Witam państwa radnych. Jeśli chodzi o listę obecności,
to ona zaraz będzie gdzieś tutaj krążyć, żeby państwo mogli
się podpisać. Na początku mamy jedno głosowanie, bo wpłynął
wniosek klubu radnych Koalicji Obywatelskiej oraz Wszystko
dla Gdańska o włączenie do porządku obrad projektu apelu
w sprawie zatrzymania destrukcji polskiego systemu edukacji.
I z przyczyn technicznych, ponieważ głosowanie nie jest
możliwe w systemie, z którego zwykle korzystamy, głosowania
na dzisiejszej sesji będą się odbywały w sposób tradycyjny.
To znaczy ja będę wyczytywać każdego z państwa w każdym
z punktów, które będą głosowane i prosić o państwa głos:
czy państwo są za przeciw, czy się wstrzymują. To zostanie
wszystko oczywiście imiennie spisane i zaprotokołowane.
Porządek obrad państwo radni otrzymali. Tak jak mówiłam,
jest wniosek o zmianę tego porządku i to będzie wniosek,
który będziemy teraz głosować. Zatem, kto z państwa
jest za zmianą porządku obrad i wprowadzeniu do porządku
obrad projektu apelu w sprawie zatrzymania destrukcji
polskiego systemu edukacji. Jeśli państwo się zdecydują
go wprowadzić, będzie w punkcie 2a. I teraz będę po kolei
wyczytywała państwa radnych i prosiła informacje, jak
głosujecie. Pan radny Łukasz Bejm.
Nieobecny. Pani radna Kamila Błaszczyk. Za. Pan radny Wojciech
Błaszkowski. Za. Pani Katarzyna Czerniewska. Za. Pani Beata
Dunajewska. Za. Pan Piotr Dzik. Za. Pan Piotr Gierszewski.
Przeciw. Pani Anna Golędzinowska. Za. Pan Michał Hajduk. Za
Pan Henryk Hałas. Przeciw. Pani Barbara Imianowska. P
Beata Jankowiak. Za. Waldemar Jaroszewicz. Przeciw. Krystian
Kłos. Za. Kazimierz Koralewski. Przeciw. Andrzej Kowalczys.
(Jestem za.)
Alicja Krasula. (...) Emilia Lodzińska. Za.
Przemysław Majewski. Przeciw. Przemysław Malak. Przeciw. Bogdan
Oleszek. Za. Agnieszka Owczarczak za. Jan Perucki. Za
Romuald Plewa. Przeciw. Karol Rabenda. Przeciw. Przemysław Ryś. Za.
Mateusz Skarbek. Nie ma. Andrzej Skiba. Przeciw.
Andrzej Stelmasiewicz. Za. Elżbieta Strzelczyk. Przeciw.
Cezary Śpiewak-Dowbór. Za. Lech Wałęsa. Nie ma Teresa
Wasilewska. Za. Karol Ważny. Za.
Zanim jeszcze ogłoszę wyniki głosowania, muszę zapytać
wnioskodawcy, czy wyraża zgodę na taką zmianę porządku
obrad. Pani prezydent? Tak, wyrażam. Dziękuję bardzo. Dziewiętnaście
głosów za, dwanaście przeciw, zero wstrzymujących. Apel
został wprowadzony do porządku obrad. I teraz przechodzimy
do punktu 2, debata nad wizją Rozwoju Gdańskiej
Edukacji w kontekście projektowanych zmian prawa oświatowego.
Bardzo proszę o zabranie głosu panią prezydent Aleksandrę
Dulkiewicz.
Szanowna Pani Przewodnicząca, wysoka Rado Miasta.
Aktywne obywatelki i obywatele, także aktywne przedstawicielki
związków zawodowych oświatowych. Wszyscy ci, którzy
jesteście zatroskani przyszłością Gdańska, Pomorza
i Polski, bo tak naprawdę o to w edukacji chodzi. Wszyscy
ci z Państwa, którzy śledzicie naszą nadzwyczajną sesję
Rady Miasta, poświęconą właśnie edukacji. Kilka dni temu,
w czwartek, piękne święto, nazwa bardzo szlachetna: Święto
Edukacji Narodowej, bardziej pewnie popularnie nazywane
Dniem Nauczyciela. Myślę, że my jako rodzice wiemy, że
to święto jest, bo wtedy dzieci nie idą najczęściej do szkoły,
a niektóre nie poszły i w czwartek, i w piątek. Ale myślę,
że nie chodzi tylko o to, żeby w okolicy Dnia Edukacji Narodowej
prezydent miasta w imieniu was wszystkich wręczył nagrody
wyróżniającym się nauczycielom. Tak było w piątek w Dworze
artusa w salonie naszego miasta, gdzie odbywają się najważniejsze
uroczystości. Ponad setce wybitnych nauczycieli z różnych
dziedzin edukacji miałam szczęście wręczyć nagrody.
Ale uważałam, że edukacja jest takim obszarem naszego
życia, który dotyka każdego z nas. Dotyka, bo wielu z nas
ma dzieci, jak nie dzieci, to wnuki. Jak nie to, no właśnie,
często nie rozmawiamy o edukacji, ale efekt edukacji,
efekt zmian, efekt chciałoby się powiedzieć reform. No,
co do zasady reforma powinna być na lepsze. Efekt deform
wpływa na nas wszystkich. Wpływa na społeczeństwo, w jakim
żyjemy. Świat, jaki kształtujemy, naszej dzielnicy, mieście,
Polsce i Europie. Dlatego bardzo dziękuję pani przewodniczącej
Agnieszce Owczarczak za zwołanie tej sesji, ale też dziękuję
państwu, którzy zechcieliście przyjść dzisiaj tutaj,
żeby o edukacji rozmawiać. Można oczywiście bić na alarm.
Pewnie to też by było wskazane, ale myślę, że w takim gronie,
najważniejszym gronie, w którym kształtowana jest polityka
miejska, powinniśmy o edukacji rozmawiać. Jak sami wiecie,
ja nigdy tego nie ukrywam, jestem matką nastolatki. W tej
chwili moja córka jest w klasie ósmej, ale jestem też prezydentem
miasta, który za edukację odpowiada, chociażby zatrudnia
dyrektorów szkół, mając wpływ taki, jaki ma, bo samorządy
mają dosyć ograniczony wpływ także w konkursach. Ale jestem
także obywatelką, która z troską myśli o tym, co dalej.
Dlatego dzisiaj do tej rozmowy szanownych państwa zaprosiliśmy,
bo także stoimy w obliczu zmian przygotowanych, ogłoszonych
już publicznie nie tylko, no jeszcze projektowanych, bo
nie przegłosowanych przez polski parlament, ale jak
sami tego doświadczamy, to nie jest dużo roboty. Zmiany
można przegłosować, wnieść jednego dnia, drugiego dnia
przegłosować, trzeciego niemal będą obowiązującym prawem
o ile nie pochyli się nad nimi dłużej wyższa izba parlamentu,
czyli Senat. A dzisiaj na stole mamy projekt zmian. Nie
chcę używać słowa reforma, ale projekt zmian bardziej
szczegółowo o nim będzie też mówiła moja zastępczyni
pani prezydent Monika Chabior. Polska oświata powinna
być miejscem spotkania, wzrastania, towarzyszenia młodym
ludziom w poznawaniu świata, towarzyszenia w wyrabianiu
poglądów, wreszcie tworzenia się relacji społecznych.
Od tego uzależniona jest nasza przyszłość, a dzisiejsze
uczennice i uczniowie, ale także pracownicy szkół, nauczyciele,
pedagodzy, kadra opiekująca się administracją, obsługą
tym, żeby szkoła funkcjonowała. Wreszcie my rodzice.
Przecież tworzymy wspólnotę szkolną. To my od wielu lat
w Gdańsku, także z aktywnym udziałem niektórych z państwa
siedzących dzisiaj na tej sali, tworzymy, chcemy tworzyć,
jesteśmy blisko idei, szkoła, przedszkole i szkoła współpracy.
Bez aktywnego udziału uczniów, nauczycieli i rodziców
to nie będzie możliwe. I dzisiaj, kiedy stoimy w przededniu
zmiany, która z wielkim prawdopodobieństwem zostanie
wdrożona w życie, bo tak jak widzimy różne, nawet
najbardziej niewyobrażalne decyzje w naszej ojczyźnie
w życie są wdrażane. Powinniśmy sobie porozmawiać o tym,
co ona oznacza, co oznacza dla naszego społeczeństwa,
naszej lokalnej gdańskiej wspólnoty i co możemy zrobić,
żeby zminimalizować jej skutki. Zakończyliśmy w
ubiegłym tygodniu Gdański Tydzień Demokracji. Po
raz pierwszy z tak bardzo aktywnym, nie tylko udziałem samych
szkół, ale także rozmowy wokół edukacji, wokół edukacji
obywatelskiej toczonej nie tylko w szkołach, bo to jest
to miejsce, w którym ona na pewno powinna się odbywać. Oczywiście
pewne postawy wynosi się także z domu rodzinnego, ale myślę,
że o obywatelskości, demokracji, aktywności pewnie powinniśmy
dyskutować i namawiać do Ich praktykowania przez całe
życie. We wrześniu ogłosiłam program Gdańskich Lekcji
Obywatelskich. Lekcji obywatelskich, które zostały
przygotowane przez ekspertów, fachowców, przez organizacje
pozarządowe, przez między innymi zrzeszenie Nauczycieli
skupionych w Kreatywnej Pedagogice. Dziękuję obecnej
tutaj pani Agnieszce Tomasik, która właśnie jest
jedną ze współtwórczyń kreatywnej pedagogiki. To nauczyciele,
nie ja, nie moi współpracownicy, ale to nauczyciele przygotowali
profesjonalnie przygotowane scenariusze lekcji. Lekcji
przygotowanych zarówno dla przedszkoli
z odpowiednimi środkami wyrazu. Lekcji przygotowanych
dla szkół podstawowych i wreszcie ponadpodstawowych,
by w kilku scenariuszach mówić o ważnych rzeczach. Ale
mówić to znaczy też uwrażliwić młodych ludzi na to, żeby
zwracali uwagę, jakie są ich prawa, jakie są ich obowiązki.
Co to znaczy być lokalnym patriotą? Co to znaczy być patriotą
tym z biało-czerwoną flagą czy z flagą Unii Europejskiej?
Co to znaczy odpowiedzialnie dokonywać wyborów, podejmować
decyzji? Jakie mogą być ich chociażby skutki ekonomiczne,
bo przecież o tym też często nie mówimy. Co to znaczy aktywnie
korzystać ze swoich praw? To jest kilka tematów lekcji,
oczywiście coś o czym być może nawet za rzadko w tej sali
mówimy, ale coś, co jest zawsze tematem jakiegokolwiek
spotkania z młodymi ludźmi. Kwestie związane z katastrofą
klimatyczną, solidarnością z przyszłymi pokoleniami,
tym, jak będzie wyglądała nasza mała ojczyzna, nasze miasto,
ale też to co się dzieje za progiem naszej ojczyzny, także
w kontekście zmian klimatycznych. O tym wszystkim
chcemy z młodymi ludźmi rozmawiać, dyskutować, namawiać
ich do aktywności. W pilotażu bierze udział kilkadziesiąt
szkół, kilkadziesiąt klas i mam nadzieję, że chociażby
w ten sposób będziemy chcieli towarzyszyć przy tworzeniu
się aktywnego młodego pokolenia ludzi. Ale co do tego
wszystkiego ma miasto, co do tego wszystkiego ma Rada Miasta,
co do tego ma prezydent? To jest nasz obowiązek, który na
nas ciąży. Obowiązek nie lekceważenia przyszłości. Obowiązek
wyposażenia młodych ludzi w narzędzia tak, żeby mogli
brać odpowiedzialność za siebie i za innych. Dlatego uważam,
że jest to sprawa kluczowa. To od zaangażowania, od wykształcenia
kompetencji, od zaspokajania różnych potrzeb, a czasem
też ich wzbudzania, wzbudzania wrażliwości i otwartości
na otaczający świat, zależy to, jak będzie wyglądała nasza
mała i duża ojczyzna. Dlatego zapraszam państwa do rozmowy
i dyskusji. Ale kilka danych chcę państwu podać.
O kasie musi być zawsze, bo w Radzie Miasta też bardzo
często o tym rozmawiamy, czyli pieniądze. Przez ostatnie
pięć lat, w latach 2016-2017
dopłata z budżetu miasta do zadań edukacyjnych, które
powinny być pokrywane subwencją przychodzącą
z rządu centralnego, dopłaciliśmy ponad dwa miliardy
sześćset milionów złotych. To jak się zmieniała kwota
dopłaty pochodzącej z budżetu miasta niech państwu zobrazują
dwie cyfry. W roku 2016 dopłacaliśmy
313 milionów 700 tysięcy złotych
a już w tym roku to ile dokładamy do oświaty wynosi ponad
530 milionów. W skali miasta naszego,
budżet całego miasta to jak sami państwo radni doskonale
wiedzą około czterech miliardów złotych. Wydatki oświatowe
w całości, suma subwencji i suma tego, co dopłacamy bezpośrednio
z budżetu to 1 miliard 148 milionów
złotych. To żebyśmy mieli tylko obraz, obraz sytuacji.
Ale to, o czym też chcę powiedzieć, to zmieniająca się
sytuacja, także demograficzna. W tym roku upubliczniliśmy
siedemset miejsc przedszkolnych. Upubliczniliśmy
czyli czytaj: stawka za przedszkole jest wszędzie taka
sama, w sensie publiczna. Poprawiamy jakość infrastruktury
przez remonty, modernizacje czy chociażby budowę i przebudowę
basenów, boisk, poradni psychologiczno-pedagogicznych.
Jedna z nich ostatnio też zmieniła swoją siedzibę na Gdańsku
Południe. Poradnie psychologiczno-pedagogiczne to pewnie
też temat rzeka. Sami widzimy, jak bardzo w kryzysie zdrowia
psychicznego jest nasza młodzież i jak bardzo także tego
wsparcia potrzebują całe rodziny. Ale też sami widzimy,
jak wiele uczennic i uczniów otrzymuje specjalne zaświadczenia
mówiące o tym, że potrzebują szczególnej troski szczególnej
edukacji, edukacji, która powinna być dla nich zindywidualizowana.
Wreszcie szkoły zawodowe, korzystając także z pieniędzy
pochodzących z Unii Europejskiej, modernizujemy, a właściwie
w wielu wypadkach budujemy zupełnie nowe pracownie
przygotowujące do zawodów, do konkretnych zawodów. Myślę,
że wielu z państwa już miało okazję odwiedzić chociażby
placówki w Nowym Porcie, czy wreszcie tak zwaną "samochodówkę"
przy ulicy Elbląskiej, czy choćby Technikum Łączności,
gdzie widzimy, jak bardzo także ta nauka zawodu się zmienia.
Zmienia się we współpracy także z pracodawcami, z tymi,
którzy są aktywnymi uczestnikami procesu edukacji i
nauki zawodu. Wspieramy dialog na rzecz edukacji. Forum
edukacyjne, które istnieje, liczne konferencje, spotkania.
To właśnie temu ma służyć. Nie tylko namysłowi nad tym, jak
edukacja w Gdańsku ma wyglądać, ale także na dzieleniu
się konkretnymi dobrymi przykładami i dobrymi praktykami.
Wreszcie nauczyciele. Dla mnie to dzisiaj bohaterowie.
I nie chcę używać czy nadużywać słowa bohater, ale myślę,
że wielu z was widziało jak bardzo d Doceniliśmy rolę
nauczyciela wtedy, kiedy szkoła musiała być zamknięta.
Kiedy była to edukacja zdalna. Jak bardzo ciężka to jest
praca. Cieszę się, że w naszym mieście, dzięki chociażby Gdańskiej
Platformie Edukacyjnej pewne trudności udało nam się
przejść łatwiej. Trzeci ważny element szkoły, to rodzice,
którzy bez aktywnego wsparcia uczniów pewnie ten proces
edukacyjny w poprzednim roku szkolnym byłby o wiele trudniejszy.
Wspieramy społeczność szkolną licznymi ofertami właśnie
działań z zakresu ochrony zdrowia psychicznego,
nowoczesnych projektów edukacyjnych, edukacji morskiej,
edukacji związanej ze świadomym odżywianiem, edukacji
związanej z kulturą, edukacji związanej z otwartością.
Wreszcie także pomagamy tym uczniom, dla których język
Polski nie jest pierwszym językiem, a takich uczniów przybywa
w błyskawicznym tempie. Czy się na to zgadzamy, czy nie
zgadzamy, czy nam to pasuje, czy nie pasuje. Ci uczniowie
razem ze swoimi rodzicami w Gdańsku są. Na osiemdziesiąt
tysięcy uczniów ponad dwa tysiące uczniów to ci uczniowie,
dla których język polski nie jest pierwszym językiem.
Czy myślicie, że jest jakiś program ogólnopolski czy rządowy,
który mówi o tym, jak integrować tych uczniów? Jak pomagać
im być integralną częścią naszej gdańskiej wspólnoty
czy polskiej wspólnoty? Myślę, że odpowiedź znacie sami.
Wszystkie te działania, które wykonujemy, czy właśnie
programy twarde, budowa infrastruktury pochodzących
z pieniędzy Unii Europejskiej czy wreszcie działania
tak zwane miękkie, projekty społeczne, edukacyjne służą
poprawie kondycji nie tylko warunków tych fizycznych,
infrastrukturalnych dla naszych gdańskich uczennic
i uczniów, ale także służą temu, żeby byli uczniami bez
kompleksów, dla których Gdańsk, Polska, Europa i świat
będą stały otworem. I kiedy myślimy o tym, co może nas
spotkać, nie strasząc nikogo, musimy zastanowić się,
jak chcemy się przeciwstawić tym złym zmianom. Dzisiaj
bardzo, jeszcze raz dziękuję wszystkim tym państwu, którzy
zechcieli przyjąć otwarte zaproszenie do dyskusji,
do rozmowy. Są z nami zarówno przedstawiciele nauczycieli,
uczniów, rodziców, związków zawodowych, wszystkich
tych, którzy współtworzą naszą szkołę. Tak jak mówiłam
bardzo aktywnie jako samorząd także włączyliśmy się do
kampanii "Wolna szkoła". Kampanii współtworzonej przez
wiele różnych podmiotów działających na rzecz
dobrej edukacji w szkole. Pozwólcie, że na koniec krótki
spot z tej kampanii. Dziękuję bardzo za uwagę.
No jak tam córcia na studiach? Dużo pracy, jutro egzamin.
Ale jest super, jestem totalnie szczęśliwa. Kariera w pierwszej
kolejności, a później może dziecko. Prowadzi to do tragicznych
konsekwencji. Mamo. Jeśli pierwsze dziecko rodzi się
w wieku trzydziestu lat, to ile można tych dzieci urodzić?
To są konsekwencje tłumaczenia kobiecie, że nie musi robić
tego, do czego została przez Pana Boga powołana. Słowa Przemysława Czarnka, ministra
edukacji i nauki z października 2019 roku.
Nie pozwól, żeby tak wyglądała edukacja twojego
dziecka. Wejdź na wolnaszkola.org i działaj.
Panią wiceprezydent Monikę Chabior.
Szanowni Państwo, witam państwa bardzo serdecznie.
Pani przewodnicząca, Wysoka Rado, wszyscy zaproszeni
goście, pani prezydent. Chciałabym przede wszystkim
bardzo podziękować za ten czas, za to zaproszenie. Wydaje
mi się, że to jest niezwykle istotne, żebyśmy o szkole
rozmawiali, dlatego, że atmosfera w naszych szkołach
jest teraz bardzo trudna i nadanie jej takiej rangi kiedy
Rada Miasta się pochyla nad tym zagadnieniem, kiedy radni
i radne zastanawiają się nad tym, wsłuchują się w głosy,
jest naprawdę ważne dla całego środowiska szkolnego,
dla, i też często zaskakujące, mimo tego, że my jako
osoby spotykające się na tej sali często o szkole rozmawiamy,
ale nie często rozmawiamy o tych rzeczach, które ludzi
zaangażowanych w edukację, społeczności szkolne,
bolą, które są dla nich niewygodne. A wydaje mi się, że
ten okres, który za nami, nie tylko pandemia, ale wcześniej
również reforma edukacji i ta reforma edukacji, która
przed nami, są momentem, które naprawdę mogą jeszcze
bardziej pogłębić traumy osób, które uczą nasze dzieci.
A nasze dzieci chcemy, żeby wychowywały się na obywateli,
tak jak powiedziała pani prezydent, silnych, na obywateli
świadomych, na obywateli umiejących współpracować i rozwiązywać
wspólnie problemy. Żeby tak mogło się dziać musimy okazać
głęboki szacunek wszystkim, którzy szkoły tworzą i, którzy
ze szkół korzystają, którzy w szkołach się uczą. Dlatego
chciałabym dzisiaj opowiedzieć kilka słów z jednej strony
o szkole i przedszkole współpracy. Jeszcze raz o kilku
o tych projektach i programach, które realizujemy, ale
także o tym, co zagraża tej wartości, jaką jest
współpraca w projektach, które są przed nami, a także
co zagraża temu już wprowadzonym rozporządzeniu
ministra edukacji. Także w pierwszej kolejności drodzy
państwo proszę zwrócić uwagę na rozdźwięk pomiędzy sposobem
zarządzania edukacją. Przepraszam jakaś lampa. Na poziomie
krajowym, a na poziomie samorządowym. Dla nas najważniejsza
jest rozmowa. Do tej rozmowy zapraszamy wszystkich aktorów.
Choćby w tym roku, mimo pandemii rozpoczęliśmy dużą konferencją,
w której wzięło udział kilkaset osób online z Gdańska,
ale też spoza Gdańska, rodziców, uczniów, nauczycieli,
organizacji pozarządowych, instytucji. Zastanawialiśmy
się, co ze szkołą po pandemii. Co jest najważniejsze. Co
nas boli, co przeżyliśmy. Jak się z tego doświadczenia
uczyć. Bo szkoła ucząca się, tak jak każda organizacja ucząca,
to ogromne wyzwanie i niesamowicie ważne jest, żeby włączać
wszystkich aktorów. W wyniku tego ogromnego spotkania
bez precedensu, bezprecedensowego na skalę Polski powstały
priorytety, powstały wnioski i spotkaliśmy się po raz
kolejny. Tym razem w takim stałym cyklicznym spotkaniu
Gdańskiego Forum Edukacyjnego, które znowu zrzesza
również naukowców, którzy się zajmują kwestią edukacji,
ale także tych aktorów, o których wspomniałam wcześniej,
aby z wszystkich wniosków szkoły po pandemii wybrać te,
które są najważniejsze. Proszę zwrócić uwagę, ile osób
na różnych poziomach było zaangażowane w ten wspólny namysł.
Podkreślam to, ponieważ to, co obserwujemy na poziomie
krajowym, to odejście od paradygmatu konsultacji społecznych
i dialogu, odejście od paradygmatu cCzy zasady opierania
się na danych eksperckich a wejście w zasady jedno osobowego
zarządzania centralnego. W nasze priorytety wydyskutowane
wspólnie, to jak państwo widzą, dobrostan. O tym rozmawialiśmy
na Radzie Miasta. To było dla nas niezwykle ważne. Demokratyzacja,
trochę mówiła o tym już pani prezydent. Zaraz powiem jeszcze
więcej. Równe szanse, postawienie na różnorodność i talenty,
co jest niezwykle ważne. Często podnoszą to też rodzice.
Kompetencje cyfrowe. Chyba nie trzeba nikogo przekonywać,
jak bardzo jest to ważne. I współpraca, czyli łączenie
wszystkich tych aktorów. I co robimy w ramach tych działań?
O tym już trochę powiedziałam, o samym forum.
Pierwsza sprawa, dobrostan. Proszę państwa, zniuansowane
metody pracy. Nie myślenie jedną kategorią dla wszystkich,
nie stawianie ludzi przy jednym planie, przy
jednej tablicy według jednego schematu, ale odwrotnie
swoboda, swoboda, swobodna zabawa, doświadczanie, uczenie
się, wspólne popełnianie błędów, ale poszukiwanie bezpieczeństwa
i samoregulacji, wewnętrznej motywacji. To jest to, na co
postawiła nasza gdańska społeczność. Czy widzą
państwo kontrast? Bo ja tak.
Kolejny wątek, ciało i duch. To było dla nas bardzo ważne.
Proszę zwrócić uwagę. Mamy bardzo wiele i niezwykle istotnych
i ważnych projektów. Zwrócę może uwagę na ten, który odbywa
się już od dawna i jest finansowany i też został wymodelowany
w Gdańsku. To 6-10-14 dla zdrowia,
czyli projekt, w którym dzieci przesiewowo obadamy pod
kątem ich zdrowia. To jest też bezprecedensowe na skalę
polską. Przesiewowe badania wszystkich dzieci w tym wieku,
aby sprawdzić, które z nich potrzebują dodatkowego wsparcia
dla nich, ale też dla całej rodziny. Po to, aby żyć zdrowo,
aby uczyć się. I bardzo precyzyjne naukowe badanie, czy
to przynosi efekty we współpracy z Gdańskim Uniwersytetem
Medycznym. Wszystko do zbadania i sprawdzenia na twardych
dowodach naukowych, proszę państwa. We współpracy, wspólnie
od innowacji do skalowania. Wyjątkowy projekt. Kolejny
przykład, podnosili państwo tutaj kwestie pomocy psychologicznej
dla uczniów, dla nauczycieli. To już przynosili do nas nauczyciele
i dla rodziców po covidzie. Jak to zrobić? I teraz chciałabym
zwrócić uwagę państwa na dwie rzeczy. Jedna, po wysłuchaniu
tego, czego wszyscy aktorzy potrzebują, wdrożyliśmy
to wsparcie. Projekt Jestem jest wdrażany przez Gdański
Ośrodek Pomocy Psychologicznej dla dzieci i młodzieży.
Ale, proszę zwrócić uwagę, nie jest wdrażany przez system
oświatowy. Dlaczego? Dlatego, że bardzo trudno jest,
proszę państwa, zrekrutować specjalistów do szkół. Nie
można, a chcielibyśmy, pamiętam gorące dyskusje na Komisji
Edukacji, zrekrutować psychologów do pracy w szkołach.
Mieć dwóch ani jednego psychologa w szkole, przyjmować
dzieci u psychologa w szkole. Dlaczego jest to niemożliwe?
Dlatego że system zatrudniania, wynagradzania nauczycieli,
ale także pracowników, ale także psychologów i pedagogów
w szkole, jest tak niekonkurencyjny i tak bardzo nie ma na
to pomysłu, w jaki sposób zmniejszyć czy wakaty psychologów
czy wakaty innych nauczycieli i pracowników pedagogicznych,
że musimy to robić w sposób równoległy. I tak je równoległe
funkcjonowanie dobrych projektów samorządowych jest
zasadą współczesnego systemu edukacji. Są działania
centralne i są działania równoległe, prowadzone dlatego,
że są wydyskutowane i pojawiają się potrzeby lokalnej
społeczności. Nie ma dialogu między nami, dlatego mówimy
o kryzysie. Polska edukacja jest naszym wspólnym skarbem.
Jeżeli nie będziemy o niej potrafili rozmawiać, rozjadą
nam się drogi i już nam się rozjeżdżają.
Demokratyzacja. Proszę państwa, jesteśmy demokratami.
Tak dla przypomnienia. I wszyscy zostaliśmy tutaj, znaczy
ja nie, to prawda, według innego systemu zostałam wybrana
do swojej pracy, ale wy jesteście demokratami, wybranymi
w drodze wyborów. Demokracja. Demokracja i przygotowanie
obywateli do pełnienia funkcji odpowiedzialności obywatelskiej,
brania udziału w wyborach, brania od bycia biernymi i aktywnymi
obywatelami. To jest również nasz obowiązek. W Gdańsku
traktujemy to niezwykle serio. Od wielu lat prowadzimy
Tydzień Demokracji, a w tym roku, tak jak powiedziała pani
prezydent, o wiele, na o wiele większą skalę. Przy czym to,
co nam się udało i wydaje mi się, że możemy być z tego niezwykle
dumni, to aż sześćdziesiąt szkół przystąpiło do powszechnych
wyborów samorządów uczniowskich. To wielka skala.
I znowu nasz gdański ważny wkład w to, w jaki sposób demokracja
w szkole może funkcjonować i w jaki sposób przyzwyczajamy
uczniów do tego, że karta wyborcza, że dialog, że spór są
naszą codzienną, demokratyczną praktyką.
Równe szanse, proszę państwa. Tak się składa, że różnorodność
jest wektorem, jest cechą społeczeństwa. Społeczeństwa
są różne, są w nich kobiety, mężczyźni, osoby z różnym doświadczeniem
z doświadczeniem migracyjnym, doświadczeniem zakorzenienia
wielopokoleniowego. Osoby, które przyjechały tu z różnych
krajów, z różnych miast, przyjechały tu ze wsi, osoby o różnym
poziomie sprawności, osoby o różnej tożsamości, osoby,
które wzrastały w różnych domach. Wzrastały w zasobnych
domach, wzrastały w biedniejszych domach. Osoby, które
przeszły różnego rodzaju traumy i takie, które są od dziecka
kochane. Taka jest szkoła. Szkoła jest różnorodna. I myślenie
o tym, w jaki sposób zadbać o równe szanse tych osób, które
mają te różnorodne doświadczenia, tak, aby przychodząc
do szkoły mieli pewność, że nauczyciel lub nauczycielka
wychowawca, wychowawczyni, psycholog, pedagog zrozumieją.
Spojrzą na tą wyjątkowość w sposób fachowy, w sposób ukorzeniony
w wartościach, będą potrafili nawiązać kontakt z otoczeniem,
z rodziną, z rodzicami a czasami z Miejskim Ośrodkiem Pomocy
Rodzinie czy organizacją pozarządową. To niezwykle ważne.
Właśnie takie indywidualne podejście i to w Gdańsku praktykujemy.
Kompetencje cyfrowe, proszę państwa, to jasne. Przeszliśmy
w zeszłym roku największą innowację cyfrową
w dziejach. Znaczy to, co się stało w zeszłym roku, nikt tego
nie mógł przewidzieć. Niezwykle dużo się zadziało,
dużo dobrego, dużo złego, dużo, żeśmy się nauczyli. To
jest jasne, natomiast to, co jest ważne to to, że my w Gdańsku
o kompetencje cyfrowe dbamy już od wielu lat. Szkoły są
wyposażone w nowoczesne sale dydaktyczne. Komputery,
te komputery są sukcesywnie zmieniane. W chwili, kiedy
przyszedł moment próby, kiedy trzeba było wyposażyć dzieci
w sprzęt komputerowy, byliśmy na to gotowi. Bez względu
na to, czy dziecko miało swój komputer w domu, czy go nie
miało, czym miało Internet, czy go nie miało. Byliśmy w
stanie to wyposażyć. Salę mogły opustoszyć po to, żeby
ten sprzęt był tam, gdzie były dzieci. I to nam się
udało. Mamy bardzo nowoczesną platformę, Gdańską Platformę
Edukacyjną. Staramy się jak najlepiej ją wykorzystywać.
Pracujemy nad tym, żeby ta platforma była coraz bardziej
nowoczesna, ale równocześnie jesteśmy świadomi. Dzieci
nie mogą być przyklejone do komputerów, nie mogą być przyklejone
do swoich telefonów. Muszą wiedzieć, co robić inaczej.
Nasze pracownie, krawieckie, warsztatownie różnego
rodzaju to te miejsca, w których można dotknąć
materiału. Można stać się rzemieślnikiem, artystą,
można poznać siebie w inny sposób. Poza tym wymiarem cyfrowym.
No i współpraca, dużo o tym już dzisiaj wspomniałam,
natomiast myślę, że warto by było przypomnieć.
To może nie jest typowo oświatowa działalność, ale jeszcze
wspomnę. Bardzo ważne dla nas jest w Gdańsku wsłuchiwanie
się w młodych i robimy to wszędzie tam, gdzie jest to możliwe.
Przedstawiciele Młodzieżowej Rady Miasta Gdańska są
obecni z nami również podczas wydarzeń oświatowych. Organizują
dla nas panele, wysłuchania publiczne młodzieżowe,
organizują własne konferencje, na których wsłuchujemy
się w głos młodych. Staramy się też wspierać rodziców.
W zeszłym roku podczas pandemii uświadomiliśmy sobie,
że rodzice potrzebują innych form wsparcia. Zobaczyliśmy,
że nie zawsze czują się komfortowo, rozmawiając o swoich
problemach z dziećmi czy w rodzinie w bezpośrednich
spotkaniach warsztatowych, chociaż takie też mamy. Mamy
przecież szkoły dla rodziców, jest ich coraz więcej.
Uruchomiliśmy jednak Akademię Rodzica po to, żeby online
proponować, odpowiadać na pytania, które rodzice do
nas przynoszą, żeby wykorzystać naszą niesamowitą i to
podkreślę, ogromną, bazę specjalistek i specjalistów w
szkołach, w poradniach, w organizacjach pozarządowych.
Żeby mogli odpowiadać na pytania rodziców, na temat chociażby
rozwoju, problemów związanych z dojrzewaniem i tego
rodzaju innych zagadnień. Także staramy się podążać za
naszą społecznością. Tak więc nasza szkoła i przedszkole
to na pewno szkoła i przedszkole współpracy. Natomiast
to, na czym nam zależy to to, żeby była to instytucja ucząca
się. Co to znaczy instytucja ucząca się, taka, która rzeczywiście
słucha. To starałam się pokazać, że wyciąga wnioski i uczy
się. Rozumie, że można popełniać błędy i chce zmieniać
się pod kątem tych doświadczeń. Jest otwarta, wspiera
inicjatywy i rozumie, że kontakt szkoły ze zróżnicowanym,
społecznie, zróżnicowaną społecznością i otoczeniem
jest faktyczną praktyką pozwalającą przygotować się
do życia. To nie jest widzimisię zaprosić organizację
pozarządową do szkoły. To jest obowiązek, żeby ludzie
wiedzieli, jak kształtuj się społeczność otaczająca
szkołę. To niezwykle ważne. Natomiast co nam się proponuje?
Punkt pierwszy. Zamiast wyciągać wnioski, koniec
ewaluacji. Kontrola już została wprowadzona, tym razem
rozporządzeniem z 4 września. Mamy zmniejszenie,
zmniejszenie możliwości wyciągania wniosków. A brak
realizacji zaleceń kończących kontrole jest groźbą dla
dyrektora. Groźbą, która może się nawet zakończyć, jak
tu widzimy, odwołaniem z tej funkcji. Proszę państwa, jak
państwo myślą? Czy mamy wiele kandydatek i kandydatów
na funkcję dyrektora szkoły? Odpowiem od razu: nie. To jest
zawód wymagający niezwykłych kompetencji menedżerskich,
administracyjnych. Wcale nie tak dobrze, proszę państwa,
opłacany. Staramy się, żeby to zmienić. Który teraz jeszcze
dodatkowo jest obarczony niesamowitym ryzykiem zawodowym.
Tutaj widzimy, że można zostać odwołanym po wynikach kontroli
bez omówienia. Ale zaraz zobaczymy co może być dalej. Proszę
państwa, kara pozbawienia wolności. Taki pomysł. Pomysł
do zmiany ustawa prawa oświatowego wprowadzone przez,
pomysł Ministerstwa Sprawiedliwości. Nasza szkoła
to ogromna, każda z naszych szkół to ogromna,
to taka struktura, w której jest dużo ludzi,
ogromna siatka godzin, wiele osób, wiele przestrzeni,
nad którymi trzeba zapanować. Delegowanie obowiązków.
to nie my nie mamy bardzo małych szkół, raczej mamy duże
szkoły, proszę państwa. Co grozi dyrektorowi, na którego
lekcji gdzieś stanie się wypadek. Proszę, to jest to, co
proponuje minister sprawiedliwości. Nie sądzę, żeby
chodziło mu tylko o to, że gdzieś komuś się złamie noga, raczej
wydaje mi się, że to co widzieliśmy ostatnio, dyscyplinowanie
nauczycieli za to, że informują szkołę, informują rodziców
o tym, że dzieci mogą wyjść na spacer podczas protestu i
może warto im pomóc. Proszę państwa, żadna dyscyplinarna
sprawa po strajku kobiet nie skończyła się sukcesem kuratorium.
Natomiast efekt zmrażający, zastraszania był duży. I to
jest dokładnie to, z tym mamy tutaj do czynienia. Kolejna
sprawa, proszę państwa, nasze najlepsze szkoły. Czy to
są te szkoły, które biernie czekają na to, co ma przyjść
do nich z ministerstwa i mają robić to, co właśnie w Warszawie
wymyślono? Nie, to są te szkoły, które poszukują rozwiązań,
które chcą się uczyć, które chcą inicjować nowe działania,
które chcą ryzykować. Czy będą chcieli ryzykować dyrektorzy,
którzy muszą, zanim zaproszą kogoś na spotkanie,
dwa miesiące wcześniej uzyskać zgodę kuratora i zgodę
w ogóle zaproszenie danej organizacji, koncesjonowanie
organizacji. Czy to będzie ta innowacja, elastyczność,
współpraca? Raczej nie.
No i nasz ulubiony, proszę państwa. Ja jestem ciekawa,
ile tutaj z nas osób na sali jest pracodawcami,
ale wydaje mi się, że taka bazowa znajomość kodeksu pracy
tutaj by się przydała. Wybór pracownika, w tej chwili
wybieramy konsensualnie, jest nasza komisja wybierająca
dyrektorów składa się z równej liczby osób z kuratorium
i z organu prowadzącego ze szkoły. W proponowanym
rozwiązaniu, z pewnością o tym państwo słyszeli, liczba
głosów kuratorium zwiększa się do pięciu. Przez to znacznie
na niekorzyść samorządu, czyli zatrudniającego,
zmniejsza na niekorzyść, zmienia się proporcja, ale nie
tylko to. Kuratorium nie będzie musiało przyjść w pięć osób,
no bo to jest ciężko zorganizować na poziomie całego województwa.
Wystarczy, że przyjdzie jedna osoba i będzie miała informację,
jak ma zagłosować. Wspaniałe. Przy czym przypominam,
ta osoba będzie zatrudniona, następnie może być kontrola
i może być jakby odwołana ze stanowiska. Nie przez
panią prezydent, która zatrudnia, ale przez kuratora.
Czyli gdzie tutaj są jakby bezpieczeństwo pracy osoby,
którą zatrudniamy. Już abstrahując od wszystkiego, to
dla kogo ja pracuję? Proszę państwa, staraliśmy się
opowiedzieć, co się dzieje w gdańskiej szkole. Zaraz będzie
więcej głosów, ale mam nadzieję, że troszeczkę naświetliliśmy
te problemy, które nas najbardziej martwią. Mam
nadzieję, że ta dyskusja będzie owocna. Dziękuję bardzo.
Dziękuję bardzo, pani prezydent. I poproszę teraz o zabranie
głosu pana Jarosława Marka Spychałę, który jest filozofem,
kulturoznawcą, wykładowcą akademickim, jest także autorem
i wykładowcą Gdańskiej Akademii Filozofii.
Dobry wieczór, szanowna pani prezydent, szanowni
panie radny i panowie radni, szanowni państwo, goście.
Wydaje mi się, że się nie pomylę, jeśli powiem, że autorem
pierwszego podręcznika o wychowaniu był Rousseau. Podręcznik
miał tytuł Emil. Przyjęty ten podręcznik, a przede wszystkim
sam Rousseau był krytycznie, ponieważ zasłynął również z
tego, że miał bardzo dużo dzieci i dziećmi się tymi, nawet
nie tyle, że ich nie uczył, nie wychowywał, co w ogóle się
nimi nie opiekował, ponieważ zostawiał je pod schodami przytułków,
różnych domów opieki. To znaczy zupełnie porzucał te dzieci.
Lata później Max Scheler bierze go w obronę i powiada,
że filozof, etyk, nauczyciel jest jak drogowskaz. Drogę
wskazuje, ale sam nią nie chodzi. I ta wypowiedź Schelera jest
bardzo dowcipna, ale mija się z duchem tego, czym był nauczyciel
etyki, czy był w ogóle nauczyciel w świecie antycznym i
jak my pojmujemy nauczyciela w Gdańsku. Patrzymy
na to przez pryzmat jakby takich podpowiedzi, które też
mają swoją prawną długą tradycję. Przypomnę Świętego Łukasza,
który powiada w Biblii, że nie chodzi o to, żeby Biblię
czytać czy słuchać tylko żeby żyć według wskazań, które
tam są zapisane. Podobnie wyraża się też Seneka, mówi: nie
chodzi o to, żeby nauczyć się filozofii na pamięć, tylko
żeby żyć według wskazówek, które ona poddaje. Innymi
słowy, w świecie antycznym, a i myślę, że też współcześnie
nie jest to obce zjawisko. Miarą filozofa, wartości jego
poglądów było nie to, czy wie jak należy żyć, tylko czy żyje
w sposób, jaki wskazuje, że należy żyć. I z tej perspektywy
występuje dzisiaj przed państwem, nie dlatego, że od dwudziestu
lat zajmuję się edukacją. Nie dlatego, że uczę na uczelniach
krajowych i zagranicznych, ale przede wszystkim dlatego,
że jestem zgodny w tym, co mówię i w tym, co robię. Wydaje
mi się, że to było w 2015 albo 2016 roku,
jako dyrektor Centrum Kultury w Żyrardowie. Małe
miasto, może nie Nowy Jork, ale też miasto. No też
są ludzie, to jest edukacja. Zaprosiłem całą grupę nauczycieli
gdańskich, całym autokarem przyjechali do nas, zorganizowaliśmy
warsztaty, pokazy, prezentacje tego, jak pracujemy w
Gdańsku z filozofią i nie tylko z filozofią. Jak pracujemy
w ogóle w szkołach, jak pojmujemy rolę nauczyciela w szkole
i w życiu. A więc chciałbym przez to powiedzieć, że ja nie
tylko cenię sobie gdańską edukację, czy też powiedziałbym
gdańską szkołę Edukacji, ale przede wszystkim ja daję
temu wyraz, bo kiedy mam możliwość, to też zapraszam do
siebie i pokazuje, jak to tutaj działa. Jestem oczywiście
związany z gdańską edukacją i od kilkunastu lat mam przyjemność
pracować z nauczycielami i dyrektorami szkół gdańskich.
I wydaje mi się, że ta współpraca się bardzo dobrze rozwija
i to co uważam za cechę charakterystyczną gdańskiej edukacji,
to chciałbym państwu dzisiaj podkreślić, pokazać w takim
spektrum występowania, pojmowania tego, tej wartości
tej cechy. Chodzi mi o szeroko rozumianą pewną wolność.
Ilustracją czy wprowadzeniem do pojęcia tej wolności
niech taką ilustrację, wprowadzenie,
posłuży bajka Schopenhauera, o której zresztą mówiłem
na Dniach Demokracji w Gdańsku w zeszłym tygodniu do młodzieży
w Europejskim Centrum Solidarności. Otóż przyszła
zima i grupa jeży zaczęła na tym zimnie, na tym mrozie marznąć.
Postanowiły, że się zbiegną razem i zaczną się ogrzewać.
Jak zaczęły się ogrzewać, tak jednocześnie zaczęły się
koleć, ranić. No więc się rozpierzchły z powrotem, żeby
się nie ranić. No ale znowu było zimno. Więc tak się zbiegały
i rozbiegały, co się koliły, to się ogrzewały. W końcu wpadły
na pomysł, że staną w takiej odległości od siebie, aby się
ogrzewać, a jednocześnie się nie koleć. I w ten sposób pojmujemy
edukację w Gdańsku. To znaczy staramy się szanować wolności
i prawa wszystkich stron, które uczestniczą w procesie
edukacyjnym. Nie uważamy też, że edukacja to jest tylko
szkoła. Edukacja to jest również to, co się dzieje za,
poza szkołą. To jaki my, jako ludzie dorośli, dajemy przykład
młodzieży. Powiem w ten sposób, kiedy widzę osobą dorosłą,
która gani młodzież i mówi, że palenie jest szkodliwe,
albo picie alkoholu jest szkodliwe, a jednocześnie pali
papierosy, no to nie będzie to przykład, który pociągnie
za sobą młodzież do tego, żeby nie palić. Nie chodzi o
to, żeby straszyć. Tylko jeżeli ja mówię, że coś jest dobre,
a sam postępuję inaczej, to albo mówię nie prawdę albo
pomyliłem się. I tu się nam udaje to w Gdańsku wypracować.
Chociaż nie jestem gdańszczaninem, mówię my, ponieważ
też w tym procesie w jakiś sposób uczestniczę i z czego
jestem też bardzo dumny i cieszę się, że w ogóle jest miejsce
w Polsce, w którym możemy to robić. Powiem w takim wachlarzu
jak ta wolność funkcjonuje. Otóż mam na myśli przede wszystkim
nowy wzór nauczyciela, który nie jest tylko biernym odtwórcą
treści szkolnych, tym kto przekazuje, kto w takim
drylu wcześniejszych lat szuka gotowych scenariuszów
i z gotowcem przychodzi do szkoły i ten gotowiec chce, żeby
odtwarzać. Ten nauczyciel jest kimś, kto też tworzy własne
programy, własne pomysły, mamy grupę nauczycieli w Gdańsku,
którzy mają na swoim koncie już wiele publikacji
naukowych i naukowych, które też zawierają pewne pomysły
opracowania tego, jak można pracować w szkole. To, że mogą
to robić zawdzięczają temu, że nie pracują w pewnym drylu,
że nie ma tego ograniczenia, której nie pozwala się tym
zajmować lub zachęca ich do tego, żeby się tym zajmować,
że się nakazuje im zajmowanie tego. Bo ta wolność jest
pojmowana w dwie strony. To nie chodzi tylko o to, że ja nie
zakazuje czegoś, ale też nie nakazuję. I to, co człowiek
robi sua sponte jest zawsze o wiele bardziej atrakcyjna,
jest skuteczna i dociera do sedna. I takich nauczycieli
tutaj mamy. Mamy też nowy wzór dyrektora i mam tutaj również
przykład z tego roku, który jest nie odosobniony, ale i
ponieważ wiele osób było, którzy są na tej sali, były świadkiem
tego, mam na myśli naszą ostatnią konferencję od edukacji,
która miała miejsce online w Gdańsku, gdzie mówiłem o tym,
że możemy skorzystać z tej okazji jaką przyniosła
pandemia, że właściwie cały świat musiał się zdigitalizować
i że w tym momencie możemy prowadzić lekcje na przykład
języka angielskiego w grupach mieszanych, że pół klasy
jest z Polski, pół klasy jest z zagranicy. I że będą się uczyły
po angielsku, żeby te dzieciaki mogły się tylko z sobą po angielsku
komunikować. W ten sposób siłą rzeczy muszą się uczyć angielskiego.
Ja to powiedziałem na tej konferencji. Wskazałem nawet
pani wiceprezydent pamięta na pewno, nie wiem, czy pani prezydent
wtedy też była już. W każdym razie wskazałem konkretną szkołę
i dzisiaj te lekcje się już odbywają. Mamy
grupę łączoną, klasę, pół Gruzji, pół Polaków. I to działa
i to jest dla nich ciekawe. To jest dodatkowy traktor i to
świetnie funkcjonuje. Mamy też pewien nowy model, jakbym
to powiedział, dyrektora szkoły w tym kontekście. A może jeszcze
tylko dopowiem, bo może się to dla państwa wydawać, zwłaszcza
dzisiaj po tych wszystkich naszych transformacjach,
że to, że robimy wszystko online, że to jest takie oczywiste,
ale chcę państwu dać przykład z mojej uczelni zagranicznej,
gdzie to jest renomowana uczelnia zagraniczna, gdzie
się zarabia bardzo dobre pieniądze to kilku profesorów
odmówiło prowadzenia zajęć online. I nie dlatego, że nie
byli wykształceni, nie dlatego, że mieli muchy w nosie, tylko
dlatego, że wstyd im było powiedzieć, że nie potrafią tego
zrobić. Albo, też w przypadku niektórych mam takiego wątpliwości,
po prostu sama okoliczność, że coś się zmieniło, coś nowego
powstało, spowodowała, że się wystraszyli, wycofali.
Po pewnym czasie ich przekonano oczywiście do tego,
ale chcę wam pokazać, że to nie jest tak, że takie problemy
występują w Polsce. A tutaj w Gdańsku nie było takich problemów,
żeby czy nauczyciele chcą uczyć online, czy nie chcą uczyć.
Właściwie powstał problem, co możemy dzięki temu jeszcze
zrobić. Jak możemy połączyć klasy? Jak możemy połączyć
zajęcia? Jak możemy stworzyć nowe programy, które będą
online możliwe, a w realu był niemożliwe ze względu na odległości,
czas i z tym związane okoliczności. Wracając do tego,
co chciałem powiedzieć przed chwileczką o nowym wzorze dyrektora.
Mamy tu też dyrektorów, którzy w Gdańsku organizują współpracę
międzynarodową. Skorzystali z tego, że świat się przeniósł
trochę online i organizują współpracę międzynarodową i
mamy tu takie dobre przykłady i chcę powiedzieć,
że to jest już naprawdę na wyginięciu taka postawa,
bo właściwie zaczyna dominować w Polsce postawa, nie tylko
w Polsce, postawa do nic nierobienia. To znaczy jak mamy się
zaangażować, mam podjąć trud, który tak nie wynika z bezpośrednio
z moich obowiązków szkolnych, to ja nic nie chcę więcej
zrobić, bo po co się tutaj obciążać, narażać, wychylać?
Zwracam państwu uwagę w tym kontekście na pewne nabory
nauczycieli. Brandenburgia i Hesja w pewnym czasie poszukiwały
nauczycieli z Polski, z matematyki, fizyki i tak dalej.
I nie dlatego, że w Niemczech nie ma fizyków, inżynierów,
czy ludzi wykształconych. Brało się to stąd, że przepisy,
które regulowały życie szkolne tak bardzo, to wszystko
sformalizowały, utrudniły, zbiurokratyzowanały, że
ludzie przestali po prostu czerpać radość z pracy w szkołach.
I stąd ten wielki nabór, nawet zrezygnowano z ustawowych
obowiązków, zmieniono te obowiązki, nawet mogli pracować
nauczyciele z Polski, matematycy i fizycy, chemicy, którzy
nie znali niemieckiego pod warunkiem, że zadeklarowali,
że się nauczą. A więc tu mamy znowu kolejny przykład, w Gdańsku
nauczycieli, dyrektorów, którzy działają na skalę międzynarodową,
którzy skorzystali z tego, jakie możliwości daje praca
online i działają. Dlatego, że nie mają skrępowanych rąk,
że nie muszą występować o pozwolenia, że nie muszą się z
tego wszystkiego, powiedziałbym w takiej skali biurokratycznej,
rozliczać. Robią to oczywiście w wyznaczonych prawem
normach, ale generalnie rzecz biorąc, robią to przede
wszystkim dlatego, że nie ma tego obciążenia, tego
nakazu, zakazu robienia tego. I innymi słowy, wydaje mi
się, że te okoliczności, ta wolność, ta swoboda działania
jest rzeczą cenną i unikatową. Nie znam wiele w Polsce instytucji,
które robią coś takiego jak Gdańsk. Właściwie nie znam
żadnej. Mamy oczywiście, kojarzę Bytom, pani Michalska,
która tam organizuje nauczycieli, próbuje zdynamizować
to środowisko, organizują szkolenia i tak dalej, ale to
nie odbywa się w takiej skali setek nauczycieli, jak
ma miejsce w Gdańsku. I wydaje mi się, że to jest unikatowe.
U naszych zachodnich sąsiadów nie znam takich instytucji
czy też właściwie ciężko powiedzieć, że ta gdańska szkoła
edukacji jest instytucją, bo to tworzą ludzie spontanicznie,
którzy w czasie poza pracą poświęcają się temu i rozwijają.
I to wydaje mi się szalenie cenne i unikatowe nie tylko na
skalę polską. Mówię o takiej perspektywie praktycznej
mojego doświadczenia. Oczywiście są instytucje w Polsce,
które zajmują się szkoleniem nauczycieli, organizowaniem
tego wszystkiego. Są takie same instytucje u naszych partnerów
wschodnich i zachodnich, ale czegoś takiego, jak jest
w Gdańsku, wydaje mi się, że nigdzie nie mamy i to odbieram
jako szalenie cenne, unikatowe. Oczywiście można, nie
kwestionując intencji tych osób, które chcą zmienić
prawo, które chcą jakiś nowych regulacji. Zakładam dobrą
wolę. Zakładam, że tymi ludźmi też powoduje troska. Ale
chciałem zwrócić uwagę, że ten eksperyment nadzorowania
i karania, który opisał świetnie w swojej książce
Michel Foucault nadzorować i karać właśnie pod tym samym tytułem.
On nie jest nowy, to już Bentham swego czasu opracował i on mówił
o instytucji Ponoptikon. Mówił w kategoriach więzienia,
to znaczy więzienia, w którym panuje permanentna inwigilacja
i ktoś kto jest zakładnikiem tego więzienia, nie ma
możliwości ucieczki. Ale Bentham mówił nie tylko o więzieniu,
również o szkole i o zakładzie pracy. Znaczy on chciał permanentnej
inwigilacji i jakby to powiedzieć, nadzorowania i karania
w związku z tym. Dziś wiemy po wielu doświadczeniach edukacyjnych
nie tylko naszych polskich, ale również zagranicznych
czy też z innych krajów, może w ten sposób powiem, wiemy,
że to nie działa. Że najważniejsze w tym wszystkim jest
wewnętrzna motywacja, której nie można na nic zmienić
i w żaden sposób kupić. Możemy oczywiście motywować,
zachęcać, ale ostateczna decyzja, ostateczna chęć angażowania
się w pracę nauczyciela i ucznia, nauczanie, uczenie się,
musi być szczere i wewnętrzna. Inaczej to nie będzie działać.
I powiem w ten sposób jeszcze, że
my mamy więcej czasami cierpliwości dla roślin,
które rosną długo, niż dla uczniów. To znaczy jak rolnik
sieje dzisiaj zboże, to nie stoi przy tych kłosach i nie patrzy,
nie tupie nogami, żeby urosły na jutro. I wie, że to jest pewien
proces i że to różnie może wyjść, nie wszystko, nie całe
zboże może być dobre, że może połowę trzeba będzie wyrzucić.
Ale on to rozumie. Natomiast kiedy przychodzi do szkoły
i do uczenia, to właściwie chcemy wszystko na dzisiaj,
a najlepiej na wczoraj i jeszcze jesteśmy oburzeni, że
to się nie stało. I każda próba takiej ingerencji siłowej,
nawet podyktowana w moim odczuciu dobrymi intencjami,
spowoduje ograniczenie, utratę tej wolności, tego
naturalnego wzrostu. I wydaje mi się, że to co nam w
Gdańsku się udaje wypracować, to jest właśnie namysł nad
tym, jak uczyć w taki sposób, aby człowiek sam się chciał
uczyć. Jak uczyć, żeby człowiek wzrastał sam z siebie bez
konieczności jakiegoś naciskania, przyciskania, bez
konieczności nadzorowania i karania go. I to dotyczy wszystkich
uczestników tego teatru, jakim jest edukacja. I, jeśli
miałbym wskazać tą cechę szczególnie ważną, szczególnie
unikatową i tą, za którą Gdańsk cenię, gdańską edukację,
to jest właśnie ta szeroko rozumiana wolność edukacyjna.
I tym akcentem optymistycznym, mam nadzieję, chciałbym
wnieść swój głos do dyskusji. Dziękuję bardzo.
Dziękuję bardzo i poproszę o zabranie głosu pana Franciszka
Potulskiego, byłego wiceministra edukacji.
Włączył prezentacje. Proszę państwa, nie wiem czy tę prezentację
uda się nam tutaj, dostanę ten przycisk do przerzucania.
To dwie uwagi na samym początku. Całe dorosłe życie musiałem
się zastanawiać, co mówić na wystąpieniach.
Czy mówić tak, żeby się to wszystkim podobało
czy tak jak jest. Na ogół, gdy takie pytanie zadawałem, to
mi powiadano masz mówić tak jak jest, a nie
żeby się podobało, ale ja wiem, że mam mówić tak jak
jest. Proszę tę, i podam państwu przykład na sam początek,
do tego co słyszałem. Pierwsza uwaga, która
się części z państwa podoba, a drugiej części nie, a potem
druga uwaga, która dokładnie odwrotnie się rozłożyła.
Akcenty podobania. Pierwsza jest taka, że mieliśmy
przez wiele lat ministerstwo edukacji narodowej. Wszystko
mamy w Polsce narodowe, a ministerstwo słowo narodowe
już nie ma. To już nie jest ministerstwo edukacji narodowej,
tylko ministerstwo edukacji. A druga uwaga jest taka,
proszę przekazać pani prezydent, że, przepraszam za tę
uwagę, ale we mnie cały czas jeszcze tkwi nauczyciel matematyki,
żeby nie mówiła na liczby cyfry. Cyfry to są znaki graficzne,
one niczego właściwie nie znaczą, natomiast znaczą dopiero
wyrazy. Czyli liczby w matematyce. Jeżeli chodzi o to,
zastanawiałem się co państwu przekazać i wydawało mi
się, że taką podstawą do tego, żeby podejmować jakiekolwiek
poważne rozmowy, jest trochę wiedzy. Trochę wiedzy. W
związku z tym wypisałem to, co w konstytucji można wypisać
i zwracam państwa uwagę na ten trzeci akapit. Jednostkom
samorządu zapewnia się udział w dochodach publicznych,
odpowiednio przypadających im zadań. Państwo
słyszeli, pani prezydent mówiła, ile dokładamy. Ja byłem
przy tworzeniu wszystkich po kolei, najpierw o wielkich
miastach, a potem jednej i drugiej ustawy o dochodach jednostek
samorządu terytorialnego i ja wiem, dlaczego gminy otrzymały
od każdej złotówki naszego podatku 39,34
procent a powiaty 10,25.
Ja wiem, dlaczego. Faktem jest,
że dochody z PIT-u maleją i samorządy, których sporą
część dochodów pochodzi z PIT-u otrzymują, nie otrzymują
z tego tytułu rekompensaty. Według mnie jest to zadanie
dla pana Jacka Karnowskiego, współprzewodniczącego
Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu. Wypisałem tylko państwu
to, co w konstytucji mnie się wydaje, dotyczy spraw oświatowych.
Samorząd jest samodzielny w swoim rozumowaniu, w swoim
prowadzeniu szkół. No co to znaczy samodzielny? No on zatrudnia
i wynagradza nauczycieli. On zatrudnia i wynagradza dyrektora
szkoły. Nawiasem mówiąc, gdyby to miało ulec jakiejś zmianie,
no to trzeba byłoby zmienić i zapis konstytucyjny, choć
to może jest dosyć wątpliwa uwaga, ale na pewno ustawę o
systemie oświaty, w której jest napisane, że edukacja
publiczna jest zadaniem własnym samorządu. Natomiast
drugi slajd... Czym mam tutaj nacisnąć? Tym czarnym? Gdzie
jest ten pan? Gdzie? Który to jest znak? Znaczy, że
następny. To nie ten. Który
mam nacisnąć, żeby następny? Będziemy się tym posługiwać?
Już tutaj, w tym miejscu, który jest teraz tematem.
Teraz następny proszę ... to sam będę ...
ale musisz się nauczyć.
Proszę odliczyć to od czasu, którym pani mi przydzieliła.
Bo ja będę się starał zmieścić. A teraz wszystko włączyłam.
Ale proszę zwrócić uwagę na to, że jak się nie umiem tym posługiwać,
to jest na poziomie, na dobrym poziomie jeżeli chodzi o
urząd. ... Konstytucja. Drugą rzeczą, państwu z. Zaraz mam nadzieję,
że to się pojawi na ekranie, że ten pan się zjawi. Jest
wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9 czerwca
2010 roku. Proszę zwrócić uwagę
na te zapisy. Subwencja oświatowa nie jest nadto,
żeby wystarczała. Subwencja oświatowa jest wsparciem
dla samorządu, bo mają swoje własne dochody wykorzystywać
na finansowanie zadań własnych. Subwencja wspiera.
Czy w dostatecznym stopniu, czy więcej czy nie, to trudno
powiedzieć, ale proszę zobaczyć to, to
jest orzeczenie Trybunału z 9 czerwca
2010 roku. I w związku z tym albo się
trzymamy tych wystąpień Trybunału, opinii albo nie. Więc
jeżeli nie, no to trzeba zmienić Trybunał.
Ja byłem przy tworzeniu, jak powiedziałem tych wszystkich
ustaw i przy okazji mogę państwu powiedzieć, że w naszym
województwie siedemnaście gmin, to nie
jest za dużo, wydaje na zadanie edukacyjne wspieramy subwencją
mniej niż otrzymuje w tej subwencji. A z powiatów ziemskich
ponad połowa wydaje mniej. Jak to jest, że jednym wystarcza
albo prawie wystarcza, a drugim nie. Jeżeli nie usiądziemy
i nie zaczniemy rozmawiać na ten temat, a dlaczego nie wystarcza,
z czego to wynika? Ja jestem w stanie podać, dlaczego w Gdańsku
jest takie duże obciążenie. Ale to jest tylko moje, nie do
końca sprawdzone stwierdzenie. Proszę następny
slajd. Sąd administracyjny. To jest już z teraz,
z obecnego rozporządzenia. Decyzja z 2 lipca
2020 roku. Ja jestem niejako
współwinny temu, że takie orzeczenie powstało, dlatego
że mam w tym niestety swój udział. Niestety albo stety.
Napisałem, że jeżeli samorząd będzie chciał zlikwidować
szkołę, to musi mieć na to pozytywną opinię kuratora. Kuratorzy
odczytali to jako prawo do weta, no i to weto to przez długie
lata stosowali. Natomiast zostało to zaskarżone przez
jedną z gmin i jest wyrok sądu, że to nie oznacza prawa weta,
tylko prawa do sprawdzania czy wszystko zgodnie z prawem
przebiegło. I wypisałem tutaj państwu te argumenty,
które mogą się przydać w tej chwili w dyskusji z jakimikolwiek
próbami zmian w systemie oświaty. Proszę
pamiętać, że ten ostatni zapis jest w wyroku Naczelnego
Sądu Administracyjnego. Nie mogą być wyłącznie usprawiedliwieniem
ingerencji, nie mogą być przepisy typu zadaniowego, na
przykład o realizowaniu zadań przez kuratora polityki
oświatowej państwa. Proszę też na to zwrócić uwagę. Pełne
orzeczenie Trybunału, przepraszam Sądu Administracyjnego
jeśli będzie potrzebne, to jestem w stanie przekazać państwu.
Następny, grzechy główne. Proszę państwa, no tak prawdę
powiedziawszy na ogół powszechne jest przekonanie
i z tego, co tu też, z tej mównicy padło, wynika, że traktujemy
zadania oświatowe jak zadania zlecone przez państwo, a jak
zlecone to ma być przy zabezpieczona kwota na ich realizację.
To nie są zadania zlecone. To są zadania własne samorządu,
czyli mają być z własnych środków pokrywane, a subwencja
jest jedynie dla samorządów wsparcie. Drugi grzech
główny, siedem grzechów jak państwo wiedzą, dlatego tam
dopisałem na końcu ten siódmy. Główny jest taki, że państwo
samorządy były uprzejme mówić cały czas, że skład komisji
konkursowej na dyrektora, w którym było dwóch przedstawicieli
rady pedagogicznej, dwóch przedstawicieli rodziców,
to ci przedstawiciele nie są gminy. Nie są naszymi obywatelami,
nie są tymi, którzy nas wybierali. No i to zostało w tamtych
czasach zmienione, jest trzy przedstawicieli kuratora,
trzech przedstawicieli samorządu i po jednym
z pozostałych podmiotów, które w skład tej komisji wchodzą
Tak prawdę powiedziawszy pan minister w tej chwili idzie
trochę krok dalej. On uważa, że kurator jest odpowiedzialny
za poziom edukacyjnych zadań państwa i chce przejąć
nad nimi władzę. Nawiasem mówiąc ten trzeci punkt
jest taki, że w prawie oświatowym jest zapis, że jak państwo
się zbierają w październiku, bo muszą, bo taki jest ustawowy
nakaz, że macie dokonać oceny realizacji zadań oświatowych
w swojej jednostce, to nikt z państwa do kuratorium się o
to nie zwrócił. O opinię w tej sprawie do nadzoru pedagogicznego
reprezentowanego przez kuratora. To, że ministerstwo
ma przejąć wynagrodzenia dyrektorów i już to jest
niejednokrotnie mówione, bo teza jest taka, że nam subwencja
nie wystarcza na wynagrodzenia. No, jeżeli nie wystarcza,
no to dobrze robi pan minister. Chce wziąć wynagrodzenia
i weźmie subwencje, tę niewystarczającą i będzie
finansował. Nawiasem mówiąc w budżecie na rok 2022
jest kwota na podwyżki, nie w subwencji
tylko dotacji celowej. Czyli inaczej mówiąc, jeżeli to
zostanie wprowadzone, to minister będzie kontrolował
ile tak naprawdę i jakie są potrzeby jeżeli chodzi o zatrudnianie
nauczycieli. Dawno temu, jak została wprowadzona sprawa
przejęcia przez samorządy oświaty, zadań oświatowych,
nawiasem mówiąc, Gdańsk był jednym z pierwszych, które
to zrobił, wówczas prezydentem Gdańska był pan Franciszek
Jamroż. To był tam zapis, że co roku samorządy
mają ze swoimi partnerami związkowymi negocjować. To
jest, te negocjacje dotyczą góra pięć procent wynagrodzeń
nauczycieli, nie więcej. No i i samorządy domagały się, żeby
to zlikwidować. Jest artykuł 30a w to miejsce.
To albo jesteśmy zwolennikami negocjacji, albo nie. Jeżeli
chodzi o to siódme, ponieważ ja jestem w trochę współwinny
temu, że taki grzech samorządy popełniają, to sobie zostawiłem
go niewypełniony, żeby się tutaj za mocno nie obnażać.
Proszę następne. To są tylko dane dotyczące wynagrodzeń
nauczycieli. W kraju, województwie pomorskim, w mieście
Gdańsku i stosunek tych wynagrodzeń do środków otrzymywanych
z budżetu państwa, a środki z budżetu państwa to jest subwencja
część oświatowa subwencji ogólnej i dotacje na zadania
oświatowe, zadania bieżące. Już mówiłem, ile w naszym tym
województwie wystarcza, ilu nie, natomiast też podam
tutaj informacje dla państwa, że likwidacja gimnazjów
kosztuje budżet państwa ponad, koszty
realizacji zadań oświatowych w wyniku likwidacji gimnazjów
wzrastają rocznie według cen z 2019
roku o trzy miliardy złotych. Trzy miliardy to jest wzrost kosztów
w wyniku, tylko ekonomiczny argument. Nie nie mówię o żadnych
innych. Proszę wynagrodzenia nauczycieli. Koszty wynagrodzeń.
Ja tu wypisałem to co obecny MEiN proponuje. Ministerstwo
Edukacji i Nauki. Mają państwo wynagrodzenie zasadnicze
ile nauczycieli wynosi, jakie jest gwarantowane minimum,
ile wynosi jedna godzina nauczyciela dyplomowanego?
Bo tylko wziąłem ten jeden stopień awansu zawodowego.
W tych innych jest podobnie, chociaż nieco lepsze są relacje
w wypadku stażystów i kontraktowych. Jak cztery
godziny więcej dotychczasowej
nadgodziny w miesiącu, to się liczy, każdy dyrektor szkoły
państwu to powie, razy cztery przecinek szesnaście. No to
się pensję zasadniczo dzieli przez szesnaście przecinek
sześćdziesiąt cztery i otrzymuje się ile wynosi jedna
koszt jednej godziny. To jak cztery dołożymy,
dodamy do tego wynagrodzenia, które tu jest, to mniej więcej
to gwarantowane minimum wyniesie około dwieście złotych
mniej niż w tej chwili proponuje ministerstwo edukacji
narodowej. Problem polega na tym, przepraszam z tą narodową.
Przyzwyczajenia takiego, wszyscy mówią narodowe, co człowiek
w telewizji otworzy, to wszystko jest narodowe i zastrzyki i w historii.
No i dobrze. W każdym razie w tej ustawie budżetowej na
rok 2002 jest zapis, że wynagrodzenia w gospodarce
narodowej wzrosną o 12,6 procent.
I ja tutaj po prostu podaję na samym końcu państwu liczbę
ile wynosiłoby wynagrodzenie nauczycieli, gdyby wzrosło
o tyle, ile w ogóle wszystkim wzrośnie, czyli średnio w
gospodarce narodowej. I jaka to jest różnica
w stosunku do tego, co jest proponowane. Natomiast relacja
między wynagrodzeniem nauczycieli a średnio, następny
proszę, a średnie wynagrodzenie w gospodarce narodowej.
Ja to śledzę od tak dawna jak artykuł 30a
występuje, czyli sprzed roku 2010. Proszę
zobaczyć, relacje między wynagrodzeniami nauczycieli
a wynagrodzeniami średnimi w gospodarce narodowej wynosiła,
no maksymalnie to było 122,77
procent. W krajach Unii Europejskiej mniej więcej
się mówi tak, że inżynierowie zarabiają średnio trzydzieści
procent więcej niż średnio w gospodarce, lekarze
sześćdziesiąt procent więcej niż w gospodarce i ja uważam
że nauczyciele docelowo powinny zarabiać między. Bo jak
się inżynier pomyli to to jest strata, ale materialna. Jak
się lekarz pomyli to to jest cmentarz. A jak my się pomylimy,
nauczyciele, no to... Dobra. Zaryzykuję, proszę włączyć
telewizor na obrady różne, zobaczycie z czego wynika to,
że my się musimy z tego tłumaczyć. Proszę, trochę dla
relaksu państwa. Ja swego czasu organizowałem konkursy,
dzieci rysowały coś co jest, ale czego nie widać. Tematem
jednego konkursu była głupota, drugiego inteligencja.
Ja to wysyłałem, rysunki wybrane do fabryki tych pluszaków
i oni mi przysyłali, tak to wygląda. Ponieważ tak prawdę
powiedziawszy między inteligencją a głupotą nie widać
różnicy, w związku z tym na wszelki wypadek mają to państwo
podpisane. Ja codziennie rano jak patrzę w lustro, to patrzę
do kogo już jestem podobny, czy mogę wychodzić z domu, czy
lepiej nie. Dostać jeszcze na razie, może się to państwu
zresztą przyda. I dwie ostatnie uwagi. Pierwsza to jest
taka, ja zostawię i pani prezydent i pani przewodniczącej
takie opracowania, które dotyczyły, corocznie robionych
przeze mnie, raportów dotyczących wynagrodzeń nauczycieli.
I tych obliczeń nieco szerzej, które tutaj były przedstawione
jako tego, co jest w propozycji Ministerstwa Edukacji
i Nauki. Zostawię, ale to też elektronicznie państwo
mają, więc wszyscy państwo mogą to otrzymać albo z biura
rady, albo nawet dzwoniąc do mnie albo jak nie gdzie
indziej, to do Wojewódzkiej Rady Dialogu Społecznego, do
biura. I ostatnia uwaga proszę państwa jest taka. Ja przepraszam
panie prezydentki za jej złośliwość, bo to będzie złośliwa
uwaga. Ale taki się urodziłem i taki pewnie już umrę.
Moim zdaniem Gdańsk robi co może, żeby wykazać, że szkoły
musi przejąć minister. Bo Gdańsk co chwilę mówi, my nie
damy rady, musimy dać to podmiotowi prywatnemu. No. Szkoła
w Kokoszkach wybudowana w ówczesnym ceny za czterdzieści
milionów, została przekazana prywatnemu. Teraz media
donoszą, że będzie likwidowane Liceum Akademickie, zostanie
przekazane fundacji. Proszę zwrócić uwagę na jeden z tych
zapisów tego slajdu, który mówi o tym, że to jest zadanie
własne i nie wolno przekazywać innym podmiotom do realizacji
tego zadania. I na tej podstawie, że nie wolno jest orzeczenie
również Sądu Administracyjnego o przekazaniu szkoły
w Kokoszkach, że zostało to zrobione z rażącym naruszeniem,
naruszeniem prawa. I mam prośbę do władz Miasta Gdańska,
żeby tego prawa, jeśli to jest możliwe, nie naruszać. Dziękuję.
Dziękuję bardzo. Poproszę o zabranie głosu panią Alinę
Molską, pPrezes oddziału Związku Nauczycielstwa Polskiego
w Gdańsku.
Szanowna Pani Prezydent, szanowna Pani Przewodnicząca,
szanowni Państwo Radni oraz Goście. Związek Nauczycielstwa
Polskiego w całości zaopiniował negatywnie rządowy projekt
nowelizacji ustawy Karta Nauczyciela oraz
propozycje zmian w ustawie prawo oświatowe. Nowelizacja
prawa oświatowego zdecydowanie zwiększa kompetencje
kuratora oświaty kosztem ustawowych uprawnień organów
prowadzących szkoły i jest zaprzeczeniem procesu przemian
w latach dziewięćdziesiątych, które przyniosły nam decentralizację
zadań państwa. Projekt nowelizacji prawa oświatowego
zmierza do wprowadzenia urzędowej kontroli działalności
stowarzyszeń i innych organizacji. Ogranicza autonomię
szkół, dyrektorów oraz nauczycieli. Pozbawia uczniów
możliwości korzystania wsparcia i doświadczenia różnych
organizacji i stowarzyszeń. A przecież edukacja jest
naszym wspólnym dobrem, gdyż od jej jakości zależy przyszłość
państwa i Polaków. Edukacja dwudziestego pierwszego
wieku wymaga uznania idei samorządności i demokratyzacji
życia szkoły. Zaproponowane rozwiązania są w jawny
sposób sprzeczne z podstawowymi zasadami działania systemu
oświaty a w praktyce szkolnej zaburzą proces realizacji
rocznych planów pracy szkoły. Szanowni Państwo, odniosę
się teraz w ogromnym skrócie do projektu nowelizacji ustawy
Karta Nauczyciela, który zawiera rozwiązania skrajnie
niekorzystne, negatywnie kształtujące sytuację prawną
nauczycieli. Zacznę od propozycji zmian w awansie zawodowym
nauczyciela, bo ta zmiana oprócz zmiany pensum i systemu
wynagradzania, będzie w sposób zasadniczy warunkowała
decyzje młodych Polek i młodych Polaków związany z wyborem
zawodu nauczyciela. Należy domniemywać, że nauczyciele
bez stopnia awansu zawodowego, obecnie nauczyciele stażyści,
będą zatrudnieni przez okres co najmniej czterech lat
na umowach na czas określony. A przecież kluczową kwestią
jest stabilizacja stosunku pracy nauczyciela, która
w tej propozycji miejsca nie ma. Wspomniany okres co najmniej
czterech lat. Będzie czasem wprowadzenia do zawodu nauczyciela.
Tak mówi minister. Po tym czasie nauczyciel będzie poddany
egzaminowi zewnętrznemu obejmującemu część praktyczną
i teoretyczną, który będzie warunkował
uzyskanie mianowania. Z propozycji nie wynika co stanie
się z nauczycielem, który tego egzaminu nie zda. Przewidywać
należy, że jego praca w szkole zakończy się. Zdaniem Związku
Nauczycielstwa Polskiego weryfikacja predyspozycji
do zawodu nauczyciela powinna być dokonywana na wcześniejszym
etapie, w toku studiów wyższych. Nie stać nas chyba na takie
marnotrawstwo publicznych pieniędzy. Zaproponowana
zmiana oceny pracy nauczyciela wraca do propozycji, gdy
ministrem edukacji narodowej była Anna Zalewska. Była
minister w 2018 roku na składane przez
ZNP wnioski wycofała się ze swoich propozycji oceny pracy
nauczyciela opartej na wskaźnikach. Nadmienić należy,
że proponowana obecnie koncepcja oceny pracy nie była
konsultowana ze środowiskiem edukacyjnym, podobnie
jak ta z 2018 roku. Kolejna propozycja
demotywująca młodych do wyboru tego zawodu, to likwidacja
świadczenia na start nauczycieli stażystów w wysokości
nie za dużej tysiąca złotych. Tak więc nauczyciele, którzy
rozpoczną pracę w ramach podnoszenia etosu zawodowego
przez obecny rząd, nie otrzymają już żadnego wsparcia,
a minister Czarnek mówi, że te pieniądze będą przeznaczone
na podwyżki dla młodych. Ponadto przedłożony projekt
nowelizacji Karty Nauczyciela zakłada zwiększenie obowiązkowego
pensum o cztery godziny z jednoczesnym wprowadzeniem
nowej kategorii zajęć ewidencjonowanych w wymiarze ośmiu
godzin dla nauczycieli tablicowych. Nadmienić należy,
że obecnie szkoły nie są przygotowane, aby te zajęcia w
takim wymiarze były prowadzone na terenie szkoły. Po prostu
nie ma bazy. Zwiększenie obowiązkowego pensum o cztery
godziny stanowi około 22 procent pensum
osiemnastu godzinnego tego standardowego. Oznacza to
w konsekwencji konieczność zmniejszenia liczby etatów
nauczycielskich o około 22 procent w zakresie
etatów nauczycielskich objętych tym podstawowym pensum
osiemnasto godzinnym. Niebywałą arogancją Dariusza,
wiceministra Dariusza Piontkowskiego było stwierdzenie,
że pensum nauczycielskie wzrośnie tylko o jedną godzinę.
Bo przeciętnie każdy nauczyciel realizuje obecnie trzy
godziny ponadwymiarowe. Samo ministerstwo podaje, że
w wyniku podwyższenia pensum zatrudnienie straci 44
tysiące nauczycieli. Proponowane przez ministerstwo,
proponowana przez ministerstwo podwyżka nauczycielskiego
wynagrodzenia jest de facto obniżką wynagrodzenia nauczycieli.
W obecnym stanie prawnym stawka wynagrodzenia zasadniczego
bez dodatku stażowego za jedną godzinę pracy to 54
złotych brutto. Po proponowanej zmianie zwiększenia
pensum stawka wynagrodzenia zasadniczego, także bez dodatku
stażowego, za jedną godzinę pracy wynosić będzie 41
złotych. Rządowa nowelizacja zakłada możliwość
wyboru przez nauczyciela nowego systemu czasu pracy bądź
pozostania w starym systemie pracy. I tu uwaga. Pozostanie
w starym systemie czasu pracy oznaczać będzie zdecydowany
pogorszenie warunków pracy i płac nauczycieli w zakresie
wynagrodzenia i statusu. Spowoduje ograniczenie zatrudnienia
nawet do jednej godziny zajęć tygodniowo. Utratę uprawnień
wynikających z zatrudnienia na podstawie mianowania.
Kolejna negatywna zmiana to likwidacja funduszu socjalnego
dla nauczycieli i świadczenia urlopowego. Ta zmiana ma
również wymiar wyłącznie oszczędnościowy i sięga do nauczycielskich
kieszeni. Kolejna negatywna zmiana w rządowej nowelizacji
dotyczy ograniczenia wymiaru urlopu wypoczynkowego
dla nauczycieli szkół feryjnych. Ze zmiany w zakresie urlopu
wypoczynkowego wynika również utrata prawa do wynagrodzenia
z tytułu godzin ponadwymiarowych za pracę w okresie przerw
świątecznych i dodatkowych dni wolnych od pracy. Ale bardzo
istotną kwestią również z punktu widzenia pracowniczego
jest likwidacja dodatku uzupełniającego i obowiązku
przeprowadzania analizy średnich wynagrodzeń nauczycieli
przez jednostki samorządu terytorialnego. Zamiast
systemu średnich wynagrodzeń, podlegających analizie
i kontroli, prowadzony będzie system tak zwanego przeciętnego
wynagrodzenia, jednakże bez żadnych mechanizmów kontrolnych.
Wysokość tak zwanego przeciętnego wynagrodzenia ustalana
będzie nadal przez polityków w ustawie budżetowej w oparciu
o kwotę bazową. Bez wątpienia negatywnym skutkiem likwidacji
obowiązku przeprowadzania analizy średnich i wypłaty
dodatku uzupełniającego jest możliwość nie osiągania
przez nauczycieli stawek tak zwanego przeciętnego wynagrodzenia.
W związku z powyższym, aby osiągnąć tak zwane przeciętne
wynagrodzenie opisywane przez ministra Przemysława
Czarnka, organizacje związkowe będą musiały permanentnie
negocjować wysokość składników wynagrodzenia w samorządzie.
Dlatego Związek Nauczycielstwa Polskiego w swojej obywatelskiej
inicjatywie ustawodawczej proponuje powiązanie systemu
wynagrodzenia nauczycieli z przeciętnym wynagrodzeniem
w gospodarce narodowej publikowanym przez
Główny Urząd Statystyczny z zachowaniem obowiązku przeprowadzania
analizy średnich wynagrodzeń i obowiązkiem wypłaty dodatku
uzupełniającego w przypadku ustalenia, że stawki średniego
wynagrodzenia nie są osiągane. Szanowni Państwo przedstawione
propozycje zmian w prawie oświatowym i w pragmatyce zawodowej
nauczycieli będą powodem do rezygnacji nauczycieli z
wykonywania tego zawodu. Będą powodem do podjęcia decyzji
przejścia na świadczenie kompensacyjne lub emeryturę,
co w konsekwencji przełoży się na trudności w znalezieniu
nauczycieli na zatrudnienie, na zatrudnianie nauczycieli
bez kwalifikacji za zgodą kuratora oświaty. Już w tej chwili
nauczyciele uczący fizyki chemii, biologii muszą łączyć
i pracować w kilku szkołach, aby zrealizować swoje pensum.
Co będzie po podwyższeniu pensum do 22
godzin jesteśmy sobie w stanie to wyobrazić. Związek Nauczycielstwa
Polskiego organizacja, którą reprezentuje, oczekuje
od rządu, aby edukacja była przedmiotem rzeczywistej
debaty. ZNP nieustannie zgłasza gotowość do rozmów w poszanowaniu
zasad partnerstwa społecznego. Oczekuje merytorycznej
dyskusji nad propozycjami zmian, a w dalszej konsekwencji
nad aktami wykonawczymi do ustaw. 22 października
2021 roku da nam odpowiedź,
czy na taką debatę możemy ze stronu rządu liczyć. Ostatnie
aroganckie wypowiedzi ministra Przemysława Czarnka
niestety nie napawają optymizmem. Na zakończenie nadmienię,
że Związek Nauczycielstwa Polskiego w swojej opinii do
projektu zmian w pragmatyce zawodowej nauczycieli napisał:
Rządowy projekt nowelizacji ustawy Karta Nauczyciela,
Związek Nauczycielstwa Polskiego, Związek Nauczycielstwa
Polskiego, przepraszam, odbiera jako kolejną reformę,
w cudzysłowie, dewastującą system oświaty i pragmatykę
nauczycielską oraz uderzenie w prestiż zawodu nauczyciela.
Wprowadzane zmiany nie mają w żadnym stopniu charakteru
pro jakościowego i stanowią jedynie następną po likwidacji
gimnazjów próbę zmniejszenia przez obecny rząd kosztów
związanych z wynagrodzeniami nauczycieli. Dziękuję
za możliwość zabrania głosu i uwagę. Dziękuję bardzo.
O zabranie głosu poproszę przewodniczącą Komisji Międzyzakładowej
Pracowników Oświaty i Wychowania NSZZ Solidarność w Gdańsku,
panią Bożenę Brauer. Dziękuję bardzo. Szanowna Pani Prezydent,
szanowna Pani Przewodnicząca, szanowni Państwo radni.
Ponieważ koleżanka, pani prezes Molska już dużo powiedziała
na temat zmian, jakie proponuje minister edukacji w zakresie
pragmatyki zawodowej, ja postaram się przedstawić też
bardzo króciutko zgodnie z wolą organizatorów,
żeby był to czas trzy do pięciu minut, więc postaram się
w nim zmieścić, by powiedzieć właściwie podobnie jak drugi
związek, swoje, nasze stanowisko, stanowisko Solidarności
co do właśnie tych proponowanych zmian. Co prawda nie
jest to jeszcze projekt ustawy, tak jak w przypadku prawa
oświatowego, ale jednak związki zawodowe otrzymało
już materiał z ministerstwa edukacji i nauki, który zawiera
właśnie proponowane zmiany statusu zawodowego nauczyciela
i to dwukrotnie. Pierwsze propozycje miały miejsce w maju.
Wtedy zostały odrzucone przez wszystkie związki zawodowe
i dlatego dziwi nas kolejna propozycja dużo
gorsza niż ta poprzednia. Propozycje zaskoczyły
tym bardziej, że jesteśmy w okresie pandemii, kiedy przed
nauczycielami stanęło wiele wyzwań związanych z nauczaniem
zdalnym. Od teraz fundowanie kolejnego stresu i wielkiej
niewiadomej uznajemy za krok w bardzo złym kierunku.
Dziękuję tu pani prezydent za te słowa, że nauczyciele
to bohaterowie. My też tak mówimy, cisi bohaterowie. Bo
jednak w czasie pandemii, dzięki nauczycielom możliwy
był powrót do pracy rodziców, szczególnie jeśli chodzi
o nauczycieli nauczania początkowego, nauczycieli przedszkoli.
Za to też staramy się zawsze dziękować. Oczekiwaliśmy
rozmów z ministerstwem na temat systemu wynagradzania
nauczycieli w powiązaniu z przeciętnym wynagrodzeniem
w gospodarce narodowej, co jest naszym wnioskiem już
od wielu lat. Niestety, w propozycjach przedstawionych
przez ministerstwo nadal wynagrodzenia mają być uzależnione
od tak zwanej kwoty bazowej ustalanej corocznie w ustawie
budżetowej, a nie od wynagrodzenia w gospodarce narodowej.
Pan minister Potulski tu przedstawiał to powiązanie,
które byłoby rzeczywiście bardzo korzystne dla nauczycieli.
Ponadto proponowane zmiany, zabierając zwiększenie
wymiaru czasu pracy, o czym też już była mowa, tak zwanego
pensum dydaktycznego o cztery godziny tygodniowo, co może
skutkować utratą pracy przez ponad 40 tysięcy
nauczycieli. Już teraz nauczyciele łączą etaty w kilku
szkołach, by zrealizować nawet do osiemnastu godzinne
pensum. Zmiana wymiaru etatu o ponad 22 procent
sprawi, że wielu nauczycieli będzie musiało pracować
na niepełnych etatach, co będzie dotyczyć na przykład nauczycieli
nauczania początkowego. Ponadto nauczyciel ma być dostępny,
mam być do dyspozycji przez osiem godzin tygodniowo w szkole,
podczas gdy w większości szkół nie ma na to warunków. Nie ma warunków
na to, by nauczyciel miał swoje biurko, swój komputer,
gdzie mógłby rzeczywiście pracować, przygotowywać się
do zajęć, konsultacje prowadzić z uczniami. Brakuje na
to warunków. Te godziny mają być rejestrowane, ewidencjonowane,
czyli kolejny etap biurokracji, która miała
być zlikwidowana przez pana ministra. Przypomnę,
że w 2011 roku Instytut Badań Edukacyjnych
przeprowadził badanie czasu pracy nauczyciela, który
wyniósł czterdzieści sześć godzin, czterdzieści minut.
Etat nie wynosi osiemnaście godzin i z tym mitem też staramy
się walczyć. Bo to były badania niezależne, prowadzone
nie przez związki zawodowe, nie przez nauczycieli, ale
przez Instytut Badań Edukacyjnych, czyli instytucję
powołaną przez ministra edukacji. Po dodaniu czterech
godzin pensum i ośmiu godzin do dyspozycji dyrektora,
ten czas pracy jeszcze bardziej się wydłuży. Rzekome
podwyżki wynagrodzeń wynikają właśnie ze zwiększonej
liczby godzin pensum dydaktycznego, czyli będzie to zapłata
za dodatkową pracę, a nie podwyżka, na którą nauczyciele
bardzo czekają. Z naszych wyliczeń wyszło, że nauczyciel
dyplomowany tak naprawdę otrzyma 57
złotych podwyżki brutto, ponieważ likwiduje się w założeniach
świadczenia urlopowe. to nie jest wynagrodzenie, ale
jednak dochód nauczyciela, który miesięcznie wynosi
129 złotych czyli właśnie ten faktyczny
wzrost wynagrodzenia wynosi zaledwie 57
złotych. Ponadto mają być zmniejszone dodatek wiejski,
zniesiony dodatek na start, ten tysiąc złotowy dla nauczycieli
rozpoczynających pracę w tym zawodzie. Solidarność oświatowa
oczekuje, że w budżecie państwa na 2022
rok zapewnione zostaną środki
dodatkowe na wzrost wynagrodzeń. Na te wynagrodzenia czekamy
od 1 stycznia 2022
roku. Kończąc, chcę zaznaczyć, że póki są jeszcze rozmowy,
no jest jakaś jeszcze nadzieja, tym bardziej, że wszystkie
trzy związki zawodowe działające w oświacie spotkały
się i uzgodniły, że będą wspólnie działać, jeśli chodzi
o to, co przedstawił pan minister, czyli odrzuciły te propozycje
i dalsze działania będą też w tym zakresie prowadzone
wspólnie. Miejmy nadzieję, że to się uda. Nauczyciele
oczekują stabilizacji prawa, podwyżki wynagrodzenia
i mamy nadzieję, że również samorządowcy, że również miasto
Gdańsk będzie nas w tym wspierać, jako że samorząd też jest
stroną w negocjacjach w Ministerstwie Edukacji i Nauki.
Chciałam też podziękować panu ministrowi Potulskiemu
za przypomnienie sprawy Kokoszek, która dla Solidarności
oświatowej Gdańsku była sprawą niezwykle istotną i którą
rzeczywiście w sądzie wojewódzkim w Gdańsku, prowadziliśmy
tą sprawę, wyrok był jednoznaczny, że przekazanie szkoły
w Kokoszkach było z naruszeniem prawa. I tak jak pan minister,
też proszę o to, żeby prawo w tym zakresie nie było
naruszane i myślę, że to jest też temat do dyskusji na forum
Rady Miasta, bo mówimy tutaj o sprawach, które są przedłożeniem
ministerialnym, ale również i w Gdańsku są różne sprawy,
które podlegają dyskusji. Dziękuję bardzo.
Dziękuję bardzo. Kolejny głos w dyskusji, pani Agnieszka
Tomasik, Dyrektorka Zespołu Szkół Ogólnokształcących
nr 8 w Gdańsku, koordynatorka sieci Kreatywna Pedagogika
i uczestniczka Gdańskiego Forum Edukacyjnego. Dzień
dobry Pani prezydent, Pani przewodnicząca, Państwo radni.
Nigdy nie miałam jeszcze okazji, żeby państwu podziękować
za to, że wspieracie gdańską edukację. I dlatego też dzisiaj,
kiedy po raz pierwszy tutaj stoję, chcę państwu powiedzieć,
że to jest wielka zasługa gdańskich radnych, gdańskiej
Komisji Edukacji i Wydziału Rozwoju Społecznego, że mimo
wszystko, chociaż było tak trudno przez ostatnie lata w
polskiej edukacji, my rozwijamy edukację gdańską.
Zastanawiałam się, co mogę powiedzieć jako dyrektor szkoły
w ciągu trzech minut. Co jest najważniejsze wtedy, kiedy
myślę o szkole? Drodzy państwo, szkoła to ludzie. To dzieci.
To ich rodzice, to nauczyciele, to dyrektorzy. I dzisiaj
chcę szczególnie powiedzieć o tych, którzy są najważniejsi,
to znaczy o nauczycielach. My, gdańscy dyrektorzy, od kilku
lat idziemy w trzech, w rozwijaniu trzech obszarów. Jest
to obszar innowacji i tworzenia nowoczesnej edukacji
w Gdańsku. To jest obszar współpracy, tak abyśmy wspólnie
jako dyrektorzy tworzyli regulaminy, prawo, ale też dobre
praktyki szkolne, razem współpracując. I po trzecie
chcemy zmieniać przestrzenie szkolne, tak, aby były coraz
bardziej przyjazne dzieciakom. Ale to, co najważniejsze
dla dyrektora, to dobry nauczyciel. A kto to jest dobry
nauczyciel? Przytoczę fragment tekstu o bezpiecznej
szkole, który powstał kiedyś w ministerstwie edukacji.
Źródłem problemów w szkole może być też zestresowany i
przemęczony nauczyciel, nie potrafiący poradzić sobie
z problemami życiowymi. Żyjący w poczuciu niedocenienia
jego pracy poprzez rodziców, uczniów i kierownictwo szkoły.
Niepewny swojej przyszłości. Dotknięty trudnościami
materialnymi. Reprezentujący przedmiotowy stosunek
do ucznia. Zobaczcie, drodzy państwo, jeżeli szkoła to
ludzie, to nauczyciel jest jednym z najważniejszych ogniw.
Jeżeli państwo macie dzieci, albo sami pamiętacie swoją
szkołę, to wiecie dobrze, że dobry nauczyciel może zabrać
w ciągu czterdziestu pięciu minut ucznia w najlepszy,
najwspanialszy świat. I dać mu takie słowa, które spowodują,
że zapamięta je na całe życie, że te słowa zmienią jego życie.
Nauczyciel, który myśli o tym, jak będzie wyglądał koniec
jego miesiąca, ponieważ nie starcza mu znowu pieniędzy,
jak myśli jak zapłaci za kredyt mieszkaniowy, jak wynająć
mieszkanie i jak zapewnić dobre wykształcenie swoim dzieciom,
będzie nauczycielem przemęczonym i sfrustrowanym. I
taki nauczyciel może wywoływać traumy, bo czasami zdarzy
się, że ta lekcja 45-minutowa lekcja
nie będzie lekcją najlepszą z możliwych. Dlatego ja dzisiaj
mówiąc o szkole gdańskiej, mówię o tym, że powoli zaczyna
nam brakować nauczycieli. I chcę powiedzieć dzisiaj,
że ja znam receptę jak szkołę uzdrowić. Wiem, od czego zacząć.
To są trzy punkty, proszę państwa. Pierwszy punkt, trzeba
wreszcie porządnie opłacić nauczycieli. Trzeba zapewnić
im życiową stabilizację. Nie dla nich samych, tylko dla
waszych dzieci. Moje już na szczęście skończyły szkoły.
Po drugie, trzeba bardzo mocno pilnować autonomii szkoły,
dlatego, że my, chcąc pomóc dzieciom, musimy jak najbardziej
indywidualizować w tej chwili proces nauczania. Bo tylko
pomoc dziecku dzisiaj, w czasie po pandemii, może być
dobrze organizowana, kiedy jest organizowana w pełnej
takiej wolności szkoły do podejmowania decyzji. I po trzecie,
dobra szkoła, to jest szkoła współpracy z różnymi instytucjami,
fundacjami, które mogą pomóc dzieciom i rodzinie. I powiem
tak, szczególnie po pandemii, szkoła jest po pierwsze pierwszym
diagnostą dzieci i rodziny. Po drugie pierwszym miejscem
wsparcia dla dziecka i dla rodziny. Po trzecie jest miejscem
wyrównywania szans i miejscem, które może być tym pierwszym
ogniwem łączącym z takimi instytucjami jak MOPR,
jak różne centra wsparcia i dlatego szkoła jest tak bardzo
ważna. I dzisiaj chcę państwa prosić, jeżeli
znacie i macie kontakt z decydentami, to pomyślcie o
tym, że trzeba im powiedzieć, że właśnie dla dzieciaków
i dla ich rodziców szkoła jest ważna i te proponowane zmiany
po prostu tym dzieciakom zaszkodzą. Zaszkodzą też polskiej
rodzinie. Dziękuję bardzo. Dziękuję
bardzo. Kolejny głos w dyskusji, pani Katarzyna Kuźma-Giorewa,
nauczycielka w szkole podstawowej numer 38
w Gdańsku, członkini komisji stypendium kategorii
piątej prezydenta Miasta Gdańska, koordynatorka Grupy
Tutorów i tutorka gdańskich stypendystów, uczestniczka
Gdańskiego Forum Edukacyjnego. Dobry wieczór, szanowna
Pani prezydent, Pani przewodnicząca, szanowni Państwo
radni. Ja przede wszystkim chciałam podziękować za wszystkie
dotychczasowe głosy jako nauczycielka szkoły samorządowej
w Gdańsku. Te głosy są niezwykle ważne i naprawdę stoimy
przed bardzo, bardzo ciężką próbą. Ale zostałam tutaj
zaproszona po to, żeby opowiedzieć państwu o dobrej praktyce
w gdańskiej szkole, gdańskiej edukacji i tą dobrą praktyką
jest tutoring. I najpierw chciałabym państwu przybliżyć,
czym tutoring jest. Tutoring opiera się na relacji człowieka
z człowiekiem. Na relacji tutora z jego podopiecznym,
czyli tuti. Jest to podejście spersonalizowane i całościowe,
które uwzględnia, że każdy z nas jest inny i że nasze życie
i rozwój odbywają się jednocześnie w wielu sferach. Tutoring
to jest rozmowa, którą zapoczątkowuje to spotkanie,
a w końcu jest to również relacja, którą nawiązujemy z podopiecznym.
I w tej przestrzeni rodzi się zaufanie i poczucie bezpieczeństwa,
dzięki którym uczeń, nasz tuti, nabywa gotowości, by podejmować
coraz to nowe wyzwania. W atmosferze zaufania może być
gotów, by wychodzić poza swoją sferę komfortu i by zmagać
się z tym, co nieznane, bez obawy, że popełni błąd. W edukacji
konwencjonalnej błąd jest problemem, który się tropi,
który się wyławia i który wpływa na ocenę. Na obniżenie
oceny ucznia. W tutoringu błąd jest niezbędnym elementem
eksploracji tego, co nowe. Wiara we własny potencjał i
w to, że jutro mogę być dalej niż jestem dzisiaj, mogę być
w zupełnym, innym miejscu niż planowałem czy planowałam.
Motywacja do pracy i do celowania wysoko jest możliwa
właśnie dzięki relacji podopiecznego z tutorem. A dlaczego
mówię państwu właśnie dziś o tutoringu? W ramach stypendiów
prezydent Miasta Gdańska od trzech lat przyznawane jest
stypendium piątej kategorii. To
jest kategoria wybitne talenty. Spośród naprawdę wielu
zgłoszeń, specjalnie powołana komisja wybiera dziesięciu
laureatów i oprócz jednorazowego stypendium finansowego
w wysokości dwóch tysięcy złotych każda stypendystka
i każdy stypendysta otrzymuje całoroczną opiekę tutorską.
Jest to dziesięć takich spotkań godzinnych, ponad godzinnych,
z tutorem na przestrzeni całego roku szkolnego. Jest to
unikatowy w skali kraju projekt. Żadne inne miasto takiego
projektu nie ma. Ważne jest to, że w tym stypendium my nie
bierzemy pod uwagę osiągnięć szkolnych stypendystów.
Nieważne są tutaj oceny. A ważne jest to, jaki ten stypendysta
ma talent i ten talent, jego pasje doceniamy. Ze stypendystami
i stypendystami realizujemy przede wszystkim tutoring
rozwojowy. W procesie tego tutoringu rozwojowego tutor
pracuje w obszarze wartości talentów i celów. Celem tutora
jest to, aby podopieczny funkcjonował autentycznie, samodzielnie,
świadomie i spójnie, a nie dopasowywał się do jakiegoś
zewnętrznego wzorca. Bo każdy z nas ma określone predyspozycje
i wyjątkowe talenty. Tutoring nie jest zapewne panaceum
na wszystkie problemy współczesnego szkolnictwa, ale
z pewnością przypomina nam to, czym powinna być autentyczna
edukacja. Nie pozwólmy więc, aby miejsce na indywidualizację
nauczania w polskiej szkole zabrakło. Dziękuję bardzo.
Dziękuję bardzo. Kolejny głos w dyskusji Krzysztof Linde,
przewodniczący Samorządu Uczniowskiego w dziewiątym
Liceum Ogólnokształcącym w Gdańsku, jeden z organizatorów
konferencji "Nasze sprawy - nie daj się pandemii".
Szanowni Państwo, szanowna Rado, Pani prowadząca, Pani prezydent.
Nawiązując do trwającej dzisiaj dyskusji na temat edukacji
i zmian, czuję się zobowiązany na przykładzie mojego
liceum nr 9 w Gdańsku pokazać państwu co daje
szkoła otwarta. W ramach tej otwartości my uczniowie mamy,
mamy możliwość działania na rzecz społeczności szkolnej
poprzez samorząd szkolny. Oczywiście pod pieczą
dyrekcji oraz rady pedagogicznej. Ponieważ należy pamiętać,
że samorządność nie równa się samowoli. W dziewiątce samorząd
uczniowski działa bardzo prężnie. Organizujemy wiele
akcji wewnątrzszkolnych, między innymi różne dni tematyczne,
dyskoteki, bale, turnieje w gry sportowe, jak i organizowane
przy pomocy nauczycieli wychowania fizycznego,
zawody w różne dyscypliny sportowe, między innymi koszykówkę
tenisa stołowego czy siatkówkę. Przeprowadzamy
też akcje na znacznie większą skalę. Takimi akcjami w
ostatnim czasie była konferencja "Nasze sprawy - nie daj
się pandemii", były to wywiady ze znanymi absolwentami
naszego liceum i nie tylko oraz ostatnio, to było jednym
z naszych największych sukcesów, obchody
70-lecia naszej placówki. Zaczniemy od konferencji "Nasze
sprawy - nie daj się pandemii", która odbyła się w maju bieżącego
roku. Uczestnikami i prelegentami na tej konferencji
byli uczniowie naszego liceum oraz zaproszeni specjaliści,
którzy odpowiadali na pytania wcześniej przygotowane
przez uczniów oraz orapojawiające się na bieżąco od strony
od strony publiczności, która była bardzo liczna, albowiem
oglądało nas ponad dwa i pół tysiąca osób. Transmisja była
prowadzona na platformie Twet a zaproszenia były rozsyłane
do nauczycieli z Gdańska, z Pomorza, ale także z innych
części Polski, którzy następnie pokazywali naszą konferencję
na swoich lekcjach. Zatem liczba oglądających nas osób
była znacznie większa. Wyjątkowe samorządy zajmują się
także organizacją wywiadów ze znanymi absolwentami naszej
szkoły. Mieliśmy okazję rozmawiać między innymi z panią
Jolantą Kwaśniewską, byłą pierwszą damą Polski oraz absolwentką
naszego liceum. Z panem Lobomirem Libackim, strongmanem
oraz pierwszym mistrzem Polski właśnie w tej dziedzinie.
Oraz z panią Agathą Rae, gdańską pisarką. Nawiązując
do tego, co wcześniej powiedziałem, chcemy, aby także
inne szkoły zaczęły prowadzić i wspierać taką działalność
samorządową, ponieważ wiemy ile ona wnosi do naszego
życia, ile ona nam daje. Planujemy przeprowadzić szkolenie
z samorządności dla gdańskich, ale nie tylko dla gdańskich
szkół, aby właśnie pokazać im, czym jest samorządność
oraz przekazać im nasze wypracowane schematy działania.
Szkolenie odbyło by się 14 stycznia
2022 roku na szkolnym profilu
na facebooku. Znajduje się już wydarzenie, gdzie będą pojawiać
się bieżące informacje na temat tego szkolenia. Samorząd
może naprawdę wiele, gdy jest wspierany przez dyrekcję
i nauczycieli. Jednak obawiamy się, że wraz z zapowiedzianą
reformą oświaty ta współpraca będzie znacznie bardziej
utrudniona. Jako młody człowiek pragnę, aby szkoła pozostała
a-polityczna. Pragnę także, aby była ona była ona otwarta
na współpracę między dyrekcją, nauczycielami, rodzicami
a uczniami. Szanowni państwo, bardzo dziękuję za możliwość
zabrania dzisiaj głosu. Dziękuję. Dziękuję bardzo.
Poproszę o zabranie głosu Igora Dorawę, ucznia czternastego
Liceum Ogólnokształcącego w Gdańsku, członka Młodzieżowej
Rady Miasta Gdańska, społecznika roku, organizatora
między innymi debaty prezydentów Trójmiasta i konferencji
o prawach człowieka i również uczestnika Gdańskiego forum
Edukacyjnego. Dobry wieczór. Szanowni Państwo, wszyscy
zgromadzeni, nazywam się Igor Dorawa. Debatujemy dzisiaj
o gdańskiej edukacji, między innymi ja przez proces tej
edukacji właśnie przechodzę i tak jak tysiące moich rówieśników
i rówieśniczek wiem z jakimi problemami się zmagamy i wiem,
że jak ten etap edukacji będzie oddziaływał na naszą przyszłość.
Jesteśmy w etapie dojrzewania również tego emocjonalnego.
Zawiązujemy nowe relacje, nowe przyjaźnie, być może na
całe życie. Również uczymy się budowy tych relacji. Cieszymy
się, że w Gdańsku szkoły są otwarte na rozmowę. Uczy się
jak rozmawiać, bo myślę, jest to bardzo przydatna umiejętność
w dorosłym życiu. Uczy się jak, prowokuje się wręcz do tej
rozmowy, wychowuje się społeczeństwo obywatelskie,
które chce rozmawiać, które podejmuje się ważnych i aktualnych
tematów. Cieszę się, że nasze szkoły są przestrzenią do
realizacji swoich pasji i zainteresowań, że są przestrzenią
do partycypacji i współpracy, o której dzisiaj tak bardzo
dużo mówiliśmy. Ja sam jako działacz brałem udział w organizacji,
współorganizacji mniejszych, większych wydarzeń, począwszy
od drobnych szkolnych wolontariatów w a kończąc na większych
wydarzeniach, na przykład też tu dzisiaj wspomnianym
Gdańskim Tygodniu Demokracji. Każdy z takich, za każdym
z takich wydarzeń stoi wiele osób. Każdy ma swoje zadanie,
każdy jest za coś odpowiedzialny i tylko ta współpraca
tak naprawdę, tylko i aż, pozwala osiągnąć sukces. Po każdym
takim wydarzeniu możemy na nie spojrzeć jako na lekcje
i zbierając te wszystkie lekcje możemy z nich bardzo dużo
wyciągnąć. Cieszę się i jednocześnie dziękuję wszystkim
osobom, które napotkałem i myślę, że napotkam na swojej
gdańskiej drodze edukacji, które pozwoliły mi być sobą,
spełniać się. Bardzo się z tego cieszę, że mogę się realizować,
uczyć i ten etap edukacji i całą moją edukację w Gdańsku
na pewno zapamiętam dobrze. I tego życzę każdemu, oby tak
pozostało. Dziękuję bardzo. Dziękuję bardzo. O
zabranie głosu poproszę pana Marka Smolskiego, aktywnego
rodzica działającego w społeczności jednej z gdańskich
szkół, obecnie od dwóch lat poza publicznym systemem edukacji,
również uczestnika Gdańskiego Forum Edukacyjnego. Dzień
dobry Państwu, Pani prezydent, Pani przewodnicząca, szanowni
Państwo radni, drodzy eksperci. Zostałem tutaj zaproszony
jako rodzic i bardzo za to zaproszenie dziękuję i tak sobie
myślę, że chyba tylko jako rodzic, ale z tego punktu
widzenia chciałbym państwu pokazać, jak szkoła obecnie
wygląda z punktu widzenia właśnie rodzica. Moje doświadczenia,
które państwu teraz postaram się szybko przekazać, o których
postaram się opowiedzieć, tak naprawdę wynikają z obserwacji
edukacji, kilkuletniej edukacji mojego syna w jednej
z gdańskich szkół. Przy czym zanim do tego sedna przejdę,
to chciałbym zaznaczyć z dużym naciskiem, że w tym procesie
edukacji mojego syna napotkaliśmy na ogromną liczbę
wspaniałych ludzi, którzy w tej edukacji uczestniczą.
I to po różnych stronach, i to po stronie przedstawicieli
kierownictwa szkół, personelu szkolnego,
ale przede wszystkim masy nauczycieli, którzy naprawdę
robią szaloną robotę. I druga rzecz, którą chcę z naciskiem
powiedzieć to to, że tą pracę, którą wykonują i to funkcjonowanie
szkoły obecnie, tak naprawdę ma miejsce pomimo, jeszcze
raz z naciskiem powiem, pomimo warunków, które tej szkole
się stwarza. Patrząc na
szkołę z punktu widzenia rodzica, tak naprawdę widzę szkołę
w dwóch takich aspektach i takie dwie podstawowe jej cechy.
To jest, jak ja to nazywam, szkoła na wynos. I szkoła nadmiaru.
Więc może najpierw o szkole na wynos. Szkoła na wynos
jakby przejawia się w kilku takich zjawiskach,
to przede wszystkim nadmiar i na wynos właśnie tak zwane
odrabianie lekcji. Już samo to określenie zawiera
w sobie pewien absurd, ponieważ
odrabiać lekcje powinniśmy w szkole, dzieci powinny w szkole,
a niekoniecznie w domu. Natomiast wszyscy przyzwyczaili
się do tego pojęcia: odrabianie lekcji. Z tym związane są
również, związany jest również temat zadań domowych, bardzo
mocno dyskutowany. Badania naukowe pokazują, że realizacja
zadań domowych wcale nie przyczynia się do rozwoju
edukacji, do rozwoju edukacyjnego naszych pociech. A
tych zadań domowych często dzieci mają bardzo dużo i to
ciągle jest mocno, mocno widać. Ja mam jako rodzic takie,
taki we mnie wzbudza się, taki organiczny jakby protest
wobec tych zjawisk, ponieważ po pierwsze, dlaczego mam
wyręczać szkołę jako rodzic w procesie edukacji? To raz.
Poza tym nie chcę występować wobec mojego dziecka jako
jako rodzaj policjanta, nadzorcy czy poganiacza w tym
popołudniowym i wieczornym procesie edukacji. A poza
tym, z całym szacunkiem, ale większość rodziców nie
posiada odpowiednich kompetencji, ani merytorycznych,
przedmiotowych, ani tym bardziej pedagogicznych do tego,
żeby szkołę wyręczać w tym procesie. Powiedziałem przed
chwilą również o szkole nadmiaru i tutaj mam trochę więcej
do powiedzenia, bo jest kilka, jakby zagadnień, które
w tym temacie można zauważyć. Ten nadmiar przejawia się
na przykład w takim dogmacie wciskania młodym ludziom
ogromnej ilości wiedzy, przepraszam, nie wiedzy, informacji
encyklopedycznych. A wiecie państwo wszyscy bardzo dobrze,
że obecnie młody człowiek w kieszeni posiada urządzonko,
z którego może wydobyć każdą ilość informacji. Korzystnej,
pozytywnej, jak i negatywnej oczywiście. Ale rolą
szkoły powinno być uczenie naszych pociech,
aby odpowiednio z tej informacji, którą można ze smartfona
z komputera wydobyć, żeby odpowiednio z tych informacji
korzystały, żeby odpowiednio infiltrowały i przerabiały
na tą właśnie wiedzę, czyli na tą zorganizowaną informację,
która daje pewne praktyczne kompetencje i umiejętności.
A niestety obawiam się, że często tak się nie dzieje. Niestety.
Poza tym, jeżeli mówimy już o tym nadmiarze informacji,
to też mam taką refleksję z obserwacji edukacji mojego
syna, że szkoła często bezrefleksyjnie kompletnie wtłacza
dzieciom, młodym ludziom wtłacza, ogromną ilość informacji
kompletnie nieprzydatnych w żadnym aspekcie właściwie.
Bo nie wiem, czy państwo, być może wiecie, co to jest na przykład
gnomon albo fonogestyka. Jak żyję ponad pięćdziesiąt
lat, tak te pojęcia mnie mocno zaskoczyły i, pomimo
tego, że zajmuję się wieloma różnymi dziedzinami, to nigdy
mi nie były do niczego potrzebne. A okazuje się, że dziecku
są potrzebne bardzo. Podobnie bardziej konkretne rzeczy
na przykład, podobno dzieci potrafią, muszą umieć, młodzież
musi umieć rozwiązywać skomplikowane reakcje chemiczne,
często abstrakcyjne zupełnie, bo odbywa się
to na papierze. A nie znają tej chemii praktycznej,
zastosowania chemii, w jaki sposób przed tą chemią się
bronić albo jak ją wykorzystywać? Podobnie
jest na przykład z takimi już legendarnymi pojęciami typu
mitoza, mejoza i tak dalej, a tak naprawdę nasze pociechy
nie potrafią wymienić podstawowych gatunków zwierząt
i roślin, które choćby tylko Polskę zamieszkują.
No tak to mniej więcej wygląda, a już legendarne
filety, które pływają w Bałtyku, to nie jest wcale dowcip.
To jest fakt. Takie odpowiedzi uczniów
padały. No i podstawowym takim moim zdaniem elementem
tego nadmiaru szkolnego, to jest niestety system oceniania,
który ciągnie się za tą szkołą już od praktycznie
od początku jej powstania. I tak naprawdę na ten temat też
wiele już napisano, i prac naukowych, i publikacji nieco
bardziej popularnych, ale ze wszystkich tych
publikacji i prac wynika, że system oceniania tak naprawdę
nie zwiększa, nie napędza motywacji wewnętrznej
uczniów, która to motywacja jest potrzebna do tego, żeby
tą wiedzę zdobywać. Mało tego, system oceniania może przyczynić
się do wykształcenia u młodych ludzi pewnych mechanizmów,
które nie są zbyt pozytywne, jak na przykład taki rodzaj
uczniowskiego cwaniactwa omijania ocen albo lawirowania
w tych ocenach. A już na pewno nie przyczynia się do tego
taka tendencja do niezdrowej rywalizacji szkolnej.
Tak to to nie jest kompetencja, która jest obecnie w dzisiejszych
czasach, ta rywalizacja, nie jest nam absolutnie potrzebna.
Niestety również muszę tutaj zauważyć, że ten nadmiar
szkolny również objawia się w w takiej, p Przepraszam niektórych
nauczycieli, w takiej tendencji do zwiększania sobie samemu
zakresu pracy. No bo często spotkałem się z takim zjawiskiem,
że nauczyciele poświęcają swój własny czas, prywatny,
rodzinny, na to, żeby wymyślić nowy test fajny albo nową
klasówkę. Później to wszystko poprawiać w domu, no
bo przecież w szkole nie ma czasu. Tylko pytam po co? Proces
kontroli edukacji, tak bardzo na ten proces stawialiśmy,
mam nadzieję, że w czasie przeszłym, ale tak bardzo na ten
proces stawialiśmy, a proces kontroli edukacji wcale
nie przyczynia się do tej edukacji. Wręcz przeciwnie.
No i jeżeli mówimy o procesie edukacji, to również chciałbym
zwrócić uwagę na utratę takiego elementu efektywności
lekcji. To też jest związane właśnie z tym procesem kontroli,
ponieważ bardzo często z relacji wiem, jak wyglądają lekcje,
wyglądały być może lekcje w szkołach. I wyglądało to często
w ten sposób, że lekcja zaczynała się,
45-minutowa lekcja zaczynała się oczywiście sprawdzeniem
obecności, ale również sprawdzeniem zadań domowych,
które jak już powiedziałem, moim zdaniem nie są tutaj istotne.
Ale sprawdzane te zadania były, często jakaś kartkówka,
klasówka, nawet krótka, ale jednak trzeba ją poprawić.
Być może trzeba omówić, daj Boże omówić, rezultaty poprzedniej
klasówki i kartkówki, ale w rezultacie z lekcji zostawało
na przykład piętnaście minut. Piętnaście minut, szalenie
za mało, żeby zrealizować cokolwiek na tej lekcji i w praktyce
dzieci otrzymywały resztę materiału do odrobienia w
domu. Czyli to kółko zamyka się i napędza się cały czas.
Szkoła nadmiaru to również szkoła ciężkich plecaków.
Często niestety widać malutkie dzieci, które są obciążone
plecakiem, jakby szły na jakąś wędrówkę dookoła świata.
W tych plecakach mamy kilogramy, często siedem, osiem kilogramów
makulatury podręczników. Obecnie wiele szkół posiada
już systemy multimedialne, takie możliwości techniczne,
które mogłyby przecież wykorzystać fakt, że wiele wydawnictw,
chyba wszystkie wydawnictwa, udostępniają już teraz podręczniki
w wersji cyfrowej. I to często te podręczniki w wersji cyfrowej
są wyposażone w treści dużo szersze niż w podręczniku
papierowym, w dużo ciekawszej formie multimedialnej.
Dlaczego zatem te podręczniki codziennie w kilogramach
wędrują tam i spowrotem na plecach naszych dzieci? A przecież
mogłyby zostać w domu, w lepszym stanie mogłyby być przekazywane
kolejnym pokoleniom, kolejnym klasom do wykorzystania.
Mogłyby być wykorzystywane w domach, natomiast no niestety
zauważyłem, że nawet jeżeli szkoły posiadają możliwości
techniczne w tym kierunku, to te możliwości nie są wykorzystywane
właśnie w celu wykorzystywania treści multimedialnych.
Często to niestety wynika z tego, że nie miał kto nauczyć
nauczycieli wykorzystywania tychże pomocy technicznych.
No i szkoła nadmiaru to również szkoła, w której należałoby
poprawić taką koordynację między przedmiotową. Jeżeli
już musi być podział na przedmioty, to też jest jeden z dogmatów
moim zdaniem do obalenia, ale jeżeli już musi być podział
na przedmioty, no to zróbmy to jakoś sensownie. Ja niestety
z doświadczenia wiem, i mam takich przykładów wiele, podam
jeden. Na kilku kolejnych lekcjach języka polskiego dzieci
pracowicie kleiły z tektury, z pudełek po butach, z kleju,
z farbek i z czego tam miały, kleiły na kilku lekcjach
modele akademii pana Kleksa. Budynku akademii pana
Kleksa. Nie wiem, w jaki sposób takie prace plastyczne
mają się przyczynić do poznawania języka polskiego, ale
równie dobrze można to było wykonać bardzo prosto
na lekcjach technicznych, na lekcjach plastycznych, które
przecież te dzieci również miały. No, niestety coś tu, coś
tu w tych szkołach nie gra. Na szczęście ten przykład udało
się zażegnać z naszą grupą rodziców, która,
w tym uczestniczyła, no niestety nie na długo, bo za chwilę
dzieci lepiły szafę trzydrzwiową z opowieści z Narni. Na
języku polskim oczywiście. Także tak to, tak to mniej
więcej wygląda. To takie może humorystyczne, ale przejdę
również do rzeczy mało ciekawych, mało fajnych, ponieważ
jako rodzic syna, który przeszedł tą drogę prawie całą
już teraz edukacyjną szkoły podstawowej publicznej,
niestety zauważyłem gwałtowny spadek entuzjazmu szkolnego.
Niewątpliwego entuzjazmu szkolnego z przejściem z trzeciej
klasy do klasy czwartej. To było zderzenie z lokomotywą.
Dzieci w klasie trzeciej, n No, może mieliśmy takie szczęście,
ale wydaje mi się, że to jest większość jakby nauczycieli,
nauczycielek nauczania wczesnoszkolnego ma tą cechę,
że potrafi pracować z całą klasą w całości, ale również
indywidualnie w każdym z dzieci. I to było widać. Mieliśmy
nauczyciela anioła, nie ma co ukrywać. No, ale tym bardziej
to zderzenie z lokomotywą było bardziej kontrastowe.
Kiedy dzieci nagle, okazało się, że mają kilku nauczycieli.
z różnym przygotowaniem zawodowym, z różnym, z różną,
z różnym poziomem empatii do dzieci. No i nagle muszą dźwigać
te plecaki, masę zadań domowych i czwarto klasista, który
kończy tak naprawdę swoją działalność szkolną o godzinie
21:00, 22:00 dwudziestej drugiej to jest po
prostu porażka szkoły. Ja przepraszam, że mówię o takich
nieciekawych rzeczach, ale tak naprawdę to wszystko o
czym mówię, a jeszcze więcej, bo mam tych przykładów dosyć
dużo, to wszystko, mam taką swoją prywatną satysfakcję,
ponieważ zostałem zaproszony do uczestnictwa swego czasu
uczestnictwa w Gdańskim Forum Edukacyjnym i te wszystkie
zagadnienia zostały tam przepracowane i teraz chciałbym
przejść do takiego elementu nadziei jako rodzic. Gdańszczanin.
Mam nadzieję i wierzę w to gorąco, że te wszystkie tematy,
które zostały przepracowane i w Gdańskim forum Edukacyjnym
i w ramach innych inicjatyw, które Gdańsk wspiera
na polu edukacyjnym, to wszystko doprowadzi do minimalizacji,
albo to tak naprawdę likwidacji tych wszystkich elementów,
o których przed chwilą powiedziałem. Także bardzo państwu
dziękuję za możliwość wystąpienia i życzę Gdańskowi
w tym obszarze wszystkiego najlepszego.
Dziękuję bardzo. I pan Jan Suchanek, adwokat, specjalista
w sprawach edukacji, uczestnik Gdańskiego Forum Edukacyjnego
bardzo proszę.
Dzień dobry, szanowna Pani prezydent, Pani przewodnicząca,
wysoka Rado, szanowni goście. Ja faktycznie jestem adwokatem.
Moje doświadczenie we współpracy z gdańskimi środowiskami
edukacyjnymi trwa już wiele lat
tak naprawdę. Zaraz powiem o moim zaangażowaniu i o tym,
skąd się wywodzę, ale chciałem w nawiązaniu do wystąpienia
kolegi powiedzieć, że również jestem tu jako ojciec trójki
dzieci, co myślę, że też jest ważne, w tym jedno z nich również
obecnie przeżywa klasę czwartą a ja wraz z nim i w związku
z tym uznałem, że jest to istotna informacja z punktu widzenia
naszego spotkania. Niemniej jednak proszę państwa, co
mnie tu sprowadza, ja jestem wspólnikiem zarządzającym
kancelarii Suchanek Stramski i Wspólnicy, która
od dwóch lat świadczy usługi na rzecz gdańskiego Centrum
Usług Wspólnych, które to centrum zajmuje się obsługą
prawną, jak i księgową wszystkich gdańskich szkół. Oprócz
tego jestem również przedstawicielem Pomorskiej Izby
Adwokackiej. W naszym samorządzie adwokackim zajmuję
się sprawami komunikacji, jak również edukacji. W ramach
Naczelnej Rady Adwokackiej jestem również członkiem
komisji wizerunku, ale to już mniej na temat. Mam nadzieję,
że w dniu dzisiejszym adwokaturze wizerunku nie zepsuje.
Proszę państwa, co chciałem powiedzieć, ja jako osoba
realizująca bieżącą pomoc prawną na rzecz wszystkich
gdańskich szkół, spotykam się z różnorodnymi problemami,
jakie mają nauczyciele, jakie mają uczniowie, ale jakie
mają przede wszystkim dyrektorzy. Myślę, że jest niezwykle
istotne, aby zrozumieli państwo, w jak trudnej sytuacji
znajdują się dyrektorzy wszystkich szkół, bo oczywiście
dzisiaj mówiliśmy o doświadczeniach nauczycieli, którzy
są przemęczeni, którzy prawdopodobnie są źle opłacani,
którzy są niedoceniani. Ale proszę państwa, dyrektor
to także nauczyciel, a oprócz tego dyrektor w dzisiejszych
czasach de facto pełni rolę prezesa zarządu dużej korporacji
zatrudniającej wielu pracowników. I ja mam taki zwyczaj,
może trochę staroświecki, bo dzisiaj wszystko odbywa
się online, ale kiedy dyrektor jakiejś szkoły za pośrednictwem
Gdańskiego Centrum Usług Wspólnych zgłasza się z jakimś
problemem prawnym, ja z chęcią jadę do takiej szkoły, spotykam
się z dyrektorem, omawiamy dany problem, szukamy rozwiązań,
ale też rozmawiamy szerzej na temat tego, jakie kłopoty
i troski towarzyszą życiu codziennemu szkoły. I proszę
sobie wyobrazić, drodzy państwo, że dyrektorzy mają problemy
prawne wszelakich dziedzin. Ja nie będę już mówił o tym
chaosie legislacyjnym, tak, który pojawia się w związku
z proponowanymi zmianami. No, na to nie mamy wpływu, tutaj
przynajmniej w ramach naszej Rady Miasta. Natomiast
proszę państwa, COVID spowodował w połączeniu z dynamicznymi
zmianami legislacyjnymi, że wszyscy zaczęliśmy się
trochę w tym gubić. Na dyrektorów nałożono całą masę obowiązków
związanych z wprowadzaniem różnego rodzaju regulaminów
związanych ze stosowaniem prawa, które często jest dla
nich niezrozumiałe, bądź też wewnętrznie sprzeczne.
Proszę państwa, nauczyciele i dyrektorzy toczą nie tylko
nierówną walkę ze sprawami administracyjnymi czy prawem
powszechnie obowiązującym, który jest na nich nakładane,
ale toczą również nierówną walkę tak naprawdę coraz częściej
z innymi nauczycielami, którzy przedkładają wobec nich
swoje roszczenia jako wobec pracodawców, którzy mają
zarzuty co do tego, w jaki sposób realizowana jest ich umowa
o pracę bądź rozwiązywana, którzy mają zarzuty co do tego,
w jaki sposób są traktowani w pracy. W dzisiejszych czasach,
proszę państwa, być może mamy to szczęście, że rośnie świadomość
prawna, natomiast wraz ze wzrostem świadomości prawnej
społeczeństwa niestety rośnie również roszczeniowość.
Roszczeniowość, proszę państwa, dzieci, roszczeniowość
też rodziców, którzy często przychodzą do szkoły i zgłaszają
pretensje i swoje uwagi nie tylko do tego, jak funkcjonuje
szkoła, ale również ze szkoły starają się uczynić platformę
walki z drugim rodzicem i wciągają nauczycieli i dyrektorów
w walkę o dziecko na tle różnych spraw związanych z prawem
rodzinnym. Z prawem rodzinnym. Jest to, proszę
państwa, ogromnie trudne i w tym całym chaosie organizacyjnym.
ja bardzo bym chciał, abyśmy okazali dyrektorom i okazali
nauczycielom wsparcie, również wsparcie prawne. Ja jestem
pełen szacunku i wielce wdzięczny władzom Miasta Gdańska,
paniom, pani prezydent Dulkiewicz, pani prezydent
Chabior, jak również panom dyrektorom, panu Grzegorzowi
Szczuce i panu dyrektorowi Krygerowi za to, że tak naprawdę
angażują nas w pomoc nauczycielom, starają się tworzyć
szkołę inkluzywną, szkołę wspólną, która wychodzi naprzeciw
rodzicom i uczniom. Ale dba też o ich prawa i stara się rozwiązywać
wszystkie problemy prawne, mając na uwadze przede wszystkim
dobro dziecka, bo taki jest nasz wszystkich wspólny cel.
Proszę państwa, ja również występuję w dniu dzisiejszym
jak wspomniałem na początku jako przedstawiciel Pomorskiej
Izby Adwokackiej. Chciałbym powiedzieć, że nasza Izba
w ostatnim czasie nastąpiła w niej zmiana personalna.
Mamy młody zespół, który aktywnie chce się włączać w
pomoc zarówno szkołom, jak i pomoc miastu, pomoc dyrektorom.
I chcemy uczestniczyć w procesie edukacyjnym, który
jest prowadzony na bardzo różnych płaszczyznach. Szczególne
dokonania w tym zakresie ma pani dyrektor Agnieszka Tomasik,
liderka Kreatywnej Pedagogiki, która zaprosiła naszą
Izbę do współpracy, za to chciałbym serdecznie podziękować.
Podejmujemy razem wspólne inicjatywy, takie jak uczestnictwo
w gdańskim tygodniu demokracji. Miałem okazję i przyjemność
osobiście wygłosić wykład, jak również uczestniczyć
w warsztatach z młodzieżą. Było to dla mnie niezwykłym
doświadczeniem. Uczestniczę w różnego rodzaju spotkaniach
jako rada adwokacka, organizujemy i kontynuujemy
nasz program "Adwokat przydaje się w życiu", w ramach którego
organizujemy lekcje i wykłady dla dyrektorów. Te lekcje
i wykłady również zapewniamy jako wykładowca w ramach
współpracy z Kreatywną Pedagogiką. I jestem tu, proszę
państwa, dzisiaj po to, aby prosić państwa o wsparcie.
O to, żeby państwo za każdym razem we wszystkich swoich
działaniach, ale też we wszystkich uchwałach, które podejmujecie,
bo to jest wasze główne narzędzie działania, Abyście mieli
państwo na uwadze dobro naszych dzieci, dobro naszych
dzieci będzie wtedy zachowane, jeżeli będą one uczone
przez nauczycieli i dyrektorów, którzy z satysfakcją
mogą wykonywać swoją pracę, którzy są należycie wynagradzani
i doceniani. Dlatego proszę państwa, ja o to proszę. Proszę
o wsparcie dla gdańskich stół. Proszę o wsparcie dla gdańskich
dyrektorów i wsparcie dla gdańskich dzieci. Dziękuję
bardzo. Dziękuję bardzo.
To był ostatni głos gości zaproszonych na dzisiejszą sesję
przez panią prezydent, ponieważ nie mamy systemu do zgłaszania
się do dyskusji, to ja zapytam, czy ktoś z Państwa radnych
chciałby zabrać głos? Bardzo proszę, pan radny Przemysław
Majewski. Jak będą kolejne zgłoszenia, to proszę sygnalizować.
Ja będę starała się rozglądać po sali. Dziękuję pani przewodnicząca,
pani prezydent, szanowni państwo radni. Na początek chciałbym
podziękować wszystkim ekspertom, przedstawicielom
różnych sfer oświaty, edukacji za ich wypowiedzi podczas
dzisiejszej sesji. Myślę, że tak istotna kwestia,
jaką jest oświata, powinna być tematem do dyskusji. Cieszę
się, że jest tematem do dyskusji, natomiast mam pewne obawy
co do tego, czy dzisiejsza nadzwyczajna sesja faktycznie
przyczyni się do tego, że my jako radni, że mieszkańcy,
że szanowni państwo przedstawiciele, wyniosą jakiś konkret,
który przyczyni się do poprawy być może tych projektów
ustaw, które, jak rozumiem, stanowiły przesłankę do dzisiejszej
nadzwyczajnej sesji. Dlaczego mam takie wątpliwości?
Między innymi dlatego, że dzisiaj, godzinę przed tą nadzwyczajną
sesją, otrzymaliśmy apel klubu Koalicji Obywatelskiej
i Wszystko dla Gdańska i wydawać by się mogło, że to co dzisiaj
zostanie z tej sesji nadzwyczajnej wyniesione w eter
do mieszkańców, do dziennikarzy, to właśnie treść tego
apelu, która mam wrażenie, nijak się ma do tego, co zostało
tutaj podczas tej sesji powiedziane. Bo mieliśmy
bardzo różne wypowiedzi, zarówno ze strony przedstawicieli
związków zawodowych, które zwracają uwagę na pewne zagrożenia.
Według nich związane z prowadzeniem przez nauczycieli
czy dyrektorów swojej działalności. Mieliśmy także
cenne uwagi nauczycieli, uczniów, pana ministra Potulskiego,
które na nieco inne aspekty zwracają uwagę. Natomiast
jak wczytuję się w apel, w tytule w sprawie zatrzymania destrukcji
polskiego systemu edukacji, to ja mam przedstawioną
tezę. Ja nie mam dyskusji, ja nie mam wniosków z dyskusji.
Mam przedstawioną tezę zatrzymania destrukcji polskiego
systemu edukacji. I zastanawiam się, czy w ten sposób powinniśmy
tutaj dyskutować, bo nie łudzę się rządząca koalicja w
Radzie Miasta Gdańska ma większość i podejmie dzisiaj
treść tego apelu, jeśli nie odstąpi od głosowania i ta treść
apelu zostanie przedstawiona mieszkańcom jako efekt
naszej dzisiejszej sesji Rady Miasta Gdańska. A to, co
się w treści tego apelu znajduje, no nijak się ma do tego,
co było dzisiaj tutaj przedstawiane. I dlaczego o tym
mówię? Pani prezydent Dulkiewicz, pani prezydent Chabior
wskazały, że miasto Gdańsk włączyło się aktywnie w
akcję "Ja - wolna szkoła". Widzę, że przed wyjściem na tą
salę znajdują się też takie emblematy, które część z państwa
posiada. Ja wszedłem na stronę tejże organizacji, tej
akcji "Wolna szkoła" i ze smutkiem zauważyłem, że niestety
też brakuje tego, co powinno być taką esencją, czyli merytoryki.
Bo jak wystarczy przewinąć dosłownie kilka razy i
mamy takie zestawienie: pięć różnic między wizją szkoły
ministerstwa edukacji i nauki i naszą szkołą. I mamy zestawienie
szkoła, MEiN, nasza szkoła. I mamy z jednej strony zakuć, zdać,
zapomnieć. Czy szkoła kompetencji jedynie słuszna wizja
czy otwartość na świat i jego różnorodność. Lęki, karanie
czy współdziałanie i wsparcie. Równanie pod linijkę
czy szacunek dla różnorodności. Chłopcy do wojska, dziewczyny
do kuchni czy równy start dla każdej i każdego. I zastanawiam
się, czy organizatorzy tej akcji przeczytali w ogóle projekty
tych ustaw, do których podają poniżej linki do tych dwóch
projektów ustaw z zakresu oświaty, edukacji. Oprócz
tego mam taką smutną konstatację, że mamy tutaj do czynienia
z takim sofizmat m rozszerzenia, czyli tworzymy pewne
chochoły jak tutaj, chociażby chłopcy do wojska, dziewczyny
do kuchni czy jedynie słuszna wizja i z drugiej strony zestawiamy
to z jakąś inną koncepcją, która jak rozumiem dla organizatorów
tej akcji wydaje się właśnie tą koncepcją słuszną. A wydawać
by się mogło, że chyba nie na tym polega właśnie dyskusja,
otwartość, debata. Co gorsza, nie widzę tutaj tak naprawdę
żadnych argumentów, które miałyby gdzieś poddać pod
dyskusję te projekty ustaw, bo jeśli wejdziemy już na konkretną
stronę dotyczącą petycji, która znajduje się na stronie
Amnesty International, znajdziemy tak naprawdę dwa podpunkty,
które wskazują organizatorzy. To jest między innymi wzmocnienie
roli organów sprawujących nadzór pedagogiczny, czyli
kuratoriów. I tu jest rozwinięcie, a także w punkcie drugim
ograniczenie dostępu do dodatkowych zajęć i tutaj jest
rozszerzenie tego punktu. Szanowni państwo, ja
wszedłem w projekty tych ustaw które są przedstawione
przez organizatorów akcji i jeden z nich jest zdecydowanie
krótszy od drugiego, ten, który tyczy się kwestii
penalizacji niektórych działań dyrektorów. Tto jest
kwestia przepisu karnego, artykuł 188a
ustęp 1 - kto kierując jednostką organizacyjną
wymienioną w artykule drugim punkt od jeden do osiem przekracza
swoje uprawnienia lub nie dopełnia obowiązków w zakresie
opieki lub nadzoru nad małoletnim, czym działa na szkodę
małoletniego, podlega karze pozbawienia wolności do
lat trzech. Tutaj oczywiście mamy rozwinięte kolejne
artykuły. Natomiast ja nie znalazłem rozsądnych
kontrargumentów do tych propozycji, jeśli chodzi o organizatorów
akcji "Wolna szkoła". Ubolewam nad tym, bo uzasadnienie
chociażby do tego projektu ustawy liczy osiemnaście strony
i jest naprawdę bardzo obszernie przedstawione. Dlaczego
ustawodawca zdecydował się taki, a nie inny projekt
ustawy przedstawić? I tutaj wskazuje się między innymi
na różnego rodzaju orzeczenia w zakresie pojmowania
funkcjonariusza publicznego, jakim jest bądź też przez
niektóre sądy administracyjne nie jest, dyrektor placówki.
I widzę w dyskusji i ubolewam też dzisiaj podczas sesji.
Kilkukrotnie padły takie argumenty, które nie opierają
się na konkretnych zapisach projektu ustawy. Podkreślam,
projektu ustawy. Tylko mamy takie kalki, jak w tym spocie,
który został nam przedstawiony. Przedstawia się słowa
ministra edukacji podczas, podejrzewam, jednego z wykładów,
które on przedstawiał i mówi się odbiorcy: to znajdzie
się w projekcie ustawy. To będzie wpływać na wasze dzieci,
na edukację. Patrzę w projekt ustawy, nie widzę tego. Jeśli
w ten sposób próbujemy przedstawiać dyskusję dzisiaj,
że tworzy się takie chochoły, z którymi walczymy, ale one
nijak się mają do tego, co znajduje się w danym projekcie
ustawy, to naprawdę daleko nie zajedziemy. I i co gorsza,
obawiam się, że apel rządzącej koalicji w Radzie Miasta
Gdańska jest właśnie takim przyczynkiem do takiej walki
z chochołami, a nie realnego zastanowienia się, w jaki
sposób poprawić oświatę w Gdańsku, oświatę w Polsce. Dziękuję.
Dziękuję. Czy są kolejne głosy w dyskusji? Bardzo proszę
pan przewodniczący Kazimierz Koralewski.
Pani prezydent, Pani przewodnicząca, szanowni Państwo
radni, drodzy goście, widzowie, słuchacze, gdańszczanie.
Demokracja to polityka. Polityka to sprawy państwa, ale
również i miasta i gminy. Jesteśmy miastem, gminą, w związku
z tym dotyka nas ta nasza polityka. To jest nasza troska
o nasze miasto, również o edukację. W zasadzie odpowiedzią
na wniosek pani prezydent o zwołanie tej sesji Rady Miasta
Gdańska w takim nadzwyczajnym trybie jest nasze oświadczenie
radnych klubu Prawa i Sprawiedliwości w dniu 18
października. Dla słuchaczy, widzów, którzy nie
zapoznali się z naszym oświadczeniem, przeczytam. Oświata
dla wszystkich Polaków jest bardzo istotna i ważna. Edukacja
zaś rozumiana jako permanentny proces zdobywania wiedzy
i doskonalenia umiejętności, jako inwestycja w człowieka
od przedszkolaka po studenta z docenianym nauczycielem
jako twórcom procesu nauczania i wychowania, wartością
nadrzędną. Dlatego my, radni Prawa i Sprawiedliwości jesteśmy
przeciwni, by wykorzystywać w swoich doraźnych walkach
politycznych szkołę, a przede wszystkim pracowników,
nauczycieli, rodziców, młodzież i dzieci. Prezydent
Gdańska Aleksandra Dulkiewicz, wnioskując o nadzwyczajną
sesję Rady Miasta Gdańska, w uzasadnieniu napisała: W
związku z podjętymi projektowanymi oraz komunikowanymi
medialnie zmianami w prawie oświatowym istnieje konieczność
przeprowadzenia szerszej debaty wszystkich środowisk
skupionych wokół gdańskiej oświaty nad ich ewentualnymi
konsekwencjami. Uważamy, że dyskusja nad projektami
cząstkowymi jest nieuzasadniona w przededniu negocjacji
rządu ze związkami zawodowymi, pracodawcami, samorządowcami
jest zwykłą hucpą polityczną szkodzącą środowisku oświatowemu,
które słusznie domaga się zmian w edukacji. Brak jest ekspertów
wszystkich stron, w tym przede wszystkim przedstawicieli
organu nadzoru pedagogicznego, kuratora oświaty, środowisk,
organizacji pozarządowych, różnych opcji zajmujących
się edukacją, a także braku możliwości powołania przez
opozycję własnych ekspertów jest niedopuszczalne.
Oświata jest zbyt ważnym elementem życia codziennego
mieszkańców Gdańska, by traktować ją tak po macoszemu
bez powagi urzędu, bez możliwości wspólnego z opozycją
jej tworzenia. Dlatego, apelujemy do prezydent Gdańska,
zostawmy negocjacje profesjonalistom, wszystkim zainteresowanym
stronom, a nie tylko wybranym jednostronnie przedstawicielom,
ekspertom. Niech podejmą wyzwanie, przed jakim stoi dzisiejsza
edukacja. Niech w sposób poważny, uzasadniony, a nie po
godzinach, jak nam pani to proponuje, rozwiązują problemy
polskiej oświaty dla dobra nas i naszych przyszłych pokoleń.
Nie godzimy się na propagandowe, instrumentalne wykorzystanie
radnych Miasta Gdańska w bieżącej walce politycznej.
Pani prezydent, pani przewodnicząca, dziękuję. Dziękuję
bardzo. Czy ktoś z państwa jeszcze chciałby zabrać głos?
Bardzo proszę, pan radny Bogdan Oleszek. Ja mimo wszystko
chciałbym przypomnieć pani przewodnicząca, pani prezydent,
szanowni państwo, chciałbym przypomnieć, że budżet
miasta to jest ogromna kwota przeznaczona na edukację.
Jeśli ktoś mówi, że my nie mamy prawa, albo nie możemy dyskutować
na temat edukacji, to ja przepraszam bardzo. Jeżeli my wydajemy
tyle pieniędzy, mamy prawo wiedzieć, a również myślę,
że radni na tyle nie są biegli jeśli chodzi o edukację i
bardzo dobrze, że znaleźli się tu na sali, znalazły się
na sali osoby, które są ekspertami, które na co dzień pracują
w edukacji, które nam podpowiadają, jakie są. Proszę zauważyć
drugi punkt, że to jest debata nad wizją rozwoju
gdańskiej edukacji w kontekście projektowanych zmian
prawa oświatowego. Czy ktoś mówił tutaj jakieś brednie,
czy jakieś inne rzeczy? Nie. Bardzo dobrze, że to wysłuchaliśmy.
Bardzo dobrze, bo my my. Również podejmujemy wiele uchwał,
które się wiążą z kwotami przeznaczonymi na edukację.
I taką wiedzę radni powinni posiadać. Myślę, że wielu radnych,
którzy tutaj mówią o chochołach, o innych, są biegli we wszystkim,
tak, i w edukacji też lepiej się znają niż tamci siedzący
ci tutaj na sali, którzy przyszli goście zaproszeni. Lepiej
wiedzą na ten temat wszystko niż my radni. Myślę, że nie.
Myślę, że właśnie głos tych osób jest dla nas bardzo ważny
i będzie na przyszłość również dla nas jakimś wskaźnikiem,
jak mamy podejmować decyzje. Dziękuję. Dziękuję bardzo
za ten głos. Czy jeszcze ktoś z pań i panów radnych? Bardzo
proszę, pan Wojciech Błaszkowski.
Szanowna Pani przewodnicząca, Pani prezydent, szanowna,
szanowni panie i panowie radni, szanowni
Państwo. Edukacja jest obszarem życia niezwykle ważnym.
Co do tego nie mamy wątpliwości, chyba nikt. Ale, tak jak
ważny jest to obszar życia, tak jest to obszar również niezwykle
wrażliwy. I niestety, dzisiaj możemy mieć wrażenie,
że do tego niezwykle subtelnego obszaru wtargnął albo
wjechał czołg. Albo walec. I rozjeżdża polską szkołę od,
praktycznie na każdym poziomie, od przedszkola do szkoły
wyższej. O tym, że źle dzieje się w polskiej edukacji, świadczy
nie tylko obecność tutaj zacnych naszych gości, którzy
już dzisiaj mieli okazję występować i wyrazić swoje wątpliwości.
I to wbrew temu, co mówił szacowny przedmówca, pan radny
Majewski, bardzo szczegółowo powołując się na konkretne
kwestie. Ale o tym, że dzieje się bardzo źle, świadczą również
protesty w całej Polsce i to wyrażane przez różne osoby
pochodzące z różnych środowisk. I politycznych i społecznych
i mających bardzo różne poglądy. Dzisiaj naprawdę nikt
kto śledzi obiektywnie zmiany w polskiej oświacie, nie
ma wątpliwości, że szkoła polska jest popychana w bardzo
niebezpiecznym kierunku. Niektórzy podkreślają,
że proponowane siłowe zmiany w polskiej szkole są typowo
charakterystyczne dla państwa autorytarnego. I rzeczywiście
podobne rozwiązania naprawdę trudno znaleźć w jakimkolwiek
innym demokratycznym kraju. Do polskiej szkoły
niestety, wraz z proponowanymi zmianami wchodzi polityka,
polityka w najbardziej, w swoim najgorszym
wydaniu. Ten najgorszy wizerunek polityki. Następuje bardzo
niebezpieczna ideologizacja szkoły, mogąca
kojarzyć się niestety chyba z najgorszymi latami w historii
Polski, czy też z bardzo niechlubnymi okresami historii
innych krajów. Następuje również centralizacja, gdzie
dyrektor szkoły, nauczyciel, rodzic są marginalizowani.
Oni stają się w tym całym procesie figurantami. O wszystkim
ma decydować minister wskazany przez władzę partyjną.
Wraz z przekazaniem Niebywałych kompetencji ministrowi
odbiera się jednocześnie kompetencje samorządom. Odbiera
się kompetencje, ale odbiera się również środki finansowe.
Naprawdę wiele udało się zrobić poszczególnym samorządom,
tym także samorządowi gdańskiemu i za to również bardzo
serdecznie dziękuję wszystkim tutaj naprawdę zacnym przedstawicielom
szeroko rozumianego obszaru edukacji. Paniom ze związku
i paniom tutaj obecnym i pani prezydent oczywiście i wszystkim
innym, którzy w te kwestie edukacyjne się bardzo zaangażowali.
Niestety możemy mieć takie dzisiaj poczucie, że ktoś próbuje
to wszystko zdeptać i cudzą pracę zniweczyć. Szkoła na
pewno potrzebuje dzisiaj zmian w Polsce ale potrzebuje
takie zmiany, które poprawią warunki dzieci i młodzieży
do nauki, które umożliwią indywidualne podejście do ucznia,
które poprawią, o czym słusznie wspominały panie ze związków,
które poprawią warunki pracy nauczycieli. I takich zmian,
które wprowadzą, które poprawią, czy też podwyższą poziom
bezpieczeństwa. Dziś to wszystko się po prostu zaniedbuje
Uznaje się zupełnie inne priorytety. Najważniejszą
kwestią jest zwiększenie władzy, zwiększenie kompetencji
ministra. Szanowni państwo, uwolnienie polskiej szkoły
od tego naprawdę szkodliwego upartyjnienia jest dzisiaj
polską racją stanu i służy naprawdę nam wszystkim. Dzisiaj
wobec tego zła, to trzeba nazwać po imieniu, iI tych fatalnych
w skutkach zmian, które są proponowane, które
są wdrażane, trudno pozostać biernym. Dlatego bardzo
serdecznie już na koniec zachęcam wszystkie panie i wszystkich
panów radnych do tego, abyśmy podjęli przygotowany przez
klub Wszystko dla Gdańska apel w tej sprawie. Bardzo dziękuję.
Dziękuję bardzo. Czy są jeszcze jakieś głosy w dyskusji?
Nie widzę. W takim razie przechodzimy do... A przepraszam.
Pani radna Beata Dunajewska. Pani przewodnicząca, bardzo
proszę. Dziękuję bardzo pani przewodnicząca. Myślę,
że będę mówiła krótko, bo strasznie już ciemno się za oknami
zrobiło, ale przede wszystkim chciałam podziękować wszystkim,
którzy znaleźli czas, żeby dzisiaj przyjść do Rady Miasta
i powiedzieć tych wiele ważnych słów. Zarówno pozytywnych,
jak i tych, które tak nas tutaj troszeczkę, tak jak powiedział
pan Potulski, dla jednych były pozytywne, dla innych negatywne.
Za wszystko bardzo dziękuję. To jest też taki moment,
nie miałam okazji i my wszyscy nie mieliśmy okazji, z okazji
Dnia Nauczyciela chcemy, ja w imieniu swojego klubu, chciałabym
wszystkim paniom nauczycielkom, panom nauczycielom,
dyrektorom i całej społeczności szkolnej złożyć najlepsze
życzenia. Tak naprawdę to wy jesteście clue tego wszystkiego,
co w szkole się dzieje. A bardzo ważne jest również to, żebyście
w tej szkole czuli się dobrze i bezpiecznie. Mam nadzieję,
że taki moment przyjdzie. Jestem przerażona tym, co się
dzieje i ostatnio w edukacji. Pomysły ministra, mojego ukochanego
ministra Czarnka naprawdę przerażają. Szanowni Państwo,
na pewno zwróciliście uwagę na tę bajkę, którą tutaj kolega
przytoczył o jeżach. Ja mam takie wrażenie, że nasza szkoła
idzie w takim kierunku. Szkoła pod kierownictwem
ministra Czarnka. Że te jeże tak naprawdę prowadzone
przez ministra czarnka niczego by się nie nauczyły i chroniąc
się przed zimnem, nadal by się raniły i kuły. A przecież
tak naprawdę nie o to tutaj chodzi. Szanowni państwo,
ważne jest, ważny jest człowiek. Ważne w tym wszystkim
jest to, co wy czujecie, jak się czujecie. Mówi tutaj
kolega nasz szanowny o chochołach, to też jest pewien rodzaj
edukacji, natomiast nie byłoby tych chochołów, gdyby
nie poglądy ministra Czarnka, który od wielu, wielu miesięcy
epatuje nas tym właśnie co było w spocie. Ja jako
kobieta nie chcę stać w kuchni i gotować kapuśniaku. Ja
chcę się uczyć, chcę wychodzić do kina, chcę być człowiekiem
równie pełnoprawnym obywatelem jak mężczyzna. Pan minister
Czarnek właśnie taką edukację nam dzisiaj serwuje.
Niezależnie od tego, co myśli lewa strona sali, często
jest tak, że lider, który ma tak wyraziste i tak niepochlebne,
dla mnie przynajmniej, poglądy, wpływa w większości na środowisko,
któremu lideruje. I ja się boję, że w momencie,
kiedy dyrektorzy będą poddani presji. Tych trzech lat
więzienia, tego zwolnienia. Być może ta szkoła już nie będzie
tak bardzo otwarta jak wcześniej, a na tym nam wszystkim
zależy, żeby te jeże jednak czegoś się nauczyły. Dziękuję
bardzo. Dziękuję bardzo. Pan radny Przemysław Majewski.
Dziękuję pani przewodnicząca, pani prezydent, szanowni
państwo radni, jeszcze króciutko. Chciałbym zwrócić
uwagę na jeszcze jedną rzecz, która umknęła mi przy mojej
pierwszej wypowiedzi. Chodzi mi o zmiany w projekcie
z 20 lipca ubiegłego roku, tego roku, które dotyczą
często też podnoszonego zarzutu, czyli chodzi o te zajęcia
dodatkowe, które wiążą się z wydaniem zgody przez kuratora.
W ulotce, którą zauważyłem akcji "Wolna szkoła"
jest to zrównane w ten sposób, że uniemożliwi się
prowadzenie zajęć z zakresu edukacji
seksualnej. Szanowni państwo, ja wczytuję się w ten artykuł
86 ustęp 2a i 2b i widzę tutaj odpowiedź.
Też na wiele próśb, apeli, a także protestów części mieszkańców
Gdańska. Bo sięgnijmy pamięcią wstecz, kiedy to między
innymi stowarzyszenie Odpowiedzialny Gdańsk, pedagodzy,
nauczyciele, mieszkańcy Gdańska protestowali
w związku z zajęciami, które miały odbywać się w gdańskich
szkołach w związku z programem Zdrowe Loe czy też rozszerzeniem
działalności modelu na rzecz równego traktowania. I wtedy
wielokrotnie podnoszono głos o tym, że rodzice, uczniowie
nie byli informowani w dostateczny sposób o tym, czego
będą dotyczyły zajęcia, co na tych zajęciach będzie się
odbywało. I rodzice wielokrotnie mówili o tym, że nie wiedzą,
że nie otrzymali takich informacji ze strony placówki.
A w projekcie tejże ustawy, na przykład konkretnie precyzuje
się, że, w punkcie 2c, dyrektor szkoły lub placówki po uzyskaniu
pozytywnej opinii odpowiednio kuratora oświaty lub specjalistycznej
jednostki jest obowiązany przedstawić rodzicom niepełnoletniego
ucznia lub pełnoletniemu uczniowi punkt pierwszy pełną
informację o celach i treściach realizowanego programu
zajęć, punkt drugi odpowiednio pozytywną opinię kuratora
oświaty lub specjalistycznej jednostki nadzoru, punkt trzeci
pozytywne opinie rady szkoły lub placówki i rady rodziców.
Uważam, że warto też podkreślić to właśnie w tym gdańskim
kontekście, bo to właśnie w Gdańsku odbywały się protesty
różnego, różnego rodzaju akcje, manifestacje. W związku
z tym, że część z rodziców nie zgadzała się na taki sposób
przeprowadzania lekcji, zajęć, o których nie byli informowani.
Myślę, że warto też przedstawić to oglądającym nam mieszkańcom,
że w tym projekcie ustawy, nad którym możemy debatować,
zawiera się tak, że ta zmiana. Dziękuję. Panie radny, ja
powtórzę coś, co na tej sali padało, już nie wiem czy nie
setki razy, program Zdrowe Love był programem dobrowolnym,
na zajęcia chodziły tylko dzieci, których rodzice wyrazili
na to zgodę. Rodzice, którzy chcieli wyrazić zgodę, mogli
zapoznać się z tym programem i podjąć decyzję, czy ich dzieci
będą na te zajęcia uczęszczać. Jeżeli rodzice nie byli
zainteresowani programem, nie wyrażali zgody, dzieci
na takie zajęcia nie chodziły. Kolejny głos w dyskusji,
pan radny Krystian Kłos. Bardzo proszę pani prezydent,
panie radny za chwilę. Pani prezydent. Ja tylko bardzo
króciutko jeszcze w uzupełnieniu tego, co pani przewodnicząca
powiedziała. Ja rozumiem, że niektórzy z nas mogą mieć
obsesje na różne tematy, ale przypomnijmy, bo na tej sali
ja też jestem z tego bardzo dumna i wielu tych radnych dzisiaj
także na tej sali jest w charakterze nadal radnych czy moich
współpracowników. Jest to element gdańskiego programu
prokreacji. Gdańskiego programu prokreacji, który służy
nie tylko dofinansowywaniu procedur medycznych
związanych z tym, żeby ci, którzy długo oczekują na dziecko,
mogli to dziecko mieć. Ale także służy temu, żeby edukować,
edukować właśnie młodych ludzi w kwestii zdrowia seksualnego.
Bo takie zdrowie, tak samo jak zdrowie psychiczne, tak mamy
zdrowie seksualne. I temu ten program służy i jest rzeczywiście
jedyny w Polsce. Przypomnę, że trzeci moduł tego gdańskiego
programu prokreacji, to także moduł dotyczący wsparcia
psychologicznego. Jesteśmy jedynym miastem w Polsce,
które myśli o prokreacji kompleksowo od edukacji po dofinansowanie
procedur medycznych i wsparcie psychologiczne. To żebyśmy,
być może dawno o tym nie mówiliśmy rzeczywiście, ale
myślę, że nadal trzeba to nieustająco przypominać. Dziękuję.
Dziękuję bardzo i pan przewodniczący Krystian Kłos. Dziękuję
bardzo, pani przewodnicząca, pani prezydent, wysoka rado.
No tutaj już pani przewodnicząca i pani prezydent mnie wyręczyły,
ale jako członek Komisji Edukacji miałem przyjemność,
w mojej ocenie niestety wątpliwą, wsłuchiwać się w te
zgłoszone przez stowarzyszenie, które pan radny Majewski
wspomniał. Jednak odbiegały one od współczesnych
wytycznych chociażby Światowej Organizacji Zdrowia
dotyczących wychowania seksualnego i jeżeli ktoś
mówi, że najlepszą antykoncepcją jest po prostu brak, wstrzemięźliwość
seksualna, no to życzę powodzenia. Jesteśmy już
jednak w XXI wieku. Odnosząc się do
skarg, które pan przytoczył, pan radny Majewski odnośnie
programu Zdrowe Love. Bym bardzo poprosił o kopię tych skarg,
które pan radny otrzymał, bo również na Komisji Edukacji
rozmawialiśmy o tym programie i żadna skarga rodzica,
ani ucznia, którzy brali udział w programie, na treści
wskazywane w tych materiałach nie padła. Jeżeli wskaże
mi pan radny skargę ucznia bądź rodzica, którzy brali udział
w tych zajęciach, to ja będę bardzo wdzięczny, bo zgodnie
z informacjami od organizatorów tych zajęć żadna taka
skarga od uczestników zajęć nie wpłynęła. Ja rozumiem,
że ktoś kto nie brał udziału, mogło mu się nie podobać, bo
nie znał treści. Ale to jakby, jak pan radny
wskazał, wiele osób manifestowało. W Polsce również wiele
osób manifestuje, więcej niż tutaj w przypadku programu
Zdrowe Love i niestety nie prowadzi to do refleksji rządzących,
więc tutaj apel być może do koleżanek i kolegów, żeby powiedzieć
troszkę wyżej, że tutaj ludzie też protestują i też mają
swoje uwagi. Chcielibyśmy chociażby zostać w Unii Europejskiej.
Ale co istotne, też ważne, jest to, o czym mówił pan radny,
że ważne są nie tylko zapisy ustawy, ale również to, w jaki
sposób one są prezentowane, że potrzebny jest dialog i
konsensus. Ja bym tylko chciał wspomnieć słowa związków
zawodowych, które padły tutaj przed chwilą, że pierwsza
propozycja została odrzucona przez związki zawodowe
dotyczącej tego projektu ustawy. A druga pojawiła się
jeszcze gorsza. Więc to pokazuje, w jaki sposób pan minister
Czarnek chce dyskutować ze stronami, które są istotnym
uczestnikiem tej debaty. Ale to też jest istotne. Minister
Czarnek jest ministrem edukacji i ma opiekować się młodzieżą,
naszą przyszłością. Ale jeżeli ktoś, kto ma to robić,
mówi o tym, że, zacytuję. Proszę o chwilę.
Niekiedy istnieje konieczność zastosowania przymusu
fizycznego, w tym kary cielesnej. Konieczność stosowania
tego rodzaju kary wydaje się być oczywista. Kto kocha
naprawdę, ten karci surowo. Lepiej płakać w dzieciństwie
niż na starość mówili starożytni, których trudno, którym
trudno zarzucić wzywanie nie realistycznej wizji
człowieka. To mówi minister Czarnek. O tym rzecz, że w biciu
dziecka nie ma nic, nie ma nic złego, że przemoc fizyczna
wobec dziecka jest czymś normalnym i to jest normalne wychowanie.
No ja nie chcę, żeby o przyszłości Polski, bo dzieci to przecież
nasza przyszłość, decydował ktoś taki. O tym, że kobieta
jest tylko do rodzenia dzieci już nie będę mówił. O tym,
że przyrównują do kobiety do dzików, również odpuszczę,
bo tutaj mówimy jednak o czymś innym. Ale to pokazuje,
jacy ludzie są u władzy i ci ludzie są z nominacji Prawa i
Sprawiedliwości. Myślę, że nazwa tej partii już dawno
przestała mieć znaczenie. I bardzo proszę, żebyśmy wsłuchiwali
się w głos ekspertów. A jak widzimy, ci eksperci mają dość
tego, co wyprawia Czarnek. Dziękuję bardzo.
Dziękuję bardzo, pani radna Katarzyna Czerniewska. Mikrofony
są już tam z tyłu.
Dziękuję bardzo. Na wstępie chciałabym wszystkim państwu
serdecznie podziękować za obecność podczas dzisiejszej
sesji, za waszą cierpliwość i wytrwałość, za to, że mimo późnej
godziny, bo minęła dziewiętnasta jesteście nadal z nami,
a zapewne jutro w godzinach porannych zaczynacie waszą
codzienną aktywność zawodową. Wierzę, że ta wytrwałość
wynika z takiego rzeczywistego zatroskania o stan edukacji,
o to, żeby podążała w dobrym kierunku, żeby była edukacją
nowoczesną, zorientowaną na ucznia. Na jego problemy
na jego, na umiejętność rozwiązywania problemów, ale również
jakby wzbogacania jego umiejętności wewnętrznej
motywacji. Chciałabym odnieść się do kilku wypowiedzi,
które w sposób szczególny zapadły mi w pamięć. Na początku
panu Jarosławowi Spychale chciałabym bardzo podziękować
za jasne przypomnienie, że dewizą gdańskiej szkoły jest
wolność. Zostało to powtórzone kilkukrotnie i bardzo
bym chciała, żebyśmy po dzisiejszej sesji wyszli właśnie
z takim przekonaniem, że dewizą gdańskiej szkoły jest
i pozostanie wolność. Dziękuję za przypomnienie, że Gdańsk
jest unikatem i to nie tylko w skali Polski. Za przypomnienie,
że paradygmat czy też zasada nadzorować i karać jest absolutnie
przestarzała i jest to udowodnione w badaniach naukowych,
że to po prostu nie działa. Że tym co działa jest wewnętrzna
motywacja do uczenia się, do rozwijania kompetencji. Dziękuję
również za bardzo obrazowe uwypuklenie tego, że mamy
więcej cierpliwości dla roślin, że rolnik kiedy sieje
zboże, to nie stoi nad tym zbożem i go nie pogania i to potrafimy
zrozumieć, a tych biednych uczniów wiecznie poganiamy
i karcimy, że tu jest za wolno, a tu jest nie tak. Pani prezes
oddziału Związku Nauczycielstwa Polskiego, dziękuję
szczególnie za takie bardzo faktograficzne, osadzone
na danych przedstawienie konsekwencji planowanych
zmian, które doprowadzą do absolutnej destrukcji systemu
oświaty. Za wyraźne stwierdzenie, że jest to kolejna reforma
dewastująca edukację. Dewastująca prestiż zawodu nauczyciela.
Pani Bożenie Brauer z związku zawodowego NSZZ Solidarność.
Dziękuję za przedstawienie tego, że to, co nazywane jest
podwyżką, de facto nie będzie podwyżką, a jedynie zapłatą
za dodatkową pracę i za podkreślenie, że wszystkie trzy
związki zawodowe działające w oświacie są przeciwko tym
planowanym zmianom. W końcu za stwierdzenie, że nauczyciele
potrzebują stabilizacji prawa i stabilizacji zawodowej,
zapewnienia bezpieczeństwa finansowego. Bardzo dziękuję
pani ze szkoły podstawowej numer 38 za
wspaniałą wypowiedź o tutoringu. Ja też mocno wierzę,
że jest to kierunek, w którym powinniśmy zmierzać w polskiej
edukacji. Za sformułowanie, że błąd, za który od lat uczniowie
w polskiej szkole byli karceni, że ten błąd jest niezbędnym,
zacytuję: niezbędnym elementem eksploracji tego co nowe,
a nie podstawą do obniżania oceny. Bardzo dziękuję również
przedstawicielom społeczności szkolnej Igorowi Dorawie
i przedstawicielowi samorządu uczniowskiego z Liceum
Ogólnokształcącego nr 9 przede wszystkim za
podkreślenie tego, że samorządność to nie samowola i naprawdę
nie należy się jej obawiać. I na koniec.
Przepraszam, jeszcze nie na koniec, dziękuję również za
wypowiedź panu dotyczącą prac domowych i tego jak przestarzały
jest to system. To również ważny kierunek rozwoju polskiej
edukacji. A na koniec chciałabym odnieść się do wypowiedzi
pani Agnieszki Tomasik. Dziękuję za bardzo przejrzystą
wypowiedź. Za jasne zdiagnozowanie w jakich kierunkach
polska szkoła powinna iść, a nade wszystko za receptę.
Gdybyśmy zechcieli posłuchać się tejże właśnie recepty,
byłabym spokojna, że polska szkoła idzie w dobrym kierunku.
Przypomnę, były to trzy punkty. Godne wynagradzanie nauczycieli,
tak by zapewnić im stabilność finansową. Zapewnienie
autonomii szkoły tak, by mogła współpracować z różnymi
organizacjami pozarządowymi. Jak również pamięć o tym,
że dobra szkoła, to szkoła współpracy. Tutaj już zupełnie
na koniec chciałabym odnieść się do pani wypowiedzi o tym,
że jeśli znamy decydentów,
jeśli mamy z nimi kontakt, to żebyśmy przekazali im
jak dramatyczne skutki będzie miała ta, te planowane
zmiany. Otóż w pewnym sensie czuję się adresatem tej wypowiedzi,
ponieważ w trakcie moich studiów prawniczych w Katolickim
Uniwersytecie Lubelskim minister Czarnek był moim nauczycielem
akademickim. O zgrozo uczył prawa konstytucyjnego. Było
to dawno, był to rok 2004. Ale wówczas podczas
ćwiczeń właśnie z prawa konstytucyjnego, każde zajęcia
mieliśmy obowiązek zaczynać modlitwą "Pod Twoją obronę".
Dziękuję państwu bardzo jeszcze raz. Dziękuję
bardzo. Czy są jeszcze jakieś głosy w dyskusji?
Nie widzę, w takim razie przechodzimy do kolejnego punktu.
Jest to apel w sprawie zatrzymania destrukcji polskiego
systemu edukacji i w imieniu wnioskodawców będzie referował
przewodniczący klubu radnych Koalicji Obywatelskiej
Cezary Śpiewak-Dowbór.
Bardzo dziękuję. Szanowna Pani przewodnicząca, szanowna
Pani prezydent, szanowni goście, drogie koleżanki, drodzy
koledzy radni. W poprzednim punkcie, w punkcie dotyczącym
dyskusji zmierzyliśmy się z dwiema całkowicie odwrotnymi
wizjami tego, jak w przyszłości powinna się edukacja w
ogóle kształtować, a w naszym Gdańsku jest nasza gdańska
edukacja. To, co usłyszeliśmy ze strony sali, po której
sieci Prawo i Sprawiedliwość na temat poszczególnych,
łączenia poszczególnych narzędzi ustawowych, w tym jaki
cel przyświeca ministrowi Czarkowi, to spojrzenie niezwykle
naiwne. Znaczy ktoś, kto formułuje tak radykalne, ortodoksyjne
wypowiedzi, jeśli dokonuje zmian ustawowych, to dokonuje
ich po coś. Ma w tym jakiś cel. Wprowadzenie konkretnych
narzędzi, chociażby odpowiedzialności karnej dyrektorów
szkół, trudno ocenić jako przypadkowe w świetle takich
ideologicznych wypowiedzi ministra Czarnka. No, nie możemy
przejść nad tym do porządku dziennego jeśli, jak sądzę,
efekt mrożący w dyrektorach szkół ma wywołać możliwość
odpowiedzialności karnej, kiedy przy niedookreślonych
przesłankach ustawowych będzie pod butem ideologicznego,
zideologizowanego ministra, który swoim wówczas już
można by powiedzieć prawie, że zbrojnym ramieniem w postaci
kuratorów oświaty. No, tak sądzę, że w takim kierunku pan
minister chciałby iść, będzie ręcznie sterował, które
organizacje pozarządowe, które podmioty mogą ze szkołami
współpracować, które nie mogą. A jak ktoś się nie posłucha,
to z kolei jest drugi o równie zdefiniowanych radykalnie
prawicowych poglądach minister sprawiedliwości, który
też ręcznie sterując prokuratorami będzie mógł wskazywać,
gdzie szybko sprawnie ma być w stan oskarżenia dany dyrektor
szkoły postawiony, a, oby nie, sąd w składzie powoływanym
przy obecnym stanie prawnym, przy różnych być może zręcznych
konstrukcjach, które będą w przyszłości, oby nie, wprowadzane
przez Prawo i Sprawiedliwość, będzie szybko i sprawnie
mógł osądzić, czy ten dyrektor szkoły faktycznie jest
przestępcą urzędniczym przekraczającym swoje uprawnienia,
czy też po prostu chciał na przykład zorganizować lekcje
z Okręgową Radą Adwokacką albo z Okręgową Izbą Radców Prawnych,
albo z jakąś organizacją pozarządową, co, do której rodzice
nie mieli wątpliwości, ale kurator oświaty miał. Pytanie,
czy w takiej sytuacji dyrektor szkoły w ogóle wystąpi do
tego kuratora oświaty o taką zgodę. Jak sądzę, będzie
wielu odważnych dyrektorów szkół, którzy będą próbowali
się z tym zmierzyć, ale pewnie będą również tacy, których
przestraszy ta nowa regulacja ustawowa i nie możemy przechodzić
nad tym do porządku dziennego jeśli widzimy, jakie cele
stawia sobie minister Czarnek w momencie, w którym krok
po kroku metodą salami wchodzą kolejne narzędzia,
czy zmiana rozporządzeń, czy projekt ustawy, który dzisiaj,
no, myślę, że został, poza tym, co usłyszeliśmy od koleżanek
i kolegów z Prawa i Sprawiedliwości, został jednoznacznie
skrytykowany. I to trudno zarzucić, żeby, że ta dzisiejsza
debata prawdziwie pluralistyczna, gdzie usłyszeliśmy
też poglądy inne od tego, jakie czy pani prezydent w różnych
wypowiedziach formułuje, czy my jako radni, na temat,
chociażby finansowania edukacji. Takie wypowiedzi dzisiaj
się pojawiają, no, ale na tym polega prawdziwa debata. Drodzy
państwo, w związku z tą sytuacją jako oba kluby koalicyjne
czuliśmy się w obowiązku zgłosić projekt apelu. Apelu w
sprawie zatrzymania destrukcji polskiego systemu edukacji.
Paragraf pierwszy, planowane zmiany ustawy prawo oświatowe
są wyrazem bezkompromisowego dążenia do dominacji władzy
centralnej. Doprowadziłyby do ograniczenia możliwości
współpracy placówek oświatowych z partnerami społecznymi
do organizacji koncesjonowanych przez kuratorium oświaty.
W konsekwencji skutkowałyby kształtowaniem programu
edukacyjnego wyłącznie w oparciu o ideologię przyjętą
przez partię rządzącą. Procedowane zmiany ściśle podporządkowują
szkoły kuratorium oświaty, terenowemu organowi administracji
rządowej w obszarze oświaty. Kuratoria, będące obecnie
organami nadzoru pedagogicznego nad szkołami staną się
organami decydującymi w kwestiach tak ważnych jak wybór
dyrektora szkoły, poza programowa oferta edukacyjna,
tworzenie sieci szkół. Dyrektorom będą groziły sankcje
karne, w tym kary pozbawienia wolności niewspółmierne
do niedookreślonego w doktrynie przekroczenia uprawnień.
Uważamy projektowane zmiany za niedopuszczalne. Edukacja
nie jest polityczna, szkoła nie jest polityczna. Polska
oświata jest miejscem wzrastania i tworzenia się polskiego
społeczeństwa, którego przyszłość jest uzależniona
od doświadczenia, jakie dzisiejsze uczennice i uczniowie,
ale także pracownicy szkół, nauczyciele, dyrektorzy,
kadra administracji i obsługi wynoszą i będą z niej wynosić.
Wszelkie zmiany w oświacie przynoszą efekty długofalowe.
Błędy rzutują na całe pokolenia, a ich naprawa, o ile możliwa,
trwa latami. Chcemy, aby Polska była krajem wolnym, demokratycznym,
praworządnym, konkurencyjnym i konkurencyjnym pod względem
ekonomicznym, naukowym i społecznym. Tego samego oczekujemy
od polskich szkół i przedszkoli. Potężny Chaos wywołany
deformą oświaty z 2017 roku znacznie
pogorszył warunki edukacyjne dzieci i młodzieży, a zignorowanie
strajku nauczycieli w 2019 roku
pozostawiło to środowisko w stanie zniechęcenia. Pandemia
COVID19 wywołała w szkolnych społecznościach
głęboką traumę i frustrację. Naszą wspólną pilną odpowiedzialnością
jest wsparcie społeczności szkolnych. W obliczu obecnych
wyzwań musimy skoncentrować się na tworzeniu dobrych
warunków pracy w atmosferze zaufania i wsparcia dla kadry
nauczycielskiej, budowaniu wśród uczennic i uczniów kompetencji
uczenia się, rozumienia skomplikowanych procesów zachodzących
we współczesnym świecie, współpracy na rzecz rozwiązywania
problemów w miejsce zideologiizowanych programów
nauczania. Szkoły i przedszkole muszą wychodzić
naprzeciw wyzwaniom przyszłości, fascynować wiedzą,
uczyć krytycznego myślenia, empatii i umiejętności dbania
o siebie i dobro wspólne. Wobec powyższego, mając na względzie
dobro uczennic, uczniów, kadry nauczycielskiej, społeczności
szkolnych oraz całego społeczeństwa Rada Miasta Gdańska
apeluje do Prezesa Rady Ministrów, posłów na Sejm RP oraz
senatorów r p o podjęcie natychmiastowych działań zmierzających
do zatrzymania destrukcji polskiego systemu edukacji.
Paragraf drugi. Powierza się przewodniczącej Rady Miasta
Gdańska przekazanie niniejszego apelu prezesowi Rady
Ministrów, marszałkowi sejmu RP, marszałkowi senatu
RP oraz parlamentarzystom z województwa pomorskiego.
Dziękuję. Dziękuję bardzo. Czy są głosy w
dyskusji? Nie ma, w takim razie przechodzimy do głosowania.
Jeżeli ktoś z państwa radnych jest na zewnątrz sali, to
zapraszam do środka, bo będę wyczytywać państwa nazwiska.
Łukasz Bejm, nieobecny. Kamila Błaszczyk. Za. Wojciech
Błaszkowski. Za. Katarzyna Czerniewska. Za. Beata Dunajewska.
Za. Piotr Dzik. Za. Piotr Gierszewski. Przeciw. Anna
Golędzinowska. Za. Michał Hajduk. Za. Henryk Hałas.
Przeciw. Barbara Imianowska. Przeciw. Beata Jankowiak. Za
Waldemar Jaroszewicz. Przeciw. Krystian Kłos. Za. Kazimierz
Koralewski. Przeciw. Andrzej Kowalczyk. Za. Alicja Krasula. Przeciw.
Emilia Lodzińska. Za. Przemysław Majewski. Przeciw.
Przemysław Malak. Przeciw. Bogdan Oleszek. Za. Agnieszka Owczarczak
za. Jan Perucki. Za. Romuald Plewa. Przeciw.
Karol Rabenda. Przeciw. Przemysław Ryś. Za. Mateusz Skarbek. Za.
Andrzej Skiba. Przeciw. Andrzej Stelmasiewicz. Za. Elżbieta Strzelczyk.
Przeciw. Cezary Śpiewak-Dowbór. Za. Lech Wałęsa. Za. Teresa
Wasilewska. Za. Karol Ważny. Za. Dziękuję.
21 głosów za, 12 przeciw, 0 wstrzymujących,
apel został podjęty.
Bardzo państwu dziękuję za udział w dzisiejszej sesji.
Szczególnie dziękuję zaproszonym gościom, którzy wytrwali
z nami do końca. Zamykam obrady sesji.