Wybierz zwierzę, które pasuje do ciebie.
Znajdź przyjaciela.
Nie kupuj. Adoptuj.
Dzień dobry Państwu, Natalia Gawlik, kłaniam się nisko i uśmiecham
szeroko, bo bardzo się cieszę, że ponownie są Państwo z nami.
Dzisiaj na tapecie dwa koty, a dokładnie przeurocza kocurka
i bardzo dorodny kocur.
Opowiadać o nich będzie Grzegorz Zaleski ze schroniska Promyk.
Dzień dobry Grzegorz.
Witam serdecznie Państwa i ciebie, jak zwykle miło mi tu gościć.
Zostałem, że tak powiem znowu wydelegowany.
Wszyscy uciekli, więc ja tutaj bardzo chętnie porozmawiam
z tobą o tych kotach i nie tylko o nich. Bardzo się cieszę, więc
przejdźmy do rzeczy.
Proszę Państwa, przed Wami - Roxi.
Szanowni Państwo, to była Roxi, około sześcioletnia kocurka,
która trafiła do Promyka w październiku tego roku. Trafiła razem
z rodzeństwem z siostrą i bratem.
W jakich okolicznościach, Grzegorz? Była interwencja na działkach
ogrodniczych
po prostu już nie miał się kto zajmować tymi kotami, bo generalnie
one były wolnożyjące.
No, ale niestety skończyła się dla nich możliwość opieki tam
i funkcjonowania normalnego, a Roxi wymaga szczególnie już
takiej interwencji, ponieważ ona była już zachudzona, niedożywiona
miała koci katar, więc naprawdę jako schronisko musieliśmy
je pomóc.
W związku z tym za nią przyszło to rodzeństwo.
Jeśli chodzi o Roxi, to powiedzmy, że ten miesiąc, który jest
u nas, bo to tak mniej więcej wyjdzie.
No to jest dosyć krótki czas, ale widać, że ona miała kontakt
z ludźmi i jak żeśmy przygotowywali sesję zdjęcia sesyjne tutaj
też do studia.
To okazało się, że ona całkiem fajnie funkcjonuje i jest dla niej
nadzieja
est duża szansa, że w domu odnajdzie się bardzo szybko i jakby
będzie mogła funkcjonować nie na wolnym powietrzu, ale w domu.
Myślę, że już jej okres życia, takiego na wolności, takiej przysłowiowej
się skończył i czas do domu.
No ona jest jeszcze troszkę dzikuską.
Tak, tak jak mówiliśmy, sześcioletnia kocica, która
pewnie większość czasu spędzała na dworze, przychodziła
do ludzi, przychodziła do jedzenia, ale zna dotyk ludzki.
Ja wrócę do tej sesji, gdzie po jakiejś dobrej
chwili zaczęła przychodzić, łasić się, więc ona potrzebuje tego
kontaktu, ale to trzeba budować.
Ja jako posiadacz kotów znam doskonale takie sytuacje
i wiem, że więź wymaga czasu, tak jak z psami, ale ona wymaga
też czasu.
Jestem posiadaczem dwóch kotów, opiekunem dwóch kotów.
Jako zapaleni psiarze do tej pory żeśmy nie mieli, natomiast
Miękniemy, a dwa, że fascynujący jest świat kotów i to są
fascynujące zwierzęta i nie potrzeba telewizora, nie potrzeba
internetu.
Jeśli ma się możliwość obserwowania, szczególnie tej drugiej,
ja na nią wołam wiewióra.
Generalnie ma ksywę Siotn, ja nie będę tego
skąd to się wzięło.
Natomiast obserwowanie tej małej, którą wzięliśmy jako
niecałe trzysta gram ważyła i była ostatnia z tych, które trafiły.
I teraz jak ona się rozwija
jak podgląda tą starszą swoją, którą traktuje jak siostrę
bo mamy też czteroletnią "Dziamę". I jak obserwuję, jak się uczy
i jak można kota wbrew tym schematom, takim myśleniowym, że kot
chodzi własnymi ścieżkami, że nie potrzebuje nas. Potrzebuje nas.
I ta praca, którą wykonywałem przede wszystkim chyba ja w domu,
czyli wychodzenie na dwór, chodzenie z nią do sklepu,
noszenie ją w kieszeni, gdy była taka malutka, taka była.
w tej chwili procentuje tym, że to jest kot, który się zachowuje jak pies.
Nie ma różnicy, więc jeśli ktoś nie może mieć psa, bo to uważa
za dużo obowiązków, to ja polecam kota, ale też od razu chciałbym
tutaj przełamać ten schemat myśleniowy, że kot sam się sobą
zajmie.
Nie, nie, wbrew tym pozorom, będziemy też mówili o Ninji,
wbrew pozorom kot potrzebuje dużo atencji i dużo przebywania z człowiekiem
żeby naprawdę funkcjonował prawidłowo i żeby jego podstawowe
takie potrzeby behawioralne były zaspokojone.
Ja pracując, współpracując z wami, kiedyś dowiedziałam się,
że koty często gorzej znoszą pobyt w schronisku aniżeli psy,
co może dziwić niektórych.
Tu nic nie powinno być dziwnego, bo myślę, że przywiązanie kota do miejsca
jest niesamowite i do ludzi.
Ja mówię, cały czas te schematy, że kot sam się. Nie, kot sam się nie.
To przywiązanie do miejsca i to prawda, co mówisz, to te opowieści z cyklu,
że kot trafiał, przeżywał traumę i depresję, nie chciał jeść.
Trzeba było zakładać kroplówki każdego dnia chuchać, dmuchać,
żeby nie umarł z powodu tęsknoty za starymi warunkami,
za swoim opiekunem czy opiekunami i za swoim domem.
To jest prawda i dlatego też
progres o Roxi, wróćmy do Roxi, ten progres jest olbrzymi i myślę,
że jeżeli ktoś się znajdzie, kto się zainteresuje nią
będzie kolejnym etapem w jej życiu, który pozwoli jej się
rozwinąć.
Gabarytowo dosyć niewielka kocurka, bo około trzykilogramowa
ma piękne, zielone oczy.
No i teraz kilka zdań do tych z Państwa, którzy są przesądni.
Roxi jest cała czarna, prawie, bo znalazłam kilka białych
kłaczków tutaj na klatce piersiowej.
Z racji tego, że tydzień temu, siedemnastego listopada mieliśmy
"dzień czarnego kota", chciałabym trochę odczarować ten przesąd
ten mit, że czarny kot przynosi pecha.
Ja miałam w swoim życiu czarnego kota
kota i... proszę Państwa... na brak szczęścia nie narzekam.
To prawda i jakby
jakby też trzeba chyba już po prostu walczyć z tym stereotypem
i mechanizmem. Wydawałoby się dwudziesty pierwszy wiek, Internet,
kosmos, cuda technologiczne, a dalej jakby gdzieś pokutuje
ten pogląd, że czarny kot - wysłannik diabła, towarzysz wiedźmy.
I muszą Państwo w to uwierzyć, że czasami też przecieram oczy
ze zdumienia.
Jeżeli rozmawiam z osobami, które przyjdą adoptować kota,
byle nie był czarny.
Naprawdę tak mówią? Naprawdę. Jest to gdzieś zakorzenione, bardzo głęboko,
funkcjonuje to od średniowiecza, prawda?
Skąd to się wzięło w ogóle, żeby ten dzień czarnego kota był
i żebyśmy
przerabiali te schematy. Toe Włoszech powstał ten ruch,
gdzie te koty od średniowiecza były najgorzej traktowane
o tym innym umaszczeniu, o tym ciemnym umaszczeniu.
Gdzie naprawdę traktowane były okrutnie i tam powstał
ten ruch właśnie walki o tego czarnego kota.
My żyjemy w czasach, gdzie już naprawdę powinniśmy być ogarnięci,
i nie wierzyć w takie przesądy, a one funkcjonują bardzo głęboko
zakorzenione.
Ja osobiście, Państwo mi wybaczą, nie mam czarnego kota,
ale też nigdy się nad tym nie zastanawiałem.
Nigdy to mi do głowy nie przyszło, że mogłaby przynieść nieszczęście.
Wręcz przeciwnie, myślę, że po prostu jest zwierzęciem
które, jeśli będziemy tylko chcieli, będzie z nami żyło.
A rozmawiamy też o tym, wspominamy o tym też,
żeby ułatwić tym, mamy czarne koty,
żeby im ułatwić drogę do domu, żebyście Państwo nie zamykali
drzwi z powodu
Powiem odważnie, bzdury. Ja tylko dodam, że co kraj to obyczaj
w naszym kraju funkcjonuje, wśród niektórych takie przeświadczenie,
że czarny kot przynosi pecha.
Jak przebiegnie nam drogę, należy splunąć, odwrócić się i inne cuda,
ale na przykład w Szkocji, czarny kot kojarzony jest z dobrobytem w domu.
Także może niekoniecznie przenosić się do Szkocji,
ale zmienić trochę sposób myślenia.
Jeżeli w Szkocji czarny kot przynosi dobrobyt
to odwróćmy to, że Szkot nie musi być skąpcem, prawda?
To są jakieś takie schematy, które naprawdę... odłóżmy na bok.
Proszę Państwa, tyle o Roxi. Bardzo wierzę w to, że ta przepiękna
urodziwa kocurka wniesie dużo radości i miłości do Państwa
domu.
No a teraz czas na drugiego bohatera dzisiejszego odcinka
będzie to bardzo dorodny kocur o imieniu Ninja.
Jak Państwo widzieli, Ninja jest gabarytów
powiedziałabym... takiego małego psa, bardzo pokaźny egzemplarz.
Dziesięcioletni kocur, który waży około ośmiu kilogramów
w transporterze się mieści, ładnie z niego korzysta, trzeba
mieć trochę siły
żeby go przenieść. On trafił do was, Grzegorz
został znaleziony na ulicy Słowackiego przez osobę,
która zawiozła go do Zwierzyńca.
Trafił po bójce, prawdopodobnie, bo był mocno pokiereszowany.
Tak i taka jest wersja i chyba się z tym trzeba zgodzić, że faktycznie
musiało tam dojść do jakiejś wymiany zdań pomiędzy osobnikami
tego samego gatunku, a też jakby jego aparycja
tak jak na zdjęciach można zauważyć
wskazuje, że w młodości i w przeszłości
niejedną walkę stoczył, stąd jego imię Ninja, choć już nie
jest ani zgrabny taki, ani wysportowany, bo i wiek, i tusza
przestał chyba trenować i dobrze, bo czas się ustatkować.
Ninja ma swoich fanów schronisku, ja znam jedną fankę.
Natomiast on miał swoje losy tego typu, że jak już trafił do nas
to najpierw był w pomieszczeniu biurowym z nami.
Potem przeszedł na wolierę, gdzie okazało się, że całkiem fajnie
funkcjonuje, pomimo swojej ksywy, z innymi kotami.
Obecnie, jak byliście na zdjęciach, to po zdjęciach trafił już
w ogóle do pomieszczenia biurowego, gdzie pracujemy i co ciekawe,
całkiem fajnie funkcjonuje z psami, które tam też przebywają,
więc nie ma jakichś awarii ani wymiany poglądów.
Jedyne, co go inspiruje, to nasz kanarek Marek.
Którego chyba chciałby inaczej, że tak powiem, ukochać
i tu musimy zwracać uwagę i to też jest wskazówka dla państwa,
którzy byście ewentualnie byli zainteresowani tym dżentelmenem,
żeby jednak takich zwierząt nie mieć w domu.
Myślę, że kot, pies, damy radę, natomiast ptaszki, dajmy spokój.
Jak mieliśmy plan zdjęciowy, to na co ja zwróciłam uwagę,
to on jest super przyjacielski, bardzo próbował skupić na sobie
moją uwagę. Gdzieś odszedł, coś niuchnął
zaraz wrócił, otarł się, głaszcz mnie człowieku. Fajny, taki kontaktowy bardzo.
Taki szukający atencji, wymagający uwagi.
Ale też wybredny.
Co do ludzi czy jedzenia? Do jedzenia.
Ja tutaj chciałbym też do jego tuszy. On jest
wybredny, więc nie wszystko i nie zawsze.
A jeżeli to nie jest to, co mu odpowiada, no to wtedy mamy tutaj
dyskusje panelowe
i to dosyć głośne. On jest też gadatliwy i szkoda tylko,
że nie możemy przełożyć tej kociej mowy. Z przyjemnością bym posłuchał
co on ma nam do powiedzenia, od wczoraj jest z nami, to jest właściwie
wieczna dyskusja, jakaś taka przyjacielska,
tam nie ma tonów. Natomiast jak jedzonko nie odpowiada,
to trzeba szukać czegoś innego.
I to jest podstawa.
Szelki - jak wygląda ten temat?
Koleżanki wolontariuszki nauczyły go tego ma to opanowane,
spokojnie można mu założyć,
nie ma awantur i można spokojnie z nim pospacerować.
To jest podstawa i to jest fajne. Ja znowu tutaj nawiążę
do mojej kocicy tej drugiej, która też tego była uczona.
Ja w tej chwili też przysięgam Państwu, nie mam problemu, żeby
jej założyć szeleczki.
Ona już jest większa, ona w tej chwili dobre trzy kilo waży.
Zakładamy szeleczki, idziemy na dwór i jest fajnie
na tą chwilę, żeby też poznawała inny świat, więc tutaj z nim
też nie powinno być problemu, gdyby ktoś miał
czas na to i żeby w taką rzecz wchodzić jak spacer z Ninją.
Ja zauważyłam, że on też lubi się trochę gimnastykować,
jak byliśmy na planie zdjęciowym, to on wyciągał te nóżki, przeciągał się.
Często to robi?
Może to była też kwestia jakiegoś takiego przebywania
w ciaśniejszym pomieszczeniu, więc teraz troszkę się otworzył
horyzont, więc można w końcu się powyciągać.
Mam nadzieję, że i my mamy nadzieję, że wróci do gimnastyki,
znów będzie prawdziwy, smukły Ninja. Ninja przebywa u was
od stycznia tego roku.
Czyli lada chwila
minie... rok. Zbliża się rok.
Dlaczego jeszcze nie znalazł domu?
Jak myślisz?
Myślę, że... Wiek? Wiek.
Myślę, że aparycja, to jest taki James Bond,
ale nawet nie Ninja, więc taki kot z charakterem, ale wiek.
Chociaż to też jest troszkę mylne.
Dziesięcioletni kot, który jeżeli będzie zadbany,
jeśli będzie zaopiekowany, to może być jego połowa życia.
To jest kolejny schemat, to jest
kolejna rzecz z którą trzeba się borykać, z którą trzeba
walczyć, że pies czy kot w określonym wieku już nie budzi zainteresowania.
A szkoda, bo to są już dojrzałe zwierzęta.
Ja naprawdę darzę szacunkiem ludzi, którzy wchodzą w coś takiego,
chcemy szczeniaczka, bo go wychowamy, bo go ułożymy.
I często to nie wychodzi, a tu są zwierzęta po przejściach.
Mają jakieś swoje wady, kto ich nie ma?
Ale już gdzieś ukształtowane, już gdzieś okrzepnięte.
Być może w życiu czegoś nauczone i zupełnie dużo łatwiej
czasami jest z takimi zwierzętami w domu dojść
do wspólnego stanowiska niż z takim szczeniakiem czy kociakiem.
Zaznaczam, kociakiem, który skacz
ja mam to w domu, teraz trenuje najwyższe półki, himalaizm
pełny pokojowy, więc Państwo, którzy na przykład szukają małych,
młodych, ładnych, ślicznych kotków, musicie sobie czasem
zdawać sprawę, jeśli nie mieliście z tym do czynienia, że rzeczy cenne
rzeczy, które są gdzieś po półkach porozstawiane, muszą zniknąć.
Ja jestem przygotowany, bo to już jest nasz trzeci kot,
dwa w tej chwili przebywają, jak wspominałem, jedna odeszła.
Znam to i wiem, co się w tej chwili dzieje.
To jest teraz okres, ja to nazywam,
młodzieńczej głupawki, poznawania i już najwyższe rejony są
opanowywane, nie ma litości.
Słyszeli Państwo, starsze kociaki czy w średnim w średnim wieku
polecają się do adopcji.
Dzisiaj rozmawialiśmy o Roxi i Ninji. Grzegorz, dziękuję ci
za dzisiejsze spotkanie i za czas, który poświęciłeś nam,
Proszę Państwa, "z promykadodomu@gdansk.pl"
na ten adres mailowy mogą Państwo słać zapytania. Ja zachęcam bardzo serdecznie
żebyście dali dom, miłość, opiekę i czas tym dwóm przepięknym kocurom.
Do zobaczenia za tydzień. Dzięki serdeczne.
Wybierz zwierzę, które pasuje do ciebie.
Znajdź przyjaciela.
Nie kupuj. Adoptuj.