Moi drodzy.
Wybiła godzina jedenasta, już bardzo proszę...
Wiem, że dzisiaj...
duże też emocje związane i z tym wydarzeniem i z wyjściem zastanawialiśmy
się, czy nie nazwać tego "Wiosennym Tygodniem Zawodowca", ale
na szczęście nazwy nie zmienialiśmy.
Pogoda za oknem nie sprzyja,
tym bardziej cieszę się, że widzimy się w gościnnych progach
Hewelianum.
W waszym gronie tutaj na żywo, ale też przed resztą mam nadzieję
ósmoklasistów i ósmoklasistek,
widzimy się na gdańsk.pl, widzimy się w bardzo ważnym dla
nas momencie, dla nas i dla was.
Bo widzimy się w momencie inauguracji tradycyjnego Gdańskiego
Tygodnia Zawodowca.
Tydzień dla was bardzo istotny, skorzystajcie z niego, jak
tylko możecie, dlatego że też liczymy na to, że to wszystko
co wam zaproponowaliśmy i dzisiaj i w kolejnych dniach tego Tygodnia
Zawodowca, pomoże wam dokonać tego właściwego wyboru...
w tym roku. Witam was bardzo serdecznie.
Witam też gospodarza tego dzisiejszego wydarzenia jest z nami
Pani Prezydent Aleksandra Dulkiewicz.
Witamy serdecznie.
Jest z nami zastępczyni Pani Prezydent, Pani Monika Chabior.
I też bardzo ważna dla nas dzisiaj osoba powitajmy brawami,
ale jeszcze będzie okazja przywitania się z nim.
Za chwilkę jest Pan Doktor Jarosław Marek Spychała.
Bardzo proszę teraz Panią Prezydent o uroczystą inaugurację
zarówno tego dzisiejszego wydarzenia, jak i całego tygodnia.
Witajcie, chyba dobrze poniedziałek rozpocząć poza szkołą, czy nie?
Dobrze? Dobrze czy niedobrze? Czy wolelibyście w szkole siedzieć?
Nie...
Słuchajcie, więc dzisiaj będzie też o szkole, będzie o waszej
przyszłości, bo są z nami ósmoklasiści...
z kilku gdańskich szkół. Online
mam nadzieję, że są z nami, albo będą mieli okazje obejrzeć później,
pewnie jeszcze większa liczba ósmoklasistów.
Słuchajcie to, że trudny rok przed wami to wam każdy to powtarza
już do znudzenia.
Kto nie słyszał, że trudny rok przed nim?
Wszyscy słyszeli. Właśnie, więc ja wam powiem szczerze,
na waszym miejscu to już bym miała tak dosyć, bo nie wiadomo właściwie
co ze sobą zrobić.
I my,...
moja zastępczyni, moi współpracownicy z wydziału rozwoju
społecznego, ale także wielu, wielu nauczycieli, dyrektorów
szkół.
Zastanawiamy się, jak wam pomóc w tym trudnym momencie w życiu,
gdzie nagle ktoś od was oczekuje, że: A. Super napiszecie testy
ósmoklasisty B. już będziecie wiedzieli na pewno mając te piętnaście
czy czternaście lat, jaką drogę życiową wybrać
bo jak ja powiem wam w ubiegłym roku przeglądałam profile
szkół z moją córką, która jest dzisiaj w pierwszej klasie liceum,
to mówię Boże, to idzie sobie chyba w łeb strzelić.
Skąd ja mam wiedzieć czy ja mam się zajmować fotografią,
teatrem, fizyką czy geografią. Więc nie jest lekko i
ja wam wcale nie zazdroszczę, bo jak ja szłam do liceum, to był
profil ogólny,
wybrałam z rozszerzonym angielskim. Jeszcze może ci co
bardziej tam bio-chem to było właściwie wszystko. Dzisiaj
dlatego organizujemy
tę inicjatywę, w ubiegłym tygodniu konferencja
o szkole dialogu, dzisiaj inaugurujemy Gdański Tydzień Zawodowca
po to, żeby wam też pomóc naświetlić różne perspektywy dotyczące
waszego rozwoju. Bo to, że jeszcze się rozwijać powinniście
i to intensywniej niż ja, bo ja też się staram rozwijać każdego
dnia, ale wy macie jeszcze przed sobą taką drogę życiową, że
musicie jeszcze dużo napakować umiejętności...
właśnie, chciałam powiedzieć do głowy. Czy koniecznie do głowy?
No nie wiem. Chyba umiejętności radzenia sobie
dzisiaj we współczesnym świecie. Dlatego już po raz kolejny
organizujemy Gdański Tydzień Zawodowca.
Chcemy wam także pokazać ofertę szkół, nie tylko liceów ogólnokształcących,
ale także szkół branżowych, szkół...
technicznych.
Od dzisiaj trwają dni otwarte w naszych właśnie szkołach branżowych,
więc mam nadzieję, że też będziecie mogli i chcieli z
nich skorzystać po to, żeby zobaczyć, jak ta oferta jest szeroka.
Mam nadzieję, że za chwilę wykład filozoficzny trochę też wam
pomoże naświetlić, co jest ważne w waszych wyborach.
A już dziś zapraszam was, ale także waszych rodziców, bo pewnie...
Ja wiem, jak było ze mną, więc podejrzewam, że z waszymi rodzicami
jest nie inaczej, też się denerwują waszą przyszłością.
W sobotę w hali Międzynarodowych Targów Gdańskich
uruchamiamy takie stanowisko informacyjne, gdzie można się
szczegółowo dowiedzieć o tym, jak rekrutacja przebiega, jakie
są możliwości. Po to, żebyście nie tylko wy, ale także wasi rodzice
mogli z tego skorzystać.
Zmiana, o której już na pewno słyszeliście...
to taka, że możecie wybrać nie ograniczoną
liczbę szkół.
Czy to ułatwi wam proces wyboru?
Pewnie nie, ale myślę, że istotne jest to, żebyście wiedzieli
dzisiaj, jaka jest oferta, żeby się zdecydować...
na trzy, cztery, pięć, siedem czy ileś miejsc, które wam
przypadną do gustu. Po to, żebyście sobie dali
szansę.
Jesteśmy z wami, ja wiem, że to nie jest łatwe, bo jesteście drugim
rocznikiem, kiedy ta liczba absolwentów ósmych klas
jest zwiększona. W przyszłym roku z kolei będziemy mieli pół
rocznika.
Nic nie jest waszą winą, ale niestety w tej sytuacji musimy się
wszyscy odnaleźć.
Dlatego też pracujemy już z dyrektorami szkół ponadpodstawowych
nad tym, żeby ofertę zwiększyć maksymalnie.
Tak żebyście wszyscy znaleźli miejsce w gdańskich szkołach.
Trzymam za was kciuki, życzę powodzenia, miejcie oczy i uszy
szeroko otwarte. Już nie mogę się doczekać wykładu, który mam
nadzieję, że mi też pomoże co nieco.
Dziękuję bardzo, Pani Prezydent.
Moi drodzy w tym tygodniu jest kilka rzeczy nowych.
Między innymi dzisiaj też będziecie mieli możliwość wysłuchania
debaty z waszymi starszymi kolegami, koleżankami, którzy już
ten proces przeszli.
Może to też ułatwi wam
podjęcie za chwilkę tej bardzo ważnej dla was decyzji.
W tym tygodniu również to, co powiedziała Pani Prezydent, czyli
1 kwietnia Gdańskie Targi...
Szkół Ponadpodstawowych, a więc nie tylko szkół zawodowych,
nie tylko szkół branżowych, ale również liceów ogólnokształcących.
Pokazujemy wam całe spektrum tego wyboru, którego będziecie
mogli dokonywać, ale są w tym tygodniu również rzeczy bardzo
tradycyjne, jak chociażby to, że co roku nasz tydzień zawodowca
otwieramy wykładem filozoficznym i jak co roku zapraszam Pana
Doktora Jarosława Marka Spychałe.
Buenos dias, a todos, buongiorno,
aichen gut morgen.
Dzień dobry, fajnie, że tutaj jesteście, ale teraz jak się spotykamy,
to rzucając okiem na to, jak jest skonstruowane nasza
widownia, od razu możecie zobaczyć jedną rzecz. Z przodu
nie chce usiąść nikt.
Obojętnie, czy to są dorośli,
czy są dzieci, czy młodzież.
Pani Prezydent, jedna, druga, Pan Dyrektor, wszyscy do przodu
bo muszą. Ale zapewniam wam, gdyby mieli prawo wyboru
uciekliby tam do tyłu. Wcale nie chcą... No właśnie. To niestety
jest coś, co jest drobną rzeczą, ale jest symptomem czegoś bardzo
ważnego dla polskiej kultury, dla polskiej edukacji... to jest
odwaga.
My najczęściej staramy się uciekać od różnych rzeczy, które
są związane ze szkołą, z edukacją, z uczeniem się, boimy się
tego, uciekamy, wycofujemy się, chowamy się.
Natomiast powiem wam tak, niestety nie jesteśmy w stanie
uniknąć naszego przeznaczenia. Czterdzieści kilogramów temu
byłem w waszym wieku.
Tak to jest, niestety.
Bardzo chciałabym móc nosić te portki co nosiłem
w podstawówce.
Ile to bym oszczędził.
Miałem kolegę Marka Zdrodowskiego,
to były lata 70', końcówka 70'
początek 80'.
Tata Marka był kierowcą tira, w związku z tym miał prawo jeździć
na zachód.
Przywiózł mu buty,
to nie były żadne markowe buty, po prostu białe, z jakimiś tam
niebieskimi paskami, ale Marek był bogiem
w szkole. Wszyscy byli w nim zakochani, bo miał super buty.
A nie widzicie, ale ja mam teraz też super buty.
Wtedy dla mnie takie buty były czymś niemożliwym.
Dla mnie było jasne, że nigdy tych butów nie będę miał, a jednak
je mam. Powiem wam więcej z Kamilem Brzuskiewicz w podstawówce
poszliśmy do kina na film "Indiana Jones i ostatnia krucjata".
Przyszliśmy trochę wcześniej. Wtedy były takie pani bileterki,
co kasowały
bilety.
Pani chciała do toalety i zapytała się nas, czy możemy popilnować
drzwi, żeby nikt nie wszedł. W sumie, po co miałby wchodzić na
końcówkę filmu?
Ale popilnowaliśmy, więc chciała nam powiedzieć, "Dziękuję"
i nas wpuściła na końcówkę filmu, zobaczyliśmy końcówkę filmu,
a potem poszliśmy na nasz seans i byliśmy tak szczęśliwi.
Mimo, że już znaliśmy rozwiązanie, bo to było po prostu dla
nas wszystko niemożliwe. To było kolorowe, to było inne,
to było takie bajkowe i dla mnie jak oglądałem "Indiana Jones"...
było jasne, że ja nigdy nie pojadę do Egiptu, bo przecież nie można
było nawet do NRD jechać i tak dalej, ale jednak byłem na wykopaliskach
w Egipcie,
pracowałem w tym słońcu.
Bo jak się ogląda film, to archeolodzy, przygoda
i tak dalej... a ja wam latałem w gaciach po tej pustyni i wiecie
cały czerwony z góry do dołu, wcale nie było fajnie. Człowiek
był zmęczony i cały spalony i w ogóle.
Ale jednak to zrobiłem, pojechałem do Petry, tam gdzie kręcili
film "Indiana Jones i ostatnia krucjata", widziałem to wszystko.
Dotknąłem własnymi rękoma, nie kolegi, nie ktoś mi opowiadał,
wysłał zdjęcia, tylko sam i nie jest to żaden wyczyn, wy też tam
możecie pojechać.
To co dzisiaj wam powiem, dotyczy przyszłości...
której się wszyscy trochę boją i ona też niesie z sobą pewne brzemie.
To znaczy, mam chłopaka, ma na imię Daniel, mam
dziewczynę, ma na imię Kasia i mam trzynaście lat,
prawdziwa miłość. Ja wiem, ale to przeminie.
Za chwilę będzie Krystian, Zuzanna,
potem będzie Basia i Kamil jakiś inny. To się wszystko
zmienia, tego się nie da zatrzymać.
I...
chciałbym się dzisiaj z wami podzielić takim
słowem, trochę inspiracji, trochę wsparcia filozoficznym
co prawda, ale takim, które ma wam dodać odwagi, do tego żeby
być tym, kim chcecie żeby być. Nie myśleć o tym, jakie będą zawody w
przyszłości albo nie będą.
Tylko chodzi mi o to, żebyście po prostu posłuchali swoje wewnętrznej
intuicji i byście za głosem serca poszli. Nie patrząc na to
czy będzie ten płatny zawód albo inny lepiej.
Ja jestem filozofem ludzie, no przecież ja nie zarabiam kokosów
a mimo wszystko jestem szczęśliwy.
Można? Można.
Moi drodzy, zadałem też sztucznej inteligencji...
dwa pytania.
Pierwsze jest takie: Czy sztuczna inteligencja spowoduje utratę
miejsc pracy?
Bo jak mówimy o sztucznej inteligencji
to trudno, żebym do niej się nie odwołał i ona mówi że: "Owszem,
pewne zawody przepadną,
pewne zostaną, że niekoniecznie musicie być bezrobotni,
ale możecie być" To wszystko są bajki.
Nie wiemy, jaka będzie przyszłość.
My w ogóle nie mamy kontaktu z żadną przyszłością.
To jest na tej samej zasadzie, jak się pytam studentów:
"Jaka to jest nauka,
Historia?"
Kiedyś prowadziłem zajęcia z historii starożytnej
dla studentów na UMK w Toruniu i wiecie, nie mogliśmy się
dogadać.
Mi się wydawało, że mówię po polsku, że oni też szprechają po polsku,
ale jakoś tak było niebuongiorno. Coś tam nie zgadzało się.
Ja mówię: "Słuchajcie, ja tu całe serce kładę na tej
ławce, się przygotowuje
czytam te wszystkie teksty dla was, przygotowuje wycinki, żebyście
czytali tylko tą esencje, a wy, tak widzę, że jesteście nieszczęśliwi.
o co chodzi?".
Oni do mnie mówią: "Bo nie uczymy się jakiś tam dat, czy tam
takich rzeczy".
Ja byłem zszokowany, mówię: "Po co się uczyć jakiś tam dat
czy innych rzeczy na pamięć?
Po co to wszystko?
Po co komu? Kiedy żył Aleksander Wielki i kiedy Platon,
kiedy umarł, kiedy się urodził?".
Ja mówię: "Słuchajcie, a czym dla was jest historia?"
Oni wtedy powiedzieli, że: "Historia to jest nauka o przeszłości,
że oni po prostu chcą się o tej przeszłości uczyć".
Wtedy się wszystko wyjaśniło, bo cały problem polegał na
tym, że historia nie jest nauką przeszłości.
Nie ma żadnej przeszłości. Nie mamy żadnego kontaktu z przeszłością.
No, gdzie? Widzieliście tu Aleksandra Wielkiego przed budynkiem?
Albo Platona?
Albo Napoleona? W sensie są tacy marszałkowie w Europie, co
oni chcą być Napoleonami, ale de facto żadnego prawdziwego
Napoleona nigdy nie spotkaliśmy i nigdy prawdopodobnie nie
spotkamy.
Nie mówię, że to jest niemożliwe.
Być może kiedyś będą podróże w czasie, ale póki co nie.
Historia nie jest nauką przeszłości, tylko jest sztuką czytania.
Jest sztuką analizy źródeł, które przeszłość po sobie pozostawiła.
Tam, gdzie jest tekst, gdzie możemy czytać,
mamy do czynienia z historią. Tam gdzie nie ma tekstu, mamy archeologię.
Tak samo jest z przyszłością.
Nie ma żadnej przyszłości.
Absolutnie, żadnej jest tylko tu i teraz. Jesteście jak rycerze
Jedi. Musicie być focus, tutaj i teraz.
Bo, nawet jak mówimy o zawodach przyszłości
jak się zastanawiamy, że będzie wyglądał świat tak lub inaczej.
To ten świat będzie wyglądał na pewno jeszcze inaczej niż myślimy.
To, co teraz mówimy już jest teraźniejszością.
Nie ma sensu przygotowywać się na przyszłość, której
tak naprawdę nie znamy.
Nie jesteśmy w stanie się do niej przygotować. Żeby to wam wyjaśnić...
Ja tylko wezmę może sobie telefon, żebym widział godzinę, żeby
was nie zagadał, dobra?
Filozof to jest niebezpieczny zawód, bo kocha swój głos i
gada bez końca.
Więc wolę spojrzeć na zegarek, żeby było dobrze.
O czym wam chcę powiedzieć? Chcę wam powiedzieć, że sztuczna
inteligencja, którą wszyscy się teraz martwią, zwłaszcza
moje pokolenie 50+.
No to wiecie, wszyscy moi koledzy, koleżanki, ci którzy
mają włosy, to sobie wyrywają.
Co ja będę robił?
Ja nie wyrywam, więc jestem super. Nie muszę.
Natomiast chodzi mi o to, że sztuczna inteligencja to brzmi tak
wiecie ultra nowocześnie.
Ale to jest stary mit
w którym nic się nie zmieniło.
Chodzi cały czas o tą samą i jedną historię.
Powiem wam jeszcze takim przykładem aktualnym. Wróciłem
w tym tygodniu z Edynburga z Instytutu Przyszłości.
Tam Shannon jest taką dyrektorką, taka fajna filozofka,
też mój dawny student tam pracuje. Naprawdę super ludzie
i oni się zajmują...
To jest Instytut Przyszłości. Futures Institute Edinburgh.
Oni się zajmują badaniem przyszłości i tam w swoim takim afiszu,
w jakby takiej deklaracji, deklarują
że chcą, żeby przyszłość była dobra, żeby dbać o klimat
i o różne takie rzeczy, które są ważne dla nas jako ludzi.
Czyli Shannon próbuje razem ze swoimi kolegami naukowcami,
tak badać przyszłość, żeby ją pozytywnie zmieniać, żeby zapobiegać
ewentualnym negatywnym zmianom.
Może się wydawać, że to... Wiecie
Instytut, Edynburg, Szkocja... że to nie wiadomo co, ale teraz
powiem wam inną historię. Jest taka dziewczyna, a właściwie
była, nazywa się Sarah Connor.
Przyjechał do niej taki kolega i mówi: "Słuchaj w przyszłości,
tu się wszystko popsuje,
tu będą maszyny, one pokonają ludzi, będą władały światem,
a ty będziesz tutaj jedyną możliwą szansą, przyszłością dla
ludzi, bo urodzisz chłopaka i ten chłopak może zmienić przyszłość".
Ona wtedy go właśnie tam tresuje
na takiego wojownika, że on tutaj latał po krzakach
jak Rambo i żeby strzelał i żeby te maszyny wszystkie rozstrzelał.
On zakłada też ruch oporu i w ogóle...
To, to co robi Instytut Przyszłości na Uniwersytecie w Edynburgu,
a to co robi Sarah Connor w filmie "Terminator" jeden i dwa i trzy
i pięć i sześć, to jest dokładnie to samo.
Próbują zapobiec złej przyszłości, próbują dobrą przyszłość
zrobić. To teraz wam powiem jeszcze jedną rzecz, to będziecie
być może zaskoczeni to co robi Sarah Connor i co robi Shannon z Instytutu
Przyszłości w Edynburgu to jest nic innego, co próbuje zrobić
również Król Edyp.
Próbuję zmienić swoją przyszłość.
Tam kolega przyjechał mówi: "Słuchaj Edyp, tu jest taka sprawa,
tutaj może się właśnie jakoś tak krzywo trochę pójść, że tam
z mamą, że tam tatę zabijesz i w ogóle... Musisz coś temu zapobiec".
Co robi
Edyp? Próbuje temu zapobiec.
Innymi słowy, my cały czas opowiadamy te same stare
mity, tylko nadajemy nowe formy, nowe kształty, nowe szaty,
nowe nazwy, ale de facto struktura tego wszystkiego jest ta
sama.
Ja wam dzisiaj chcę powiedzieć, czym jest sztuczna inteligencja,
żebyście się jej nie bali, żebyście nie uciekali z pierwszych
rzędów, żebyście szli "Forza Italia", żebyście wiedzieli, że
jesteście z Gdańska
i że macie być dumni, bo my jesteśmy z wami, w was wierzymy
i chodzi o to, żebyście tylko też tej odwagi i wiary w siebie też sami
nabrali.
Tak.
Nie wiem, czy gadam do rzeczy? Czy rozumiecie?
Tak? Wolę się upewnić, bo to czterdzieści...
kilogramów temu to wszystko wiedziałem, teraz
to tak się domyślam tylko.
Więc chodzi mi o sztuczną inteligencję. Czym ona jest? Trochę
się cofnę, żeby jej sens zrozumieć do czasów bardzo, bardzo,
bardzo, bardzo dawnych. A mianowicie do "Eposu o Gilgameszu".
Nie wiem czy znacie czy nie. Słyszeliście "Epos o Gilgameszu"?
To był taki król, taki rozrabiaka z Uruk, Azja Mniejsza
pustynia, takie ciepłe klimaty, miał włosy, taki fajny ale
był rojber. Wszystkim dokuczał i on taki był despotyczny
taki tyran.
Wtedy wszyscy tam ci przedsiębiorcy z tego miasta Uruk,
wiecie ma sklep ten przychodzi, broi, wszystko
mu wywala, oni zdenerwowani. Nie tak jak w Gdańsku, że jak ktoś
ma sklep to miasto o niego dba, jak ma jakiś problem to idzie do
Pani Prezydent.
Pani Prezydent załatwia, potrzebuje dojazd, drogę to zrobione ciach.
A w Uruk tak nie było i oni się boją, denerwują.
Poszli do bogów "Anunnaki" tak się nazywają ci bogowie, Aruru i...
Arura i mówią Bogowie: "Ten władca tutaj, ten Gilgamesz
broi strasznie. Jak mamy żyć jako on nam wszystko
psuje?". Wtedy oni tworzą "Enkidu".
To ma być taki...
pozytywny superman, bo Gilgamesz
to jest taki właściwie...
taki Joker, trochę, coś w tym stylu.
A oni tworzą z gliny innego Jokera, tylko że pozytywnego i on jest
taki Super-Joker pozytywny i on ma dowalić temu...
Gilgameszowi żeby było wszystko dobrze. Co jest ważne?
Ważne jest to że, oni go... Nie działa ten pstryczek.
Oni go robią z gliny.
Czy coś kojarzycie? Ta glina?
Coś wam się uruchamia, wspomnienia może jakieś, z jakieś fajnej lekcji? Religia.
Religia?
Prometeusz? Prometeusz no...
To stworzenie z gliny człowieka, to jest taki motyw popularny.
Na przykład był egipski
Bóg Chnum też na kole garncarskim lepi człowieka, Prometeusz,
jak poszukacie, to znajdziecie wiele takich przykładów
że ktoś kogoś zrobił z gliny i że było super. Bo w sumie Bóg to gliniarz,
on tak trochę polepi i jest wszystko super. Chodzi o tą glinę,
że ta glina jest tajemnicą tego...
z czym będziecie mieli do czynienia w przyszłości.
Enkidu i Gilgamesz, oni wyruszają na podbój świata i tam między
innymi w jednej z tych swoich przygód, spotykają Huwawę.
To jest Pan Cedrowego Lasu i oni będą tam "kämpfen"
tam oni walczą trochę. W wyniku tej walki
Okazuje się, że... eszcze tylko dopowiem może wcześniej, że
Enkidu z tym Gilgameszem walczą, ale nie mogą się pokonać nawzajem,
w związku z tym zostają najlepszymi chłopakami na świecie...
Kolegami w sensie. I oni podróżują przez
świat i mają taką przygodę, że wyruszają do Cedrowego Lasu,
muszą pokonać Huwawę i go pokonują i walka rozstrzygnięta zwyciężyli.
Wtedy Gilgamesz mówi, choć Enkidu idziemy na drinka,
tam do McDonalda czy tam gdzieś, na jakiegoś szejka.
Chcą już iść, a właściwie to ten Gilgamesz
chce iść, a ten drugi Enkidu leży i on się nie rusza.
I wtedy Gilgamesz mówi: "No wstawaj! Chodź ze mną".
A ten leży i się nie rusza.
Po jakimś czasie Gilgamesz rozumie, że ten umarł. To znaczy,
że owszem, wygrali, pokonali tego wroga, ale ten leży na ziemi
i się nie rusza i że on umarł.
Na początku Gilgamesz myślał w pierwszej chwili, że ten
zasnął podczas walki, ale się okazało że on zasną tak na
zawsze.
Wtedy Gilgamesz jest przerażony i mówi: "Ja, nie chcę tak, bo
skoro ty umarłeś i zasnąłeś, to znaczy, że ja też mogę zasnąć
i umrzeć. A ja nie chcę.
Ja chcę żyć, nie chcę umierać.".
Wtedy...
rodzi się coś, co my możemy nazywać takim hasłem wspólnym zbiorczym
"timor mortis" czyli strach przed śmiercią, coś, co jest fundamentem
kultury zachodnioeuropejskiej, naszej
i między innymi fundamentem sztucznej inteligencji.
Zaraz do tego dojdę.
Gilgamesz szuka
sposobu, jak sobie z tą śmiercią poradzić.
On mówi: "Ja nie chcę umrzeć, ja chcę żyć
ja chcę chodzić zawsze na szejka, na cheeseburgera...".
Pal licho te cztery kilo w tamtą czy w tą, ale ja chcę po prostu żyć życiem
w Gdańsku. Chcę być szczęśliwy i nie chcę nigdy z Gdańska się wyprowadzić
i chcę tutaj być przybity wręcz do podłogi i być szczęśliwy.
Ale wiemy że umieramy, on też wie i on próbuje coś
z tym zrobić. Szuka...
Usłyszał, że jest coś takiego jak kwiat, jak roślina i ta roślina
nazywa się "stary człowiek staje się młodym".
Tak jak idziecie do tych wszystkich drogerii, nie będę
wymieniał nazw, bo nie chcę reklamować, ale wiecie o jakie
chodzi.
Idziecie do takich drogerii, że kupujecie jakieś tam pasty czy
tam kremy, "posmaruje się" i że będziecie ładnie młodo wyglądać.
Patrzcie ja się od 50 lat smaruję i co? Wyglądam młodo?
Nie da rady, "no pasa rad". To wszystko przemija, ale obietnica
jest taka, że jak kupisz ten krem posmarujesz czy skórę, czy umyjesz
pastą tą zęby to że będziesz zawsze "i love you" nie da rady. Nie.
Trzecie zęby są czymś nieuniknionym.
Jak się ma naście lat, to wiem, że to brzmi głupio, wyobraźcie
sobie, że macie dać buziaka, swojej żonie, która ma trzecie
zęby.
Nie da rady...
Da rade! Miłość wszystko zwycięży, nie należy się tego bać.
Nie chcę was straszyć, ja to mówię specjalnie po to, żebyście
wiedzieli, że wszystko będzie dobrze.
Tylko musicie nie uciekać, od tego przeznaczenia
tylko za nim podążać. Tak jak Gilgamesz i teraz chodzi...
Z grubsza
chodzi o to, że ten motyw nieśmiertelności, motyw stworzenia
człowieka z gliny.
On jest pewnym fundamentem zachodnioeuropejskiej kultury,
ale nie tylko. Tak jak tutaj: "בראשית ברא אלוהים את".
że na początku Bóg stworzył niebo i ziemię.
Tutaj ważne jest takie słowo "ברא".
Czasownik ברא, stworzyć, że Bóg stworzył.
Czy ja też mogę stworzyć ziemię? Czy ja mogę też stworzyć drugiego
człowieka?
Niby mogę. Mój brat, na przykład ma dwie małe takie kochane
kaczuszki mają 2.8 roku i są takie małe, wszędzie
biegają, są super. Ja też tak może kiedyś będę miał chociaż
nie wiem czy to mi się uda.
Natomiast ważne jest to, że językowo jak się na to popatrzeć,
myśmy coś zgubili tu macie Wulgate.
Tłumaczenie Starego Testamentu dla Żydów, którzy mieszkali
w Aleksandrii.
Ja wiem, że te litery wam są... ze szkoły, pewnie ich nie znacie, ale
Nieważne, nie ma się co bać.
To wszystko jest zapisane jakby coś można sprawdzić i wszystko
się można dowiedzieć.
Chodzi o to, że to słowo "ברא"...
A jednak nie działa
ten pstryczek... To słowo ברא" to niebieskie u góry tam takie trzy
literki. Ono po grecku zostało przetłumaczone jako "εποιησεν"
"Εν αρχη εποιησεν ο θεος"
Na początku Bóg stworzył... zrobił właściwie jest powiedziane.
Jest różnica między powiedzeniem czegoś, że Bóg coś zrobił, a Bóg
coś stworzył. Jest różnica między tym jak powiem, że coś zrobiłem,
a coś stworzyłem.
Ona jest bardzo subtelna, ale ma fundamentalne znaczenie dla
naszego życia, dla inteligencji, sztucznej inteligencji,
dla naszej inteligencji dla naszej kultury.
Ważne jest też, żeby jeszcze tylko zwrócić uwagę, że tu jest
powiedziane, że Bóg stworzył i że "na początku było słowo", "Εν άρχή ήν ό λόγος".
Na początku było słowo, czyli, że Bóg zagadał.
Coś tam powiedział i wtedy się wszystko stało i jesteśmy
teraz dzisiaj tutaj wszyscy szczęśliwi.
Dla tych oczywiście, którzy wierzą, jak ktoś nie wierzy
dla niego to nie jest przekonujący argument, ale chodzi
mi o raczej o taką warstwę kulturową.
Że w naszej kulturze przywykło się myśleć, że Bóg stworzył
słowem, świat.
My, jako ludzie niestety najczęściej słowem niszczymy.
To dotyczy również waszego wieku.
Niestety, to znaczy często mówimy sobie różne rzeczy pod wpływem
emocji, zwłaszcza jak mamy trzynaście, dwanaście, czternaście,
piętnaście lat i nie rozumiemy, że to słowo, chociaż powiemy
je sekundę, to ono potem brzmi jak dzwon Zygmunta z Krakowa przez
czasami całe życie. Więc trzeba na to też brać uwagę i te wszystkie
programy, które robimy w Gdańsku, gdzie uczymy się
wzajemnego szacunku, dialogu.
To one są po to, żebyście jak nie chcesz być z Basią,
nie chcesz być z Kamilem, nie ma problemu, powiedz to normalnie
tak żeby Kamila czy Basi nie zabić. To o to chodzi i teraz odsłaniam
troszkę tajemnice w języku hebrajskim jest pewne przeciwstawienie
"bara" i "asa" to są dwa czasowniki jeden znaczy tyle co "tworzyć" a
drugi znaczy tyle co "robić". To jest to samo co łacińskie "creo" i
"facio", "facio facere feci factum" czyli zrobić. Fakty to jest od
łacińskiego "facio" czyli te rzeczy które zostały rzeczywiście
zrobione.
"To create", "To make", "schöpfen" i "machen" po niemiecku. Te słowa, one
mogą być użyte zamiennie, ale chcę wam zwrócić uwagę na to, że
pierwotnie nie były tożsame. Teraz posłużę się takim przykładem
trochę może niezręcznym, ale myślę, że oddaje istotę rzeczy.
Zwykliśmy po polsku mówić, że dziecko się komuś robi,
że ktoś zrobił dziecko.
Może to nie jest najładniejsze, najzgrabniejsze, ale ono daje
tą potoczną świadomość,
że zrobić dziecko, ale nie mówimy, że ktoś komuś stworzył dziecko.
Bo stworzyć to jest akt kreacji Boga.
To jest kompetencja Boga, tylko Bóg może stworzyć. Człowiek
może coś najwyżej zrobić.
Czasami przeskrobać, dostać uwagę albo przyjechać i...
zaparkować samochodem i przyjdzie pan tutaj z Gdańskiej policji
i ciach...
i niedobrze.
Teraz, chcę wam zwrócić na uwagę na to, że w starym testamencie,
kiedy mowa jest o tym, że Bóg stworzył człowieka, że zrobił człowieka,
że uczynił człowieka.
Tam się zawiera
tajemnica sztucznej inteligencji,
tam jest początek tego wyobrażenia.
Popatrzcie, znacie imię
Adam. Mam kolegę
Adam. Adam jest super. Tylko Adam ma pewien symboliczny bagaż
za sobą "adama" po hebrajsku
"adama", znaczy tyle co "ziemia".
"adom"- czerwony, "adam" to nie jest imię własne, tylko człowiek i
"dam" to jest krew.
Nie wiem czy jesteście w stanie to zauważyć, ale jak popatrzycie na
te literki tutaj, to zobaczycie że powtarza się cały czas
ten sam temat.
Może niezgrabnie
trochę ustawiłem, ale środek jest ten sam. Jest pewna cząstka
która mimo tego nie ginie.
Ja podejdę i pokażę.
אדמה, אדום, אדם, דם.
Ta cząstka cokolwiek się dzieje, wciąż pozostaje ta sama.
To i to jest to czego szuka filozofia, czego szuka współczesna kultura, czego szukają
religie. Takiej cząstki, która jest nieśmiertelna, która się
nie daje zniszczyć.
Z tym poszukiwaniem związane jest
pewne niebezpieczeństwo.
Pewny strach, pewien lęk on się nazywa "hybris".
Czyli "pycha".
Mówimy też, "pycha kroczy przed upadkiem".
Chodzi o to, że w tradycji
zachodnioeuropejskiej poszukiwanie, zaglądanie do nieba, poszukiwanie
kompetencji boskich, operowanie gliną jest aktem pychy, że
człowiek tego nie powinien robić i kultura budzi lęki w ludziach,
którzy chcą być twórczy.
Na przykład jeżeli popatrzeć na kulturę islamu, to w islamie
na przykład nie ma ludzi.
Współcześnie są, ale ortodoksyjni muzułmanie
na przykład nie malują obrazów, pięknie uprawiają kaligrafię,
ale niemalują obrazów.
Dlaczego?
Dlatego, że namalowanie obrazu jest aktem twórczym, a to jest
kompetencja Boga i im nie wolno tego robić, dlatego oni tego
unikają i na przykład
trwała wśród tak zwanych "prawników islamskich"
bardzo długa dyskusja o tym, czy można robić zdjęcia.
Dlaczego?
Bo zdjęcie jest jak obraz.
Jak ktoś mi robi zdjęcie, to tak jakby robił obraz, czyli
udaje Boga to nie wolno, to nie nada.
I jak rozstrzygnęli to prawnicy islamscy, a więc doszli do
wniosku, że, przecież mamy dwa źródła wiary tej islamskiej
jako muzułmanie. Jedno to jest Koran, Alkoran i potem jest Sunna
czyli żywot proroka Muhammeda. Muhammed za każdym razem jak
się modlił... on nie był Bogiem,
on był człowiekiem i za każdym razem jak się modlił, on musiał robić,
al-ṣalāa, wudu. Al-ṣalāa - modlitwa, wudu to jest oczyszczenie. Czyli
musiał oczyścić ręce i nogi, żeby móc się zwrócić do Boga.
Więc szedł, żeby się obmyć do wody, tak jak ktoś jest
wierzący i chodzi do kościoła, to się wodą skrapia.
To jest czynność takiego rytualnego oczyszczenia, tak żeby
być czystym przed spotkaniem z Bogiem. Mówią ci
prawnicy, "Przecież jak prorok szedł się pomodlić, to najpierw
poszedł do wody, żeby tam na jakieś źródło czy jezioro, czy
coś, żeby się umyć.
W związku z tym przez jakiś czas widział swoje odbicie w wodzie.
a zdjęcie jest pewnym odbiciem.
w związku z tym, można w ten sposób".
Nie wiem czy szprychacie po arabsku, ale
tak to się tam nazywa. Badacze zwracają uwagę... taki Bruno
Snell, niemiecki badacz z przełomu wieków.
On mówi tak: "Co innego jest odkryć, a co innego jest wynaleźć.".
Że człowiek może odkryć Amerykę, ale nie może jej wynaleźć.
Że ludzką kompetencją według kultury naszej tutaj zachodnioeuropejskiej
odkrywanie jest taką rzeczą, która jest dozwolona możliwa
dla człowieka.
Wynajdywanie, wymyślanie czyli wytwarzanie czegoś nowego, jest kompetencją
Boga.
Pani Prezydent patrzy tak wymownie na zegarek jeszcze
dziesięć minut.
Zupełnie dyskretnie.
Teraz co innego jest wymyślać, co innego jest odkrywać.
Człowiek może odkryć, ale wymyślić w sensie wytworzyć może
tylko Bóg. Tutaj to echo tych kompetencji bożych jako kreacji,
pokutuje. Mamy taki film.
Nie wiem, czy go znacie. To jest film który mnie nauczył czytać
książki, film i książka, właściwie ze wstydem się przyznaje,
że przeczytałem pierwszą książkę mając dziewiętnaście lat
Tak wyszło.
Nie jestem bandziorem więc każdy ma swoje tempo.
W tej książce "Imię Róży" Umberto Eco, tam mnisi, między
innymi Wilhelm z Baskerville i Adso z Melku szukają zakazanych
ksiąg. W tych książkach... w tej księdze właściwie, w tej jednej księdze
w drugiej księdze poetyki Arystotelesa, ma być opisane to jak
poznawać prawdę, jak dotrzeć do prawdy i oni tego szukają.
Książka jest schowana w zakazanej komnacie w bibliotece. W tej książce
jakiekolwiek rzeczy by nie były, zdaniem niektórych mnichów
a szczególnie wielebnego Jorga, którego tutaj widzicie
na ekranie, tej prawdy nie mogą poznać pozostali.
fillm Willhelm i Adso szukają tych książek, szukali też przed
nimi inni mnisi, ale książka jest zatruta i oni
kartkują...
jak tam przewijają kartki, to oni robią taki gest, że ślinią
palce. Wtedy dotykają kartek, a kartki są zatrute i wtedy wchłaniają
truciznę
i niestety umierają i w pewnym momencie, już tam pięciu chyba
odeszło z tej wspólnoty i wtedy wielebny Jorge zdenerwowany
wchodzi na ambonę i mówi, "Słuchajcie, co wy robicie po co
wy tej książki szukacie?
Nie szukajcie tej książki". On wtedy mówi, że.
"Z wiedzą człowieka
to jest tak, że ona jest już raz na zawsze napisana i że my nie mamy
niczego nowego wytwarzać.
My mamy tylko czytać Pismo Święte i powtarzać to wszystko i nic
nowego nie wytwarzać, bo nic jako ludzie nie mamy prawa znaleźć.".
Czyli on mówi innymi słowy, że kreacja jest domeną Boga, nie
człowieka.
Człowiek powinien tylko powtarzać.
Ale Wilhelm z Baskerville i Adso z Melku, którzy są figurami nikogo innego jak Sherlock
Holmes i Watson.
Oni nie odpuszczają i chodzą po tej bibliotece i szukają tego.
Szukają i ta biblioteka jest takim labiryntem.
Pełen pułapek
ten labirynt jest. Mimo wszystko udaje się im ostatecznie do
tej prawdy dotrzeć.
Do tej książki, zdobywają ją.
Teraz to co oni robią, to że temu towarzyszy właśnie śmierć
wielu mnichów, którzy szukają prawdy i tak dalej. To jest coś,
co my z kultury znamy.
Nie wiem czy rozpoznajecie ten obrazek.
Wiecie o co chodzi?
Kto rozpoznaje? Ręka do góry.
Trzy, cztery, pięć... a Pani Prezydent nie?
Znacie to biblia, Wieża Babel.
Tu chodzi o prostą rzecz, że ludzie właśnie oni tak trochę
jak my w Gdańsku tu budujemy czasami jakieś nowe szkoły czy coś
to, to wszystko jest takie
flat, takie gładkie, niskie, ale oni budowali taką
wieżę, żeby była bardzo duża.
Wtedy Bóg się zdenerwował mówi.
No nie nada.
On tam pstryknął, jak pstryknął to się
zepsuło.
Tylkom tradycja kojarzy to bardzo mocno z takim
sięganiem bardzo wysoko nieba. To jest okej. W sensie, że można tak
to interpretować. Natomiast rzeczywisty powód dla którego
bóg się zdenerwował jest tutaj i chodzi o to chodźcie wyrabiajmy
cegły i wypalajmy ją w ogniu. To jest ten moment, w którym po
prostu Bóg się zdenerwował, bo ludzie
byli przekonani, że mogą pogrzebać w glinie i że mogą coś ulepić.
A to nie wolno bo to Bóg jest gliniarzem, nie ludzie. Ludziom,
nie nada.
I tych historii w kulturze zachodnioeuropejskiej jest bardzo,
bardzo, bardzo, bardzo dużo i tu macie kolejną, którą przytacza
Gershom Scholem
jakby was interesowała tradycja filozofii hebrajskiej, judaizm
to was odsyłam do tego badacza.
Tam jest opowieść właśnie o pewnym rabinie.
Robin taki fajny chłopak, mężczyzna
właściwie to już 50+, z brodą i z włosami.
Ważne, bo to zimą, to zimno, nie?
On wiecie, on był trochę leniwy i on mówi, to ja sobie tak tutaj
zrobię, żeby było dobrze takiego golema sobie ulepię i on lepi
tego golema z gliny i ten pisze mu na twarzy na czole i myśli on.
"אמת", czyli po hebrajsku, "prawda".
On się wtedy włącza.
Rabin mówi, ty mi tutaj posprzątaj albo zrób mi lekcję.
Bo kto właściwie teraz lekcje robi, ja sobie wolę tam na czacie
czy tam na Facebooku ze znajomymi pogadać?
Ty mi zrób lekcje i żeby wszystko było buongiorno, żebym ja mógł
do szkoły pójść na czysto.
Ten golem to wszystko robi, ale w pewnym momencie, bo golem
z każdą czynnością zaczyna
robić się coraz większy, coraz silniejszy, coraz bardziej
niebezpieczny. Rabin mówi "O,
nie buongiorno. Tak nie może być, bo tymi zaraz zrobisz krzywdę.
Się poruszysz, uderzysz w lodówkę się wywali. Co ja będę jadł?
Nie da rady." Chciał mu to wymazać, pierwszą literę "א" z
czoła. Żeby go wyłączyć, dlatego że jak mamy słowo
"אמת" to jest "prawda", ale jak wymarzemy pierwszą literę "ת" to
mamy "אמ" czyli "śmierć", "martwy" po hebrajsku. On chciał mu to wymazać
ale ten golem wiecie on taki duży się zrobił.
Nie, że 40kg+ tylko 40cm+
i rabin nie mógł sięgnąć i
się tak zastanawia jak tutaj go opracować żeby to wszystko poszło
dobrze i mówi: "Wiesz golem...
zawiąż mi sznurówki".
Myślał sobie rabin tak, że on się schyli a on mu wtedy tą literkę
szybko wymażę
i go wyłączy, "off" zrobi.
Rzeczywiście, tak zrobił.
I co się stało? Wtedy... ponieważ golem był w pozycji takiej,
przechylonej to jak wieżowiec... Pach!
I runął na naszego rabina i nie ma rabina. Innymi słowy
nasza zachodnioeuropejska kultura mówi o tym, że akt kreacji,
akt stworzenia, akt nieśmiertelności, nadania wiecznego życia
jest domeną Boga, tylko Bóg może być nieśmiertelny, tylko Bóg
może ewentualnie stworzyć, spowodować, że ktoś będzie nieśmiertelny,
tylko Bóg może dać wieczne włosy, wieczną młodość, ale
człowiek tak nie może kreować.
Może o tym marzyć, może iść do drogerii, sobie kupić krem.
Ale nie da rady. To marzenie o nieśmiertelności
o takim wiecznym funkcjonowaniu, rozwiązywaniu różnych
naszych problemów.
To jest coś, co tutaj Eleazar z Wormacji o czym pisze, to jest
coś, co jest domeną między innymi golema. Golem jest tą istotą, która
może wszystko zrobić dla nas jest ulepiona z gliny.
Człowiek może mu rozkazywać, ale człowiek tak naprawdę sam
chciałby być takim golemem.
Sam chciałby być nieśmiertelny i
żywy wiecznie.
Najlepiej jeszcze wiecznie młody z włosami.
Ta tradycja, kiedy ona się zaczęła? Do końca, nie wiemy.
Wiecie on jest z XIII w. ten Eleazar, ale w rzeczywistości
te ślady już sięgają Mezopotamii, czyli to jest drugie,
trzecie, tysiąclecie przed naszą erą.
Możemy o tym stwierdzić dlatego, że mamy źródła historyczne,
czyli teksty, w których możemy to przeczytać. Sztuczna
inteligencja widziana w tym kontekście jest niczym innym,
jak właśnie poszukiwaniem takiego golema, który będzie
mógł dla nas robić wszystko, ale tak naprawdę też
nie chodzi o samego golema, tylko chodzi o to, żebyśmy my byli
takim golemem, czyli kimś, kto nie boi się czasu.
Możesz wszystko zrobić zawsze i wszędzie i który się nie boi
czasu i tych okoliczności, które tym przemianom czasu
towarzyszą.
Innymi słowy, sztuczna inteligencja, której boi się
moje pokolenie, boi się z tego względu, że boi się
utraty pracy i tak dalej.
W rzeczywistości zawiera
pewną obietnicę nieśmiertelności.
To jest kolejna odsłona tego samego mitu o golemie.
Różnica polega na tym, że wy się rodzicie w sytuacji, w której...
jakby to powiedzieć... nawet jest czymś naturalnym.
Sztuczna inteligencja, tak jak młotek czy gwóźdź.
Wy się nauczycie tym posługiwać jak narzędziem, dla mojego
pokolenia jest już to trochę trudne.
Moja mama ma 77 i się nauczyła telefon
obsługiwać, whatsappa, mi wysyła zdjęcia, coś tam na komputerze
pisze,
przepisuje. Jej koleżanki
Tak nie buongiorno ale ona się nauczyła.
Dla was sztuczna inteligencja jest odsłoną tego samego
wydarzenia jak młotek, koło, glina, komputer to
po prostu będzie wasza naturalna rzeczywistość.
Naturalna w tym sensie, że po prostu nie będziecie czuli żadnego lęku.
Nie ma powodu, żeby czuć lęk. To co chciałem wam dzisiaj
przekazać, to chciałem wam odsłonić... Nie wiem czy to było dla was
zjadliwe, czy to było za trudne. Czy to wszystko zrozumieliście?
Tak?
Pani jest bardzo miła.
Jak ja miałem trzynaście lat, też byłem miły.
Nawet jeśli to było skomplikowane, to miało być pewną inspiracją.
Chciałem wam po prostu pokazać, że to co teraz potrząsa całym
światem, wszystkie firmy o tym myślą, boją się tego, szukają swoich
szans, możliwości na przebudowanie swoich biznesów, tak żeby
by na przykład nie wypaść z rynku, albo żeby mieć nadal pracę.
Nie mam powodu się tego lękać, ponieważ to jest cały czas ta sama
historia, z którą ludzkość się spotyka, zmaga od samego
początku.
Ważne jest to, że kiedy ono się dzieje, to żebyście nie siedzieli
tam z tyłu, tylko żebyście usiedli z przodu, żebyście poszli
do przodu. "Buongiorno jestem z Gdańska, ja się nie boję" łup i koniec.
Kto wygrał?
Gdańsk wygrał.
Zawsze wygrywamy.
To miało być taką inspiracją.
Mam nadzieję, że udało mi się to powiedzieć takim trochę pół
potocznym językiem.
Zrozumiale, to są trudne rzeczy.
Wiecie, moi studenci, jak my tam coś czytamy po hebrajsku,
to wiecie, to jest trudne, człowiek się męczy, ale... Można?
Można. Jesteśmy z Gdańska. Bardzo wam serdecznie dziękuję. Teraz
pięć minut przerwy.
Dobrze, za chwilę rozpoczynamy debatę.
Dziękujemy bardzo, nie boimy się przyszłości.
To pewne, natomiast jako historyk, nie wiem, czy mogę się tak łatwo
pogodzić z tym, że nie ma tej przeszłości.
Ale to będziemy jeszcze rozmawiać.
Zapraszam już te osoby, które wezmą udział w naszej debacie.
Dobrze.
Słuchajcie i tak jak zapowiadaliśmy, przechodzimy już płynnie
do naszej debaty.
Za chwilkę oddam głos prowadzącemu debatę Panu Doktorowi Jarosławowi
Markowi Spychale.
Witamy też uczniów troszkę starszych od was, nie tylko klas pierwszych,
ale też uczniów klas starszych szkół ponadpodstawowych, którzy
już ten wybór, którego wy będziecie w tym roku dokonywać, mają
za sobą i myślę, że standardowo rozpoczniemy naszą debatę od
takiego przedstawienia się. Czyli ja puszczę zaraz mikrofon,
bardzo bym was prosił o powiedzenie.
Kim jesteście, jaką szkołę, jaką klasę reprezentujecie?
I gdy już mikrofon dojdzie do pana...
Doktora to rozpoczniemy serię pytań.
Proszę bardzo.
Jestem Weronika, jestem z technikum ekonomiczno-
handlowego w Gdańsku i jestem na profilu technik ekonomista.
Dzień dobry, jestem Kacper, jestem z technikum ekonomiczno
handlowego numer 11 imienia Mariana Seredyńskiego
w Gdańsku.
Dzień dobry.
Jestem Celina i jestem z szóstego Liceum w Gdańsku i reprezentuję
klasę sportową i jestem w drugiej klasie.
Dzień dobry, ja jestem Paweł, ja jestem też właśnie z szóstego
Liceum.
Ja jestem z klasy pierwszej, pierwszej A prawno-humanistyczna.
Dzień dobry, ja jestem Hubert.
Reprezentuję tutaj Technikum Łączności, imienia Obrońców
Poczty Polskiej w Gdańsku.
Jestem na profilu technik informatyk. Jeszcze raz jak miałeś na imię?
Hubert. Cześć, Jestem Oskar i reprezentuje
dzisiaj pierwsze Liceum Ogólnokształcące imienia Mikołaj
Kopernika w Gdańsku i uczęszczam do klasy o profilu matematyczno-
geograficznym.
To już możecie mikrofon trzymać, czyli dobrze wszystko rozumiem.
Weronika, Kacper, Celina, Paweł, Hubert i Oskar dream team.
Słuchajcie, moi drodzy, cel jest taki:
Mamy tutaj jakby dwie strony, ale to nie jest tak, że jedni są
lepsi, drudzy są gorsi.
Tylko wy jesteście już po tym wyborze.
Więc chodzi o to, żeby reszcie pomóc trochę. Czym się kierowaliście
wybierając szkołę? Czy sami na to wpadliście na ten pomysł? Czy
z kimś dyskutowaliście?
Czy ktoś wam podpowiedział, zmusił? Mama powiedziała,
musisz być fryzjerem... Te włosy holender chodzą za mną.
To Weronika...
Ja kierowałam się swoimi umiejętnościami i swoim, jakby hobby
i takimi zainteresowaniami.
Jakie to jest hobby? W sensie, ja bardzo lubię na przykład matematykę i w tym szukałam
No to grubo.
Dziękuję bardzo.
Ja po prostu chciałem w tamtym momencie to robić.
Czyli być ekonomistą.
Kaska, kaska... Interesowało mnie to, posłuchałem się mamy, bo mama mi doradziła
gdzie mam iść i
to tyle.
Ale to chcesz w banku pracować czy...?
Myślałem o studiach, jakieś księgowość, rachunkowość, coś
takiego. Czyli, że liczysz pieniądze te które inni tam...?
Żeby być przy korycie.
Bardzo dziękuję, Celina. Ja kierowałam się trochę
zdaniem mamy trochę też swoimi umiejętnościami, tak jak Weronika,
bo ja też bardzo lubię matematykę.
Lubiłam, lubię.
Ale, to jest szkoła sportowa? Tak, ja jestem teraz w szkole sportowej, bo ja w ogóle
zmieniłam szkołę.
Także to też...
I świat się nie zawalił? Dokładnie to bardzo demonizujemy to zmienianie szkoły,
to zmienianie profili a to wcale, w ogóle nie jest straszne.
Pewnie jakiegoś sprintera poznałaś?
Nie do końca.
Ja kierowałam się rzeczywiście tym, że lubię jakiś przedmiot
i po prostu... to tyle.
A, przepraszam bo chciałbym tylko ten temat pociągnąć.
Jak zmieniałaś szkołę...
powiedziałaś rodzicom, sama się zastanawiałaś, bałaś się, strach
był, lęk? To znaczy, nie było żadnego strachu.
Ja po prostu stwierdziłam, że to zrobię, bo tak czułam, że potrzebuję
zmienić tą szkołę.
Zmienić ten profil i to samo wyszło.
Po prostu wiedziałam, że to będzie dla mnie dobre.
Czyli nie to że tam na pasku w TVP przeczytałaś że trzeba zmienić i inny zawód?
Nie po prostu czułam, że to nie jest do końca dla mnie, to co wybrałam.
To znaczy, profil był dobry, ale nie czułam się dobrze w tym miejscu,
gdzie byłam i stwierdziłam, że zmienię tą szkołę i wszystko
się potoczyło dobrze.
Tak czułam, tak postąpiłam i i teraz jest naprawdę spoko.
No to "i love you". Szaweł, Paweł, przepraszam, ten hebrajski się...
Z hebrajskiego? Tak, ja się kierowałem głównie tak naprawdę
rozszerzeniami, od zawsze pasjonowałem się historią, mam rozszerzoną
historię.
Więc myślę, że tym też się zwarta kierować, ale oczywiście też
profil mnie zachęcił prawno-humanistyczny, fajnie brzmi.
I jest fajny, o szkole nie wiedziałem zbytnio dużo,
ale jest fajnie.
Czyli teraz już rozumiesz że historia to jest sztuka czytania.
Dalej bym się kłócił właśnie jak tutaj. No tak, nie do końca,
nie do końca.
Ja wam ustępuję wy macie dzisiaj
głos... Hubert. Ja jak byłem mały miałem chyba
sześć lat.
To pierwszy raz wtedy ukradłem mamie telefon. Właśnie miałeś kiedyś sześć lat.
Tak, kiedyś miałem, naprawdę. A wyglądasz tak bardzo poważnie.
Trzydzieści kilogramów temu też kiedyś byłem mały.
Yes, i love you.
No właśnie i co wtedy robiłeś?
Pierwszy raz ukradłem wtedy telefon z szafki mamie i zacząłem
się interesować takimi rzeczami.
Zacząłem tam klikać różne rzeczy... Pierwszy raz ukradłeś, potem były następne?
Tak ukradłem, bo potem był jeszcze drugi telefon, który ukradłem
mamie z szafki jeszcze bardziej zaawansowany. Zacząłem
się tym bardzo interesować i potem komputery pierwsze składałem
i takie rzeczy.
Dlatego wybrałem technikum łączności, bo zgadzało się
z moim hobby i zainteresowaniami poszedłem na technika informatyka
i bardzo mi się podoba, naprawdę. Ale wybrałeś
tą szkołę nie dlatego, że taka jest tendencja, że wszyscy chcą
mieć smartfony, komputery, laptopy i tak dalej.
Tylko że to cię interesowało? Tak, po prostu to z czystej mojej pasji
zainteresowań, bo po prostu kocham ten temat.
Naprawdę bardzo się tym interesuje i sprawia mi to przyjemność.
Czyli jak mi się coś tam w iphonie popsuje, to mogę tutaj z tobą...?
Jasne, jak najbardziej.
A powiedz mi jeszcze jedną rzecz...
bo powiedziałeś "ukradłem pierwszy raz", wiesz to tak trochę brzmi obciążająco.
Taki winny, od razu wyrok śmierci i na wieczność za kraty.
Czy dobrze rozumiem, że z takiego drobnego
czegoś, co właściwie mogłoby spotkać się z naganą mamy,
taty. W wyniku coś dobrego? Jak najbardziej.
Myślę, że takie małe rzeczy, taki trochę efekt motyla.
Takie małe rzeczy, mają właśnie bardzo duży wpływ
czasami w naszym życiu. Czyli jak kolegom, koleżankom
coś nie pójdzie nie, że na przykład coś tam wiecie, może wy
coś pożyczycie od kogoś i nie oddacie?
To znaczy, że nie macie się załamywać, tylko że mogą się
przekuć to na coś do pozytywnego.
Uważam, że wszystko da się przekuć na coś pozytywnego.
Kurczę, dobrze mówisz. Dziękuję bardzo, Oskar.
Ja szczerze się kierowałem właśnie, głównie opiniami moich
znajomych.
Polecali mi bardzo daną szkołę. Jaką? Właśnie pierwsze LO. Dobra, czy nie?
Dobra, dobra. Pani prezydent kiwa że dobra. Wszystkie dobre!
Właśnie. Szczerze nie kierowałem się jakoś bardzo zainteresowaniami,
ponieważ moje zainteresowania są bardzo przeróżne.
Jest to, nie wiem, od fizyki właśnie, po działalność społeczną,
czym się zajmuje, więc zainteresowaniem się nie kierowałam,
ale kierowałem się też lokalizacją. Ponieważ, powiem szczerze,
że ja nie byłbym w stanie dojeżdżać do szkoły
godzinę, powyżej dwóch godzin, bo widziałam, że są takie osoby,
które potrafią jeździć po dwie godziny do szkoły.
Ja jestem jednak osobą, która lubi sobie pospać, a
mój ranek nie wygląda tak, że wstaje ubieram się i od razu
wychodzę do szkoły.
Tylko mój poranek jest zawsze bardzo skomplikowaną czynnością.
Oskar jesteś miodem na moje serce. Co ja mam powiedzieć? Ja
muszę rano wstać o 6:14 jadę do Warszawy pociągiem,
potem na samolot znowu dwie godziny, czyli po sześciu
godzinach jestem w pracy i umyć włosy...
Dziękuję bardzo.
Teraz od tej strony w tamtą. Dobra już Oskar
jak jesteś przy mikrofonie to kolejne pytanie.
Słuchajcie, no bo.
Wynika z tego, że różne mieliście motywacje. Oskar, trochę śpioszek.
Ale to jest też "i love you".
To jest też ważne w życiu. Ktoś chce pospać, nie dlatego
że jest leniwy, tylko dlatego, że potrzebuje. To organizm
Mówi, że ja chce trochę pospać, w związku z tym szkoła, która
jest bliżej jest lepsza.
A teraz pytanie jest, jak tej szkoły szukaliście swojej? Czy
wchodziliście na jakąś stronę, czy pytaliście kolegów starszych,
koleżanki?
Jak właściwie wybrać, z czego wybrać?
To ja się właśnie pytałem swoich kolegów i koleżanki
mam paru znajomych, którzy właśnie do mojej szkoły chodzili.
Powiedzieli mi, że "Słuchaj, ta szkoła jest fajna, odnajdziesz
się w niej, mamy debaty, mamy
wszystko, jest bardzo, bardzo fajnie.".
Oczywiście też wchodziłem na strony internetowe szkoły.
Sprawdzałem ile...
jest godzin matmy w danej klasie.
Sprawdzałem wszystkie koła zainteresowań. Szczególnie mi wpadło
do serca koło prawnicze oraz klub debat oksfordzkich.
Co jeszcze mogę dodać?
Prawde. Teraz się trochę zawiesiłem.
Jak ci się przypomni, to możesz potem douzupełnić...
Oczywiście dni otwarte, byłem na dniach otwartych. Byłeś
na dniach otwartych? Tak, byłem na dniach otwartych... I otworzyły ci umysł?
No tworzyły mi umysł.
Zdecydowałem że chcę chodzić do tej szkoły.
Też mi się przyznam tak spodobał sam budynek tej szkoły, sam gmach,
bardzo ładny, bardzo ładne wnętrza.
Dosyć dobre wyposażenie. To są wszystko
czynniki, które wpływają na nasze wybory. Tak, bo w szkole musimy się jednak
czuć dobrze.
Musimy czuć klimat. Czyli nie masz takiej...
przepraszam, takiej brązowej
lamperii do koła w tej szkole? Wiesz, takiej olejną
farbą. Nie. To, tutaj są Panie Dyrektorki.
Tam widzę Panią Annę Listewnik to
proszę zmienić kolory.
Dziękuję, Hubert.
Powtórzę pytanie, słuchajcie. Chodzi mi o to, w jaki sposób
wybierałeś, gdzie szukałeś informacji o szkołach?
Bo poszedłeś do tej określonej szkoły.
Więc skąd wiedziałeś, że ona istnieje?
Wiedziałem o niej głównie w sumie od starszych ludzi, bo
ja okurat całe życie to tak ze starszymi od siebie lubię się zadawać
i przesiadywać i uczę się bardzo też z doświadczenia. Minie ci to, minie ci to...
Ale, już moi nauczyciele
w podstawówce zauważyli we mnie taką, że tak powiem smykałkę
do tych komputerów i tym podobnych, więc już wtedy jakby zaczęli
mnie informować, gdzie mógłbym pójść i po prostu posłuchałem
się, zobaczyłem stronę szkoły, zbadałem temat,
były też dni otwarte.
Akurat ja
niestety w tym pandemicznym okresie, kiedy nie wolno było wychodzić
z domu, więc.
Zobaczyłem na teams'ach te szkoły wirtualne dni otwarte i bardzo
mi się spodobała.
Zgadzała się z moimi oczekiwaniami, też słyszałem...
moja mama ma przyjaciela i syn tego przyjaciela chodzi do tej szkoły,
jest rok starszy ode mnie, więc też coś niecoś się dowiedziałem
od niego.
Jak to wygląda od środka, jakie są te realia, więc naprawdę mi
się spodobało.
Super, a jeszcze tylko powiedz, bo tam powiedziałeś, że w Internecie
szukałeś na teams'ach. To jakaś jest platforma, czy coś?
Wtedy akurat dostałem link do zaproszenia, dlatego że to była
była pandemia, więc każdy jakby
wychowawca wysyłał swoim uczniom tam zainteresowanym daną
szkołą link, żeby dołączyć i zobaczyć. A się zapytam tu Pani Dyrektor
Kryger jest, czy nie jest. Czy my te linki
teraz też wysyłamy, czy nie? Tak?
Wysyłamy zaproszenia do dni otwartych...
Nie, nie. Chodzi mi o to, żeby linki były.
Dziękuję bardzo, Paweł. Tak, ja bezpośrednio właśnie
z profilem miałem związany wybór szkoły.
Zobaczyłem, że jest ten profil po prostu powiedziałem... Historia,
humanistyka? Tak na dniach otwartych nie byłem, ale z
tego co wiem był food truck, więc jakby w tym roku był, to zapraszamy.
Oczywiście można się najeść. Paweł, ale jako humanista
to z czego ty będziesz żył? Powiedz ty mi.
A to jest bardzo dobre pytanie...
Bo Hubert to wiem będzie liczył kasę.
Może zostane właśnie filozofem.
A może będę jak Tales z Miletu tak w beczce żył.
Nie, to Diogenes był.
Ja będę jak Diogenes, będę w beczce sobie...
Mył się będę tutaj w Bałtyku, ale tylko w lato niestety.
Ekologicznie będę żył, z duchem tutaj ruchu zielonego.
Paweł fajnie, jak będziesz chciał być filozofem
tylko martwię się o ciebie. Też tak jak ja do pracy siedem
godzin w tą, siedem godzin w tamtą jeździć. Na to wygląda...
Ale damy radę.
Dziękuję serdecznie. Celina.
Ja to w sumie...
Po prostu zobaczyłam sobie, to znaczy chyba mi nauczycielka
powiedziała po prostu, że "Tam dwudziestka
to dobra szkoła".
Wchodzę sobie na stronę, patrzę dobra profil matematyczny
zapisuje się.
Ja nie byłam na żadnych dniach otwartych.
Ja tak naprawdę w sumie nie wiedziałam, gdzie ja trafię.
Założyłam tylko tą aplikację, gdzie można poznać ludzi i w sumie w
wakacje... Jaką aplikacje?
To chyba się nazywa "eLO!" coś takiego, że można poznać ludzi, z
którymi się później będzie chodziło do klasy.
I stwierdziłam, dobra, będę tam chodzić.
Ja w tamtym momencie tak naprawdę myślałam tylko o tym, żeby
pójść na trening, wrócić do domu i to tyle. Ja specjalnie się
nie przejmowałam
tym wyborem szkoły. Przepraszam... Wy
kojarzycie jaka to jest ta aplikacja?
Nie? Możesz powiedzieć coś więcej? Bo może będą chcieli się...
Na tą aplikację chyba trafiłam przez to, że nam pani coś
o tym mówiła. Ale to się nazywa "eLO!" tak mi się wydaje i
tam trzeba to zainstalować i później z tego co pamiętam,
to tam trzeba było wpisać jakieś dane i po prostu jak się już dostało
do jakiejś tam szkoły, to ta aplikacja właśnie pokazywała do
jakiej się szkoły dostało i z jakimi osobami się do klasy będzie
chodzić. Dzięki temu można było na przykład się spotkać
z tymi osobami, już w wakacje. Czyli można było się jeszcze ewentualnie
rozmyślić.
A do szkoły do której
teraz chodzę.
Miałam ją na ostatnim wyborze, bo wtedy nie było tej nieograniczonej
ilości.
Ja znałam tą szkołę, znałam tych ludzi, dlatego że już
trenowałam, więc znam tych ludzi, którzy tam chodzą, dyrektorów,
wicedyrektor jest trenerem. Patrzę,
boże... profil biologiczno chemiczno, jakiś tam angielski mówię:
"Nie, ja nie chcę tam iść dam to na ostatni wybór na wszelki wypadek.".
Tak się złożyło, że trafiłam na tą biologię i w sumie nadal nie
wiem, co tam robię, ale...
Bo ja nie lubię bardzo biologii generalnie, ale są super nauczyciele
także to też nie przeszkadza zbytnio.
Nie zamierzam zdawać matury z biologii i mimo że jestem na tym
profilu, to daje mi to jakieś tam możliwości że...
Zdasz egzamin maturalny z biegu przez płotki. Maturę będę zdawać z matematyki,
ale daje mi to możliwość, że jednak gdyby mi się coś odwidziało,
to mogę zdawać tą biologię, ale mimo że chodzę na ten profil
to nie muszę wcale tego jakoś mega lubić a mimo to dobrze się czuję
w tej klasie.
A jeszcze tylko do jednej rzeczy się odniosę, o
której wspomniałaś
na początku. Powiedziałaś, że nauczycielka ci podpowiedziała.
Tak, moja wychowawczyni, ona mnie tam zauważyła już gdzieś w podstawówce,
że właśnie dobrze się uczę i w ogóle i powiedziała, że tutaj masz
parę dobrych szkół, to możesz sobie popatrzeć na strony internetowe
sobie podchodzić to też w sumie bardzo dużo zmienia, jak się
właśnie poczyta tam trochę o tych różnych szkołach, jakie są
profile i w ogóle.
Czyli to nie jest tak że nauczyciel to jest wapniak że się nie zna na życiu, że nic nie wie, tylko że można pogadać, coś
się dowiedzieć.
To jest mega sprawa, że potrafimy się dogadywać z nauczycielami,
bo nauczyciele jednak dużo wiedzą o tym całym systemie i tak
dalej. Także naprawdę polecam rozmawiać z nauczycielami.
To jest bardzo pomocne.
To fajnie wiesz, bo na przykład do mnie studenci...
ostatnio podeszli tak jak wiecie, myślę, że coś im tam poradzę,
coś się zapytają o hebrajski, grekę czy coś. Oni do mnie podeszli
"Panie Doktorze, my Panu pomożemy z tymi książkami.".
Ocenili mnie, że się nie nadaje do niczego innego.
Więc bardzo dobrze że to mówisz, czyli śmiało do nauczycieli rozmawiać,
dyskutować. Tak, to jest bardzo ważne, żeby nawet jak już będziecie
już w tym liceum, żeby dogadywać się z nauczycielami, bo jeśli
mamy dobre relacje z nauczycielami, to oni też będą starali
się nam pomóc. Tak jak ja
na przykład jestem w klasie sportowej i nie mam bardzo jakoś
dużo czasu na naukę i tak dalej.
To zamiast iść dzień wcześniej przed zawodami, że ja jutro nie
będę, to idę tydzień wcześniej i mówię, że wtedy będzie
sprawdzian, ja go nie będę mogła napisać, czy mogę to przełożyć.
To jest bardzo ważne, żeby umieć się dogadać.
Czyli nauczyciel, twój przyjaciel? Tak dokładnie. I love you.
Bardzo dziękuję, Kacper.
Ja się wybierałem po mamie, taką ambicję miałem, żeby pójść
po mamie w ten zawód, moja mama kończyła tą samą szkołę...
A gdzie pracuje twoja mama jeśli mogę zapytać?
Jest prezesem banku czy...?
W DCT (Deepwater Container Terminal) na porcie to jest chyba teren Baltic Hub coś takiego...
i założyłem się kiedyś z mamą o pięć tysięcy że będę miał wyższy...
po prostu ona ma magistra, że ja będę miał profesora.
Czyli że będziesz doktorem? A że będę doktorem o, tak.
To ci powiem, respekt jak to mówią... Nie wiem czy nie przeszło mi.
mi ale...
Ale to jeszcze dużo, dużo, dużo pracy przed tobą.
Ta szkoła, nie żałuję, jestem tutaj, fajnie, fajnie się w niej czuje.
Czy jakieś strony oglądałeś? Czy z kimś rozmawiałeś
z poza mamą? Bo rozumiem, że mama tutaj takim ważnym impulsem była.
Ale czy poza mamą? Na moim osiedlu też parę osób ukończyło
tą szkołę i też się tam pytałem
sąsiadki mojej starszej. Nie to że sami gangsterzy?
Nie, nie.
Nie osiedlowi gangsterzy, oni by nie skończyli szkoły tej.
Po prostu tak wyszło.
Bardzo dobrze
Kacper jest, jak jest.
Nie chodzi o to, żeby opowiadać, jakieś
takie rzeczy fikcyjne, tylko chodzi o to, żebyście powiedzieli
tak jak było, bo tu nasze koleżanki, koledzy ciut młodsi,
oni po prostu muszą...
Nie wiem, macie pietra? Czy nie macie pietra?
Pan ma pietra, nie?
Żartuję, żartuję.
Żeby dodać odwagi po prostu. Bardzo dziękuję. Weronika.
Informacje na temat mojej szkoły szukałam na różnych stronach
i z mojej podstawówki.
Pani pedagog też udostępniała nam różne materiały.
Które po prostu...
A jakie materiały? Miała jakby całą taką teczkę wielką i tam były odnośnie każdej
szkoły, nawet jakby... miałam w wyborze szkołę w Gdyni. Też technikum
ekonomiczne. Ale, nie zdradziłaś Gdańska? Nie, bo jednak bliżej tutaj
w Gdańsku.
Możesz powiedzieć głośno, Celina?
Ja z tego co pamiętam, to był taki jakby katalog szkół wszystkich
ze wszystkimi profilami i tak dalej w takiej tabelce i ja to gdzieś
szukałam w internecie, bo mi to pani na godzinie wychowawczej
pokazała i później sama to szukałam.
Wiecie o czym Celina mówi? Macie coś takiego?
Ja nie wiem czy to w tym roku też jest, ale wtedy było i może
jest gdzieś dostępne?
Ja tego teraz nie wiem.
Pani Magdo i mamy taki katalog? Tak?
Tak, przewodnik po szkołach średnich dostępny jest zarówno na stronie gdańsk.pl ale też na stronie edu.gdansk.pl. Ja będę też przewodnik rozsyłała...
do wszystkich szkół podstawowych...
A jak nie dostaniecie, to do Pani Magdy maila. "Pani Magdo, no jak
no było obiecane i gdzie jest" To było fajne dlatego że tam
był przegląd jakby taki bardzo przejrzysty każdej szkoły jaki
profil, co gdzie. Tam z tego co pamiętam to nawet chyba była taka
mapka jakby. Więc tam było wszystko w takiej pigułce, że nie trzeba
było szukać po dziesięciu stronach internetowych gdzie jaka
szkoła, gdzie to, jaka ulica tylko było wszystko w takim
katalogu jakby.
Słuchajcie, czy wybierając szkołę czy szukając tej szkoły,
mieliście jakieś takie trudności, jakieś problemy, które
tą jakby utrudniały, wybór tej szkoły. Jakieś zdobycie informacji
było jakoś niemożliwe?
Czy te informacje były niejasne? Czy jakieś takie rzeczy się
pojawiły, które jakby już dzisiaj wszystko rozumiecie?
Już wiecie, jak sobie z tym poradzić? Ale moglibyście na przykład
innym powiedzieć, jak sobie z tymi kłopotami poradzić.
Zacznijmy od Weroniki, co?
Ja nie miałam żadnych problemów z szukaniem informacji, ani
nic takiego, jedynie żeby określić swoje, jakby umiejętności
i...
co chce robić. Weronika, mówisz super, jak moja przyszła żona, mogę poczekać
na ciebie nieco. Jak nie masz problemów, to super.
Dziękuję bardzo, Kacper.
Ja też nie miałem problemów ze znalezieniem informacji.
Mam żone i męża!
Ale myślałem trochę nad tym, czy dobrą szkołę wybieram, ale nie
ma co się stresować, bo jak coś to można zawsze zmienić.
Czyli to nie jest koniec świata? To nie jest problemem
żadnym nie stresujcie się, jak nie wiecie co wybrać, też się
nie stresujcie, trzeba iść za swoim śladem, trzeba iść
za głosem serca, za głosem rozsądku.
Bo tak się akurat składa, że wasza raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć. Że wasza szóstka
to tak poszła w tym kierunku co chciała iść. Nie że tam...
Za sercem.
"I love you" jest najważniejsze w życiu.
Nie że shake, tylko "I love you".
Bardzo dziękuję, a Celina jeszcze. Ja żadnych trudności ze znalezieniem
jakiejś tam informacji o szkole nie miałam.
Jedyne, z czym miałam trudność, to z ogarnięciem tej strony,
gdzie się wpisuje te wszystkie o sobie
informacje, tam gdzie się wpisuje to świadectwo, osiągnięcia...
Tylko z tym miałam problem, bo to było dla mnie strasznie nie
przejrzyste wtedy i pamiętam, że nie mogłam się dowiedzieć
czy ja mogę wpisać wszystkie swoje osiągnięcia tam akurat
wtedy z zawodów, ale to też jakieś tam pewnie są z jakiś olimpiad
i tak dalej. Nie mogłam się dowiedzieć, czy ja mogę wpisać
wszystkie, czy mogę tylko te wybrane najważniejsze?
Wpisałam nie wszystkie i przez to miałam trochę mniej punktów,
ale i tak miałam dużo, ale wpisałam nie wszystkie, a okazało
się, że można było wszystkie wpisać.
Także chciałabym wam powiedzieć, że jeśli macie jakieś osiągnięcia,
nawet jeśli to były jakieś zawody taneczne w przedszkolu, to
możecie to wpisać. Wszystko możecie wpisać!
Czyli jak ktoś pożyczył od mamy telefon bez pytania i nie oddał, to też może wpisać.
Jeśli coś nie będzie uznane, to po prostu nie będzie
uznane a może się okazać, że coś po prostu będzie uznane, nawet
jeśli to nie miało dla was jakiegoś większego osobistego znaczenia.
To co celina mówi jest bardzo ważne
Moi Drodzy. Bo bardzo często jest tak, że my się czegoś obawiamy,
jak na nas ktoś spojrzy, jak nas oceni.
W związku z tym z obawy czegoś nie robimy lub nie mówimy, a potem
się okazuje.
"A jednak mogliśmy powiedzieć". Powiem wam tak lepiej żałować,
że się to powiedziało, czy zrobiło niż żałować, że się tego nie
zrobiło.
Tak szczerze przyznam, że tam można nawet wpisać tak
przysłowiowo zawody o złote kalesony i może to nawet zostać uznane.
Jak pan dyrektor szkoły, czy pani dyrektor nie uzna tego że na przykład, biegam na sto metrów
poniżej jedenastu, że to nie jest osiągnięcie.
To niech sam przebiegnie.
Ja wtedy, nie wpisałam wszystkich i w sumie to żałuję ale
naprawdę zrobiliście coś,
osiągnęliście, wpisujcie tam, a jeśli nie wiecie czy możecie
wpisać i nadal się cykacie, że wpiszecie i coś tam się pokaże
jakiś napis na stronie na czerwono to po prostu pójdźcie do
wychowawcy i się zapytajcie: "Czy ja mogę to wpisać? Czy to mi daje
jakieś tam punkty?", i walka o te punkty zwłaszcza teraz że idziecie
z tym podwójnym rocznikiem tak i będzie was dużo, to naprawdę
jeden punkt może zmienić wszystko jeśli chcecie się dostać
do naprawdę jakiś
dobrej szkoły z dużym progiem punktowym, to te punkty się przydają.
Więc warto wpisywać jakiś tam wolontariat, zbieranie czegoś
tam, jakieś zawody o coś tam. Naprawdę, opłaca się.
To jest cenna rada.
Bardzo dziękuję.
Paweł. Tak, ja nie miałem trudności jakby w dobie internetu takich
trudności
myślę, że sami sobie je stwarzamy, choć największą trudnością
dla was może być zaniesienie papierów do szkoły, to tak demonicznie
brzmi zaniesienie dokumentów.
Normalnie jakbyśmy jakąś sprawę w urzędzie mieli, ale
to tak nie jest.
Po prostu idziecie, dajecie papiery, mówicie, chciałbym tutaj
być, chciałbym być w waszej szkole i tyle.
Czyli nie że idę po wyrok skazujący, tylko że po prostu idę załatwić formalność. Dokładnie
A dużo tych papierów musiałeś zanieść tam?
Nie pamiętam, ale to na pewno...
A pokwitowanie dostałeś, że oddałeś?
Tak, tak. Wiesz, w mojej podstawówce jak przeszedłem z podstawówki
do liceum, zgubili moje papiery.
Do tej pory ich nie znaleźli.
Nie wiem, nie pamiętam, nie powiem teraz.
Ale tak właśnie jak Celina powiedziała, wpisujcie takie rzeczy
niech będzie dużo tych dokumentów. Niech nie mają co czytać
w sekretariatach.
Jeszcze chcesz dodać coś?
Daj jescze Celinie głos.
O, Jezus... zapomniałam teraz.
Zdarza się... Mi to się zdarza
nawet bardzo często. Chciałam bardzo dużo rzeczy powiedzieć...
Dobra to później powiem. Dobra. To, Hubert.
Trudność
miałem jedną, bardzo ważną, a mianowicie trzeba czytać ze zrozumieniem
to jest podstawowa umiejętność, która przydaje się, ale
że ja akurat mam z tym problem a
mama nie chciała pomóc za to, że ukradłem jej telefon to
musiałem poprosić tate.
Tak naprawdę to żadnych trudności nie miałem, bo wszystko
było wystarczająco przejrzyste i jeśli ktoś po prostu przeczyta
wszystko, co trzeba, bo tam wszystko jest napisane, to nie będziesz
miał żadnych absolutnie trudności.
To ja wam powiem, to jest nasza niestety cecha, a właściwie
wada narodowa. Bo różnica między Polakiem a Niemcem polega
na tym, że Polak kupił maszynę do prania.
To jak się mówi... pralkę i zepsuje a potem czyta instrukcję.
Niemiec najpierw przeczyta instrukcję, a potem włoży pranie.
Więc to co mówisz jest bardzo, bardzo ważne, żeby przeczytać.
Instrukcje są dla słabych. To mi zepsułeś. Żartuje oczywiście, ale wracając
jeszcze do poprzedniego komentarza na temat
tego że lepiej coś powiedzieć, potem najwyżej żałować, to faktycznie
doświadczony trochę życiem
mogę powiedzieć, że zdecydowanie lepiej jest czegoś żałować
dopiero już po fakcie niż czegoś nie zrobić, bo po prostu będziemy
sobie pluć w brodę
że: "Kurczę, miałem okazję, mogłem spróbować" ale jednak lepiej
jest, jak się już spróbuje, dlatego, że: "Okej, próbowałem,
zrobiłem co mogłem, nic więcej nie mogłem". To jest tak samo jak...
Przepraszam Hubert że ci wchodzę w słowa. To jest tak
samo jak z randką.
Podoba się wam Basia, to musicie iść, powiedzieć Basia ty jesteś
super dziewczyna bądź moją dziewczyną.
Najwyżej dostaniecie czarnego kosza, nie?
I nie wyjdzie.
Filip ty jesteś super chłopak, mogę być twoim chłopakiem albo
tam czy możemy być razem?
Trzeba powiedzieć najwyżej nie wyjdzie.
Tak samo jest z szukaniem pracy.
Najwyżej nie wyjdzie, no świat się nie zawali.
Ile już ktoś dostał w życiu kosza, ile ktoś nie dostał pracy,
do ilu się szkół ludzie nie dostali. Żyją? Żyją. Może nie wszyscy,
ale część tak. Hubert dziękuję ci za te słowa. Oskar. No dobra,
no to ja myślę, że nie będę się jakoś bardzo powtarzał, ja też
nie miałem jakiś większych problemów z systemem. Mów prawdę. Tak, był przejrzysty,
ale oczywiście ten proces
był szczerze bardzo złożony i bardzo długi, ponieważ tak naprawdę
tam od wyboru tych szkół do momentu, kiedy złożyłem w niej ostatnie
papiery...
Ile to jest?
To było chyba od maja do... W sierpniu składałem ostatnie papiery.
Tych papierów było...
Mimo że złożyłeś w sierpniu to cię przyjęli?
Tak przyjęli mnie.
Do pierwszej na szczęście.
Tych papierów było całkiem sporo
Ja się przyznam z bólem, że dzisiaj dostarczyłem
ostatni z tych papierów. Bo się okazało, że zapomniał dostarczyć
braku zgody na zajęcia z wychowania do życia w rodzinie.
Mój zawodnik. Tak, ale ogólnie...
Właśnie, tutaj ważne jest myślę czytanie instrukcji i myślę
że też warto walczyć o te punkty, bo tak naprawdę jeśli
będziesz miał ten jeden punkt mniej, to możesz się nie
dostać do marzeń wymarzonej szkoły. Więc nie oszukujmy się,
ja przynajmniej miałam taką jedną główną szkołę, na
którą byłem nastawiony. Jakbym się do niej nie dostał, to chyba
byłbym załamany.
Nie poznałbym swoich obecnych znajomych i byłoby ogólnie
lipnie. Dlatego walczcie. A dziewczynę tam jakąś masz, czy nie?
Czy chłopaka? Nie, jeszcze nie. Ale to wszystko przed tobą
jak są dobrzy znajomi, to na pewno kogoś poznasz.
Walczcie o te punkty.
Tak naprawdę też wykorzystajcie to, że teraz możecie dać
więcej szkół w tym systemie niż pięć.
Dajcie minimum te pięć, właśnie dajcie trochę więcej, ponieważ
jak się nie dostaniecie do żadnej szkoły, to tak naprawdę
wakacje z góry stają się...
żeby tutaj brzydko nie powiedzieć... To te wakacje nie są udane
Moi Drodzy,
jesteście już zmęczeni, ale jeszcze takie jedno
pytanie chciałbym zadać. Dacie radę jeszcze jedno pytanie.
Nie?
Jakaś krótka rada, pomoc dla koleżanek, kolegów?
Krótka rada...
Myślę, że przede wszystkim kierujcie się swoimi ambicjami
nie kierujcie się tym, ile zarobisz
jako lekarz, ile właśnie jako filozof.
Ja zarabiam w sumie nie najgorzej. Tak kierujcie się zainteresowaniami,
bo mówi się, że człowiek pracujący w zawodzie
który lubi tak naprawdę nie przepracował ani jednego dnia.
I tutaj też chciałbym dać Radę do rodziców.
My mamy nadzieję, że jacy się rodzice to oglądają.
Nie podcinaj się dzieciom skrzydeł, dawajcie im wolną rękę.
Nie mówcie im, że mają być lekarzami czy jakimiś prawnikami
i tak dalej, ponieważ takie dziecko po prostu będzie nieszczęśliwe,
nie będzie sobie radziło w takiej szkole.
Pozwalajcie swojemu dziecku się realizować, będziecie mieli
z nim wtedy dobre relacje i wszystko tak naprawdę wtedy
będzie okej.
Walczcie o swoje.
Zaniemówiłem.
Ja co mogę poradzić, to przede wszystkim nauczyć się czytać
ze zrozumieniem
Bo też była sytuacja na przykład w szkole dwóch uczniów, nie
przeczytali ze zrozumieniem przeciwwskazania mieli, a mianowicie
no jak się jest informatykiem czy automatykiem to warto
jednak rozróżniać kolory kabelków, kolorów nie rozróżniali
Zwłaszcza jak się jest saperem.
Wtedy to już w ogóle. To jest zawód przyszłości w Polsce.
A tak to jeśli mogę wam coś radzić, to na pewno radzę.
Jeżeli nie wiecie co chcecie robić...
najważniejsze jest to, żebyście wybrali to, co najbardziej
lubicie, jeśli nie wiecie, co naprawdę najbardziej lubicie,
to podejdźcie od drugiej strony i nie róbcie tego, czego nie lubicie
tak jak ktoś nie lubi na przykład matematyki czy fizyki,
bo po prostu nie lubi. Mądre te dzieciaki tak patrzę tu na
Panie nauczycielki.
Kurczę no.
To nie radzę wybierać profilu mat-fiz. Super Hubert, dziękuję
bardzo.
Paweł, no to z mojej rady to powiem wam tak: Tak naprawdę
nigdy nie wiecie, czy coś będzie waszym błogosławieństwem
czy zmorą. Nie wiecie czy w szkole poznacie fajnych ludzi czy
nie, ale z drugiej strony możecie na przykład na jakieś fajne
wyjazdy jechać w szkole możecie pójść na jakieś fajne projekty,
jak są w szkole?
Słuchajcie to jest "Let it be", po prostu niech będzie.
Jak coś się stanie
to ma się stać. Jeszcze po angielsku szprycha...
Ja bym wam chciała powiedzieć, to taka rada ode mnie
i chyba dla mnie najważniejsza. Żeby mi to wtedy ktoś powiedział,
żeby nie bać się zmienić szkoły jeśli coś wam nie będzie pasować,
bo to wy najlepiej czujecie i nikt za was tego nie zrobi.
Nikt wam tego nie powie wprost, bo nikt nie wie co w was siedzi
i po prostu chcecie zmienić szkołę,
nie chcecie jej zmieniać, zróbcie to. Po prostu idźcie za tym
co wy lubicie co chcecie robić
i jeszcze jedno, nigdy nie wiecie, co będziecie robić w przyszłości,
bo możecie lubić matematykę a stać się panią od polskiego kiedyś.
Moja Pani od polskiego chodziła na profil matematyczno-
fizyczny, a teraz uczy mnie polskiego. Także...
Mamy tego samego nauczyciela. Pani Bożena, tak, pozdrawiamy Panią Bożenę. Jeśli pani to kiedyś
zobaczy.
Dajcie, dajcie sobie żyć i róbcie to co lubicie, bo to jest najważniejsze.
W ogóle zauważyłem że masz takie same buty jak ja.
Tak, takie same. To napewno mówi dobrze.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo. Kacper. Nie stresujcie się, życzę wam powodzenia
trafcie tam gdzie chcecie i pamiętajcie, że lekcje zawsze
kończy nauczyciela, a nie dzwonek. Dzięki bardzo.
Dziękuję. proszę bardzo, Weronika. Ja mam taką małą radę, żebyście
tak jak Kacper nie stresowali się tym, jeśli się gdzieś
nie dostaniecie, gdzie chcecie, bo zawsze może być potem opcja,
że możecie zmienić tą szkołę.
Powodzenia. Słuchajcie, bardzo wam serdecznie dziękuję
i olbrzymie brawa dla Weroniki, Kacpra, Celiny, Pawła, Huberta,
i Oskara.
Forza nei compagni. Niech moc będzie z wami.
Dziękuję bardzo.
Chyba, że macie jakieś pytania? Ale, to już możecie indywidualnie.