Dzień dobry, nazywam się Dastin Suski, jestem wiceprezesem
Fundacji Fosa, Fundacja Oparcia Społecznego Aleksandry a
na co dzień psychologiem, psychoterapeutą rodzinnym, prowadzę
środowiskowy dom samopomocy
młodzieżowy Chopin.
Jest to placówka, w której młodzież po różnych kryzysach, różnych
trudnościach z zaburzeniami psychicznymi może korzystać
z terapii
a jednocześnie kontynuować swój obowiązek nauczania.
Dzisiaj będziemy rozmawiali o nie najłatwiejszych tematach,
ponieważ porozmawiamy trochę o depresji i o stresie. Jest to
Są to takie zjawiska, które w większości państwa dzieci mogą
dotknąć.
Jak depresja jest dosyć dużym ryzykiem, że
państwa dzieci będą się z nią mierzyć.
Stres, który jest związany z egzaminami, dotyka każdego
z nas i myślę sobie, że zastanowimy się, poszukamy, co można
zrobić, żeby wesprzeć naszą młodzież w tym całym stresie.
Jeżeli chodzi o depresję, jest to temat teraz bardzo medialny,
ale tak sobie myślę, że przez to też często trudniejszy.
Jak rozróżnić depresję rozumianą w takim ujęciu klinicznym,
medycznym od takiej depresji potocznej, często przekazywanej
w filmach czy w różnych serialach, takiej, która zaraz mija,
która jest takim przysłowiowym dołem. Myślę sobie, że jeżeli
chodzi o depresję, to bardzo ważne jest,
żeby przytoczyć parę statystyk.
Istotnymi statystykami są statystyki, które mówią o tym,
ile osób w swoim życiu może przejść kryzys.
Mówię o tym trochę, żeby mieli państwo też na uwadze, że jeżeli
państwa dziecko będzie przeżywało kryzys, będzie on się przeciągał
i będzie trwał dłużej niż dwa tygodnie,
to może jest to czas na to, żeby coś z tym zrobić. Ale to też
nie jest nic całkowicie nienormalnego.
Ten kryzys może spotkać każdego z nas.
Jeżeli chodzi o kryzysy psychiczne, to Światowa Organizacja
Zdrowia mówi, że już co trzecia osoba z nas w przeciągu całego
swojego życia może taki kryzys przejść.
Statystyki dosyć mocno się zmieniają.
Jeszcze do niedawna mówiło się o co czwartej osobie.
Depresja jest dzisiaj uważana za chorobę cywilizacyjną.
Głównie rozumie się to przez to, że pęd życia, mnogość bodźców,
to, że jesteśmy bombardowani informacjami z każdej strony,
ale też ten pęd życia często jest związany z tym, że młodzież
od najmłodszych lat zaczyna się uczyć tego, żeby nie przegapić
okazji, żeby się rozwijać i gdzieś w tym wszystkim
relaks, spokój,
zabawa są na drugim planie. Albo potrafią się przedzierać
w taką sferę, że może nie powinienem. I to nie ułatwia.
Myślę sobie, że to nie ułatwia każdemu z nas, ale młodzieży,
w szczególności, kiedy są w tym trudnym wieku, gdzie muszą wejść
w dorosłość i zbudować siebie jako przyszłego, dorosłego
na wyzwania w życiu.
Mają po prostu teraz trudniej.
I tak sobie myślę, że ten pęd świata utrudnia wszystkim
podatność na ten stres, o którym też będziemy dzisiaj mówić.
Jeżeli chodzi o depresję, to w 2001 roku
w krakowskich liceach były przeprowadzone badania, gdzie
zadano parę pytań młodzieży w wieku siedemnastu lat.
I po rozmowie, po przeprowadzeniu ankiety w wynikach wyszło,
że co piąta osoba, dokładnie dwadzieścia jeden procent młodzieży
krakowskich szkół wykazywało czynniki, które można by było
zdiagnozować jako depresję. W tamtym roku, w 2001,
Rzecznik Praw Dziecka zlecił badanie również wśród młodzieży,
ale już nie tylko krakowskich szkół. W nich wyszło, że młodzież
w drugiej liceum bądź w drugiej technikum
też przekazywała takie czynniki, które mogą świadczyć
o tym, że przeżywają epizod depresyjny.
Tylko już wyniki pokazywały, że co druga osoba
przeżywa taki kryzys.
I tak myślę sobie, że to, co mogłoby się państwu przydać w życiu
z tym młodym, dorosłym z dzieckiem, z młodzieżą, na co można zwrócić
uwagę?
Czym jest depresja?
Najważniejsze jest to, że o depresji mówimy wtedy, kiedy objawy
utrzymują się co najmniej dwa tygodnie.
To jest taki start, kiedy możemy zacząć mówić, że nie jest to
stan przejściowy.
Nie jest to jakaś sytuacja, która tylko obniżyła ten nastrój chwilowo.
Kolejnym takim ważnym czynnikiem, takim, który możemy zobaczyć
w życiu codziennym u naszego dziecka,
to jest zaburzenie rytmu dobowego, zaburzenie snu. Często
młodzież, która mierzy się z depresją
ma trudności ze snem. Śpi albo bardzo krótko, potrafi się budzić
na godzinę, dwie, trzy przed budzikiem. I mimo swojego dużego zmęczenia
już nie potrafią zasnąć.
Z kolei inne osoby śpią długo. Dnie długo rozumie się przez to,
że te siedem, osiem godzin w ciągu nocy, kiedy
młodzież śpi jest niewystarczająca. Często śpią po dziesięć
do dwunastu godzin, a mimo wszystko budzą się zmęczeni.
Kolejną taką rzeczą, która jest związana z depresją,
takim stanem jest zmęczenie.
Bardzo szybko osoby mierzące się z depresją
czują to zmęczenie, ale też tracą koncentrację. Bo nie mówimy
tylko o takim zmęczeniu fizycznym, które jest. Ale mówimy też
o takim zmęczeniu psychicznym, kiedy zaczynają się dziać rzeczy,
które nie idą po ich myśli. To ta emocjonalność jest dużo szybsza,
dużo większa.
Kiedy próbują się skoncentrować na jakimś zadaniu, potrafi
być już bardzo trudno po dziesięciu piętnastu minutach i to
nie jest tak, że oni utracili swoje umiejętności,
że kiedyś byli zdolni, mądrzy
a teraz nie wiadomo, co się z nimi dzieje.
Mówię o tym, bo często rodzice przychodząc do nas na konsultacje,
pytają, ale co będzie dalej?
Co będzie, jak już wyjdzie z tej depresji, czy jak będzie sobie
radził w szkole?
Często tłumaczę wtedy, że depresja
jest trochę jak mgła i te wszystkie umiejętności one gdzieś
są, ale w danej chwili są niewidoczne, mimo że wiemy, że są niedaleko
nas, to nie są dostępne. I myślę, że to jest
taka ważna uwaga, na którą dobrze jest zwrócić swoją
uwagę, żeby spoglądać na to, jak wygląda też apetyt. Często osoby
w epizodzie depresji mają zmianę tego apetytu i
ciężko powiedzieć o jednoznaczny, ponieważ u niektórych osób
ten apetyt bardzo mocno maleje.
Waga zaczyna spadać. Inne osoby te trudne emocje
próbują sobie jakoś zrekompensować.
Wtedy ten apetyt zaczyna rosnąć i potrafi też bardzo mocno i
szybko
te osoby potrafią przybierać na wadze.
Myślę sobie, że to co jest jeszcze ważne, tłumacząc depresję,
wspominając o depresji, to jest nawiązanie do tego stresu
Dlatego, że często młodzież mierząca się z epizodem
depresji
opowiada o tym, że jest w takim wiecznym napięciu, że nie wie
czego, ale czegoś się boi, że nie wie dlaczego, ale stresują
najbardziej codzienne rzeczy. Tak bardzo mocno w głowie
została mi taka historia
kiedy dziewczynka opowiadała o tym, że rozmowa przez telefon
z koleżankami zaczyna ją stresować, że to, co przychodziło
naturalnie, zaczyna kosztować ją energię.
Zaczyna się zastanawiać, co ma im powiedzieć, mimo że wcześniej
nie musiała się nad tym zastanawiać, po prostu opowiadała o
swoim życiu i dzieliła się swoimi historiami.
To
właśnie ta mgła, ona działa na różnych sferach.
Często jest tak, że zaczyna nam przysłaniać rzeczy, które kiedyś
sprawiały nam przyjemność i zaczyna sprawiać, że te rzeczy
zaczynają kosztować nas. Kosztować nas wysiłku, kosztować
nas stresu.
Kosztować nas zmęczenia i powolutku zaczynamy się z nich wycofywać.
Taką jedną jeszcze z ważnych rzeczy u młodzieży,
o której warto jest wspomnieć, to depresja maskowana.
Mówimy o depresji maskowanej wtedy kiedy przedstawia
ona trochę inne objawy, o których mówiliśmy przed chwilą. I ważnym
jest to, żeby podkreślić, że maskowanie to nie znaczy, że młodzież
próbuje przed nami teraz to ukryć albo próbuje nas zmanipulować
czy oszukać.
Depresja maskowana to inaczej atypowa i że tak jak u większości
osób jest obniżony nastrój, w szczególności rano, tak w depresji
maskowanej, ten nastrój nie musi być obniżony. Ale możemy się
spotykać z tym, że nasze dziecko coraz częściej cierpi na bóle
głowy, na bóle brzucha, bóle mięśni.
Ma coraz częstsze dolegliwości jelitowe czy
w tych wszystkich takich nietypowych objawów zaczynają się
pojawiać jakieś bóle w klatce piersiowej, duszności,
tak zwane nerwobóle.
To jest tak, że często rodzice zaczynają się konsultować z różnymi
lekarzami i bardzo dobrze.
No takie rzeczy trzeba reagować, ale w sytuacjach kiedy
wszystkie diagnozy nie do końca tłumaczą, skąd to się bierze.
Może być tak, że to właśnie w ten sposób wychodzi depresja
u młodzieży.
I.
Co dalej, tak sobie myślę, że to na czym powinniśmy zwrócić uwagę.
Co możemy zrobić, jeżeli ktoś z naszych bliskich czy
nasze dziecko cierpi na depresję,
to
bardzo ważnym do podkreślenia jest to, że depresja nieleczona
może doprowadzić do śmierci.
Często osoby mierzące się z depresją mają natrętne myśli
o śmierci. Pojawiają się u nich myśli samobójcze. I ważnym
jest to, żeby być.
Tak myślę sobie ten dział pomocy, co my możemy zrobić dla naszych
dzieci, dla naszych bliskich, możemy podzielić na trzy kategorie.
Ważnym jest to, że te kategorie
może nie są jakoś ujęte naukowo, ale najczęściej rodzice dzielą
to tak życiowo.
Pierwszą kategorią jest to, co mogą zrobić państwo, jako te osoby
najbliższe. I myślę sobie, że to jest
kategoria, w której jest najtrudniejsze zadanie. Tak paradoksalnie
tym zadaniem jest towarzyszenie w tej sytuacji.
Mówię paradoksalnie dlatego, że
tak naprawdę nie musimy mieć żadnych rozwiązań, ale najtrudniejsze
jest w tym to, żeby też nie narzucać różnych rozwiązań swoim
dzieciom.
Często młodzież w tych sytuacjach, przychodząc do nas
do ośrodka albo już będąc w terapii, mówi o tym,
że czasem tak jest, że ten nastrój, te myśli towarzyszą im od dłuższego
czasu. I jak chcą podzielić się z koleżanką z kimś bliskim,
to obawiają się tego, że dostają pewne receptury. Receptury
na to, jak sobie z tym poradzić.
A oni mówią, że w tym momencie oni nie są w stanie z tego skorzystać.
I to, co potrafi być po pomocne, to po prostu być. Zapytać się,
czego potrzebujesz?
Albo zapytać się, co tak naprawdę tobie pomaga, czy jest coś,
co ja mogę zrobić, żeby tobie pomóc, żebyś poczuł się, poczuła
lepiej? Kiedyś takim rozwiązaniem, rodzina, która korzystała
u nas ze wsparcia wymyśleli to, że było bardzo ciężko im rozmawiać.
I dziewczynka się zapytała, czy mogłaby napisać list. I rodzina,
która była na tym wsparciu
umówiła się na to, że każdy z członków rodziny napisze list do
pozostałych o tym, jak się w tym wszystkim czują, co może pomóc
albo co przeszkadza. I w momencie, kiedy
trochę się otworzymy na to, żeby nie dawać rozwiązań dla
kogoś, ale poszukać to, co działa na nas, ale też wysłuchać to,
co działa na innych.
Może już być takim pierwszym krokiem pomocy.
Drugą taką sferą jest konsultacja z psychologiem.
Bardzo często rodzice zgłaszając się do nas, zastanawiają
się, ale czy to będzie oznaczało, że teraz będą musieli
się spotkać przez rok, dwa? Czy to teraz oznacza, że to już
jest tak poważne?
Tak naprawdę ta konsultacja z psychologiem za dużo nie zmieni
poza tym, że będą mieli państwo parę odpowiedzi, że będą mogli
państwo porozmawiać.
Najczęściej rodziny, które dzwonią i pytają się, co mają zrobić,
proponujemy pierwsze spotkanie. I że będzie to jedynym
spotkaniem. A dopiero po tym spotkaniu postanowimy, co będzie
dalej. I często to już potrafi być pomocne, że
ten plan nie musi być od razu ułożony na całą przyszłość.
Wystarczy, że skupimy się na tu i teraz.
Jeżeli mają państwo czasem wątpliwości, czy to, co dzieje się
z moim dzieckiem albo to, co państwu pojawia się w głowie, jest
w porządku.
To zachęcam do przyjścia i porozmawiania.
Być może po tej jednej, dwóch, trzech konsultacji już nie będą
państwo potrzebowali psychologa. I wystarczy już tylko ten
pierwszy etap towarzyszenia, bo już będą mieli państwo wszystkie
umiejętności, które będą potrzebne w danej chwili.
Trzecim takim etapem jest konsultacja lekarska.
Jest to taki etap, którego rodziny bardzo często się obawiają,
ale ważne dla mnie chwile jest to, żeby podkreślić, że czasem
połączenie tego pierwszego, tego drugiego i trzeciego etapu,
konsultacji z psychologiem z konsultacją z lekarzem psychiatrą
potrafi być
najbardziej efektywne.
Dzięki temu nasze dziecko może się najkrócej
męczyć w tym cierpieniu. Bo to, co jest ważne
to w depresji nie cierpi tylko dziecko i młodzież.
Często państwo mówią, że nie wiedzą, jak sobie dać z tym radę.
Ważne jest to, że czasem będą potrzebne leki. Lekarz psychiatra
oceni w jakiej sytuacji, w jakim stopniu
w danej chwili państwa dziecko mierzy się z tą depresją.
Często rozmawiając i kierując do lekarza
przypominamy o tym, że leki mogą pomóc. Ale najważniejszy
jest okres dwóch pierwszych tygodni, kiedy leki
zaczynają pomagać z energią, z nastrojem.
Jeszcze nie. Ten nastrój dopiero zaczyna się pojawiać po
około dwóch tygodniach. Więc często zaczynamy mieć energię,
żeby zacząć coś robić.
Ale jeszcze nie mamy ochoty i nie widzimy tego celu w życiu.
To jest bardzo ważne, bo po tych dwóch tygodniach zaczyna być
lepiej. W większości przypadków to jest już ten początek
do odnajdywania tego nowego rozwiązania na swoje życie.
Myślę sobie jeszcze o sytuacjach, w których młodzież opisywała,
jak się u nich zaczynało. I to, co potrafiło być u nich pomocne.
Parę osób, przychodząc do naszego ośrodka, mówią, że u nich
zaczynało się też z takiego poziomu szkolnego, że to, że wcześniej
odrobienie lekcji nie zawsze przychodziło z ochotą, ale
że potrafiły to zrobić. A później, że już najdrobniejsza praca
domowa
budziła tyle stresu,
że mimo posiadanej wiedzy,
akurat tamci uczestnicy, tamta młodzież, mówią, że oni już nie
wiedzieli, jak to zrobić.
Najprostsze zadania okazywały się niewyobrażalnie trudne.
Trochę mówię o tym przykładzie, bo chciałbym przejść do
państwa
z tematem związanym ze stresem. Bo myślę sobie, że te tematy bardzo
mocno się przeplatają i często osoba mierząca się długotrwale
z bardzo dużym stresem,
może
przejść epizod depresji. Ale zaczynając od tego, czym jest stres.
O stresie mówimy pod kontekstem pewnego napięcia.
Jest to napięcie, które jest wywołane niekomfortową sytuacją
bądź sytuacją, w której czujemy się zagrożeni.
Następnie stres dzielimy na dwie kategorie: na eustres
i dystres. W zależności od natężenia tego stresu będzie on nam
pomagał albo będzie nas paraliżował i utrudniał. O takim pozytywnym
stresie mówimy wtedy, kiedy jest on krótkotrwały i nie jest
skrajny.
Wtedy nasz organizm zaczyna mobilizować się do działania.
Mobilizować się do działania poprzez adrenalinę
i mieszankę hormonów, który jest wyrzucany w środku w naszym
organizmie. Podwyższa się ciśnienie, rozszerzają się
nasze naczynia krwionośne.
Mózg jest lepiej dokrwiony.
Dzięki temu możemy się lepiej skoncentrować, skorzystać ze
swojej pamięci długotrwałej, jak i krótkotrwałej.
Nasze zdolności poznawcze są na dużo wyższym poziomie, ale
i nasze zdolności fizyczne. Jesteśmy gotowi do działania.
To kiedy stres przestaje być pomocny, jest w sytuacji skrajnego
napięcia.
Wtedy najczęściej młodzież mówiąc o
pewnego rodzaju przekroczeniu progu, kiedy mogą sobie dać z tym radę.
Często opowiada o takich sytuacjach, że czuje
jak to bicie serca jest na tak dużym poziomie, jakby serce miało
wyskoczyć im z gardła.
Opowiada o reakcjach bardzo nieprzyjemnych i że oni wcale
tego nie chcą. Może się to wiązać z bólami żołądka, z uczuciem
słabości, takiego niemalże omdlenia.
I to co jest ważne w takim skrajnym stresie, że bardzo często
nie skorzystają ze swoich zdolności poznawczych.
Często w sytuacji egzaminacyjnej (...)
Jedna dziewczynka, opowiadając o swoim pierwszym egzaminie
mówiła o tym, że zanim ten pierwszy stres opadł ona
przez pół godziny obserwowała kartkę, próbowała czytać wszystkie
polecenia, ale ich nie rozumiała.
Na szczęście zastosowała parę technik, o których powiem za
chwilę, które jej pomogły opanować ten skrajny stres.
Opadł on do poziomu, który już jej pomógł pracować.
I mówiła, że po tej pół godzinie mierzenia się z tym stresem zaczęła
działać.
I wtedy, choć czasu było mniej, udało jej się poradzić z tym egzaminem.
Drugą sytuacją
tego, kiedy stres nam przeszkadza, a wręcz uniemożliwia
działanie,
to jest długotrwały stres. W sytuacji, kiedy nasz organizm zaczyna
reagować, zaczyna wyrzucać adrenalinę razem z hormonami
w celu zmobilizowania nas do działania.
To nam pomaga. Ale kiedy ta sytuacja zaczyna przeciągać
się w czasie, nasz organizm zaczyna być wyczerpany i w związku
z tym wyczerpaniem zaczynamy przeżywać
ten stres coraz silniej. I wtedy przeżywamy to, co przykre skrajnym
stresie.
Nie mamy siły, nie mamy energii na to, żeby sobie z tym radzić.
I to co my jako dorośli, jako bliscy możemy zrobić
w sytuacji na przykład egzaminów w takim stresie egzaminacyjnym,
który dotknie każde z dzieci. Czy egzamin ósmoklasisty, czy
egzamin maturalny.
Są to sytuacje, w których nasze dzieci często już są przygotowywane
przez różnego rodzaju sprawdziany, kartkówki, czy zapytanie
do odpowiedzi przy tablicy.
Ale to, co my jako rodzice możemy zrobić,
myślę, że można podzielić na dwie kategorie na kategorie.
Na kategorie takiej pomocy,
w której mamy jeszcze czas, żeby przygotować nasze dziecko
do egzaminu. Dobrze jest poplanować ten etap nauczania.
Na ile możemy poukładać sobie nawet grafik na czas nauki, ale
również czas wolny. Czas, w którym nasze dziecko
nie będzie musiało w ogóle zaprzątać sobie głowy nauką i książkami.
To jest bardzo ważne, żeby gdzieś zadbać o ten
pewnego rodzaju balans między nauką a rozrywką.
Bo dzięki temu ta nauka może być bardziej efektywna.
Przy takim planowaniu
też ważne jest to, że jeżeli uczestniczymy razem z naszym dzieckiem
podczas tego planowania, możemy trochę zdjąć z naszego
dziecka stresu i dzięki temu to planowanie będzie spokojniejsze.
Będzie lepiej się kojarzyło, ale też będzie bardziej efektywne.
Drugą rzeczą, którą możemy zrobić przed, jak wiemy, że w tym
roku nasze dziecko będzie miało egzamin ósmoklasisty czy egzamin
maturalny,
to bardzo fajnym rozwiązaniem, które polecamy rodzicom jest
porozmawianie i opowiadanie, jak to było, jak państwo byli
młodzi. Bo myślę sobie, że czasem o tym zapominamy, ale
w szczególności nasze dzieci zapominają o tym, że my też byliśmy
dziećmi. I takie opowiedzenie swojej historii,
nawet jeżeli państwo się jakoś bardzo mocno stresowali albo
może zupełnie na odwrót, daje trochę taki punkt odniesienia,
że jest to coś całkowicie normalnego.
Że jest to coś, co będzie przechodził każdy z nas i daje też trochę
takie odniesienie, że ten stres to nie jest nic niezwykłego.
I dzięki temu nasze dzieci mogą już trochę się przygotować
na to, ale też zdystansować, dzięki czemu ten stres może nie
urośnie do tego skrajnego poziomu.
Kolejną rzeczą, która potrafi nam pomagać, to właśnie rozmowa
o tym, po co są te egzaminy.
Jedno to cel. Oczywiście
wszystkim zależy, żeby dziecko dostało się do najlepszej
szkoły. Do miejsca, które sobie wybrało. Ale chodzi
też o pewien
sposób sprawdzenia wiedzy.
I że on nie znaczy
kim jest państwa dziecko.
Czasem w tym pędzie nauki, przygotowań maturalnych
młodzież zaczyna
myśleć, że jeżeli nie pójdzie mu na maturach, to będzie oznaczało,
że są złymi ludźmi, że coś nie wyszło w ich życiu.
Że to życie nie przebiegło tak, jak by chcieli. I tak często jest
z tym procesem przebiegania, ale to nie znaczy to, kim oni są.
I czasem takie zatrzymanie się zdejmuje
ten ciężar z barków. I pomaga
złapać znowu ten dystans.
Kolejną sferą, w której my możemy pomóc naszym dzieciom
jeżeli chodzi o taki stres egzaminacyjny, stres przed sprawdzianami,
czy
właśnie taki etap w życiu, który może bardzo stresować jest
to, że jeżeli już nie damy rady się nauczyć,
żeby porozmawiać z dzieckiem, żeby odstawiło już książki.
Pomocnym potrafi być ciepła kąpiel, które rozluźnia mięśnie
i pozwala trochę upuścić tego stresu namagazynowanego w ciele.
Innym rozwiązaniem może być spacer, żebyśmy mogli w jakiś
sposób rozładować znowu to napięcie z ciała. Innym razem, jeżeli
już chcę coś obejrzeć czy przeczytać, żeby nie było to związane
z nauką, żeby nie było to związane z sytuacjami,
które mogą je dodatkowo stresować.
Wiem, że czasem może być tak, że ciężko jest oderwać tą głowę
jak jutro jest sprawdzian, ale
w sytuacji egzaminu maturalnego czy ósmoklasisty, tego jednego
wieczora już dużo się nie nauczymy. I to zdjęcie tego stresu
pozwoli nam na to, żeby stres podczas egzaminu był niższy i żeby
nam pomógł zamiast utrudnić i dzięki temu bardzo często będziemy
mieli lepszy dostęp do pamięci długotrwałej. Ponieważ to
z niej wydobywamy tę wiedzę.
Dodatkowymi rzeczami, które potrafią tak pomagać na tu i teraz,
kiedy powiedzmy ten egzamin jest za tydzień i już ciężko będzie
przygotować sobie plan na naukę,
to jest też porozmawianie o różnych opcjach w przyszłości.
I
pokazanie perspektywy, że to jest właśnie jeden z elementów życia.
Tak myślę sobie, że pokrótce bardzo
w skondensowany sposób chciałem przedstawić państwu
czym jest depresja.
Z czym jest związany stres i co my możemy zrobić, żeby pomóc naszym
dzieciom w
sytuacji mierzenia się z kryzysem bądź w sytuacji kryzysowej,
jakim może być egzamin maturalny bądź ósmoklasisty.
Ważne chyba dla mnie jest też to, żeby przekazać państwu,
że nie muszą państwo działać
sami. Bardzo dobrze jest korzystać z różnego rodzaju pomocy.
Na pierwszym planie chciałbym państwa zachęcić do kontaktu
z punktem informacyjno-konsultacyjnym.
Jest to miejsce, w którym tak jak mówiliśmy o tej drugiej fazie,
mogą państwo przyjść i porozmawiać. Nawet jeśli nie będzie
to
znaczyło, że będą musieli państwo przechodzić przez dłuższy
okres czasu.
Taka konsultacja z psychologiem może też polegać na tym,
że wspólnie ułożą państwo plan.
I znajdą państwo miejsce, gdzie dalej będzie można korzystać
z dłuższego wsparcia. Punkt informacyjno-konsultacyjny
jest takim miejscem, które właśnie ma odnaleźć tą drogę.
Więc pod tym kontekstem zachęcam państwa do kontaktu,
do wejścia na stronę wsparciewgdansku.pl, bo tam znajduje
się cała baza placówek, organizacji, które oferują
wsparcie w Gdańsku.
Jeśli chodzi o młodzież przeżywającą kryzys, jeżeli mierzą
się państwo razem ze swoimi dziećmiz kryzysem związanym z
depresją, to może być potrzebne długofalowe wsparcie.
Myślę sobie, że na szczęście w Gdańsku
funkcjonuje parę placówek, które pomaga. Jedną z
takich placówek, jest Gdański Ośrodek Pomocy Psychologicznej.
Młodzież do dwudziestego czwartego roku życia może się zgłosić,
umówić na konsultacje, na terapię, terapię indywidualną
czy terapię rodzinną.
Innym miejscem jest Środowiskowy Dom Samopomocy
Młodzieżowy Szopen, który prowadzę na co dzień. Młodzież u nas
w Młodzieżowym
Szopenie
oprócz eróżnego rodzaju terapii indywidualnych, terapii
grupowych, socjoterapii, realizuje swój obowiązek szkolny.
Dzięki temu możemy skupić się na tym zdrowieniu, ale też nie
mają luki w edukacji.
Ważnym jest w naszym Młodzieżowym Szopenie to, co też potrafi
działać, może tak jeszcze wspomnę państwu, jako też taką małą
podpowiedź, w Młodzieżowym
Szopenie mamy coś takiego jak społeczności terapeutyczne.
Na takich społecznościach terapeutycznych spotykamy się
wszyscy naraz, rozmawiając o życiu, które się na co dzień dzieje
ośrodku. I taką ważną zasadą jest toil, że każdy ma równy głos.
I każdego głos jest równoważny, tak samo ważny, tak samo istotny
i staramy się uczyć wzajemnie, bo nie tylko młodzież, ale
również my, specjaliści, żeby
być otwartym na zdanie innych. Nawet jeżeli nie do końca
się zgadzamy. Jeżeli będziemy mieli taką dozę otwartości, akceptacji,
to może pozwolić na wspólne odnajdywanie rozwiązań w tych
trudnych sytuacjach.
Jeszcze takim fajnym miejscem do wspomnienia jest też
podobnie pracująca placówka, która jest oddziałem dziennym,
to Gdańskie Centrum Zdrowia, dokładniej Młodzieżowy
Nowy Port.
Jest to oddział dzienny, który również oprócz terapii realizuje
równocześnie obowiązek szkolny.
Są to miejsca, w których
państwa młodzież
może mieć przestrzeń na to, żeby radzić sobie ze swoimi kryzysami.
Poza tym jeżeli będą państwo szukali jakiegoś wsparcia,
to w Gdańsku funkcjonuje pięć poradni zdrowia psychicznego
dla dzieci i młodzieży. W takich miejscach do
dwóch lat państwa młodzież będzie mogła skorzystać z terapii.py?
To by było wszystko, co przygotowałem państwu na dzisiaj.
Dziękuję bardzo.