Trzeci tydzień wojny w Ukrainie, kolejne dni exodusu ukraińskich
uchodźców i kolejne dni pomagania. Pomaga także Gdańsk, w studiu
Dobrawa Morzyńska i Karol Gzyl, wiceprezesi Fundacji Gdańskiej
Dzień dobry Witajcie.
Fundacja bardzo szybko uruchomiła zbiórkę pieniędzy, a powiedzcie,
bo trudno mi jest to w ogóle ogarnąć,
Kto właściwie dzisiaj pomaga w Gdańsku?
Macie to ogarnięte?
Tak wiecie wszyscy, kto, organizacje, urzędy, instytucje,
czy nikt tego nie ogarnia.
Pomagają wszyscy, pomagają wolontariusze
wiele osób zgłosiło się do nas już po prostu po kilku godzinach
odpalenia zbiórki, przez noc stworzyliśmy nową witrynę stronę
gdanskpomaga, która pierwotnie była przygotowywana na czas
pandemii i tak naprawdę od tego czasu wszystkie ręce zostały
uruchomione na pokłady.
Za chwilę będą trzy tygodnie od wybuchu wojny i rzeczywiście
jest tak, że czy to wolontariusze, czy to pracownicy licznych
urzędów, bo tu jakby
nie tylko Urząd Miejski, Urząd Marszałkowski, przedstawiciele
wojewody, straż pożarna, policja, wojska obrony terytorialnej.
Wszyscy są na pierwszej linii frontu.
Tego naszego tutaj frontu solidarnościowego, bo rzeczywiście
do Gdańska przez punkty, oficjalne punkty rejestracyjne, przewinęło
się ponad dwanaście tysięcy Ukraińców, którzy uciekają przed
wojną, a to nie jest całkowita liczba osób, które do Gdańska
przybyły, bo część z nich korzysta jeszcze z gościnności ponad
pięciuset mieszkań.
Dwnaście tysięcy przyjechało albo nawet pewnie więcej, ale czy oni wszyscy
są? W ogóle?
Czy to jest wiadomo?
Nie część z nich na pewno wyjechała i to wiemy, że jak gdyby Gdańsk
dla niektórych jest jedynie przystankiem w tej drodze.
Część osób jak gdyby udaje się w dalszą podróż do Szwecji czy
do Berlina, tam mają swoje rodziny, tam mają swoich bliskich,
więc wiemy, że część osób w Gdańsku potrzebował od nas tylko
tak naprawdę pierwszego schronienia i takiej pierwszej pomocy
doraźnej.
Ale część z nich zostało też ulokowanych w takich
miejscach długoterminowych, gdzie mogą pozostać na terenie
mniejszych powiatów, czy to w Kościerzynie
Co najmniej na dwa miesiące, A to jest długoterminowy
A jaki jest w ogóle dzisiaj etap, jeśli chodzi o wasze pomaganie,
to jest stabilizacja,
czy to już jest wyczerpanie sił i środków?
Jak wy byście to określi, czy już Wszystko ogarnęliście?
system działa, czy jednak tak nie jest?
System zmienia się z dnia na dzień i to musimy sobie powiedzieć.
Każdy z nas miał inne wyobrażenie skali
na pewno, i ta skala w pierwszych dniach była na pewno zupełnie
inna niż jest teraz.
I jakby z każdego dnia musimy się przyzwyczajać do zmian, które
w tym systemie muszą zachodzić tak, to znaczy inaczej się pomaga
sześćdziesięciu osobom dziennie, a inaczej się pomaga
sześciuset osobą dziennie. A ilu ich jest dziennie?
Jest w ogóle jakaś prawidłowość, czy to zależy od tego, jak przyjeżdża
autokar, pociąg?
Oczywiście pewne piki zgodnie z jakby z rozkładem jazdy pociągu
rozkładu jazdy pociągów z Warszawy, ale no dziennie w punkcie
rejestracyjnym na Za Murami 2 do 10 i w Dolnej Bramie
to jest około dwóch tysięcy osób, to jest taka
powiedzmy od kilku dni widzimy tą stabilizację, żeby mniej
więcej dwa tysiące osób przyjeżdża do Gdańska.
To bardzo dużo.
My zaczynaliśmy od obsługi raptem dwustu i myśleliśmy, że to
jest bardzo dużo. Ale to jest tak, że na dworcu ktoś im mówi, idźcie
tam? Już tam są przyjmowani
To jest dzisiaj najtrudniejsze
waszym zdaniem, nie wiem, organizacyjnie finansowo, a może emocjonalnie?
No emocjonalnie to to jest w ogóle jakby cały oddzielny kawałek
historii.
Przecież my tutaj, w Gdańsku gościmy przede wszystkim matki
z dziećmi. Kobiety, które decydują się na to, żeby przemierzyć
całą Europę praktycznie, no bo to są czasem wielodniowe podróże
od z dalekich tych wschodnich i południowych rubieży Ukrainy.
Kobiety, które zostawiają swoich mężów walczących za wolność
Ukrainy. Kobiety, które mają dwójkę dzieci, trójkę, czasem
czwórkę.
I znajdują się w kompletnie obcym miejscu, setki kilometrów
od swojego domu i tak naprawdę jeszcze nie wiedzą, co one będą
tutaj robić, czy będą mogły znaleźć pracę, czy znajdą ten nocleg,
jakby natychmiast, to są, to jest pomagamy, żeby tak się wydarzyło.
W naszej bazie jest ponad osiemset mieszkań, które które są
weryfikowane do ponad stu czterdziestu z nich już zakwaterowali
śmy rodziny.
Ponad trzysta miejsc hotelowych zostało zapewnionych przez
gdańskich hotelarzy.
Ale czy macie też takie sytuacje, że przyjeżdża
Nie wiem, kilkadziesiąt osób jest wieczór, a wy właściwie
No nie wiem, nie zdążą, nie macie czasu, żeby ich mapować.
Temu służą hale sportowe na na Traugutta i na Kołobrzeskiej, to to miejsce,
gdzie co noc, ponad dwieście osób co noc, dwieście osób tam
spędza w bezpiecznych, ciepłych warunkach noc po to, żeby następnego
dnia dalej udało nam się ulokować ich czy to w czy to w hotelach,
czy czy przekazać do
kontakt do ludzi dobrej woli, którzy decydują się ze swoimi
mieszkaniami.
Naszym zadaniem jest to, aby nikogo nie pozostawić bez dachu nad głową, czy to
krótko, czy to długofalowo.
Ale jak poruszyliśmy wątek psychologiczny, to ważne jest to,
że ci ludzie przyjeżdżają do nas w bardzo różnym stanie.
Oni są straumatyzowani, Głodni?
Nie wiem, nie myli się od kilku dni.
Nie wiem, zrozpaczeni, zrezygnowani, agresywni?
Wyobraźmy sobie, co byśmy zrobili, gdyby nagle kilkadziesiąt
kilometrów od nas zaczęły, że tak powiem spadać bomby
na miejscowości, co bierzemy do walizki, czy bierzemy walizkę?
Czy zdążymy pomyśleć o dokumentach, czy zabieramy zdjęcia
ze sobą, czy chwytamy dziecko, czy zabieramy jakieś rzeczy
dla tych dzieci?
Na pewno wyjeżdżamy bez książek, bo to jest za ciężkie.
To jest jak gdyby cały proces, więc ci ludzie do nas dojeżdżają
naprawdę w bardzo różnym stanie.
I ważne jest zarówno pomoc psychologiczna dla tych osób, które
do nas docierają, ale też niezwykle kluczowa i ważna jest zapewnienie
wsparcia psychologicznego dla naszych wolontariuszy i dla
osób, które udzielają tego wsparcia.
Na nich też będę chciała, żebyśmy porozmawiali, że ktoś powiedzieć,
kim oni są, ale wracając do tych głównie kobiet, bo rozumiem,
że to są tak, jak się mówi głównie kobiety z dziećmi, gdzieś czytam,
że na przykład w tym punkcie, który nie jest wasz, ale jest prowadzony
przez wojewodę w Domu Harcerza
że tam właściwie pokotem leżą ludzie, dzieci, że nie ma jakby na czas
rozumiem dla nich miejsca. Czy to jest coś, że coś nie gra we współpracy?
Czy każdy sobie trochę robi organizację? Myślę że osoba, która to
zauważyła, pewnie trafiła na jakiś taki moment w ciągu dnia,
gdzie nastąpiło spiętrzenie.
Przecież to jakby ta dobra wola i chęć niesienia pomocy jest
taka sama, dokładnie we wszystkich miejscach, gdzie w
W Trójmieście ta pomoc jest udzielana obojętnie pod czyim szyldem.
Czasem jest tak, że samochód, który wiezie zaopatrzenie, dostał
dodatkowe adres do do do przejechania.
Czasem jest tak, że zepsuje się minibus, który ma te osoby zawieźć
na nocleg i trzeba organizować inną inną formę pomocy, ale też
jakby wychodząc na przeciwko potrzeb dotyczących, jakby
jeszcze szerszego wsparcia.
My ledwo wczoraj wspólnie właśnie z Gdańską
Chorągwią Harcerską, która organizuje ten punkt w Domu Harcerza
i Regionalnym Centrum Wolontariatu, złożyliśmy wniosek do
Kancelarii Prezesa Rady Ministrów o dofinansowanie kwotą
pół miliona złotych działań, które które są prowadzone właśnie
na rzecz Ukraińców.
Tutaj w Gdańsku, żeby mamy nadzieję, że że ten głos zostanie
jakby wspólny głos wszystkich kluczowych organizacji koordynujących
działania zostanie wysłuchany w Warszawie. Cóż, porozmawiajmy
chwilę o pieniądzach, bo bez tych pieniędzy nie da się pomagać.
Tak nie da się karmić,
Nie wiem.
No nie da się wielu rzeczy, skąd są pieniądze?
Skąd macie pieniądze na to,
Na przykład na karmienie?
Od gdańszczanek, od gdanszczan. Z tej zbiórki, którą uruchomiliście?
Tak i to też jest moment, żeby podziękować biznesowi, bo jak
gdyby w pierwszych dniach akcji otrzymaliśmy już kilka telefonów,
kilka bardzo konkretnych deklaracji od firm, które wiedzą
i zdają sobie sprawę, jak ten system funkcjonuje, jeżeli gdyby
na końcu to jedzenie trzeba kupić i że dzienny koszt utrzymania
jej, gdyby kilkuset wolontariuszy i przede wszystkim ugoszczenia,
nawet choćby talerzem zupy naszych braci i sióstr z Ukrainy,
po prostu zwyczajnie
kosztuje, także bardzo za to dziękujemy, ale wiemy, że jak powiedział
Karol pierwszego dnia akcji to jest maraton, a nie sprint.
To znaczy, że ta pomoc będzie konieczna zarówno dzisiaj, jak
i za miesiąc i dwa miesiące.
No tak, ale jak
Czy mam takie przekonanie, że tego się nie znaczy, że ludzi nie
da się prosić o pieniądze bardzo długo. Dlatego cieszymy się, że została wreszcie
przyjęta ustawa specjalna dotycząca pomocy Ukrainie i mamy
też nadzieję, że po prostu z tego ciężaru Polski i
Gdańska Obywatelskiego.
Jednak wsparcie systemowe lada moment popłynie, bo bo rzeczywiście,
no jakby na krótką metę jesteśmy w stanie każdy z nas podzielić
się częścią swojego koszyka zakupowego, ale to jest bardzo
duże obciążenie w dłuższej perspektywie.
Jeśli chodzi w ogóle, to pomaganie mówi się ciągle o mądrym pomaganiu.
Tak mądre pomaganie to rozumiem, że każdego dnia właściwie
inne prawdopodobnie pomaganie.
Gdzie najlepiej w Gdańsku, już rozmawiamy o Gdańsku,
każdego dnia znaleźć informację taką najbardziej aktualną,
co jest potrzebne? Są ludzie, którzy coś mają, coś mogą, chcą
nie wiem coś przekazać,
a może sami po prostu chcą pomóc, czy to ma sens?
Gdzie jest taka najbardziej wiarygodna informacja -www kropka
ukraina kropka gdańsk pomaga kropka pl. Poruszyła pani bardzo
ważny wątek to znaczy często ludzie do nas zgłaszają różne oferty
pomocy i jekby niecierpliwią się, że ta pomoc nie jest jak gdyby
z dnia na dzień brana. I jakby gdyby prosimy o cierpliwość, bo coś
co jest potrzebne dzisiaj, może nie być potrzebne pojutrze, my
tam na bieżąco aktualizujemy nasze prośby i jak gdyby to na czym
nam najbardziej w danej chwili zależy.
I to jest bardzo ważne, żeby jak gdyby sprawdzać, kto jest na
bieżąco potrzebne i z drugiej strony
na pewno każda osoba, która zgłosiła chęć pomocy na na tę stronę
Odezwiemy się do niej, ale prosimy o cierpliwość, tak? Jakby
staramy się rozsiewać te pomoc tak, żeby ona trafiała do naprawdę
potrzebujących, więc to mądre pomaganie jest kluczem dla nas.
Muszę powiedzieć, że takie poruszające są wpisy na w mediach
społecznościowych.
Na przykład jest sobota
Ja czytam, nie wiem, tu brakuje jedzenia, czegoś tam
Czy to oczywiście
Mówi do moich emocji tylko to, jakby nie o emocje chodzi, prawda?
Czasem jest tak, że tak jak mówię, następują pewne takie momenty
logistyczne, gdzie nagle czegoś zabrakło i ktoś pisze, że potrzebna
jest zupa i później przyjeżdża.
Tak później przyjeżdża ta zupa jeden gar, drugi, później następnego
dnia przyjeżdża ciężarówka tej zupy, a za dwa dni jeszcze trochę
więcej zupy, bo się okazuje, że tak jakby te te informacje w social
mediach się rozprzestrzeniają, czyli no to jest pewnego rodzaju
lawina, która na początku
jest oczywiście jakby zasadna i chwalebna, że ktoś chce
jakby podjąć wyzwanie i i wesprzeć tutaj i natychmiast, ale
później przez udostępnianie tego szarowanie, no jakby dzieje
się wręcz rzecz odwrotna od zamierzonej, tak i ta ta zupa jest
tak. Jak byście powiedzieli, jakie jest najmądrzejsze pomaganie? Sprawdzić
to, co jak gdyby jest aktualnie na stronie.
jeżeli ktoś ma ochotę jak gdyby wesprzeć zbiórkę, czyli zakupić
jakieś rzeczy, sprawdzić to co jest na stronie, mamy uruchomione
magazyn na Polsat Plus
Arena Gdańsk, gdzie te wszystkie rzeczy są zbierane.
jestem tam punkt wydawczy. Kolejną rzeczą, jeżeli chodzi
o mądre pomaganie, uruchomiliśmy wraz z serwisem patronite
możliwość wsparcia cyklicznego. Możliwość wsparcia cyklicznego,
czyli zadeklarowania konkretnej kwoty, którą chce się miesięcznie
przeznaczać - od małej kwoty dwudziestu złotych czyli rezygnacji
z kawy na koszt bonu, który jak gdyby wspomoże żywienie
i tam są później różne progi, będziemy prosić o wsparcie w
dofinansowaniu kursów językowych, w zakupie książek po ukraińsku,
bo ważne jest zachowanie tożsamości kulturowej tego narodu.
I jak gdyby... Właśnie wchodzimy w taki temat, że ta pomoc
jak sami powiedzieliście ma różne etapy i ona w pewnym momencie
pewnie już częściowo wchodzi, ale w taką pomoc po pierwsze długoterminową,
a po drugie no taką chyba trudniejszą, tak, no bo to jest szkoła,
to jest właśnie mieszkanie na stałe, to jest praca, to jest język
to są dokumenty.
Czy to też jest wasze zadanie?
No tutaj już miasto musi przejmować te rzeczy, które są częścią
jakby całego programu opieki społecznej czy czy usług społecznych,
które które są świadczone
jakby w ramach zadań statutowych miasta, tak, dzisiaj wiemy,
że już ponad pięciuset pięciuset ukraińskich dzieci zapisało
się czy zostało zapisanych do szkół, za moment rusza system
nadawania PESEL i chwilę później, już na podstawie tych nadanych
PESEL i będzie można skorzystać ze świadczeń społecznych
normalnie w tych miejscach, które gdzie gdańszczanie i gdańszczanki
mogą skorzystać, ale to chyba też jest ważne
w tym kontekście, to jest - i z czym będziemy się za chwilę zderzać -
to jest to ta obawa, że ktoś nam zabierze nasze miejsce pracy.
Ktoś nam zabierze miejsce w szkole, ktoś za darmo jeździ autobusem,
chociaż ja muszę płacić za bilet i ten to zrozumienie wśród wśród
nas mieszkańców Gdańska, tej ich trudnej sytuacji osób, które
uciekają przez wojną i tutaj znajdują
to przyjazne schronienie to będzie niesamowita, niesamowita,
jakby potrzeba prowadzenia mądrej rozmowy, mądrego dialogu
z mieszkańcami Gdańska, żeby nie spowodować jakiś tarć tak,
żeby nagle ta gościna nie była... To są problemy, o których się jeszcze nie myśli,
że na przykład jak ja słyszę o dzieciach z domów dziecka przywożonych
gdzieś tam na Kaszuby, przecież to nie dość, że mnóstwo problemów
wychowawczych, one były też w Ukrainie,
do tego teraz trauma wojenna, my w ogóle chyba mimo wszystko
przyzwyczailiśmy się do Ukraińców, bo oni byli wszędzie,
ale do takiej liczby Ukraińców nikt z nas nie jest przyzwyczajony.
To dla wszystkich nas będzie jakby nowa sytuacja i jest. Różne
są szacunki, ale wyobraźmy sobie
Załóżmy, że jak gdyby dwadzieścia tysięcy w ciągu tych trzech
tygodni wydaje mi się, że do końca tygodnia dobijemy do tej liczby,
dotarło uchodźców do Gdańska.
Jestem z Pruszcza Gdańskiego, który ma trzydzieści tysięcy
mieszkańców, czyli raptem o dziesięć tysięcy mniej osób, przyjeżdża
w ciągu dwóch tygodni do jednego miasta.
Teraz spróbujmy sobie wyobrazić, że zorganizowanie dla nich
systemu pomocy, systemu tego, żeby każdy był zaopiekowany,
bezpieczny, co jest super ważne
w dzisiejszych czasach
to jest pewne wyzwanie logistyczne, więc jakby staramy się
zapewnić im wszystko, co najlepsze, ale naszym zadaniem jest
również, żeby ta metaforyczna zupa, o której mówił Karol, nie
była wylewana.
Tak, to znaczy, pomagajmy, ale pomagajmy mądrze w tym wszystkim.
No dobrze, ale czy nie będzie takiego poczucia, że
czy politycy o tym dosyć głośno mówią, ale że brakuje tak
albo że to już jest czas, żeby przyjąć jakiś system w skali,
ja myślę, że całej Europy, tak, że część Ukraińców, która tu przyjeżdża
Ja wiem, że oni częściowo chcą zostać, bo myślą, że szybko wrócą.
Ale oni po jakimś czasie zrozumieją, że oni nie wrócą do Ukrainy
zbyt szybko, żeby oni jednak w jakiś grupach trafi, ale nie wiem
do Niemiec, do Belgii, do Holandii.
Przecież ani Gdańsk, ani żadne miasto sobie nie poradzi z taką
liczbą Ukraińców.
Czy w ogóle uchodźców?
Ja bym nie chciała chyba wchodzić w polityczne tematy, a to jest
jednak trochę polityka.
czy nam się to podoba, czy nie.
Ale czy jesteście źli z tego powodu, że wy tutaj wypruwacie żyły, a ktoś gdzieś
u góry, no trochę nie w tym tempie myśli.
Nie w tym tempie działa.
Ja bym odwróciła pytanie.
Musimy się też zastanowić, jak bardzo źli byli w dwa tysiące
piętnastym roku Włosi na wyspie na wyspie Lampeduza i gdyby
to człowiek i to człowiek, naprawdę nie możemy tutaj, jak gdyby
rozgraniczać takich sytuacji, więc
Jest to teraz najwyższy moment, żeby jakby do do wsparcia tego,
co dzieje się u nas w Gdańsku i i tego, co dzieje się w Polsce, wkroczyły
wyspecjalizowane międzynarodowe organizacje i instytucje,
które wiedzą jak, jakby co jest ważne, które mają środki i to
zaplecze też techniczne do tego, żeby takiej pomocy na dużą
skalę udzielać.
My jako gdańszczanie jesteśmy bardzo otwarci jako jako społeczność
miejska i myślę, że
do tej pory zdajemy egzamin z tej codziennej solidarności, tej
pisanej przez małe "s", ale będziemy potrzebowali w mojej ocenie
tego tego wsparcia tych instytucji, które, jakby dla których
wsparcie uchodźców jest chlebem powszednim. My dzisiaj jakby
działamy ciągle w kryzysie, ciągle zaleczamy to się dzieje. Ale dlaczego tak jest, przecież
doskonale wiedzą, jak się działa, wiedzą jaka jest sytuacja, wiedzą
a ja mam wrażenie, że na przykład na polsko-ukraińskiej
granicy.
to ja ciągle widzę jakieś ochotników przyjeżdżających także
z zagranicy,
Nie, bo oni nie mogą siedzieć w miejscu. To znaczy ja na granicy
nie byłam, ale zakładam, że działa tam też mnóstwo organizacji
pozarządowych, nie tylko polskich, więc tutaj chylimy czoła
dla wszystkich organizacji pozarządowych, które potrafiły
się bardzo szybko zorganizować i udzielać pomocy tam na miejscu,
ale też tych, które się zaangażowały w pomoc w konkretnych miastach
w Polsce i zakładam, że wśród nich są również organizacje pozarządowe.
Ale jaka jest organizacja w Gdańsku,
kto wam pomaga z zagranicy?
Mamy mamy odzew od wielu instytucji zagranicznych, że chcą
przesyłać do nas dary.
To jest konkret dokładnie. Więc to nie jest tak, że jak gdyby
zupełnie to zostaje bez echa i bez odpowiedzi.
Na koniec chciałabym Was zapytać o ludzi, którzy się zaangażowali
To są bohaterowie.
No tak, to jest oczywiste, ale co to są za ludzie?
Bo ja mam taką koleżankę, która mi powiedziała, wiesz, no nie
spodziewałam się, wiesz jak tu pracują urzędnicy? Urzędnicy,
czyli tacy, którzy na pewno by się nie zaangażowali.
Oczywiście, w podtekście, ale jacy to są ludzie?
Kto to jest, skąd oni się biorą i co robią?
Oj więc urzędnicy na pierwszej linii frontu, rzeczywiście jest
tak, że program jakby wolontariatu pracowniczego Urzędu Miejskiego,
ale też oddelegowanie urzędników z kluczowych jakby wydziałów
powoduje, że te punkty informacyjne jakby działają w sposób
stały, tak. I rzeczywiście widać, jakby i szeregowych pracowników
urzędu, ale widać też i rozmaitych dyrektorów, którzy po prostu
przychodzą na swoją szychtę i dają dobry przykład.
Rzeczywiście. Organizacje członkowskie rozmaite, które które
są w Gdańsku: harcerze, strażacy, wolontariusze Regionalnego
Centrum Wolontariatu, ale także osoby, które powiedzmy w poniedziałek
przyjeżdżają do nas jako uciekinierzy wojenni, a w środę, gdy
już się ogarną tutaj w Gdańsku, stają na punkcie informacyjnym,
żeby w języku ukraińskim udzielać pomocy. To jest tak że to są ludzie
do zagospodarowania, bo oni po pierwsze znają język, po drugie
oni muszą coś robić, szczególnie na początku.
Pierwszego dnia wojny przyszedł do nas chłopak, który który
jak gdyby jest Ukraińcem mieszkającym w Gdańsku i zapytał się,
co wam pomóc?
Teraz jest filarem naszej infolinii
na przykład, tak, i takie sytuacje się zdarzają, kluczem sukcesu
gdańskpomaga i już za czasów pandemii,
swoją drogą nie wiedzieliśmy, że ten projekt będzie miał
taki rozwój,
było to, że jest on przekrojowy, czyli łączy organizacje pozarządowe,
samorząd i biznes.
I tutaj bardzo proszę o szacunek dla urzędników,
bo oni naprawdę też po kilkanaście godzin dziennie spędzają
z nami, są na pierwszej linii frontu.
To jest Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie,
to jest Ośrodek Interwencji Kryzysowej, z organizacji pozarządowych
to jest Centrum Wsparcia Imigrantów i Imigrantek, to jest Rada
Migrantów, która została powołana w Gdańsku,
Mogłabym wymieniać bez końca i tak naprawdę ktoś by się obraził
na mnie, że o kimś zapomniałam, więc... A jak długo będą mogli to robić?
To jest dobre pytanie.
Przychodzi też taki moment, że i zmęczenie i też już kwestia,
że że trochę trudno się na to patrzy i w tym jest, w tej takiej, w tym
takim dramacie wojny. Rzeczywiście jest tak, że
do dzisiaj w naszych różnych miejscach, gdzie działamy jako
Gdańsk pomaga Ukrainie, mamy dziennie około stu dwudziestu
stu trzydziestu wolontariuszy, pracowników oddelegowanych
urzędników do do działań, ale ta akcja też się zmienia.
Za moment, jak mówię, rusza akcja
"peselowa", akcja dodawania oświadczeń, więc charakter tych miejsc,
które prowadzimy, też będzie się zmieniał,
więc jakby zmieni się, to można powiedzieć, to to pole,
gdzie, gdzie, gdzie będą zaangażowani.
Na pewno jest też tak, że że można sobie wybrać, jakby i zapisać
w naszym wirtualnym grafiku dwie godziny w czwartek, trzy godziny
w piątek i sobie to jakoś tak dopasowywać.
Organizacyjnie trudne jest do opanowania, każdy tak przychodzi na kilka godzin,
prawda?
To zależy
na jakim odcinku działa.
No dokładnie. Dobrze, to powiedzcie mi jeszcze na koniec, czego
najbardziej się obawiacie?
Obawiamy się, że zapomnijmy o tym, że ta wojna trwa, że po kolejnych dwóch
to nie my, my jako Gdańsk, my jako Polska, tak że za dwa tygodnie
tak jak dzisiaj nikt nie pamięta o ludziach, którzy są na granicy
polsko-białoruskiej.
Ten temat spowszednieje, zszarzeje i ten nasz odruch pomagania
No po prostu się skończy.
Ja się obawiam troszkę czegoś innego, to znaczy to tak jak powiedział
Karol, teraz jeszcze trwa Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy,
to znaczy wszyscy rzucili się na pokład i jak gdyby pomagają.
Ale bardzo obawiam się tego, jak społeczność i wspólnota ukraińska
będzie goszczona dłużej w Gdańsku.
Czy my faktycznie nie będziemy zazdrośni o to, że ktoś jeździ
bezpłatną komunikacją miejską?
To w takim razie zastanówmy się, czy my byśmy chcieli być w ich
sytuacji w tej w tej chwili, czy my nie będziemy?
Czy nie będziemy zazdrośni o to, że dostają jakąś pomoc
po prostu za darmo, albo przestają ją dostawać i budzą się
w nich różne jakby schematy.
Bądźmy gościnni.
Trzymam kciuki także za was. Państwa
zapraszam do oglądania i do słuchania podcastów.
Jestem z Gdańska na gdansk.pl i na profilu Miasta Gdańska na Spotify.
Do zobaczenia i do usłyszenia.