszkań Polek i Polaków jest wciąż
bardzo wysokie.
To jest sytuacja bezprecedensowa, stąd też my samorządowcy
od wielu już naprawdę miesięcy apelujemy do polskiego rządu,
aby zauważył ten problem i aby pochylił się nad nim.
Być może gdyby w odpowiednim czasie rząd pochylił się nad tym
problemem, nie mielibyśmy dziś tak głębokiego kryzysu energetycznego.
Proszę Państwa, od kilku miesięcy obserwujemy dramatyczny
wręcz wzrost cen ciepła. Szalejąca inflacja,
wzrost cen towarów i usług, ale również to, co nas boli równie
mocno wzrost cen uprawnień do emisji CO2 sprawiają, że już
dzisiaj cena za ciepło jest największą pozycją kosztową w czynszach
mieszkaniowych. Do tego wszystkiego dołożył się jeszcze kryzys
paliwowy spowodowany sytuacją za naszą wschodnią granicą.
A musimy o tym pamiętać, że 86 procent węgla
energetycznego Polska importowała właśnie z Rosji.
Nie ma węgla, ceny rosną. Ale to nie jest nasz jedyny problem.
Bo dzisiaj największą naszą obawą jest również to, czy tego węgla
wystarczy na cały sezon grzewczy dla wszystkich. Proszę Państwa,
na początku sierpnia Sejm przegłosował ustawę o dodatku węglowym.
I może cieszylibyśmy się, gdyby nie fakt, że ta ustawa podzieliła
Polaków.
Otrzymali wsparcie
ci, którzy opalają swoje mieszkania węglem, natomiast pozbawieni
zostali tego wsparcia finansowego
pomimo rosnących kosztów
ci, którzy korzystają z ciepła systemowego, które dzisiaj
jest już uznawane za najbardziej ekologiczne.
Dotyczy to 15 milionów Polek i Polaków. Pod ogromną presją
samorządów, związków zawodowych i niezadowolenia mieszkańców
rząd przygotował kolejny dokument.
Czy doskonały? Czytaliśmy ten dokument. Naszym zdaniem, nie.
I dlatego gorąco apelujemy o to, aby uzupełnić ten cały proces
legislacyjny ustawy "o szczególnych rozwiązaniach w zakresie
niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw"
o konsultacje społeczne wraz z uwagami przekazanymi przez
firmy ciepłownicze, ekspertów z branży ciepłowniczej i przedstawicieli
Urzędu Regulacji Energetyki.
Również postulujemy o to
to jest niezbędne, aby zmieniły się zasady i praktyki działania URE.
Chodzi tu po prostu o to, żeby taryfy ciepłownicze były zatwierdzane
w miarę szybko.
Proszę Państwa, każdego roku siedzą tu samorządowcy z całej Polski.
O tej porze nasze firmy ciepłownicze, jest ich około 400
w Polsce miały już zakontraktowane dostawy paliwa i wiedziały,
za jaką cenę.
Dzisiaj nie mamy takiego komfortu.
Dzisiaj nasza spółka ma miał węglowy do połowy lutego.
Jaka cena będzie na dalsze dostawy?
Tego nie jestem nikt w stanie powiedzieć pomimo naszych pytań i zapewnień,
że cena węgla nie wzrośnie.
A zatem apelujemy o to, żeby Urząd Regulacji Energetyki zatwierdzał
taryfy w miarę szybko, bez zbędnej zwłoki. I to, co boli nas najbardziej.
Proszę Państwa, w ubiegłym roku budżet państwa zasiliła niemała
kwota 25 miliardów.
To jest kwota, którą tak naprawdę zapłacili mieszkańcy.
I ona powinna być zwrócona do przedsiębiorstw produkujących
ciepło na inwestycje.
To są pieniądze z handlu emisjami. 25
miliardów.
Proszę sobie wyobrazić, gdyby
otrzymały te pieniądze nasze spółki ciepłownicze mogłyby
zainwestować w urządzenia, które by ostatecznie w takim naprawdę
finale pozwoliły nam docelowo odejść od węgla.
Proszę Państwa, wiele udało nam już się zrobić w kwestii ciepła,
bo ja jestem głęboko przekonana tylko i wyłącznie dzięki ogromnej
presji, naszemu zaangażowaniu doprowadziliśmy do tego, że
powstała pierwsza ustawa. I jest już w tej chwili procedowana
bardzo szybko, nad czym ubolewam, bo to nie jest ustawa, która
powinna być
przygotowana i przegłosowana w ciągu dwóch tygodni.
Ona powinna być przekonsultowana i powinny być tam zawarte
takie mechanizmy, które w prosty, szybki sposób pozwolą nam
je wykorzystać w codziennym życiu.
Ale jeszcze mam tego świadomość.
Długa, bardzo długa i wyboista droga przed nami.
Rozmawiamy o tym od wiosny.
Wtedy nikt nie myślał o tym, ale przecież, jak co roku, nadejdzie
jesień, nadejdzie zima i zmierzymy się z brutalną rzeczywistością.
Oby ciepło w kaloryferach i ciepła woda w polskich kranach
nie stała się luksusem.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję pani prezydent.
Szanowni Państwo.
To są usługi samorządowe, to jest nasza debata, którą rozpoczęliśmy
i chcemy powiedzieć mieszkańcom
jak mówimy o tym, to nie chcemy mówić o podwyżkach.
Szukamy rozwiązań.
Ale mówimy też głośnym głosem, aby wszyscy zrozumieli, że jest
to zagrożenie.
Jeżeli ten rachunek ekonomiczny będzie burzony z dnia na dzień.
Wczoraj na naszym walnym zgromadzeniu stowarzyszenia podjęliśmy
uchwałę o finansach.
Do tej uchwały jest ustawa.
Ustawa, która mówi, jak zatrzymać dodatkowe złotówki, te,
które już płacicie.
drodzy mieszkańcy w naszych gminach.
Jest to ustawa o PIT, CIT i VAT.
Jeżeli rząd,
który wczoraj, tak wspomniał pan przewodniczący,
złożył swój budżet, zrobi tą korektę i zatrzyma wasze pieniądze
tam, gdzie mieszkacie, jesteśmy w stanie zatrzymać drożyznę.
Ten nasz projekt ustawy to dodatkowe 75 miliardów
złotych dla samorządów, różnych szczebli. 75
miliardów.
Nie czeki, które pokazujecie, drodzy rządzący. 75
miliardów pieniędzy, które dzisiaj płacą nasi mieszkańcy.
Panie przewodniczący, bardzo proszę o podsumowanie.
Szanowni Państwo. Postulat trzeci: przestrzeganie zagwarantowanych
w konstytucji PRL, wolności słowa, druku i publikacji.
Postulat szósty: podjęcie realnych działań wyprowadzających
kraj z kryzysu.
Postulat dziewiąty: podniesienie zasadniczej płacy o dwa tysiące
złotych. Postulat dwunasty: wprowadzenie zasady doboru kadry
kierowniczej na zasadach kwalifikacji, a nie przynależności
partyjnej.
Postulat szesnasty: poprawienie warunków pracy służby zdrowia.
Jest jeszcze postulat trzynasty: wprowadzenie bonów żywnościowych
na mięso.
Proszę Państwa, to są niektóre z postulatów, które tutaj niedaleko
42 lata temu podpisali związkowcy z partią PZPR,
wtedy rządzącą.
Nie wiem, czy pamiętacie kontekst historyczny.
Wtedy straszono nas Moskwą, że "wejdą, nie wejdą", potem w stanie
wojennym też uzasadniono, że "wejdą".
Co więcej, odmówiono nam planu Marshalla, także pod naciskiem
Moskwy. Dzisiaj, o czym wspominali przedstawiciele nauczycieli,
przede wszystkim, to, ale także inni, odmawia się nam środków
finansowych z KPO strasząc nas Brukselą. Wtedy Moskwą, teraz
Brukselą. Ale myślę, że scenariusz jest pisany w tym samym miejscu.
Czyli na Kremlu.
I to, co my za chwilę podpiszemy razem ze związkami zawodowymi,
z pracownikami komunalnymi, my samorządowcy.
To jest żądanie następnych postulatów. Tych nowych postulatów,
czyli przede wszystkim środków finansowych z KPO, bo to jest
coś niesamowicie dla nas ważnego.
To jest coś, czego nie wybaczy nam żadne następne pokolenie,
jeżeli do tych środków, do pozyskania tych środków nie doprowadzimy
poprzez głupawą, ideologię rozwalania Unii Europejskiej.
To jest żądanie dialogu z nami, z panem przewodniczącym Broniarzem,
z paniami, panami ze związków zawodowych,
z samorządowcami.
Bo przekazywaliśmy tutaj konkretne rozwiązania, dlatego żądamy
poważnego dialogu z władzą, która jest, powinna być, władzą naszą.
Żądamy oczywiście udziału społeczności lokalnych w środkach
finansowych.
To, co przedstawiał pan burmistrz Wieliczki, nie w jakiś darowiznach,
w czekach, tylko w dochodach własnych. Tak, jak nie chcemy żadnych
darowizn, zapomóg, tylko chcemy godne płace dla naszych pracowników.
Żądamy także
tego, żebyśmy nie zostali sami z kryzysem energetycznym. Z tym,
żeby polska szkoła, czy polska służba zdrowia nie sięgała dna
i tylko ideologia się liczyła.
Czy może być in vitro, czy nie może być? Czy ma być jakiś podręcznik?
Nie chcę mówić napisane przez kogo, bo nie warto tego człowieka
wymieniać. Czy go nie ma? Bo to są wszystko tematy zastępcze.
My żądamy w naszych postulatach
proszę Państwa konkretnych rozwiązań razem z pracownikami
naszymi, razem ze związkami zawodowymi, razem z NGO-sami.
Warto, żeby władza, tak jak kiedyś, tak zwana władza ludowa, usiadła
z nami do stołu.
Szanowni Państwo bardzo serdecznie dziękuję za tę owocną debatę
i zapraszam wszystkich panelistów oraz wszystkich Państwa
tutaj zebranych do podpisania i uroczystego odczytania postulatów
liderów wspólnot lokalnych i strony społecznej do rządu w rocznicę
42. podpisania
Porozumień Sierpniowych. Zapraszamy przed
Europejskie Centrum Solidarności, zaraz na prawo po wyjściu z auli.