Kusiło mnie zawsze, żeby otworzyć widok nocny.
Pamiętam w zeszłym roku robiliśmy widok Tomasza
pod górą Pachołek, bardzo piękny widok na Stary Rynek Oliwski
i pracowaliśmy do nocy, bo to było zimą. Widok był fajniejszy niż nawet
w ciągu dnia. Ten ten widok też jest piękny w nocy, więc chciałem
pokazać widok nocny, ale również ze względu na bardzo specjalny
spektakl, który z kolei jest inspirowany imieniem patronek
- pani Olgi, Ewy i Ireny Totwen, nieżyjących już,
które założyły Teatr Łątek w Wilnie, jeszcze w okresie
międzywojennym. Potem przybyły tutaj do Gdańska.
Jakaż jest lepsza pora niż ta właśnie wieczorem? Ta magia przedstawienia!
Serdeczne podziękowania składam Adamowi Gromadzkiemu,
z którym miałam honor i przyjemność właśnie występować,
być tutaj z wami. Dziękuję Adamowi Gromadzkiemu autorowi
idei nadania temu to widokowi imienia Totwenek.
Moja rodzina z rodziną Jana Sztaudyngera
już od lat czterdziestych jest w przyjaźni.
Jan Sztaudynger znany Państwu poeta, fraszkopisarz,
wielki, wybitny znawca teatru lalek, także tłumacz, będąc
w Gdańsku w latach pięćdziesiątych napisał spontanicznie
na kartce wydania akurat swoich fraszek z ilustracjami
Mai Berezowskiej, może pamiętacie Państwo, napisał fraszkę
o Teatrze Łątek: "Wileński Teatr Łątek,
w Gdańsku miał koniec, a w Wilnie początek. Trzeba by go
wskrzesić jeszcze w Gdańsku Wrzeszczu. Słuchajcie! Ja wrzeszczę!".