Dzisiaj moim gościem jest Joanna Mokosa-Rykalska, gdańszczanka
z pochodzenia, warszawianka z wyboru, niegdyś dziennikarka
radiowa. Potem, właściwie nadal, producentka filmowa, a od jakiegoś
czasu pisarka.
Właściwie dzisiaj jest autorką dwóch niezmiernie popularnych
książek.
Pierwsza to była "Matka siedzi z tyłu", a teraz nowa książka, którą
dzisiaj już promujesz "Matki przodem".
Witaj w studiu. Muszę przyznać, że my się znamy
od lat. Zaczęłyśmy pracować razem w radiu.
To było wiele lat temu, razem w Radiu Gdańsk. I wtedy, jak pamiętam,
to ty chyba nie pisałaś. I w ogóle nic nie zapowiadało tego, że
Ty będziesz pisała książki, prawda?
Tak to było? Absolutnie tak. I fajnie, że o tym mówisz, bo
dokładnie znamy się wiele lat.
Jeszcze tylko dodam, że Agnieszka była moją szefową,
Na początku w Radio Gdańsk pracowałam w newsach. W krótkich
formach dosyć. I to tak nie bardzo
mi pasowało. Trzeba było szybko jechać na konferencję, na jakieś
wydarzenie.
Wracając samochodem w głowie już sobie poukładać, co napisać,
jak to zmontować. I po prostu zawsze było za pięć dwunasta wszystko
do zrobienia. I potem zaproponowałaś mi robienie,
znalazłaś we mnie jakiś potencjał i zaproponowałaś
mi robienie reportaży. I to mi się bardzo, bardzo podobało. Robiłam
reportaże społeczne, czyli blisko ludzi. Były to zdecydowanie
dłuższe formy. I do dzisiaj to pamiętam i zawsze mówię że
właśnie już wtedy gdzieś widziałaś mój potencjał. Ale rzeczywiście
jeszcze wtedy o stricte o pisaniu
nie myślałam.
No właśnie, Ty zaczęłaś pisać tak naprawdę całkiem niedawno.
W trakcie pandemii to nie były książki, tylko to były wpisy
na Facebooku.
Czego to wynikało?
To wynikało z tego, że nagle ktoś taką osobę, jak Ty z wielką energią,
taką szaloną, bo Ty taka właśnie jesteś zamknął w czterech
ścianach? I Ty nie mogłaś
z tym wytrzymać? Postanowiłaś gdzieś tę swoją energię spożytkować?
Co to było?
Co to była za energia? Sam blog
zaczęłam pisać jeszcze wcześniej przed pandemią. Bo w sumie
go już piszę pięć lat. I to zaczęło się od pisania bloga.
Natomiast w pandemii rzeczywiście było tak, że napisałam post.
Nie wiedziałam, co mam pisać. I sobie myślę, co ja mam tym ludziom
śmiesznego napisać? Bo wszystkie moje teksty na blogu
były takie śmieszne, albo troszkę
takie śmieszne przez łzy. W zależności od tego, jaki mam
humor, albo co dostrzegłam na świecie,
generalnie. I jak zaczęła się pandemia, to ja mówię: "ale
co ja mam napisać tym ludziom, żeby ich to bawiło?".
Jak mam ich podnieść na duchu? Co ja mam zrobić? I generalnie
napisałam to, co widziałam trochę z okna. To było śmieszne? No to było
takie mocno sarkastyczne.
Absolutnie tak poleciałam po bandzie i obśmiałam
wszystkie sytuacje, wszystko to, co nam zabraniano
robić.
Jak myśmy tak chodzili.
To było takie mocno śmieszne, ale też takie
bardzo ironiczne - tak bym rzekła. I nagle po tych dwóch moich
wpisach z 3000 tysięcy czytelników i czytelniczek które
miałam na blogu nagle zrobiło się 15-20 tysięcy.
Więc ogromny wzrost. I wtedy ja pisałam cały czas.
Blog, że tak powiem, rozrastał się i czytelnicy jego.
I zaczęto do mnie pisać. A może Ty byś napisała książkę?
Ty masz jakieś takie życie, że Tobie się ciągle coś
przydarza.
Tak. Ale to w Twojej rodzinie całej? Czy tylko Ty sprowadzasz?
Masz jakąś taką energię, że to Tobie się ciągle coś przydarza?
Czy w ogóle jesteście taką wesołą rodzinką?
Tak, jesteśmy generalnie wesołą rodzinką. I ta rodzinka - nie
mówię tylko o mojej najbliższej rodzinie, czyli ja, mąż i dwoje dzieci.
To jest taki pakiet podstawowy, startowy. Ale oprócz tego jest
jeszcze rodzina mojej mamy i rodzina mojego taty. I tam
zawsze się u nas coś dzieje.
Wszyscy jesteśmy bardzo głośni. W ogóle mówimy, że to my jesteśmy
włoską rodziną.
Włoska rodzina z Gdańska. Mój tata
jak idzie do sklepu, to zawsze wszystkie ekspedientki zagaduje,
a wtedy moja mama mówi: Edzio,
idziemy już, na przykład. Albo też z kimś rozmawia. Tata ma
wiele rodzeństwa. I ciocie są też bardzo żywiołowe i gadatliwe.
Moja mama ma brata.
Jej mama również była nazywana - jak to mówią w Poznaniu przez
mojego tatę - drachytą, czyli latawcem. Pomimo tego, że ją wszystko
ciągle bolało, to nie była w stanie usiedzieć w domu. Więc ja mam
wrażenie, że u nas taka żywiołowość jest w genach. U nas jest
zawsze głośno, zawsze wesoło. Te głosy są często podniesione,
ale to nie są tylko zawsze głosy złości. Tylko po prostu
taki temperament. Wydawca napisał o Tobie tak: "to Bareja
w spódnicy, w loży szyderców czuje się jak ryba w wodzie, siedzi
z tyłu, ale czujnym okiem skanuje każdą sferę życia,
wykpi, obśmieje, wścieknie się sama, niejedną gafę palnie czasem,
zagra na nerwach, ale robi to z wdziękiem i polotem, jakich
mało". "Mistrzyni ciętego humoru, słownej szermierki, jechania
po bandzie.
No właśnie, Ty masz coś takiego, że jedziesz po bandzie, ale to
takie jest z klasą jechanie po bandzie.
Skąd to masz?
Najlepsze jest to, że
mieszkam w Warszawie od ponad 20 lat.
Poznaję tam ludzi z całej Polski i rzeczywiście wszyscy
zwracają uwagę na to takie specyficzne poczucie humoru. Ale
najlepsze jest to, że wiele osób mówi, jak mówię, skąd jesteś,
że ja zawsze podkreślam, że pochodzę z Trójmiasta, że tu się
urodziłam, studiowałam, pracowałam i słyszę: wiecie, co
ale ludzie z Trójmiasta mają takie właśnie
specyficzne poczucie humoru. I naprawdę słyszę
to prawie za każdym razem. Więc, nie wiem, może to nie ja
mam coś w sobie. Naprawdę, nie wiem. Ale ciągle to słyszę. I powiem
szczerze, że wielu moich znajomych z Trójmiasta ma właśnie
takie poczucie humoru.
My się śmiejemy. Zawsze do siebie mówimy: "im gorzej, tym lepiej".
I ktoś komuś bardziej tak dojedzie,
ale to jest nie tak, że ktoś się pogniewa.
To jest właśnie takie ironiczne, sarkastyczne, taki angielski
czarny humor. Na pewno gdzieś wyniosłam to też z domu trochę.
Na przykład, jak parę
lat temu umarła nam ciocia, to mieliśmy taki dialog w domu, sie
siedzimy w domu: "Trzeba będzie ciocię w coś ubrać
do trumny". I mama tak siedzi i myśli: "Dobrze, to może,
ciocia szyła takie piękne, koronkowe sukienki".
"To może w tę suknię koronkową byśmy ciocię ubrali" - tata
tak zaproponował.
A moja mama tak siedzi:
"No, ale kurcze, jak? Będzie jej zimno".
To było powiedziane tak poważnie, że myśmy zaczęli się śmiać. I to gdzieś,
jakby, mamy to z domu.
Zresztą, mój brat też ma absolutnie ogromne poczucie humoru.
I tak, wynieśliśmy to z domu. I ja jeszcze uważam dodatkowo, że
gdzieś tutaj ten trójmiejski klimat bardzo tak
też dał się we znaki. I taki masz też feedback od czytelników, czytelniczek?
Właśnie, Ty masz czytelniczki tylko?
Mam czytelników i to zarówno pierwszej i drugiej książki. Piszą do
mnie w prywatnych wiadomościach, komentują moje opowiadania,
moje wpisy na blogu. Także ja mam sporo facetów, którzy mnie czytają
Mimo to, że to matki, to nie jest
literatura kobieca? Nie, tytuł
jest m, troszeczkę kontynuacją pierwszej
książki. Chociaż obie książki można
czytać absolutnie osobno. Tak, bo pierwsza książka to są
opowiadania.
W drugiej "Matki przodem" jest fabuła.
Trzeba też zwrócić uwagę, że obie książki mają podtytuły.
I to właśnie też jest trochę w Twoim stylu.
Podtytuł drugi jest "Jak wylądowałyśmy w ciemnej D". No właśnie,
w mediach się nie cytuje. Ty też przeklinasz
w taki specyficzny, dosyć rozkoszny sposób.
Tak, zawsze to robiłam i zawsze
mi wszyscy mówili, że "świetnie to do mnie pasuje", bo jestem taką
małą, filigranową rudą
panienką w kręconych włosach.
W ogóle jestem takim zaprzeczeniem
grzecznej dziewczynki z wyglądu. Ale ogólnie
z dość ostrym językiem.
Ale też słyszę, że robię to z ogromną gracją.
To jest caryca polskiej telewizji,
pani Nina Terentiew, która też bardzo przeklina i też wszyscy
mówią, że jej absolutnie to pasuje. Więc sobie myślę, że chyba
nie jest tak źle. Zresztą tak, jak wiele powiedziała wydawczyni,
moja wydawczyni w "Wielkie Litery",
powiedziała, że - nie wiem,
czy możemy tutaj powiedzieć jedno brzydkie słowo. No jedno.
Bo to akurat będzie pasowało, że "każda kurwa
musi być semantyczna".
I ty masz takie swoje semantyczne.
Ja mam takie swoje semantyczne. Jak pisałam drugą książkę
i potem ta książka poszła do redakcji, dostałam już ostateczny
plik w PDF-ie, to jedna z ostatnich poprawek było taka, że wpisaliśmy
w wyszukiwarkę
"brzydkie słowa".
Ja mówię: dobra, to sprawdźmy, ile mamy na "k" i na "ch".
I mówię, jak będzie za dużo, bo nie może być za dużo, bo tak, jak
powiedziałam, wszystko to musi być romantycznie do siebie pasować.
Bo to musi być po coś. A nie tak, że po prostu sobie to
napisać. Musi pasować do sytuacji, do postaci, do bohaterki.
Ale to Twoim czytelnikom się podoba? Bardzo. Do kogo Ty w ogóle
piszesz?
Ty, jak piszesz, to widzisz kogoś po tej drugiej stronie lustra?
To jest jakaś postać, to są jakieś postaci?
Trochę to jest tak, że te postaci się same ukazały.
Tak fajnie jest, że akurat mediach społecznościowych można
sobie sprawdzić
profil. Ja oczywiście tak
celowałam mniej więcej do kobiet w moim wieku. Ze względu
na to, że posiadają dzieci, że część ma mężów
lub żony, albo już ich nie ma.
Ale okazuje się, że to poszło bardzo szeroko. Bo jak byłam ostatnio
na targach w Krakowie, to podeszła do mnie -
uwaga - 13-latka z książką "Matka siedzi z tyłu" i powiedziała,
że tę książkę jej poleciła polonistka.
Ja mówię, jesteś pewna? Ona mówi: tak czytała i
ja bardzo dużo czytam i pani powiedziała, że mogę przeczytać.
Ale może ona czytała z pozycji Twojej córki?
Nie wiem, ale był też 18-latek, który
powiedział, że czytał. Więc byłam
bardzo zdziwiona.
No bo generalnie myślałam, że
rzeczywiście takim moim targetem, że tak
powiem , to są mniej więcej kobiety i mężczyźni w moim wieku,
którzy mają podobne przeżycia.
Ale jest też dużo 20 i 30-latek, które czytają.
Jak i dużo również wspaniałych, żywiołowych seniorek.
To jest taka literatura,
powiedz mi, trochę ku pokrzepieniu serc?
Żeby się pośmiać, żeby trochę się pośmiać z siebie, żeby trochę
wyluzować? Żeby troch
kobietom powiedzieć, żeby trochę rozpięły
ten zamek, żeby odpuściły sobie? Że jutro
też jest dzień? Dokładnie o to chodzi?
Dokładnie mi o to chodzi. Nie zamierzałam w ogóle moralizować
w moich książkach.
Cieszę się, że czytelnicy i czytelniczki znaleźli coś dla siebie.
Zwłaszcza w drugiej książce, bo tutaj są momenty do refleksji.
Robiłam to celowo, bo chciałam też, żeby można było
coś wynieść z tego, oprócz tylko i wyłącznie żartu.
A w pierwszej książce z kolei usłyszałam od czytelników
i czytelniczek, że bardzo ona im pomogła, bo od tego, że się naśmiali
bolały ich mięśnie brzucha, kegla i wszystkie inne, jakie mamy.
Mięśnie, o których nawet nie wiedzieliśmy, że je posiadamy.
To jeszcze pomogła im zrozumieć, że oni nie są sami z tymi
wszystkimi problemami, że po prostu też są matkami
lub ojcami, którzy czasami mają dość. Którzy by zamknęli swoje
dzieci w szafie i je nie wypuszczali przez godzinę. Że też odgrzewają
im pizzę, bo nie chce im się robić obiadu. I zapominają o tych przysłowiowych
kasztankach, które są na technikę, bo dziecko mówiło w ostatniej
chwili. Że my jesteśmy, po prostu, wszyscy tylko ludźmi.
I jak ja to zawsze powtarzam, że jest jednak "Instagram kontra
rzeczywistość".
Ja piszę o tej rzeczywistości.
I zależało mi na tym, żeby to pokazać.
Cieszę się, że to tak szeroko poszło. To znaczy,
że szeroko pokazałam, że świat nie jest
różowy, tylko jest bardzo wiele odcieni. I uważam,
że ma się co wstydzić mówić o tym,
że nam jest ciężko, że nam jest źle.
Że każda z nas
musi być taką matką Polką, na piedestale. Absolutnie, nie musi być matką Polką.
I że trafiają nam się w życiu
różne przypadki. I tak po prostu jest. I też widzę po tym, jak wrzucę
jakiś post na bloga i ciągle: "Boże, jak ja
dziękuję że Ty to napisałaś, bo ja właśnie już myślałam, że
wygrałam, po prostu, konkurs na najgorszą matkę roku, świata,
w ogóle wszechświata. Ja: "No widzisz - tadam - jest nas po prostu
bardzo dużo. I tak wygląda właśnie życie.
Moje książki są bardzo realistyczne, mimo tego, że są jakby
fabularne. Bo pierwsze opowiadania też są fabularne.
Ale to nie jest historia z Twojego życia,
odwzorowana zupełnie? Nie jeden do jednego.
Opowiadania
z pierwszej książki to są w zasadzie,
chyba mogę z ręką na sercu powiedzieć, że wszystkie są prawdziwymi
wydarzeniami.
Natomiast pisząc pierwszą książkę specjalnie stworzyłam
postać po to, żeby ona miała bardziej taki rys fabularny,
Żeby to nie były felietony, po prostu, sobie odczepione. Tylko,
żeby był punkt wspólny. W drugiej książce są również
te bohaterki.
No i ponieważ jest to książka fabularna, więc mamy klasyczny
początek, rozwinięcie, zakończenie. Natomiast wiele
punktów zwrotnych, które się tutaj znajdują, są to prawdziwe
wydarzenia. One są absurdalne.
Ale w pierwszej książce też było bardzo dużo podobnych opowiadań.
Ale naprawdę uwierzcie, to się wszystko wydarza.
Mnie się wydarza. No słuchajcie, choćby
nawet historia, jak ostatnio jechałam do Gdańska
w wagonie ciszy. I tam się w tym wagonie ciszy
wszystko działo, jak na złość.
Miałam jakieś szeleszczące pudełka, wypadały mi ładowarki.
Pani przyniosła herbatę, czy jakąś kanapkę, to jest kolejne
szeleszczące pudełko w opakowaniu. Ze mną siedziała pani,
która była bardzo wrażliwa, non stop zwraca uwagę.
Ktoś do mnie dzwoni, nie wyłączyłam dzwonka, bo
nie zdążyłam. To się wszystko działo naprawdę.
I to jest tak, gdzie ja się ruszę,
ja może to trochę też generuję. Moje dzieci, idą ze mną na przykład
do restauracji. "Mamo, tylko błagam Cię nie rób żadnego dymu"
Ale właśnie, jak Twoje dzieci
odbierają Twoją popularność
i Twoje książki?
Moje dzieci chyba odbierają tak samo, jak ja. To znaczy,
wiele osób się mnie pyta, jak właśnie ta popularność, sukces?
A ja jakoś to niespecjalnie czuję. Jakby, jest dla mnie tak samo
jak było. Owszem, jestem trochę rozpoznawana na
ulicy, co bardzo mnie dziwi.
Ty jesteś laureatką bestsellerów Empiku. No tak,
oczywiście. Ale nie szlajam się po "ściankach", nie jestem na
Pudelkach.
Nie robię skandali. Może powinnam właśnie? Może wtedy by
się zwiększyła jeszcze sprzedaż moich książek? Więc, generalnie
jestem sobie Asią, mieszkającą w Warszawie, z dwójką dzieci
i z mężem.
Ale rzeczywiście zdarza się tak, że ludzie mnie na ulicy
rozpoznają. Ku mojemu zdziwieniu, no bo nie jestem znaną aktorką,
ani nikim takim. Moje dzieci mają podejście
do tego bardzo podobne
do mnie. Oglądają,
ostatnio byłam akurat w TVN i mówię do dzieci: będę w "Dzień
Dobry TVN". A mój syn: "A znowu ..." - trochę na tej zasadzie.
Bo na samym początku, to wszyscy siedzieli przed telewizorem.
Nagrywali albo oglądali.
Wiem, że był ogromny stres, jak oglądali
na żywo właśnie bestseller Empiku w TVN. Więc to był ogromny
stres dla całej rodziny.
Córka wychodziła, wracała, wychodziła, wracała, bo się
denerwowała.
Natomiast bardziej jestem atrakcją dla ich kolegów, bo jestem
żywym pomnikiem, że jest ktoś taki, jak pisarz. Bo oni czytają
lektury, książki.
Widzą, że książka jest. Wiem, że mamy mówią, bo
ja zawsze, jak przychodziły dzieci: "To, co Twoja mama robi?". "Pisze
ciągle w domu", "Otwiera komputer i ciągle pisze".
I potem te dzieci wracały do swoich domów, do mam
i te mamy do mnie -
"Wiesz co, jak wróciła Krysia do domu, to mówi:
wiesz, byłam u cioci Asi, a ciocia Asia pisała książkę". Więc to
był taki proces, który one fizycznie widziały, więc to jest
to jest tak. To rzeczywiście znajomi,
znajome dzieci moich dzieci zwracają na to uwagę.
A powiedz, dla Ciebie te książki, pisanie ich, to jest też
jakaś forma taka,
co one Ci robią?
To ma też jakieś działanie terapeutyczne?
Nie wiem, to jest też jakaś forma działania na emocjach?
Co to jest dla Ciebie?
Dla mnie to jest forma ekspresji, na pewno. Czy terapeutycznie?
Biorąc pod uwagę, że jeszcze nikt w życiu nie usadził mnie
pięć miesięcy na tyłku na krześle, to może to jest jakaś forma
terapii, że był to powód - pisanie. Był to powód, gdzie ja po prostu
musiałam się
trochę zatrzymać. Ale generalnie, ja się zatrzymuję nigdy.
Ja się nigdy nie zatrzymuję.
Ja mam co chwilę, non stop, jakieś pomysły.
Moja mama mówi: "Dziecko, żebyś przestała w końcu, jeszcze
Ci mało?" Ciągle, jak nie wymyślam jakiś zawodowych wyzwań,
to siedzę w internecie na wszystkich
blogach podróżniczych. I ciągle kombinuję,
gdzie pojedziemy.
To nie musi być daleko, ale to równie dobrze może być
trochę od Gdańska, albo trochę od Krakowa.
Gdziekolwiek, byleby się coś działo. Ale może być nawet od Warszawy.
Znajdę jakiś piękny stawik i powiem: "Słuchajcie, 100 kilometrów
od Warszawy jest taka wspaniała sadzawka". "Pojedziemy?" A oni?
Oni lubią dość podróżować ze mną. Natomiast, ciągle słyszę
od dzieci: "Mamo, tylko proszę, nie chodźmy ciągle po tych starych
miastach". No bo powiedzmy sobie, że dla dzieci w tych kamienicach
to nie ma nic szczególnie ciekawego. Ale jak mówię, że idziemy
zobaczyć jakąś fajną naturę - to tak. Jeszcze sobie parę lat temu
kupiliśmy działkę za Warszawą, więc to już w ogóle idealnie,
bo zawsze mogę się spakować i pojechać tam. Więc ciągle estem w
ruchu. A na działce, to się całe życie jest w ruchu.
Nie ma leżenia.
Ta ostatnia książka, to jest też książka o wyprawie, prawda?
Oczywiście, koleżanki gdzieś jadą. Koleżanki
pod wpływem tego, że dały sobie w szyję.
A to modne jest ostatnio.
Modne, dokładnie. Więc one sobie dały też w szyję na spotkaniu
takim towarzyskim. Spotkały się i postanowiły, że sobie tak:
"Zostawmy wszystko i pojedźmy". Ale nie w Bieszczady,
one jadą do Budapesztu. A potem, jak to w życiu dzieje się.
Dzieje się absolutnie na każdym kroku. I to właściwie jest,
można powiedzieć, trochę gotowy scenariusz na film. Mam taką nadzieję.
A ponieważ Ty,
jak już mówiłam, robisz w filmie, to czy z tego będzie film?
Ja bym bardzo chciała.
Zrobię wszystko, żeby film z tego powstał.
Rzeczywiście, dostaję dużo informacji od moich czytelników.
Wydaje mi się, to jest fajne. Bo ci, którzy już czytali
książkę, to oprócz tego, że mam non stop
pytanie, kiedy będzie trzecia książka, to tak samo
mam pytanie, kiedy będzie
z tego film.
Zresztą, przy pierwszej też były pytanie o film, o serial.
Były nawet chęci kupienia praw autorskich do książki, ale nie sprzedałam.
Natomiast z tego wydaje mi się, że mógłby powstać fajny
film. I na pewno będę o tym rozmawiać.
Ale rozumiem, że to jakaś komedia niezła musiałaby być? Ja marzę,
żeby to była taka komedia, w takim klimacie angielsko-francuskim,
bo takie najbardziej uwielbiam. I one są w ogóle zawsze najśmieszniejsze.
Czyli, takie połączenie czego z czym?
Takie połączenie
"Kac Vegas" "Seksu w wielkim mieście" może z "Lejdis" jeszcze z 20 lat
temu z polskich. A ostatnio była taka świetna komedia
francuska. Ona była w kinie latem. Oglądałam ją, zresztą, na półwyspie
w kinie, w Jastarni.
"Za jakie grzechy, dobry Boże?"
To była trzecia część francuskiej komedii o francuskiej
rodzinie, gdzie rodzice obchodzili jakąś rocznicę
ślubu. I ich dzieci, dwie córki, czy trzy córki z trzema mężami,
którzy absolutnie każdy był w ogóle z innej parafii, innej narodowości,
innego wyznania.
Wszystko to przygotowali, nienawidzili się wszyscy bardzo.
I to było tak doskonałe.
Obejrzałam ten film i mówię: "Boże, jak ja bym chciała zrobić taki film".
Moja druga książka jest absolutnie
książką, taką komedią pomyłek.
I mam nadzieję, no bo wiadomo,
książka to jest na pewno jedno, a scenariusz to jest drugie. Ale jeszcze
zrobić z tego dobry film, to też jest sztuka.
A kto to miałby zrobić? Czy Ty? Zobaczymy, no ja bym bardzo chciała,
oczywiście. Natomiast nie jestem chyba na tyle odważna,
żeby go zrobić zupełnie sama. Więc rozmawiam z producentami.
To ja Ci, w takim razie, życzę, żeby był film. Bo czekamy, żeby go, po prostu,
zobaczyć. Dziękuję Ci za tę wizytę. Ale ja, jak wiesz,
czekam na kolejne
wpisy na blogu. Bo te wpisy na blogu -
proszę mi wierzyć - robią dzień.
Jeśli ktoś przeczyta wpis Joanny na blogu, to wtedy cały
dzień jest już naprawdę absolutnie świetny.
Dziękuję za tę rozmowę i powodzenia.
Ja zapraszam do słuchania i do oglądania podcastów
"Jestem z Gdańska", także tego z Joanną Mokosa-Rykalską. Do zobaczenia.
I do usłyszenia.