Dzisiaj moim gościem jest Basil Kerski, dyrektor Europejskiego
Centrum Solidarności. Dotychczasowy dyrektor i wybrany
na nową kadencję przez komisję konkursową. Dzień dobry, witam
w studiu. Dzień dobry. Jest Pan dyrektorem od 2011 roku.
To jest już kawałek czasu.
Nowa kadencja, trzy lata, tak sobie myślę jak po tylu latach wykrzesać
nową energię z siebie i ze współpracowników? Stawiać sobie nowe
cele, ambitne cele? To nie jest takie wcale łatwe?
Dziękuję za zaproszenie. Od 2011 roku odpowiadam
bezpośrednio za ECS. Ale przypomnę też nam, też sobie, że właściwie
jestem prawie od początku związany z ECS-em.
Na początku byłem w Radzie.
Też współpracowałem z Pawłem Adamowiczem, szczególnie w takim
wymiarze,
jak to zrobić, żeby ta instytucja, która miała powstać,
a dokładnie 15 lat temu powstała, zaczęła funkcjonować,
w jakimś szerszym obiegu międzynarodowym. Więc, czuję się związany
od początku.
Mówię o tym, no bo chyba po tym morderstwie, przecież nie śmierci
normalnej, ale morderstwie Pawła Adamowicza to nie tylko ja,
ale wielu moich pracowników
czujemy wyjątkowe zobowiązanie, żeby to dzieło dalej,
jak najlepiej realizować.
A w Pani pytaniu s
zawarte doświadczenia ostatnich lat. Każdy rok przyniósł
niespodziewane wyzwania, które na pewno dotyczyły naszej
pracy bezpośrednio. Pandemia.
Jesteśmy miejscem, które jest tworzone, żeby się ludzie konkretnie
spotykali, nie wirtualnie, jak wiele instytucji kultury.
No, ale mówiłem o śmierci Pawła Adamowicza.
Przecież to było w momencie, kiedy starano się ukarać Gdańsk,
ECS za jego zwycięstwo wyborach samorządowych.
W jubileusz polskiej demokracji.
Pamiętamy tę kłótnię, spór.
A w tym roku wstyd nie mówić o tym, że się nie ma energii, motywacji.
Drugi etap wojny w Ukrainie. Wojna, której doświadczenie
jest wpisane w naszą misję.
Jesteśmy, przypomnę może tym z Państwa, którzy nie znają naszej
instytucji.
Jesteśmy nie tylko odpowiedzialni za pamięć, opowieść
o Solidarności, ale o wszystkich kobietach i mężczyznach w
całej Europie środkowej i wschodniej, którzy walczyli z komunizmem,
z bolszewizmem o wolność, o niepodległość
swoich narodów. Więc, jesteśmy jedyną instytucją publiczną poza
Ukrainą, Białorusią,
na przykład, ale też Rosją, która to opowiada o ich doświadczeniu.
Jesteśmy częścią tej opowieści.
A jestem w szoku, jak bardzo Putin pokazał, że te rewolucje sprzed
30 lat się nie skończyły.
To jest taki paradoks.
Oczywiście, Putin jest cynicznie inteligentnym
graczem politycznym. I nie chodzi o to, żeby zrekonstruować
Związek Sowiecki i komunizm sowiecki. Ale zakwestionował
coś chyba,
co dzisiaj też za mało
doceniamy. Jednak rewolucje nasze, ale też upadek Związku Sowieckiego
przyniosły nowy ład europejski.
Jakiś jednak duży pokój, dużą przestrzeń demokracji dla wielu
Europejczyków.
Dla nas, na pewno. Możemy narzekać na to, co było i Putin mówi: "nie".
"Ja się z tym nie zgadzam, zmieniam to na dzisiejszych warunkach".
I widzimy prowadzi wojnę w Ukrainie, ale prowadzi wojnę też
kulturową w całej Europie. Więc, ECS jest
dokładnie w swojej misji. Znaczy jako instytucja, która mówi
o tym, co było złe, ale co było odważne kiedyś, a co dzisiaj musimy
zrobić, żeby te wartości obronić. Jeszcze jeden przykład.
Chiny. Już ewidentnie wchodzimy w XXI wiek,
wiek, w którym Chiny jako państwo niedemokratyczne, imperialne
chcą rządzić światem - mówiąc banalnie tak. Zastąpiły właściwie
w XX wieku
można powiedzieć Hitlera i Stalina. A jest to państwo w
tym kształcie,
które się narodziło w czerwcu 1989 roku.
W momencie, kiedy my weszliśmy w tę drogę demokracji i
Europa nowej integracji, władze komunistycznej partii
zatrzymały brutalnie mordując ludzi
pokojową rewolucję. W której to - też zapominamy - narodziły się
w maju 1989 roku wolne związki zawodowe
pekińskie. o była rewolucja zainspirowana w Chinach polskim
Okrągłym Stołem,
reformami w Związku Sowieckim. I dzisiaj ci ludzie, którzy zatrzymali
tę rewolucję, mówią: "chcemy innego świata". Więc, jesteśmy - to,
co Pani powiedziała -
dzisiejsza nasza misja, nasz temat,
to jest właściwie obrona tamtej rewolucji.
Tylko już generacyjnie robimy to razem z ludźmi, którzy się
urodzili po 1989 roku.
Ale ja rozumiem, że wystawa stała ECS-u jest wciąż aktualna, bo
opowiada tamtą historię? Jak
byłem przesłuchiwany przez Komisję w ramach tego konkursu
i dobrze jest jeszcze chwilę poczuć swoje miejsce, to
poszedłem na wystawę.
Ponieważ zaakcentowałem to w moich planach na następne lata.
To wyzwanie jest dramatyczne, bo jest wojna,
ludzie są zabijani codziennie też niewinni.
To nie są żarty. Ale jeszcze raz spojrzałem, jak
się odbija ta opowieść świata na naszej wystawie.
To jest pod koniec wystawy.
Trzeba mieć trochę uwagi.
I opowiadamy, na przykład, o wojnie jugosłowiańskiej. O tym, że
jednak w Europie mordowano ludzi, kobiety, dzieci. Srebrenica
słynna. To nie jest przecież wydarzenie gdzieś na peryferiach, ale w sercu
Europy. Opowiadamy o Rosji o jej rozpadzie właśnie też
po 1991 roku, jak się reforma nie udała.
Ta bieda straszna, ten populizm. Ale są zdjęcia, które są dzisiaj
zakazane w Chinach. Zakazane, za nie można
iść do więzienia, można być zabitym. To są zdjęcia rewolucji
tej obywatelskiej 1989 roku. W ogóle pokazują,
jak świat się zmienił.
Korea przecież dzisiaj demokratyczna jest.
TWszystko jest na wystawie.
Nie ma miejsca na świecie, który jest niby muzeum,
a rewolucja jest taka aktualna. Albo wejdźmy razem przez bramę
numer 2 do ECS-u. Z lewej strony dramatyczne portrety kobiet
mężczyzn opozycji białoruskiej. Jedna czwarta z nich
była w ECS-ie. Dzisiaj siedzą w więzieniach, jak nasz Noblista.
Także jesteśmy w Gdańsku, jesteśmy z tego dumni, ale to jest
niesamowite zobowiązanie.
Jesteśmy głosem tych, którzy dzisiaj, których życie jest
zagrożone. Bo walczą o naszą wolność, o nasz dobry rozwój, o
nasz pokój.
Także nie tylko w Ukrainie, Białorusi, też Rosjanie.
Przypomnę, rok temu gościliśmy tutaj szefostwo Memoriału.
Krótko przez przed delegalizacją. No i bardzo silne są zawsze
reakcje na projekty ECS-u w Hongkongu.
Także, jesteśmy częścią starej i nowej, chyba opowieści o tym,
co oznacza wolność.
A jakie są takie Pana bezpośrednie plany
na te następne lata? Trzeba się na poważnie
zająć terenem placu wokół Pomnika Poległych Stoczniowców?
Co to znaczy w praktyce?
To ECS się musi na poważnie zająć?
Czy Miasto się musi na poważnie zająć?
Jednym z wymogów konkursu, ale nie tylko konkursu, też podpisania
nowej umowy z organizatorami jest przedstawienie jakiejś
wizji, w każdym wymiarze, też praktycznym,
finansowym.
Mówię o tym, bo chyba każdy z nas ma świadomość obojętnie,
w jakim obszarze pracuje, czy w biznesie,
czy w kulturze.
Też po doświadczeniach ostatnich lat bardzo trudno w ogóle powiedzieć,
co będzie za rok.
W finansach jest to trudne, bo nie tylko w Polsce mamy inflację,
ale też w całej Europie. Pilnie kontrolowane są koszty energii.
Każdy z nas wie, że
może tak jakąś tezę postawić do przodu.
Ale plan jakiś trzeba mieć.
Plan trzeba mieć. I mając świadomość ograniczeń naszych, takich czysto ludzkich -
człowiek planuje, Bóg się śmieje -
wyznaczyłem trzy ważne kierunki. O tym pierwszym już przed
chwilą mówiliśmy. Więc, może później go pogłębię.
Pani zwróciła uwagę na bardzo ważny punkt. ECS to jest dzisiaj
instytucja, też wirtualna. Ale to jest jednak miejsce.
To jest fascynujące miejsce, bo ECS stał się symbolem
głęBokiej przemiany historycznego centrum Gdańska.
Chyba takiego procesu w Europie środkowej, w dużych metropoliach
nie znam.
Jest to związane oczywiście z terenem stoczniowym, który daje
wielką szansę. Ale jest to trudny proces.
Wiele podmiotów, nadal istnieje
przemysł. I ECS w tym procesie jest obecny.
To jest w ogóle jeden z naszych priorytetów, żeby
przyczynić się do tego, żeby to miejsce było współczesne, nowoczesne,
miało nowe funkcje.
Ale zachować jego charakter miejsca spotkań dla ludzi. Ale
też zachować pamięć tego miejsca.
No to jest jednak kolebka,
Musimy sobie uświadomić, to jest kolebka drugiej, polskiej
niepodległości.
Gdzie się narodziła
w 1918 roku roku Polska? W różnych miejscach. A tutaj chyba
wszyscy możemy powiedzieć,
jednak w sierpniu się narodziła ta druga, niepodległa Polska.
To jest jeden z priorytetów.
Bardzo ważny. A trzeci, jestem zafascynowany - czekają nas
niesamowite rocznice. Znowuż i 1989
roku - 35. rocznica i Porozumienia Sierpniowego.
I piękna - 80. urodziny Lecha Wałęsy. Nikt w XX wieku
z naszych wielkich liderów, liderek nie dożył takiego
wieku.
W tak aktywnej formie, powiedziałbym. To są takie główne
wyzwania. To znaczy rozwój Gdańska,
zachowanie terenu, ECS-u jako otwartego miejsca.
Tu chyba też przełomowa wystawa, którą otworzyliśmy w tym
roku "Stocznia". Także będziemy edukowali.
Będziemy poszerzali wiedzę wokół tego miejsca.
Jest to europejskie miejsce pamięci, też. Znaczy: ECS, pomnik,
Plac Solidarności, brama numer 2, sala BHP. Mamy w planach rozszerzenie
tej grupy miejsc historycznych o jeden obiekt prywatny,
o dzisiejszą dyrekcję stoczni. Jest własnością prywatną, ale
właściciele są bardzo zainteresowani, żeby wejść w to.
To jest miejsce może dla młodszych, gdzie zaczął się strajk w sierpniu.
Sala BHP to jest raczej poza Waszą kompetencją.
Nie, to nie jest takie proste. Wobec Komisji Europejskiej
odpowiadamy wspólnie, też z Solidarnością. Z Solidarnością, która nie jest skłonna
współpracować z Europejskim Centrum Solidarności w tej sprawie?
Jak włączymy kamerę, to nikt się nie przyznaje do współpracy. A poza kamerą?
Wspólnie odpowiadamy, jesteśmy dumni za to, że jesteśmy
miejscem,
które jest definiowane jako jedno z źródeł narodzin Europy.
Znaczy, chce mi Pan powiedzieć, że współpracujecie ze związkiem
zawodowym "Solidarność". Co parę lat relacjonujemy
to, co się dzieje na tym terenie. Bo ten
znak nie jest takim, jakby tu powiedzieć - wyróżnieniem pasywnym. Dostaliście,
macie. Co parę lat musimy pokazać, że istnieją i są realizowane
wszystkich podmiotów
działania promujące wiedzę. Też Sali BHP. Czyli na zewnątrz jesteście
razem, ale do wewnątrz to już potem bywa różnie? No tak, to zawsze jest.
A wspomniał Pan o Lechu Wałęsie. Rozumiem,
bo różnie bywało w tych Pańskich
też relacjach z Lechem Wałęsą i z ECS-em.
Rozumiem, że te relacje ostatnie układają się dobrze i nie ma
tu jakiś większych problemów.
Zacytuję prezydenta za każdym razem,
jak jest ten temat poruszony, to naprawdę z niesamowitą empatią
też mówi. Mówi: "no wie Pan, ja wtedy Pana nie znałem, tu różni
ludzie wypowiadali się negatywnie, bałem się o dziedzictwo,
ale ja nic przeciwko Panu nie miałem i nie mam". Te relacje
są
jakby to powiedzieć: nie tylko bardzo dobre, ale chyba też Lech
Wałęsa nie wiedział do końca co go czeka, jak się przeprowadzał
do budynku.
Zgodził się na to, żeby oficjalnie jego biuro było.
Prezydenckie biuro w ECS dawno temu. Ale pamiętam ten
czas, kiedy się przeprowadzał,
to tak trudno mu było pozbyć się wspaniałego miejsca,
przecież, Zielonej Bramy, w której był.
Ale dzisiaj to się czuję u nas, jak jeden ze współgospodarzy.
Bardzo dobrze, mam wrażenie, się czuje. Lubi spotkania
z młodymi ludźmi z całego świata.
On chyba sobie też nie wyobraża innego miejsca, też pięknie
się zachowuje wobec naszych pracowników.
Traktuje ich jako koleżanki, kolegów z pracy. Też jest często
do dyspozycji.
Ostatnio spotkał się, na przykład, z przewodnikami naszymi.
Mamy Akademię Przewodnicką imienia Wojciecha Charkina.
I to było piękne spotkanie, wziął sobie dużo czasu.
Odpowiadał na pytania.
Pomagał im też ich wiedzę zweryfikować.
No bierze aktywny udział. Ale te urodziny powiem, urodziny
są wyjątkowe. Bo to jest też 40-lecie Nagrody Pokojowej
Nobla.
I on jest jedną jednak z ostatnich żywych ikon wolności, demokracji
nie tylko XX wieku.
I można się z nim nie zgadzać. Ma prawo do tego, żeby wypowiadać
swoje poglądy.
Ale powinniśmy go bardzo szanować.
Jako jednak niekwestionowanego lidera
lat 80-tych. I on jest takim też dla nas testem,
czy my jako Polacy - bo dużo mówimy o patriotyzmie - czy potrafimy
rozdzielić taką zdrową, dobrą kłótnię, spór o współczesność,
która jest częścią demokracji.
Jednak z wielkim szacunkiem dla bohaterek, bohaterów.
Ale my mamy w Polsce także spór o historię.
Niestety, wyciągamy historię, też ludzie, którzy się na niej
nie znają, albo nie mają ochoty się z nią obiektywnie poznać.
Do manipulacji, do propagandy.
I jest to przykre, bo
każda wspólnota też demokratyczna potrzebuje symboli. Potrzebuje
wspólnej opowieści. I nawet nie chodzi o to, żeby mieć dokładnie
takie samo zdanie. Ale mówić jednak innym językiem, innym tonem
niż o współczesności.
I to nam, niestety, zniszczono nam. Nie powiedziałbym,
zniszczyliśmy, bo wystawa ECS-u jest przykładem.
Można w bardzo pluralistyczny sposób, z szacunkiem mówić o różnych
ludziach.
Ale bardzo żałuję, że zniknęło to ze sfery profesjonalnej
polityki w Polsce. Ale rozumiem, że stracił Pan złudzenia,
że przekona Pan tych, których Pan nie przekonał do siebie, do ECS-u,
i do wystawy? To znaczy, Pani była pierwszą
osobą, która przeprowadziła dłuższą rozmowę
ze mną,
jak zacząłem kadencję w ECS.
Ja nie jestem naiwny. Ja jestem może takim pozarządowym państwowcem.
To znaczy nigdy nie pełniłem funkcji państwowych.
A to jest publiczna. I wydaje mi się, że my w Polsce nie dojrzeliśmy
do niepodległości, do demokracji.
Bo to jest, jak w życiu dorosłym, prawda?
Trzeba się nawzajem szanować.
Trzeba się nawzajem wspierać, a zdrowy jest dystans, zdrowy jest
indywidualizm. To przecież przed tą równowagą stoi
każdy z nas, też w swoim życiu prywatnym.
Ja nie rozumiem i nie akceptuję, że wybrane osoby w państwie
demokratycznym tego nie rozumieją.
Paweł Adamowicz to rozumiał.
Na przykład, pamiętam moment, kiedy
zapytano go pierwszy raz, dlaczego bierze udział w Paradzie
Równości.
Przecież jest bardzo konserwatywny, właściwie, prawda?
Nie widziano go, jakby w tych kręgach. I Paweł Adamowicz powiedział
wtedy bardzo mądrą rzecz: "ja jako polityk, prezydent miasta
zostałem wybrany przez jakąś tam grupę,
powiedzmy połowę wyborców, to wystarczy, ale już następnego
dnia jako prezydent miasta - i to jest esencja demokracji - jestem
odpowiedzialny za wszystkich".
Bo jest różnica między tą funkcją, a kandydaturą
polityczną. I uważam, że niedojrzałością i skandalem jest to,
że my jako obywatele tego nie kwestionujemy, że nie
żądamy od naszych polityków, polityczek tego, że pierwszego
dnia po wyborach powinni starać się - ja wiem, że
to jest trudne -
ale przynajmniej starać się mówić językiem
absolutnej większości. Znaczy, też mówić językiem opozycji.
Bo reprezentują wszystkich podatników wydając pieniądze.
I tutaj powiedzmy, to jest największy skandal w Polsce.
To jest niedojrzałość.
Wydaje mi się - ja nie jestem naiwny -
ja mówię o pewnych standardach, które są potrzebne, żeby państwo
dało bezpieczeństwo wszystkim ludziom.
My byliśmy już dalej.
I za to nas podziwiano.
A czym była Solidarność?
To była współpraca tak różnych ludzi,
w kontrze wręcz nieraz, do siebie ideowej. Ale jaki był konsensus?
Nie chcemy żyć w w autorytarnym państwie, nie chcemy żyć pod
kuratelą Moskwy.
Chcemy żyć w Europie integrującej się.
Chcemy, żeby wszyscy byli wolni.
Chcemy mieć prawa człowieka jako podstawy.
I bardzo przykre jest to, że o tym zapomnieliśmy, też o tym sukcesie Polski.
Bo to tą metodą osiągamy dobrobyt.
A dzisiaj, co to jest Solidarność w Polsce?
Pytanie jest teraz, czy
rozmawiamy o solidarności przez duże "S", czy małe "s". Przyjeżdżam
do kraju,
pytam Pana, co to jest Solidarność?
Małe "s" to jest coś, co w bardzo ciekawy sposób się bardzo szybko
zmienia.
Czy wiemy z badań, że w Polsce, w państwie może mniej zamożnym
niż na Zachodzie, to małe "s" w codzienności, rodzina, najbliższe
otoczenie jest bardzo silne. I to jest kultywowane. Jesteśmy
po fantastycznym doświadczeniu małej solidarności, znaczy
słowa przez małe "s" wobec uchodźców z Ukrainy. Jest to naprawdę
imponujące.
No ale tutaj potrzebujemy następnego kroku.
To nie może być solidarność tylko wobec kogoś, kto ma paszport
ukraiński, a nie kogoś, kto jest z Kurdystanu, Pakistanu czy
z Iraku.
Ale wydaje mi się, że tego też się powoli uczymy. Solidarnością
jest to Europa. Jak słyszę od niektórych polskich polityków,
że jesteśmy teraz tak długo w Europie, dopóki
będziemy mieć korzyści finansowe.
Jak zaczniemy być płatnikiem netto, to wystąpimy.
To jest nieporozumienie. W ogóle nie o to chodzi. Ale my nie chcemy
teraz pieniędzy.
Za chwilę, jeśli odniesiemy sukces za ileś tam lat, 10
15, 20 i rozszerzymy na przykład Europę o Ukrainę,
może o demokratyczną Białoruś, to będziemy być może płatnikami
netto. Ale po co? Żeby zabezpieczyć swój dobrobyt, swoje bezpieczeństwo.
więc tu będziemy musieli się na nowo uczyć solidarności z całą
Europą.
A jeśli chodzi o Solidarność przez duże "s".
To patrząc się na ostatnie lata jestem wielkim optymistą, bo doświadczam,
przychodzą do nas ludzie z generacji po 1989 roku.
I niezależnie od związku, od prezydenta, od premiera
czy od opozycji,
sami odkrywają na nowo dla siebie tę historię.
Niezależnie od sporów.
I szansę dają im takie miejsce, jak nasze. Takie propozycje,
jak wystawa i mają własną opowieść.
I muszę Pani powiedzieć, dziwię się, jak bardzo niektórzy politycy
starają się propagandowo wpłynąć na młodych ludzi sprzedając
im własną opowieść. Oni własną opowieść mają.
I raczej jest to ciekawa opowieść, bo stawiają nam bardzo trudne
pytania.
Bardzo podwyższają standard
debaty publicznej. Właśnie, dlaczego nie chronimy
mniejszości?
Dlaczego niektórzy ludzie, którzy się powołują na Solidarność,
są tak agresywni wobec kobiet?
Wobec mniejszości seksualnych?
Wobec obcych? akże ja doświadczam powrotu zainteresowania
tą solidarnością przez duże "S".
A wracając do tego konkursu, który jest za Panem. On był jakiś
szczególnie inny.
Czy nie było niespodzianek, w tym sensie,
ci, którzy wiadomo było, że Pana nie będą popierać, nie popierali. Ci, na których
Pan raczej mógł liczyć
popierali. Ci, którzy zarzucali, że konkurs był pod Pana ustawiony,
no to pozostali przy swoim zdaniu. A przy okazji nie miał Pan
z kim przegrać, bo pani Grabarek-Bartoszewicz odpadła
na pewnym etapie. Znaczy, tutaj mamy chyba szansę
porozmawiać dosyć otwarcie obiektywnie o tym konkursie.
Po pierwsze, jedno trzeba powiedzieć, konkurs jest wyrazem
bardzo trudnej sytuacji ECS-u.
Bo nie ma dialogu między organizatorami.
Ministerstwo, miasto, Solidarność,
Region Gdański Solidarności, marszałek. Po stronie miasta i marszałka widzę zasadniczą
gotowość, żeby rozmawiać. Moje rozmowy, czy z panią prezydent,
z panem marszałkiem często krążą wokół tego tematu, o którym
przed chwilą mówiliśmy. Spierajmy się w codzienności, ale
powinniśmy mieć jakieś wspólne punkty. I ta historia powinna
być wspólna.
Marszałek i miasto chcieli przedłużyć moją misję, też w tych
trudnych czasach, wiedząc, że właściwie dzisiaj
nic się nie kończy. To raczej wchodzimy w nowy etap naszej misji.
Ministerstwo kultury nie wypowiadając się publicznie, de facto zablokowało
tą umowę.
No bo ma prawo żądać konkursu. Więc ten konkurs był bardzo dziwny.
I to nie jest tak, że nie mam konkurencji, tylko wydaje mi się,
że.
osoby bardzo kompetentne, które potrafią takie instytucje prowadzić
nie widziały potrzeby, żeby konkurować. Bo nie było
wolnego miejsca.
Dla mnie to był trudny test, bo
uważam, że też współpracujemy intensywnie z ministerstwem.
Mamy wspólne cele. Właśnie, jak dziedzictwo Solidarności, stoczni.
Uważam, że to są niepotrzebne potyczki, nieprofesjonalne.
Tym bardziej, że jest współpraca, że ministerstwo
powołało własną instytucję.
Przecież wiemy, że odebrano ECS pieniądze. Jest Instytut Dziedzictwa
Solidarności. Jest zespół, dyrektora powołano i OK.
W porządku, bez konkursu. I tu się udaje, jakby
wszystko było skupione na ECS. Chyba tylko po to, żeby odwrócić
uwagę od tej niesamowitej ilości nowych instytucji, które
powstają dla własnego elektoratu, dla własnych sojuszników.
Więc, taka jest prawda.
Ja byłem zaskoczony tą kandydaturą. Bo też zastanawiałem
się, czy ona pasuje zawodowo, kompetencyjnie do zadań, które
stoją przed ECS-em.
A przebieg komisji konkursowej jest poufny, ale
to jest bardzo trudny proces.
Trzeba właśnie przygotować projekt na lata, też w obszarze finansów.
To nie jest takie proste.
To nie zabawa.
I cała komisja bardzo,
jak ktoś mówi, że to było ustawione, to zaprosiłbym na taką komisję.
To są bardzo trudne pytania.
Trzeba naprawdę uzyskać taki silny mandat.
Bo ja bym nie chciał słyszeć, że zostałem wybrany z powodów
jakichś tam politycznych, bo nie było innego kandydata. I wydaje
mi się,
siedzę tutaj przed Panią już po tym wyborze,
mam wrażenie, że uzyskałem silny mandat.
I cieszę się z tego, to daje mi dużo
motywacji, siły.
I to jest też wsparcie
zespołu. Mogę powiedzieć "mojego zespołu".
To nie chodzi o mnie.
To chodzi o ciągłość pracy zdecydowanej większości moich
pracowników, którzy
w ostatnich tygodniach wspierali mnie na korytarzu,
pytali.
No takiego wsparcia, jeszcze chyba mam wrażenie
nigdy nie dostałem.
To było bardzo, bardzo przyjemne.
Bardzo jestem wdzięczny za to.
Europejskie Centrum Solidarności. Stary - nowy dyrektor - Basil Kerski. Dziękuję bardzo za to spotkanie i rozmowę. Zapraszam do oglądania i słuchania tego podcastu i wszystkich innych na gdansk.pl i Spotify. Do zobaczenia i usłyszenia.